Jazzblaðið - 01.10.1948, Blaðsíða 17

Jazzblaðið - 01.10.1948, Blaðsíða 17
gekk hringinn frá éimim til annars og fékk hver sér ærlegan snafs af stútnum og gretti sig og sagði að þetta væri böivað sull, og þó hefði hann ekki á móti því að til væri full tunna af því. Þegar flaskan hafði far- ið hririginn, að undanteknum Smók og Davíð og Rikka, var komið rúmlega niður í hana hálfa og tal þeirra gerðist óþvingaðra. Sá þeirra sem hét Jeffi Vilh.jálms stökk ofan af sviðinu og staðnæmdist fyrir framan þá Smók og Rikka og sagöi við Smók. „Það lítur helzt út fyrir að þú sért fullur, Dani, cvo langt er síðan maður sá þig síðast". „Já, satt e;- það", sagði Smók, sem nú kom á daginn að hét Dani. „Eg hef verið hjá Ganda á kvöldin, aðal- lega, og ég kæri mig síður um að vera að ónáða ykkur eða vekja ykkur á daginn. Þið vinnið það mikið, að ykkur veitir ekki af svefni". „Látum það nú vera", sagði Jeffi og leit í kringum sig í óvissu. Eins og Smók var byrjaður á að segja við annað tækifæri, var Jeffi snotur og geðugur náungi. Smók hafði ekki lokið við að lýsa honum, ekki sagt, að hann væri fágæt manngerð. Og hann hafði arnarnef. Ef hann hefði verið eilitið ljósari, hefði hann getað verið af öðrum kynfiokki. Nú leit hann á sína menn og mælti: „Við skulum snúa okkur að efninu". Síðan sneri hann sér að Rikka og sagði: „Hvar viltu sitja?" og Smók svaraði fyrir hann: „Settu hann við hliðina á þér, hann er píanóieik- ari". Jeffi hoppaði aftui' upp á pallinn, ýtti píanóbekknum til vinstri og gaf Rikka bend- ingu um að setjast á hinn endann, við lágnóturnar. Rikki hoppaði upp á eftir hon- um léttiiega, hreint og beint eins og íþrótta- maður, gekk kringum bekkinn og settist. Jeffi sneri sér að honum og sagði: „Eg vildi gefa talsvert fyrir að þú værir ekki píanóleikari. Brennivínssnafsinn vei'kaði þannig á mig, að ég held ég geti bara ekki áttað mig strax á því, hvað er mið-C". „Ekki gæti ég það heldur", svaraði Rikki, „og ég er ekki píanóleikari. Jórdan sagði það bara". Þegar Rikki sat nú loks and- spænis raunverulegu píanói, eftir allan hans hugarburð, drauma og langanir, varð hann bókstaflega að gjalti. Jeffi leit rannsakandi á hann, eins og til að komast að því, hvort hann væri eða væri ekki píanóleikari og spurði síðan: „Hvað eigum við að leika?" Og án sekúndu umhugsunar svaraði Rikki: „Spilaðu „Tin Roof Blues" eins og þú gerir, þegar þú tekur annan kórinn". . „Allt í lagi", sagði Jeffi, „þó hafa samt ekki allir gaman af því". Hann kreppti hnefana fast tvisvar eða þrisvar áður en hann sncrti nóturnar. Síðan sagði hann „Tin Roof;< og sló hælnum tvisvar í gólfið: einn, tveir, og þeir sprettu úr spori. Þeir léku „Tin Roof Blues", og það er ó- mögulegt að lýsa því, hvernig þeir fóru að því. Það er ekki hægt að lýsa slíku. Eina leiðin til að öðlast þekkingu á tónlist er að hlusta á hana, hlusta á hjartslátt henn- ar, eins og Rikki gerði þetta kvöld á bekkn- um við hliðina á Jeffa Vilhjálms. Þegar þetta var afstaðið, sagði Jeffi og sló um leið nokkrar nótur: „Hvernig veistu hvernig við förum að þessu? Hvernig veistu að ég tek annan kórinn? Eg hef aldrei séð þig hérna inni, að ég muni". Og Rikki sagðist aldrei hafa komið hing- að inn áður, en hefði oft átt ieið framhjá og lagt eyrun við og þannig orðið nokkurs vísari með tímanum um músik þeirra. „Þú hlýtur að hafa gott minni, úr því að þú getur vitað í hvaða röð við koraum inn. Ég veit það varia sjálfui'". „O, ég' man það nú ekki nákvæmlega", svaraði Rikki í grafalvarlegri einlægni. „Ég finn bara einhvei'nveginn á mér, hve- nær hvað á að koma. Ég hef það á tilfinn- ingunni, hvar þarf að koma píanóeinleikur til sögunnar. Ég veit það ekki". Hann sleppti þræðinum þarna og gafst upp við að reyna að segja frá þessu. Jeffi leit aftur spyrjandi á hann. „Ertu viss um, að þú leikir ekki á píanó?" sagði hann. „Mér heyrist á tali þínu, að þú hljótir að gera það". Hann sagði það ekki af tor- tryggni, heldur miklu fremur af lotningu, eins og hann skynjaði eitthvað vaid hjá þessum óharnaða hvíta unglingi, eitthvað sem taka bæri alvarlega. — Framh. fýaxzblaðið 1 /

x

Jazzblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Jazzblaðið
https://timarit.is/publication/722

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.