Sameiningin - 01.08.1916, Blaðsíða 20

180
hana í fornum stíl, og væri henni með því bætt upp á minn-
ingarári siðbótarinnar, hvað hart hún hafi verið leikin bæði
fyr og síðar. — pá kom og það mál á dagskrá frá héraðs-
fundi Borgfirðinga, að reísa Haligrími Péturssyni minning-
ar-kirkju fyrir almenn samskot í Saurbæ á Hvalfjarðar-
strönd. — Erindi flutti séra Bjarni Jónsson um “Kirkju-
legar framkvæmdir í Khöfn á síðari árum”, og séra Matith-
ías Jochumsson annað um “Áhrif ófriðarins, einnig á kirkju
og kristnilíf vort.”
Einn þeirra presta, sem ekki vildu sitja Synódus, gerir
grein fyrir aðstöðu sinni í “Lögréttu” 5. Júlí, og hljóða orð
hans á þessa leið:
“Hvers vegna eg sat ekki Synodusf
Það hafa ýmsir málsmetandi menn, sem eg hefi hitt hér, lagt
þá spurningu fyrir mig, hvers vegna eg væri ekki á Synodus ásamt
hinum fáu prestum, sem hér eru staddir.
Spurningu þessari hefi eg öllum svarað á sama hátt. En til þess
að koma í veg fyrir að eg verði oftar spurður þessarar spurningar
og leysa mig frá því að þurfa að endurtaka svör mín, skal eg hér
með láta þau uppi í eitt skifti fyrir öll.
ÞaS var fullkomin tilætlun mín, þegar eg fór að heiman, að vera
nú á Synodus. Bjóst eg einmitt við því, að Synodus myndi verða
sérstaklega fjölmenn og fjörug í þetta sinn og láta til sín taka, jafn-
margar og miklar ástæður sem virtust til þess liggja.
A3 vísu hafði biskup aS eins boSaS til Synodusfundar 2. Júlí án
þess aS bent væri í fundarboSinu á, aS nokkur sérstök mál yrSu þar
til umræSu önnur en hin vanalegu: úthlutun fjár og þesskonar. En
eg gerSi hinsvegar ráS fyrir því, aS þótt ekkert stæSi í sjálfu fund-
arboSinu um slíkt, þá myndi þaS verSa á einhvern hátt birt nokkru
fyrir fundinn. En þegar sú von mín brást og eg jafnframt sá, aS
margir af prestum þeim, sem komnir voru til bæjarins—og þaS ýmsir
hinna bezt metnu—fóru burt úr bænum rétt fyrir fundinn, þá féll
mér allur ketill í eld. Þóttist eg þá sjá, aS Synodus, meS hinum
fáu prestum—rúmri tylft—sem þá voru eftir, myndi ekki láta nú,
frekar en endrarnær, aS sér kveSa, heldur ganga aS meira eSa minna
leyti fram hjá þeim kirkju- og kristindómsmálum, er bæSi eg og
aSrir bjuggust fastlega viS aS hún tæki nú til rækilegrar yfirvegun-
ar og reyndi til aS koma einhverju v'iSunanlegu skipulagi á, þar á
meSal ráSa bót á þeim óhæfa glundroSa, sem nú ríkir í kenningum
innan kirkju vorrar.
Og þar sem horfurnar voru slíkar orSnar, þótti mér sá kost-
urinn skárri af tveimur illum, aS mæta alls ekki, heldur en aS taka
þátt í þeirri prestastefnu, er eg taldi víst aS verSa myndi af téSum á-
stæSum kirkju vorri eSa klerkum yfirleitt frekar til vanvirSu en
sóma.
p. t. Reykjavík, 3. Júlí 1916.
Eggert Pálsson.