Morgunblaðið - 14.05.2010, Síða 20

20 UmræðanKOSNINGAR 2010
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 14. MAÍ 2010
ÞEGAR ég flutti á
Álftanesið fyrir þremur
árum og fór að kynna mér
bæjarmálin varð ég mjög
undrandi yfir þráhyggju-
kenndum og níðang-
urslegum greinaskrifum
sjálfstæðismanna í garð
Álftaneshreyfingarinnar.
Þessi skrif voru bæði
ómálefnaleg og vöktu nei-
kvæða athygli á Álftanesi.
Skýringar á þessu virðast helst vera
persónulegar, að sjálfstæðismönnum
hafi sviðið svo að missa áratugalöng
heljartök sín á sveitarfélaginu en
sjálfstæðismenn deildu og drottnuðu
á Álftanesi frá því fyrir síðasta Kötlu-
gos og fram að kosningunum 2006.
Það voru því sjálfstæðismenn sem
stýrðu uppbyggingunni hér en á
kjörtímabilinu 2002-2006 fjölgaði
fólki um 70% í sveitarfélaginu. Sjálf-
stæðismenn lokkuðu fólk til sveitar-
félagsins með seiðandi sírenusöng og
fagurgala án þess að huga að skipu-
lagi eða tekjuaukningu bæjarsjóðs
sem rekinn er af útsvarstekjum og
fasteignagjöldum því engin eru fyr-
irtækin. Samt tala þeir nú eins og
Álftaneshreyfingin hafi tekið við frá-
bæru búi og sett það á hausinn og
verið snögg að því.
Hvernig væri staðan ef sjálfstæð-
ismenn hefðu unnið síðustu kosning-
arnar? Við skoðun á kosningalof-
orðum þeirra er ekki að sjá að mikil
ráðdeild hafi verið boðuð heldur
þvert á móti: Risam-
annvirki á borð við þjón-
ustumiðstöð og tónleika-
sal áttu að rísa og hrista
átti nýjan golfvöll og smá-
bátahöfn fram úr erminni
svo fáein dæmi séu nefnd
af því sem sjálfstæð-
ismenn lofuðu þá hróð-
ugir. Í þeim kosningum
höfnuðu Álftnesingar sér-
hagsmunagæslu,
verktakapólitík og for-
ljótu miðbæjarskipulagi
sem líktist mislukkuðu úthverfi í
Austur-Evrópu og tók ekkert mið af
náttúru eða mannlífi og Sjálfstæð-
isflokkurinn missti ítök sín.
Álftaneshreyfingin fékk ekki lang-
an tíma til að láta til sín taka fram að
hruni. Á þeim tíma var þó stjórnsýsl-
an opnuð og farið í ýmsar aðhalds-
aðgerðir. Álftaneshreyfingin tók við
myntkörfulánum sem árin áður
höfðu skapað gengishagnað en
hrundu yfir sveitarfélagið haustið
2008. Ef sundlaugin rómaða væri
tekin út fyrir sviga hefur enginn get-
að bent mér á neina ákvörðun sem
Álftaneshreyfingin tók sem leitt hef-
ur til verri skuldastöðu. Sundlaugina
er rétt að taka út fyrir sviga því allir
flokkar stóðu jafnt að þeirri bygg-
ingu. Það má þó ekki gleymast í
þeirri umræðu að sú sem var fyrir
var míglek og dæmd ónýt. Menn
mega heldur ekki gleyma því að sú
nýja er ósköp venjuleg sundlaug þótt
rennibrautin sé stór, sá hluti vegur
minnst af kostnaðinum. Það er held-
ur ekki eins og skuldbindingin sé í
formi kúluláns sem á að greiða upp í
vor heldur er hún til 30 ára.
En þetta er fortíðin. Hvað nú? Mér
finnst jafngott að búa á Álftanesi og
fyrir hrun, enn er jafnmikið víðsýni
og enn heyrist skóhljóð tímans jafn-
vel og áður á þessum sögufræga stað.
