Morgunblaðið - 22.04.2010, Side 24

24 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 22. APRÍL 2010
Kær frændi minn og föðurbróðir
er látinn.
Ég man fyrst eftir honum á Múla
hjá ömmu og afa. Það var eitthvað
um að vera og skyldfólkið kom sam-
an. Ég var krakki og bjó í Hrísnesi.
Júlíus og Jóna komu að austan, frá
Norðfirði.
Þau báru með sér austfirskan blæ
sem ég kynntist betur síðar. Þau voru
svo kát og glöð og það var reisn yfir
þeim. Júlíus hafði náð sér í konu (eins
og sagt var) á vertíð fyrir sunnan og
flutti með henni austur og þau
byggðu sér stórt og fallegt hús í
sveitinni á Skorrastað. Þau eignuðust
yndislegan son og var hann skírður
Þórður eins og afi. Þegar ég var 17
ára, flutt til Reykjavíkur, langaði mig
að fara austur og hitta þetta skyld-
fólk mitt. Ég hringdi í Júlíus og það
var ekkert sjálfsagðara en að ég
mætti koma. Að koma austur í maí
þetta vor og sigla inn fjörðinn var
eins og að koma til Grænlands fyrir
mig. Fjöllin voru þakin snjó og niður
allar hlíðar. En að koma á Skorrastað
til þeirra hjóna var eins og að koma
heim. Þar slógu tvö hjörtu í takt. Það
var yndislegt að vera hjá þeim, vera
með þeim, tala saman, hlæja saman
og vinna saman.
Ég lærði margt þetta sumar sem
varð mér gott veganesti í lífinu.
Ég sá um að fylla á tóbakið fyrir
hann, honum þótti vænt um það og
mér þótti vænt um hann. Ég heim-
sótti Júlíus og Jónu í fyrrasumar.
Mér þykir vænt um það. Þau voru
glöð að sjá mig og ég kyssti þau og
knúsaði. Það var gott að hitta þau, þó
að það væri öðruvísi, þar sem þau
voru bæði lasin og komin á sjúkra-
hús. Ég kveð þig kæri frændi með
þessu ljóði:
Ég sendi þér kæra kveðju
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Guð þig nú geymi.
Þín frænka,
Kolbrún Ólafsdóttir.
Á kveðjustund reikar hugurinn
vestur á Múla þegar við erum lítil
börn og bíðum með eftirvæntingu
komu frændfólksins að austan. Æv-
intýrablær fylgdi komu þeirra og í
minningunni er ávallt sumar og sól.
Reynirinn í garðinum hennar ömmu
teygir anga sína og verður bakgrunn-
ur margra myndanna. Þessar myndir
verða alltaf til eins og minningarnar
góðu sem við eigum frá þessum heim-
sóknum.
Það má kannski segja að ekki hafi
þurft mikið til að gleðja sveitabörnin
en Júlíus frændi okkar hafði þann
einstaka hæfileika að láta öllum líða
sem þeir væru einstakir. Virðingin
Júlíus Óskar
Þórðarson
✝ Júlíus ÓskarÞórðarson fædd-
ist 29. apríl 1921 í
Haga á Barðaströnd
en ólst upp á Innri-
Múla í sömu sveit.
Hann lést á hjúkr-
unardeild Heilbrigð-
isstofnunar Austur-
lands á Norðfirði hinn
11. apríl sl.
Útför Júlíusar var
gerð frá Norðfjarðar-
kirkju 18. apríl 2010.
Minningarathöfn um
Júlíus fór fram í Dóm-
kirkjunni í Reykjavík 21. apríl
2010.
var sú sama hvort sem
um börn eða fullorðna
var að ræða. Hann
lagði mikið upp úr því
að við tækjum hraust-
lega til matar okkar og
kannaði hreysti okkar
með því að fara í krók
eða krumlu. Að komast
alla leið upp í Vetur-
lönd taldi hann merki
um mikinn hraustleika
og seiglu.
Mikið var hlegið að
gamansögum frænda
okkar sem hafði mikla
frásagnarhæfileika og naut þess að
segja frá. Okkur var oft brugðið við
háar rokurnar, þvílík var innlifunin í
frásögninni. Stundum voru sögurnar
þess eðlis að ekki þótti við hæfi að við
börnin hlýddum á, lokaði þá fullorðna
fólkið sig gjarnan af inni í herbergi
afa og ömmu. Þaðan bárust hlátra-
sköllin fram á gang og þótt við reynd-
um oft að leggja við hlustir og svala
forvitni okkar heyrðum við ekkert.
