Faxi - 01.05.1973, Blaðsíða 8

Umsjón: Þorsteinn Eggertsson
Einar, Tvennar og Þrennar
Einu sinni voru þrír bændur, sem hétu
Ríkharður, Blánklinur og Skjóni. Rík-
harður átti þrjá syni, sem hétu Einar,
Tvennar og Þrennar. Blánklinur átti
eina dóttur, sem Gríðhildur hét, en
Skjóni átti einn hest, sem hét Snati.
Bændunum kom öllum mjög vel sam-
an, en þótt Gríðhildur væri eina stúlkan í
héraðinu, vildu bóndasynirnir ekki sjá
hana, því hún var svo ljót og leiðinleg.
Það voru svo skemmdar í henni tenn-
urnar, að þessar tvær eða þrjár, sem
eftir voru í munni hennar, voru annað
hvort brúnar eða svartar — eða loðnar
af myglu. Hendur hennar voru svo
skessulegar, að í stað þumalfingra hafði
hún stórutær, en þumla í stað venjulegra
fingra. Hún var svo digur, að hún þurfti
að bregða skóhorni á mjaðmir sér til að
komast gegnum bæjardyrnar — og svo
óskaplega hraut hún, er hún svaf, að oft
og iðulega voru rúðurnar á herbergis-
gluggum hennar brotnar, þega hún vakn-
aði.
En veslings Gríðhildur hafði ekki allt-
af verið svona — og auk þess var hið
rétta nafn hennar Blíðhildur — en í
bernsku hafði hún einhvern tíma ónáð-
að snarvitlausan galdrakarl, sem setti
hana í þessi álög, með þeim ummælum,
að hún gæti ekki losnað úr þeim fyrr en
hún yrði kysst af ungum pilti, sem ein-
hvem tíma hefði losnað undan slunginni
galdrakerlingu.
Hins vegar voru synir Ríkharðs, þeii
Einar, Tvennar og Þrennar, hinir föngu-
legustu piltar og hver öðrum skemmti-
legri.
í fjöllunum, fyrir ofan sveitina sem
þeir bjuggu í, var mikill og þykkur skóg-
ur, sem var svo stór, að hann huldi þrjú
fjöll. í skógi þessum vom einstaka veiði-
kofar og smáhýsi — og þar bjuggu ein-
mitt stúlkurnar, sem Einar og Þrennar
höfðu áhuga á; en þær hétu Eineyg og
Þríeyg. Auk þess bjuggu þar þrjú önnur
ungmenni á þeirra reki, sem hétu Rauð-
hetta, Hans og Gréta.
Nú víkur sögunni að Skjóna og hesti
hans, Snata — Snati var sem sé enginn
venjulegur hestur, því hann gat talað og
var þar að auki ritstjóri sveitablaðsins,
vegna þess, að hann hafði sérstakan hæfi-
leika til þess að hlera uppi allt það
merkilegasta, sem skéði í héraðinu.
Og svo var það einn daginn, að hann
komst að því, að Hans, sem átti heima í
skóginum ásamt Grétu systur sinni og
hundinum Högna, hafði eitt sinn losnað
undan slunginni galdrakerlingu, með að-
stoð Grétu.
Hvort sem hesturinn komst að þessu
með því að lesa Giimms-ævintýri (hann
var lestrarhestur hinn mesti) eða bara á
heiðarlegan hátt ,fór hann nú að hitta
Blánklin bónda — og sagði honum frá
þessu. Blánklinur sagði hins vegar Gríð-
hildi, dóttur sinni tíðindin: að nú væri
búið að finna ungan mann, sem gæti leyst
hana úr álögum.
Gríðhildur varð nú heldur en ekki feg-
in, en þar sem hún treysti sér ekki inn í
skóginn sjálf, sendi hún eftir sonum Rík-
harðs og bað þá að ná í þennan Hans
fyrir sig.
Og þar sem strákarnir voru beztu sál-
ir, fóru þeir inn í skóginn til að heim-
sækja Hans — en á leiðinni kom Þrenn-
ar auga á undurfagra stúlku með rauða
hettu á höfði. Hún hélt á fullri körfu af
kökum og góðgæti — og var að tína
blóm meðfram veginum.
Þrennar kynnti sig fyrir stúlkunni, sem
sagðist heita Rauðhetta, og gaf sig á tal
við hana — með þeim afleiðingum, að
hann varð viðskila við bræður sína,
Einar og Tvennar.
Ekki höfðu þeir Einar og Tvennar
gengið lengi, er Einar kom auga á ein-
eygða stúlku, sem var að reka geit upp
í hlíðar.
Hann hljóp til hennar — hún sagðist
heita Eineyg (en það vissi hann reyndar)
og svo hurfu þau eitthvað, svo að Tvenn-
ar hélt nú einn áfram ferðinni, þar til
hann kom að húsi Hans og Grétu,
Gréta kom til dyra og varð Tvennar
svo gagntekinn af fegurð hennar — og
hún af glæsileik hans — að þau féllu
næstum í stafi. Svo bauð hún honum
inn og hann bar upp erindi sitt við Hans;
sagði honum frá vandræðum Gríðhildar
og hvernig mætti breyta henni í fagra
stúlku að nýju.
Hann féllst á fara til Gríðhildar og
kyssa hana (fyrir sanngjarna þóknun) —
og með það fóru þau aftur niður í sveit-
ina. Á leiðinni slógust þau Einar og Ein-
eyg, Rauðhetta og Þrennar með í förina,
en Gréta fylgdi Tvennari sem í leiðslu.
Er nú ekki að orðlengja það ,að Hans
kyssti Gríðhildi hina ljótu, sem breyttist
á svipstundu í Blíðhildi hina fögru.
Hans varð svo snortinn af fegurð Blíð-
hildar, að hann bað hennar á stundinni,
en við það rönkuðu þeir Einar, Tvennar
og Þrennar við sér og báru upp bónorð
sín til þeirra Eineygar, Grétu og Rauð-
hettu — og játúðu allar stúlkurnar biðl-
um sínum.
Því næst var allt geit tilbúið fyrir stórt
og margfalt brúðkaup — og var hestur-
inn Snati sendur í þorpið til að ná í prest-
inn. En þar sem Snati var gáfaður hestur,
sem fyrr segir, kom hann við í skóginum
til að hitta Þríeygu, og biðja hennar fyrir
hönd húsbónda síns, sem var farið að
förlast sjón.
Og auðvitað játaði hún bónorðinu
líka.
Eða hélduð þið kannski að einhver
yrði skilinn út undan?
84 — FAX i