Framtíðin liggur ekki síst í hug-
arfarinu. Hún liggur til skemmri
tíma í að jafna hlut sveitarfélagsins
úr Jöfnunarsjóði sveitarfélaga en til
lengri tíma er e.t.v. nauðsynlegt að
sameinast öðru sveitarfélagi og ná
þeim samlegðaráhrifum sem því
fylgir. Þar er Reykjavík fyrsti kostur
Álftaneshreyfingarinnar. Þær grænu
áherslur sem þar eiga hljómgrunn
höfða til okkar, stjórnsýslan er skýr,
þjónustustigið hátt og framtíð-
armöguleikarnir við sameiningu
ótæmandi. Þá er rétt að halda því til
haga að á Álftanesi er meðalaldur
íbúa mjög lágur. Það eru því margir
framtíðarútsvarsgreiðendur í bæn-
um ef fólk verður ekki fælt í burtu
með álögum og svartagallsrausi.
Barbafjölskyldan getur breytt sér
í allra kvikinda líki eins og allir vita.
Það gera sjálfstæðismenn líka alltaf
fyrir kosningar og sveipa sig þá áru
með bleikum, rauðum og grænum
litatónum. Raunveruleikinn er þó
annar og það er þess vegna sem sam-
félaginu öllu blæðir. Því má ekki
gleyma.
Barbabrellur sjálfstæðis-
manna á Álftanesi
Eftir Tuma Kolbeins-
son
Tumi Kolbeinsson
Höfundur skipar 10. sæti á lista Álfta-
neshreyfingarinnar.
Ný kynslóð aldraðra hefur sagt
ellikellingu stríð á hendur og ætlar
að njóta ævikvöldsins. Það er hlut-
verk samfélagins að koma í veg
fyrir félagslega einangrun aldr-
aðra og gefa þeim tækifæri til að
taka þátt í samfélaginu á sínum
eigin forsendum. Þannig má koma
í veg fyrir mörg sársaukafull og
kostnaðarsöm vandamál. Heil-
brigði er dýrmætasta eign hvers
einstaklings og um leið ein verðmætasta auðlind hverrar
þjóðar.
Lýðheilsa eldri borgara
Hér á landi hefur ekki mikið verið fjallað um lýðheilsu
aldraðra en mikilvægt er að hlúð sé að þeirra þörfum.
Óþægilegir fylgikvillar ellinnar eru kvíði, þunglyndi og fé-
lagsleg einangrun. Mikilvægi hreyfingar og félagslegrar
virkni er stór þáttur í því að halda heilsu og því ánægjulegt
að fylgjast með öflugu íþrótta- og félagsstarfi aldraðra í
Mosfellsbæ.
Bætt félagsaðstaða
Sjálfstæðismenn í Mosfellsbæ fagna öflugu starfi Fa-
Mos, Félagi aldraðra í Mosfellsbæ. Við ætlum að bæta að-
stöðu aldraðra með nýrri fé-
lagsmiðstöð sem Mosfellsbær
byggir samhliða hjúkrunarheimili,
sem brátt rís við Langatanga. Jafn-
framt bjóðum við FaMos, aðstöðu í
Brúarlandi þegar Framhaldsskól-
inn í Mosfellsbæ flyst yfir í nýtt
húsnæði og felum þeim aukin verk-
efni.
Öldrunarsetur
Með byggingu hjúkrunarheim-
ilis við öryggisíbúðir verður mark-
miði okkar um öldrunarsetur sem
hófst árið 2003 náð. Fagnaðarefni
er að fljótlega verður hægt að veita
heildstæða þjónustu við aldraða í Mosfellsbæ. Það er ekki
síður mikilvægt að styðja við bakið á þeim sem velja að
dvelja sem lengst heima s.s. með samþættingu heima-
hjúkrunar og félagslegrar aðstoðar.