Þetta jók því enn frekar ævin-
týrablæinn yfir gestunum góðu.
Hatturinn var ómissandi og hvern-
ig hann tók ofan hattinn þegar hann
heilsaði sýndi best hversu mikill
höfðingi var á ferð. Hann var mikill
Vestfirðingur og gleymdi aldrei
sveitinni sinni eða frændfólki. Þegar
við, sem fullorðið fólk, heimsóttum
frændfólk okkar austur hafði hann
unun af sýna okkur sem mest af
Norðfirði. Einnig var honum í mun að
kynna sem flesta fyrir okkur, Vest-
firðingunum, enda afar stoltur af
fólkinu sínu. Höfðinglegar móttökur
og gestrisnin mikil, svona munum við
okkar elskulega frænda.
Á þessari stundu er þakklæti okk-
ur efst í huga og teljum við það mikið
lán að hafa fengið að kynnast honum.
Sendum Jónu, konu hans, okkar inni-
legustu samúðarkveðjur, Þórði syni
hans og fjölskyldu vottum við einnig
okkar dýpstu samúð.
Sigríður, Þórður, Jóna Jóhanna,
Barði, Haukur Þór, Þórólfur,
Hörður og Ásgeir Sveinsbörn.
Nú þegar Júlíus föðurbróðir minn
er látinn reikar hugurinn til þeirra
ára er ég var í framhaldsskóla á Nes-
kaupstað 1980-1982 og var í heimili
hjá þeim hjónum Júlíusi og Jónu
konu hans á Skorrastað. Ég fékk her-
bergi upp á lofti sem lengi á eftir var
kallað Sigguherbergi og ég var eins
og heima hjá mér bæði hjá Júlla og
Jónu og eins Dodda og hans fjöl-
skyldu. Þó ég væri langt í burtu frá
öllum mínum nánustu fann ég ekki
mikið fyrir því þar sem mér líkaði svo
vel að vera í Norðfirði.
Amma heitin, Steinunn, bað son
sinn að gæta ömmustelpunnar sem
þá var 16 ára gömul. Júlli tók þessu
bókstaflega og tekið var eftir því
hversu vel hann passaði upp á
frænku sína. Alltaf vakti hann eftir
mér, þó langt væri komið fram á nótt,
þegar ég var búin að vera úti í bæ að
skemmta mér og kann ég honum nú
þakkir fyrir umhyggjuna.
Oft var glatt á hjalla á Skorrastað
og kunni heimilisfólk þar að skemmta
sér og öðrum, bæði með hljóðfæra-
leik og söng. Stundum voru sungin
vestfirsk ættjarðarlög fyrir Júlla og
hafði hann gaman af að segja Aust-
firðingunum sögur úr uppvexti sínum
fyrir vestan þar sem ræturnar lágu.
Seinna gaf hann út bók með mörgum
af þessum sögum.
Eftir þessa tvo minnisstæðu vetur
á Skorrastað urðu ferðir mínar aust-
ur miklu færri en ég hefði viljað. En
svo vildi til að Þorkell maðurinn minn
var á sjó á togaranum Barða frá Nes-
kaupstað á árunum 1998-2002 og
þegar hann stoppaði stutt í landi og
ekki tók því að fara heim til Reykja-
víkur dvaldi hann hjá Júlla og Jónu á
Skorrastað. Júlli fylgdist vel með tú-
raplani Barðans, sagði ávallt „Hvað
verðið þið lengi núna?“ og „Þú kemur
svo aftur“. Síðastliðið sumar heim-
sóttum við þau Júlla og Jónu á
sjúkrahúsið á Neskaupstað og þó
✝ María Hallgríms-dóttir fæddist í
Dynjanda í
Grunnavíkurhreppi 2.
júlí 1938. Hún lést á
sjúkrahúsinu á Ísa-
firði 26. mars 2010.
Foreldrar Maríu
voru Hallgrímur
Jónsson, f. 11.12.
1902, látinn 12.2.
1988, og Kristín Bene-
diktsdóttir, f. 5.6.
1896, látin 26.5. 1979.
Systkini Maríu eru
Bentey Guðmunda, f.
