Sameiningin - 01.08.1916, Blaðsíða 29

189
“Eigi leið þú oss í freistni.”
1 fjögur ár hafði Dan Foster borgað Denby frænda sínum vexti
af 500 dollara láni. Þegar hann fékk peningana lánaða, voru góðar
horfur á því, að hann gæti borgaö þá aftur fyrir árslok; en verzl-
unin var ekki eins arðsöm og hann hafði búist viS, svo að hann hafSi
hvað eftir annaS orðið að biöja um borgunarfrest. Fresturinn hafSi
veriS fúslega veittur, en nú þurfti Denby á peningunum aS halda,
og sendi Dan orS um aS borga þá sem fyrst. Dan fanst ekki, aS
láninu hefSi getaS veriS sagt upp á óhentugri tíma. Verzlunin þoldi
þaS illa, aS láta úti 500 dollara alt í einu. (Tvö hundruS dollarar
voru þaS mesta, sem hann mátti missa, og hann leitaSi til nokkurra
kunningja sinna og baS þá um aS lána sér þau þrjú hundruS, sem á
vantaSi; en þaS fékst ekki. Sv'o þaS varS úr, aS hann veSsetti hús-
iS sitt. En ekki mintist hann á þaS viS konuna sína, því hann hafSi
svo oft látiS í ljós gleSi sína yfir því, aS þau ættu húsiS skuldlaust.
Denby var aldraSur ekkjumaSur og barnlaus. Konu sína hafSi
hann mist fyrir tveim árum og aldrei náS sér vel eftir þann harm.
Þegar Dan kom heim til hans um kveldiS, sat hann þar aleinn hjá
arninum. (Vinnufólk var þar á heimilinu, en þaS var auSséS á öllu,
aS húsmóSurina vantaSi. Dan hugsaSi til skemtilega heimilisins síns
og konunnar sinnar, sem hafSi veriS aS svæfa litla drenginn þeirra,
þegar hann fór aS heiman, — og hann kendi sárt í brjósti um gamla
manninn, sem v'ar svo einmana.
’“Mér þykir mjög fyrir því,” sagSi hann viS Dan, “aS þurfa aS
ganga eftir þessum peningum hjá þér; en eg þarf ýmislegt aS borga
núna næstu dagana, sem ekki má dragast.” Hann gaf Dan kvittun
fyrir peningunum, og hélt svo áfram aS skrafa viS hann; honurn þótti
vænt um aS þurfa ekki aS vera einn þá stundina.
“Þetta er heldur dauflegt líf,” sagSi hann, “aS hafa enga ástvini
hjá sér.” Svo kiptist hann alt í einu viS, bar báSar hendur upp aS
brjóstinu, og hneig aftur á bak í hægindastólinn. “ÞaS er gamla
vesöldin,” stundi hann upp. Og Dan mintist þess þá, aS um þaS
• hafSi veriS talaS, aS gamli maSurinn væri veill fyrir hjarta.
“Hv’aS get eg gjört fyrir þig?” sagSi Dan ög stökk á fætur. En
spurningunni var aldrei svaraS. Gamli maSurinn dró andann nokkr-
um sinnum meS mestu erfiöleikum og svo færSist náfölvi yfir ásjónu
hans.
Dan flýtti sér aS ná í vinnumann og sendi hann eftir lækni, og
fór svo aftur inn í herbergiS. Gamli maSurinn lá í stólnum alveg eins
og hann hafSi skiliS viS hann. Hann þreifaSi á lífæSinni og lagði
eyraS upp aS hjarta hans, en fann ekkert lífsmark.
Þegar hann leit upp aftur, sá hann penngaseSlana, sem hann
hafSi komiS meS og borgaS Denby, liggja á borSinu. Hann vissi ekki
hvar gamli maSurinn var vanur aS geyma peningana sína og áleit
ekki ráSlegt aS láta þá liggja þar fyrir vinnufólkinu, svo hann lét
seSlana aftur inn í umslagiS og stakk þeim í v'asa sinn, og ætlaSi sér
aS afhenda Denby þá aftur, þegar hann raknaSi viS.