Systurnar heilbrigði og gleði ná yfirleitt miklum árangri
saman. Heilsan er það mikilvægasta sem við eigum og það
ekki fyrr en hún brestur að fólk áttar sig á hve miklu máli
hún skiptir. Við sjálfstæðismenn viljum öflugt samstarf
við FaMos og stuðla að því að aldraðir í Mosfellsbæ fái
notið aukinna lífsgæða og virkrar þátttöku í samfélaginu.
Áhyggjulaust ævikvöld í Mosfellsbæ
Eftir Herdísi Sigurjónsdóttur
og Kolbrúnu G. Þorsteins-
dóttur
Kolbrún G.
Þorsteinsdóttir
Höfundar eru frambjóðendur
Sjálfstæðisflokksins í Mosfellsbæ.
Herdís
Sigurjónsdóttir
Lítið ber á framförum í íslensku þjóð-
félagi með félagshyggjuríkisstjórn við völd.
Reiðin er alls ráðandi og allt er gert tor-
tryggilegt. Brátt stefnir í að enginn vill
bjóða sig fram til pólitískra starfa af ótta
við að þurfa að berhátta hverja einustu
ákvörðun sem tekin hefur verið um ævina.
Allt frá hlutabréfakaupum, skuldum heim-
ilisins, umferðarlagabrotum til atvinnuvals
maka. Eftirlitssamfélagið mun krefjast þess
að allt verði tínt til og gert opinbert og
vafasamt. Fáir nenna lengur að leita eftir
því hvað er satt og rétt í fyrirsögnum
frétta. Mestu skiptir að viðhalda reiðinni í garð and-
stæðinganna.
Líkt og kirkjan gerði á miðöldum hefur ríkisstjórnin
bannfært orðin; frelsi, einstaklingsframtak, hagnaður
og sjálfstæði. Í stað þeirra hafa orðin; miðstýring,
skattar, félagslegur jöfnuður, nefndarstörf og eftirlit
tekið við. Þar sem ríkisstjórnin hefur ekki hugmynda-
flug til að leggja til atvinnuskapandi aðgerðir segir
hún að þjóðin vinni sig út úr kreppunni með nýsköpun!
Neyðin ein getur samt ekki ýtt undir framkvæmdir og
frumkvæði.
Helsta stefnumál vinstriflokkanna er að
fækka húsnæðiseigendum. Þau kappkosta að
kynna „leiðir“ til þess að auka leiguhúsnæði.
Það er staðreynd að ríkið og bankarnir eiga
mikið af óráðstöfuðu húsnæði í samkeppni
við almennan íbúðamarkað. Enn sem komið
er verjast einkaaðilar til að halda eignum og
rekstri sínum. En húsaleiga lækkar og
skattar hækka auk þess sem samkeppnin við
ríkis- eða bankareknu fyrirtækin harðnar.
Stefna Sjálfstæðisflokksins hvetur raun-
verulega til þess að einstaklingsfrelsið fái
sín notið. Það með skilvirku regluverki er
eina leiðin til að þjóðin vinni sig frá vand-
anum. Aðeins í slíku umhverfi skapast atvinna fyrir
alla. Með aðhaldi í opinberum rekstri vill sjálfstæð-
isfólk hlúa að einstaklingsfrumkvæði vinnufúsra handa.
Umhverfi þjóðfélagsins og bæjarfélaga verður að leiða
til þess að einstaklingar sjái sér sóknarfæri í að skapa
sér og öðrum atvinnu og viðhalda þannig lífi í efna-
hagskerfinu.
Einstaklingsfrelsi og frumkvæði
Eftir Karen Elísabet Halldórsdóttur
Karen Elísabet
Halldórsdóttir
Höfundur er MS í mannauðsstjórnun, skipar 6. sætið á fram-
boðslista Sjálfstæðisflokksins í Kópavogi.
Þegar Gunnar hóf störf hjá
Brunamálastofnun þá voru bruna-
mál almennt í slæmu ástandi. Hann
var ráðinn þar sem hann var með
sérþekkingu á brunamálum og hafði
starfað sem yfirmaður í slökkviliði
Keflavíkurflugvallar um árabil.