9.5. 1925, Sigurjón Ebeneser, f.
8.11. 1926, Margrét Sveinbjörg, f.
6.5. 1928, Gunnar Kristján, f. 21.5.
1929, óskírður drengur, f. 21.5.
1929, d. 21.5. 1929, Gunnvör Rósa, f.
24.11. 1930, Halldóra Hólmfríður
Ásta, f. 31.8. 1934, d. 8.8. 1935, Hall-
dóra Benedikta, f. 2.5. 1936, og Sig-
ríður Kristín, f. 18.1. 1942.
Eiginmaður Maríu var Kjartan
Hólm Sigmundsson, f. 22.12. 1927,
d. 11.6. 2009. Kjartan átti einn son
fyrir hjónaband, Bjarna Sigmar, f.
5.3. 1949. María og Kjartan áttu
saman fjögur börn. Þau eru 1) Hall-
grímur, f. 6. mars 1959, hans kona
er Birna Lárusdóttir, f. 14.3. 1966,
þeirra börn eru a)
Hekla, f. 22.1. 1999, b)
Hilmir f. 2.2. 2002, c)
Hugi f. 2.2. 2002, og d)
Heiður f. 8.8. 2006. 2)
Kristín, f. 2.8. 1962.
Hennar dóttir er Rak-
el Erla Sævarsdóttir,
f. 3.4. 1988. 3) Davíð
Björn, f. 18.1. 1964.
Hans kona er Sigrún
Jóna Hinriksdóttir, f.
2.1. 1965. Þeirra börn
eru: a) Kjartan Dav-
íðsson, f. 27.3. 1984, b)
María Bjargey Dav-
íðsdóttir, f. 8.10. 1987. Hennar mað-
ur er Birkir Jónas Einarsson, f. 6.7.
1977. Barn þeirra er Svala Katrín
Birkisdóttir, f. 25.12. 2007. c) Ást-
rós Davíðsdóttir, f. 19.7. 1996. d)
Gabríel Hólm. Davíðsson, f. 26.9.
1998. 4) Bergrós, f. 3.3. 1968. Henn-
ar maður er Jón Rósmann Mýrdal,
f. 12.8. 1960. Þeirra börn eru: a)
Bjarmi Alexander Rósmannsson, f.
29.5. 1992, b) Blær Víkingur Rós-
mannsson, f. 11.1. 2001, og c) Brim-
ar Jónatan Rósmannsson, f. 19.5.
2007.
Útför Maríu fór fram í Ísafjarð-
arkirkju miðvikudaginn 31. mars
2010.
Okkur Þórunni og börn langar til
að kveðja í nokkrum fátæklegum
orðum Maríu Hallgrímsdóttur, eða
Lóu eins og hún var allaf kölluð. Við
vissum að hún barðist af hetjuskap
við erfiðan sjúkdóm en samt kom
okkur á óvart hversu fljótt maður-
inn með ljáinn barði dyra. Fyrstu
minningarnar um Lóu eru frá því að
hún kom sem ung og áhyggjulaus
stúlka í reiðtúr með systkinum sín-
um frá Grunnavík um Höfðaströnd
til æskustöðvanna á Dynjanda í Jök-
ulfjörðum. Síðar kynntumst við
henni sem góðri vinkonu og eigin-
konu Kjartans Sigmundssonar,
frænda okkar beggja, þegar við
fluttum til Ísafjarðar 1975. Sam-
skiptin voru mikil á milli fjölskyldn-
anna og alltaf var Lóa reiðubúin að
passa fyrir okkur börnin þegar á
þurfti að halda þótt sjálf væri hún
með stórt heimili. Þar sem Kjartan
var sjómaður kom heimilishaldið að
langmestu leyti í Lóu hlut. Þar fyrir
utan vann hún oftast fulla vinnu í
frystihúsi, en aldrei urðum við samt
vör við að Lóa kvartaði yfir því að
hún væri þreytt eða hefði ekki tíma
til að vinna húsverkin og sinna
börnunum fjórum. Þá er erfitt fyrir
þá sem ekki þekkja til að gera sér
grein fyrir því hvað það gat tekið á
andlegt þrek að eiga harðsvíraðan
ævintýramann fyrir eiginmann, en
Kjartan heitinn var annars vegar
einn djarfasti bjargsigmaður síns
tíma í björgunum á Hornströndum
og hins vegar ódeigur í sjósókn þótt
veður væru válynd. Hefur Lóa
örugglega oft átt svefnlitlar nætur
þegar bóndi hennar var fjarverandi
við sín hættulegu störf. Hefur þá
komið sér vel ættarfylgja hennar frá
foreldrum, dugnaður, útsjónarsemi
og þrautseigja.
