Morgunblaðið - 14.05.2010, Blaðsíða 26

26 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 14. MAÍ 2010
Unnur var yndis-
legt barn, það leið
ekki sá dagur að hún
vaknaði ekki með bros
á vör og risastórt knús handa Hrafn-
hildi sinni. Hún kom alltaf niður,
skreið upp í til mín og við kúrðum
saman. Ég meira að segja stalst einu
sinni eða tvisvar til að leyfa henni að
lúlla alla nóttina hjá mér! Ég man ég
óskaði mér alltaf að eignast eins
ljúft barn og Unni og mér varð að
ósk minni, hún Emma Soffía mín er
svipað eintak. Þessir dagar á Nolli
voru skemmtilegir, ég lærði svo
margt og þroskaðist sem mann-
eskja. Ekki var hægt að finna betri
börn en systkinin fjögur og við átt-
um margar frábærar stundir saman.
Í seinni tíð hefur verið minna um
samskipti en Unnur kom með
Lonna, Sússu og Stebba í heimsókn
til London og eyddum við þá góðum
tíma saman sem ég mun geyma í
hjarta mínu. Hún Unnur mín var
einstök sál og þó við höfum ekki ver-
ið mikið saman á seinni árum þá
breytir það því ekki að ég lít alltaf á
hana sem litlu stelpuna mína, ég átti
smá í henni. Elsku Sússa, Stebbi,
Ingibjörg, Tara og Lonni, við vott-
um ykkur öllum okkar dýpstu sam-
úð, megi Guð og góðir vættir styrkja
ykkur.
Ég fel í forsjá þína,
Guð faðir, sálu mína,
því nú er komin nótt.
Um ljósið lát mig dreyma
og ljúfa engla geyma
öll börnin þín, svo blundi rótt.
(Matthías Jochumsson.)
Hrafnhildur barnapía
og fjölskylda.
Enn eitt áfallið hefur dunið yfir
okkar litla samfélag. Langur laug-
ardagur byrjaði snemma morguns
með hringingu eldsnemma og hvað
gat það verið? Að einhverjum dytti í
hug að hringja bara si svona á þess-
um tíma. Nei, það var ótrúlegt eins
og kom á daginn. Ég var hjá veikri
móður norður á Þórshöfn og hringj-
andinn var Keflavíkurlögreglan að
láta vita að dóttir mín hefði lent í al-
varlegu umferðarslysi og þrjár
stúlkur hefðu verið fluttar til
Unnur Lilja
Stefánsdóttir
✝ Unnur Lilja Stef-ánsdóttir var
fædd á Akureyri 25.
ágúst 1991. Hún lést
af slysförum þann 25.
apríl sl.
Útför Unnar Lilju
fór fram frá Útskála-
kirkju þriðjudaginn 4.
maí 2010.
Reykjavíkur. Á erfiðu
ferðalagi að norðan
fékk ég að vita hverjar
hinar tvær voru. Unn-
ur og Lena.
Mig langar að minn-
ast Unnar örfáum orð-
um. Unnur var af-
skaplega glaðlynd
stúlkukind og var
heimagangur á mínu
heimili eins og svo
mörg önnur ung-
menni. Herbergið
hennar Ásu Sigurjónu
dóttur minnar gekk
gjarnan undir nafninu „Hótel Ása“.
Þegar eitthvað var verið að fara að
gera eins og þau sögðu var gjarnan
hittingur hér, þær vinkonurnar voru
allar miklar félagsverur og vinahóp-
urinn mjög stór. Það var yfirleitt
skipst á fötum og svo fór sparsl- og
málningarvinnan af stað og svo hár-
greiðslan. Ef fara átti í búðina sem
tekur um 1 mínútu að labba frá okk-
ur tók það 1 klst. að græja sig í það.
Unnur hafði létt fótatak og trítlaði
gjarnan hér inn og út og var orðin
ein af okkur. Hún var einstaklega
barngóð og alltaf þegar Unnur var
að koma hlupu þær litlu frænkurnar
Margrét og Berglind til hennar og
var smáknús. Hún hafði líka gjarnan
í vasa sínum lítinn poka með góð-
gæti í sem hún deildi fúslega til litlu
frænknanna.