Gunnar byrjaði að ferðast um
landið og skoða bæði slökkvibúnað
og flestar stærstu byggingar, eins
og skóla, spítala, fiskverkunarhús,
gistiaðstöðu og ýmis fyrirtæki og
vægast sagt hafi þetta verið langt
frá því að vera viðunandi og sums
staðar hættulegir íkveikjustaðir og
enginn, eða lélegur, búnaður til
björgunar á fólki, eða til slökkvi-
starfa.
Gunnar þótti oft harður í horn að
taka ef ekki voru gerðar þær úrbæt-
ur sem hann fór fram á, en hann var
alltaf sjálfum sér samkvæmur og
reyndi að fylgja eftir þeim lögum og
reglugerðum sem honum bar, með
tilliti til öryggis fólks.
Eitt aðalverkefni Gunnars var að
búa til ný slökkvilið og skipuleggja
þau og þjálfa. Víða voru litlar Briggs
og Stratton dælur á vagni eða Cli-
max dælur með nokkrum slöngum
og stútum. Eitt af fyrstu verkefnum
Gunnars var að skipuleggja 5 tíu
daga námskeið fyrir öll slökkvilið
landsins. Þarna urðu miklar breyt-
ingar sérstaklega fyrir dreifbýlis-
slökkviliðin og góð þjálfun við upp-
byggingu slökkviliðanna. Um líkt
leyti vann Gunnar ásamt trygginga-
félögunum og fleiri aðilum að því að
kanna kaup á breskum slökkviliðs-
bílum af gerðinni Bedford. Þessir
bílar þóttu frekar þungir og erfitt að
keyra þá, en þetta reyndist mesta
uppbygging sem gerð hefur verið
hér á landi í brunamálum, þar sem
enginn eða lélegur tækjabúnaður
var fyrir.
Þessir bílar afköstuðu 4,2 tonnum
af vatni á mínútu og höfðu auk þess
eina litla dælu sem afkastaði 1300
lítrum á mínútu. Þessi búnaður kom
frá bresku almannavörnunum.
Þegar spurt var á Dalvík hver
hefði ákveðið að kaupa slökkvibílinn
sem þeir fengu, þá horfðu menn
hver á annan og sögðu „ég veit það
ekki en hann Gunnar Pétursson
sendi bílinn“.
Þessir þættir voru miklar breyt-
ingar sérstaklega fyrir dreifbýlis-
slökkviliðin og góður arfur fyrir
komandi kynslóðir til að byggja á.
Það gæti verið efni í heila bók að
telja upp allan starfsferil Gunnars í
brunamálum. Hann lagði mikla
áherslu á almenna fræðslu um eld-
Gunnar Pétur
Pétursson
✝ Gunnar PéturPétursson fæddist
í Reykjavík þann
18.12. 1934. Hann lést
1.3. 2010. Foreldrar
hans voru Pétur
Magnússon og Þor-
kelsína Guðrún Guð-
mundsdóttir.
Kona Gunnars var
Guðný Helga Péturs-
dóttir, f. 6.5. 1935, d.
3.7. 1989. Þau áttu
eina dóttur, Guðrúnu
Hrefnu, börn hennar
eru Helga, Gunnar,
Hákon og Bergdís.
Gunnar hóf störf hjá Bruna-
málastofnun ríkisins í lok árs 1969
og starfaði þar til 1982.
Útför Gunnars hefur farið fram.
varnir og heimsótti
flesta heimavistar-
skóla landsins með
eldvarnafræðslu fyrir
unga fólkið og náði vel
til þess, en hér hefur
aðeins verið stiklað á
stóru.
Að öðrum ólöstuð-
um þá tel ég að enginn
hafi lagt meira til upp-
byggingar brunamála
á Íslandi en Gunnar
Pétursson.
Ég vil votta Guð-
rúnu, börnum og öðr-
um ættingjum mína dýpstu samúð.
