Faxi - 01.05.1973, Síða 12

FREISTINGIN
Páll, Aggi, Frank og Toggi urðu
allir samferða úr skólanum einn laug-
ardag.
Þeir töluðu um það á leiðinni, að
þá langaði í bíó daginn eftir, „Ég skal
segja ykkur, að það er ægilega spenn-
andi mynd(" sagði Páll, ((hann stóri
bróðir minn hefur séð hana. Ó, ég
hlakka svo mikið til".
Rétt á eftir skildu drengirnir og
hver fór heim til sín. Toggi átti lengst
heim, og á leiðinni fór hann að velta
því fyrir sér, hvernig hann gæti kom-
izt með félögum sínum í bíó, eins og
hann hafði ætlað, þar sem hann átti
enga peninga til í eigu sinni. Reyndar
var þetta ekki stór upphæð, þar sem
miðinn kostaði aðeins 35 aura fyrir
börn. Toggi vissi, að um langt skeið
hafði faðir hans verið atvinnulaus, og
mátti því enga aura missa. Það var
ekki lengra síðan en í gærkvöldi, að
Toggi hafði heyrt foreldra slna vera
að tala um að þau vantaði 25 krónur
til að geta borgað húsaleiguna næsta
mánuð. Toggi hafði sofnað út frá
þessu sorglega tali þeirra.
Þegar sunnudagurinn rann upp
hugsaði Toggi mikið um, hvernig í
ósköpunum hann ætti að fá peninga
til þess að komast í bíó með félögum
sínum. Ekki gat hann beðið foreldra
sína um þá. Hann vissi að þau mundu
neita honum.
Svo leið fram á daginn, klukkan
varð hálf fimm. Toggi fór fram í eld-
hús að fá sér að drekka. Allt í einu
kom hann auga á peningabudduna
hennar mömmu sinnar á diskahill-
unni. Það greip hann einkennilegur
órói. Honum fannst hann mega til að
gæta að, hve mikið væri í henni af
peningum.
Hann skimaði í kringum sig, nei,
enginn sá til hans. Hann opnaði budd-
una og í henni voru skínandi fallegar
átta krónur. Nei, nei, þaut í gegnum
huga hans. Ef þú gerir það, ertu þjóf-
ur. Hann ætlaði að leggja budduna
aftur á sama stað. En( nei, freisting-
in var of mikil. Með miklum flýti
stakk hann krónunum í vasa sinn.
,,Má ég fara út með Páli og Agga"?
spurði hann mömmu sína eftir stutta
stund. (/Já( en þú verður að vera kom-
inn heim klukkan sjö", svaraði móðir
hans.
Toggi lofaði því og flýtti sér út.
Fimm mínútum síðar hitti hann fé-
laga sína fyrir framan bíóhöllina, þar
sem þeir biðu ásamt mörgum öðrum
börnum.
Myndin var mjög spennandi, en aum-
ingja Toggi tók lítið eftir henni. Ein-
hver innri rödd var alltaf að hvísla að
honum: „Þú ert þjófur, þú stalst frá
henni mömmu þinni". Hann fann vel,
að þetta var sannleikur. Hvað skyldu
mamma og pabbi segja, þegar þau
kæmust að þessu?
Honum leið illa. Samvizkan nagaði
hann svo mikið, að hann yfirgaf fé-
laga sína og sagðist ætla heim. Gott
var að komast út, en hvað átti hann
að gera? Hann rölti niður að sjó, en
hvernig sem hann fór að, gat hann
ekki gleymt, að hann hafði stolið
peningum frá mömmu. Æ, hvað hon-
um leið illa. Toggi fór að athuga skip-
in, sem lágu í höfninni. Sá hann þá
afar fallega lystisnekkju, sem hafði
uppi ameríska fánann. Allt í einu
kom hann auga á litla telpu, fjögurra
til fimm ára, á þilfari snekkjunnar.
Hún veifaði til hans og Toggi svaraði
í sömu mynt. Hún kallaði til hans, en
hann heyrði ekki hvað hún sagði. Sá
hann nú, að litla stúlkan klifraði upp
á lunningu skipsins. Toggi hrópaði til
hennar, að hún ætti að vara sig að
detta ekki í sjóinn, en í sömu andrá
steyptist hún á höfuðið í sjóinn. Eng-
inn sá þetta nema Toggi, en þar sem
hann var afar duglegur að synda
hugsaði hann sig ekki um í eitt augna-
blik, reif sig úr jakkanum og buxun-
um og henti sér í sjóinn í nærklæðun-
um. „Hjálp!" kallaði hann eins hátt
og hann gat, um leið og hann stakk
sér í sjóinn. Hann náði fljótt í litlu
stúlkuna, sem hágrét af hræðslu, og
synti með hana að bryggjunni. Henni
var borgið. í sömu svifum komu fjórar
manneskjur hlaupandi eftir þilfarinu
og ætluðu að hjálpa börnunum, en
þau voru þá komin upp á bryggjuna.
Foreldrar litlu stúlkunnar fóru með
þau niður í káetu og klæddu þau í
þurr föt. Foreldrarnir þökkuðu Togga
með mörgum fögrum orðum fyrir að
hafa bjargað litlu stúlkunni þsirra, en
Togga fannst varla taka því að tala
um það. „Það var alveg sjálfsagt að
ég bjargaði henni," sagði Toggi, „því
ekki kunni hún að synda". Nú mundi
Toggi eftir því, að hann hafði lofað
mömmu sinni að koma heim klukkan
sjö. Hann kvaddi því litlu stúlkuna og
foreldra hennar, sem þökkuðu honum
enn einu sinni. Faðirinn fékk honum
seðil, sem hann bað hann að eiga, en
slíkan seðil hafði Toggi aldrei séð
fyrr.
Á leiðinni heim var Toggi að hugsa
um, hvað þessi seðill væri mikils virði,
því að hann sá að þetta var peninga-
seðill. Það stóð á honum „Ten Doll-
ars", og svo mikið kunni Toggi í
ensku, að hann vissi að ten þýddi tíu,
LITLI LESANDINN UMS3ÓN: Á. M.
88 — FAX I