Hestamennska og berjatínsla
voru mikil áhugamál Lóu sem hún
stundaði af miklum dugnaði, einkum
eftir að börnin uxu úr grasi og meiri
tími gafst til tómstunda. Við fráfall
Lóu, sem þungamiðja og akkeri fjöl-
skyldunnar, er höggvið stórt skarð í
ættina, ekki síst þar sem innan við
ár er frá því að Kjartan andaðist.
Við sendum systkinunum fjórum og
afkomendum þeirra okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Tryggvi, Þórunn og börn.
María Hallgrímsdóttir
✝ Oddur Jónssonfæddist í Húsanesi
í Breiðuvík hinn 9.
mars 1927. Hann lést
á heimili sínu 31.
mars síðastliðinn.
Foreldrar hans
voru Jón Lárusson,
bóndi í Húsanesi, f.
24. nóvember 1871, d.
2. febrúar 1959, og
Sigríður Oddrún
Jónsdóttir, f. 9. júlí
1887, d. 10. nóvember
1968. Systkini Odds
voru átta, en tvö
þeirra dóu í æsku. Í dag eru tvær
tvíburasystur Odds á lífi, þær Björg
og Steingerður.
Oddur kvæntist 1968 Laufeyju
Guðlaugsdóttur, þau skildu 1982.
Oddur og Laufey eignuðust sex
börn. Þau eru 1) Sig-
urður Oddur, f. 2.
ágúst 1956, maki
Hrönn Harðardóttir,
börn: Matthildur, Jak-
ob Brynjar, Ísak
Bjarki. 2) Hulda, f. 2.
ágúst 1959, maki Jón
Björgvin Guðnason,
börn: Guðni Oddur,
Laufey Jóna. 3) Guð-
björg f. 14. desember
1960, maki Rósmund-
ur Hans Rósmunds-
son, barn: Vigdís
Birna. 4) Guðbjörg
Jóna, f. 13. febrúar 1962, d. 17.
ágúst 1962. 5) Jón, f. 8. júní 1963. 6)
Albert Bjarni, f. 30. september
1964.
Útför Odds fór fram í kyrrþey
þriðjudaginn 13. apríl.
Oddur faðir okkar er farinn. Hann
fæddist í Húsanesi í Breiðuvíkur-
hreppi. Hann var einn af níu systk-
inum sem ólust upp í fátækt. Hóg-
værð, vinnusemi og dugnaður voru
hans einkenni, vinnan var hans líf.
Hann lærði snemma að maður varð
að hafa fyrir hlutunum og það var
ekkert keypt nema hann ætti fyrir
því.
Ungur fór hann að heiman til að
skaffa í búið. Aldrei var hann verk-
efnalaus, ef hann var ekki að vinna,
þá var hann að laga eitthvað eða
plægja kartöflugarða Hafnfirðinga
og nágrannabæja. Aldrei tók hann
sér sumarfrí eða fór utan, það var fyr-
ir honum tímaeyðsla. Hann hafði allt
sem hann vildi hér heima og alltaf var
hann að gera eitthvað fyrir aðra.
Undir ströngu viðmóti hans leyndist
viðkvæmur maður, það var stutt í há-
tíðarandann. Eitt lét hann þó eftir
sér, það var að vera með hesthús og
hesta, ásamt Nonna bróður, það var
þeirra sameiginlega áhugamál.
Hann var alla tíð mjög stoltur af
barnabörnum sínum og fylgdist vel
með þeim.
Þegar hann veiktist fyrir fimm ár-
um og starfsgeta hvarf varð lítið eftir
af lífsviljanum, hann sá ekki lengur
tilgang í því að vakna á morgnana og
hafa ekkert að gera.
Elsku pabbi, þetta eru fátækleg
orð, þín verður sárt saknað. Minning
þín mun lifa með okkur.
Guðbjörg og Hulda.