Guðmundur Haraldsson.
Gunnar Pétursson, vinur minn, er
fallinn frá 75 ára að aldri.
Það var upp úr áramótum 1971 að
ég kynntist Gunnari er ég starfaði
hjá Brunabótafélagi Íslands. Hann
var þá varabrunamálastjóri og hafði
gegnt því starfi um hríð.
Talsverð samskipti voru á milli
þessara stofnana enda hagur beggja
að ná sem bestum tökum á bruna-
málum í landinu, sem höfðu alls ekki
verið í nógu góðum málum fram að
því.
Brunabótafélagið lánaði á þessum
tíma mörgum sveitarfélögum um allt
land fjármagn til að fjárfesta í ensk-
um slökkvibifreiðum. Gunnar, sem
hafði verið yfirmaður í slökkviliði
Keflavíkurflugvallar, hafði því mjög
góða þekkingu á þessum málum.
Hann var réttur maður á réttum
stað hjá Brunamálastofnun á þess-
um tíma. Margar ferðir fór Gunnar
ásamt aðstoðarmanni sínum vítt og
breitt um landið til eftirlits slökkvi-
búnaðar og starfsemi slökkviliða
hinna ýmsu sveitarfélaga.
Hann var vel að sér í öllum lögum
og reglugerðum sem vörðuðu bruna-
mál og vildi að sveitarfélögin færu
eftir þeim. Ef honum mislíkaði eitt-
hvað var hann ekkert að skafa utan
af hlutunum og skipti þá ekki máli
við hvern hann var að tala, mannslíf
voru í húfi.
Gunnar var hressilegur og
skemmtilegur maður sem gaman
var að umgangast. Hann var sjálfum
sér samkvæmur og vildi hafa hlutina
í lagi.
Gunnar og kona hans, Guðný,
bjuggu í Aratúni í Garðabæ og áttu
þar fallegan sælureit. Þangað var
gaman að koma og oft hafði Gunnar
lagað einhvern góðan kjúklingarétt
sem hann hafði sjálfur kryddað eftir
eigin ímyndunarafli. Ekki fór minni
tími í að segja frá því hvernig það
hafi verið gert en að borða kjúkling-
inn sjálfan.
Gunnar og Guðný höfðu gaman af
ferðalögum og víluðu ekki fyrir sér
að skjótast til Akureyrar akandi til
að njóta góða veðursins og fara í
sund. Dóttir þeirra Guðrún og
barnabörnin voru oft í umræðunni
og þótti Gunnari óskaplega vænt um
þau.
Eftir að Guðný féll frá, langt fyrir
aldur fram, var eins og fótunum
væri kippt undan Gunnari. Síðustu
árin bjó hann á Húsavík og þá var
vík á milli vina og því miður lítið
samband okkar á milli.
Ég kveð góðan dreng. Innilegar
samúðarkveðjur til Guðrúnar dóttur
hans, barnabarnanna og fjölskyldna
þeirra. Guð blessi ykkur öll.
Matthías Guðm. Pétursson.
Morgunblaðið birtir minningargreinar endurgjaldslaust alla útgáfudaga.
Skil | Greinarnar skal senda í gegnum vefsíðu Morgunblaðsins. Smellt á reit-
inn Senda inn efni á forsíðu mbl.is og viðeigandi efnisliður valinn.
Skilafrestur | Ef óskað er eftir birtingu á útfarardegi verður greinin að hafa
borist eigi síðar en á hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á föstudegi ef útför er á
mánudegi eða þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað getur birting dregist, enda þótt grein berist áður
en skilafrestur rennur út.
Lengd | Minningargreinar sem birtast í Morgunblaðinu séu ekki lengri en
3.000 slög. Ekki er unnt að senda lengri grein. Lengri greinar eru eingöngu birt-
ar á vefnum. Hægt er að senda örstutta kveðju, HINSTU KVEÐJU, 5-15 línur.
Minningargreinar