Samtíðin - 01.03.1942, Side 16

12
SAMTÍÐIN
svart og ömurlegt þakið á húsinu
uppi yfir sér og fann lyktina af sin-
um vængjaða bróður, leðurblök-
unni. Langl fyrir neðan músina,
niðri i ægilegri gjá, var víðáttumikil
og eyðileg steinstétt. Hérna uppi var
kyrrt og iilýlt, dimmt, svalt og ugg-
vænlegt.
Músin skreiddist um og þefaði í
allar áttir. Satt var það, liér bafði
verið borinn matur. Það var dálítil
sletta af ilmandi feiti á hellunni fyrir
ofan stigann. Músin þaut þangað og
tók að háma í sig feitina. Ákefðin var
svo mikil, að húii veitti þvi naumast
atbygli, að lbtatak nálgaðist bana.
Einbver var að koma, sem studdist
þunglamalega við handriðið. Músin
gerði sér eklci fyllilega grein fyrir
þessu, fyrr en hún sá geysistóran,
bvítan fót, sem alveg var í þann veg-
inn að stíga ofan á hana. Þá bentist
hún í ofboði burt, gætti þess ekki,
livert bún var að fara og var rétt að
segja komin á hausinn ofan í gjána,
sem nú var þar, sem stiginn bafði áð-
ur verið. En bún áttaði sig þó i tæka
tið, skauzt beint yfir fótinn og forð-
aði sér út að veggnum.
Nú kvað við ógurlegur hávaði, sem
smaug gegnum merg og bein og skaut
músinni enn þá meiri skelk í bringu
en þólt bún hefði lieyrt margar ugl-
ur væla. Þetta var liræðsluóp í kven-
manni. Músin sá fótinn börfa aftur
á ijak, leit upp og kom auga á bvít-
klædda tröllkonu, sem hljóp með erf-
iðismunum burt. í sama vetfangi
fann músin smugu undir hurð, og
gegnum bana tróð hún sér inn i
notalega dimmu.
En konan, sem músin bafði gert
hrædda, æpti enn bástöfum. Önnur
kona kom lilaupandi, og á eftir lienni
komu tvær stúlkur.
— Ó, góða frú! sagði liún.
Ó, stundi hvítldædda konan, —
mús, mús, hræðileg mús.
-— En þér ættuð að vera í rúminu,
og ekki sízt eins og nú er ástatt fyrir
yður!
— Ó, ég veit það, ég veit það. En
ég varð að fara út. Ég varð að fara.
Ég veit ekki af hverju, en ég varð
að fara.
— Svona, svona, farið þér nú aftur
upp í rúm, elsku frú mín góð. Það
var mikið guðs tillag, að þér skylduð
reka upp óp. Stigabandriðið er allt
brotið niður á móts við þriðju tröppu.
Karl og Játvarður brutu það í morg-
un, þegar þeir voru að bera stóru
járnkistuna niður. Og þér eruð hér í
dimmunni! Ef þér befðuð gengið ör-
lítið lengra, liefðuð þér áreiðanlega
brapað og beðið bana —---------svo
ég nefni nú elcki---------. En sjáið
þér nú til. Nú skal ég ekki yfirgefa
yður eitt andartak framar.
— Ó, en músin, músin.
— Guði almáttugum sé lof fyrir,
að þér sáuð bana einmitt á þessu
augnabliki.
Það var bverju orði sannara, sem
konan sagði. Handriðið var brotið,
og ef bvítklædda konan hefði ekki
séð músina, mundi liún bafa lialdið
leiðar sinnar og hrapað úr fjörutíu
feta hæð niður á steingólf.
Barnið, sem þessi kona ól skömmu
síðar, varð seinna bin nafnfræga
Englandsdrottning Anna Bolevn. Ef
músin liefði ekki látið sjá sig, mundi
Anna Boleyn aldrei bafa verið í beim-