Það var tómlegt um páskana, heið-
ursgestinn vantaði, hann kvaddi dag-
inn fyrir skírdag. Oddur valdi að lifa
einföldu lífi, hann tók ekki þátt í
kapphlaupi hversdagsins um verald-
leg gæði, hann lét okkur um það,
hann kom sér beint að efninu og
eyddi ekki tíma í óþarfa. Honum féll
aldrei verk úr hendi og aldrei fór
hann í sumarfrí, hvað þá utanlands-
ferðir. Oddur fæddist og ólst upp í
torfbæ í Breiðuvík á Snæfellsnesi.
Lífsbaráttan var erfið á þeim tíma,
það mátti lesa í fari hans og háttum.
Ungur byggði Oddur ásamt bræðr-
um sínum nýtt bæjarhús fyrir for-
eldra sína, það var á þeim tíma mikið
afrek og fórn. Alla tíð var hugurinn
vestur í Húsanesi, æskuslóðirnar
voru honum kærar.
Síðar lá leið Odds suður, fyrst
stundaði hann sjómennsku, var kaup-
maður um stund, bílstjóri hjá Dverg í
Hafnarfirði og síðar vaktmaður í Sæ-
dýrasafninu. Alla tíð sá Oddur um að
plægja kartöflugarða Hafnfirðinga
og nágrannasveita, vorið kom með
honum. Oddur var einnig lengi með
hesta í Hafnarfirði. Þrátt fyrir heilsu-
brest síðustu árin sá Oddur um sig að
mestu sjálfur, annað kom ekki til
greina, það átti ekki við hann að láta
aðra hugsa um sig.
Oddur hugsaði alla tíð vel um for-
eldra sína og var það honum mikið
kappsmál að endurgera legstæði
þeirra í kirkjugarðinum á Búðum,
það var hreykinn maður sem tók út
verkið sumarið 2005. Þrátt fyrir lít-
illætið sem einkenndi Odd var hann
ákaflega hreykinn af börnum sínum
og barnabörnum, það átti hins vegar
ekki við hann að gera mikið úr hlut-
unum, það var kannski þess vegna
sem við æskufélagarnir urðum
tengdasynir hans.
Jón B. Guðnason og
Rósmundur H. Rósmundsson.
Oddur afi, ég man alla góðu dagana
sem við áttum saman. Við spiluðum
quick, ólsen, veiðimann, lönguvit-
leysu og fleiri spil sem munu alltaf
minna mig á þig. Á páskunum komst
þú alltaf til okkar og það fyrsta sem
þú spurðir mig um var hvar páska-
eggið væri svo að ég gæti lesið fyrir
þig málsháttinn. Verst er að ég fékk
ekki að kveðja þig þessa páska, ég
mun sakna þín.
Oft þegar þú spilaðir við mig og
vannst varð ég svolítið svekkt en það
lagaðist alltaf. Það var fyndið þegar
þú svindlaðir; ég leyfði þér það
nokkrum sinnum, fór að hlæja en þú
fattaðir það ekki, þess vegna vannstu
mig svona oft.
Þegar ég var lítil bað ég þig að
kaupa kofa fyrir mig í afmælisgjöf, á
afmælinu var þá ekki bara kominn
kofi sem pabbi setti svo upp nokkrum
dögum síðar. Ég gleymi þessu aldrei,
fallegi kofinn minn mun minna mig á
þig.
Þú lifir í hjarta mínu, hvíldu í friði
afi minn.
Laufey Jóna.
Elsku Oddur afi, nú ertu farinn og
langar mig að minnast þín með
nokkrum orðum.
Þau voru mörg skiptin sem þú
komst í mat til mömmu og pabba, allt-
af hafðir þú frá einhverju að segja og
þá sérstaklega um gömlu dagana.
Takk fyrir að leyfa mér að sjá aðeins
inn í þinn heim. Síðasta minning mín
og sú sem er mér kærust er þegar þú
og mamma komuð í heimsókn til mín í
nýju íbúðina. Þetta var sólríkur og
fallegur dagur. Þú stoppaðir lengi og
hafðir frá svo mörgu að segja. Ég
man að ég hugsaði á leiðinni þegar við
vorum að keyra þig heim hvað mér
þótti vænt um þessa stund. Nokkrum
dögum seinna fékk ég hringingu um
það að þú værir dáinn. Vertu sæll, afi
minn, ég mun sakna þín en veit að nú
líður þér vel. Guð blessi þig.
Þín
Vigdís.
Oddur Jónsson