Unnar er sárt saknað og ekkert
getur komið í staðinn fyrir glaðlega
framkomu og fas, yndislegan kæk
og trítlandi fótatakið, snöggar
hreyfingar og geislandi viðmótið.
Elsku Sússa, Stebbi, Tara, Ást-
þór, Absalon, Ingibjörg, Eimir, afi
og amma í Birkitúni 15, Unnur
amma og aðrir aðstandendur. Ég
votta ykkur mína innilegustu samúð
með þökkum fyrir ykkar stuðning í
okkar garð sem er ómetanlegur á
þessum erfiðu tímum. Engin orð
geta lýst því hve sárt það er að
missa fólk sem maður elskar. Guð
geymi ykkur öll.
Sigríður Þorleifsdóttir.
Það er alltaf sorglegt þegar ungt
fólk fellur frá langt um aldur fram.
Þá velta menn gjarnan fyrir sér
hver sé tilgangur lífsins. Þegar fjög-
ur ungmenni, sem eru, eða hafa ver-
ið, nemendur okkar í Fjölbrauta-
skóla Suðurnesja, lenda í alvarlegu
slysi með þeim afleiðingum að tvær
ungar stúlkur látast þá leita slíkar
spurningar á hugann.
Önnur þessara stúlkna, Unnur
Lilja Stefánsdóttir, var nemandi
okkar hér við Fjölbrautaskóla Suð-
urnesja. Hún var ákaflega lífsglöð
og kát stúlka og var, eins og títt er
um ungmenni á þessum aldri, ekki
alveg ráðin í því hvert stefna skyldi.
En í einu vetfangi er klippt á þráð-
inn, alla drauma, allar væntingar og
framtíðaráætlanir. Eftir sitja bekkj-
arfélagar, vinir og kennarar og
hugsa til liðins tíma með sorg í
hjarta.
Er sólin hnígur hægt í djúpan sæ
og höfuð sitt til næturhvíldar byrgir
á svalri grund, í golu þýðum blæ,
er gott að hvíla þeim er vini syrgir.
Í hinstu geislum hljótt þeir nálgast þá,
að huga þínum veifa mjúkum svala.
Hver sælustund sem þú þeim hafðir
hjá
í hjarta þínu byrjar ljúft að tala.
Og tárin sem þá væta vanga þinn
er vökvan, send frá lífsins æðsta
brunni.
Þau líða eins og elskuð hönd um kinn
og eins og koss þau brenna ljúft á
munni.
Þá líður nóttin ljúfum draumum í
svo ljúft að kuldagust þú finnur eigi,
og fyrr en veist þá röðull rís á ný
og roðinn lýsir fyrir nýjum degi.
(Hannes Hafstein.)
Við í FS sendum fjölskyldu Unnar
Lilju, sem og öðrum ættingjum og
vinum, okkar dýpstu samúðarkveðj-
ur.
Fyrir hönd starfsfólks Fjöl-
brautaskóla Suðurnesja,
Kristján Ásmundsson skóla-
meistari.
Elsku Unnur Lilja.
Það er svo sárt að sakna. Sökn-
uðurinn er svo mikill og það er allt í
einu svo mikið sem vantar. Það er
svo erfitt að hugsa til þess að þú sért
farin, að geta aldrei séð þig aftur. Að
venjast tilhugsuninni um að hafa
kvatt þig í síðasta skipti er svo erfitt
og óraunverulegt. Þú fórst of fljótt
en þeir fara fyrst sem guðirnir elska
mest. Við huggum okkur við það að
eiga margar góðar minningar og líð-
ur svo vel að hafa hitt þig seinast
þegar þú komst norður.
Við munum aldrei gleyma tíman-
um þegar þú bjóst hjá okkur fyrir
norðan og við munum alltaf muna
eftir þér brosandi og hlæjandi. Þú
varst alltaf svo ánægð með lífið, en
lifðir hratt. Við erum heppin að hafa
haft þig í okkar lífi og munum aldrei
gleyma þér.
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn.)
Við erum svo ánægð að hafa feng-
ið að njóta þeirra forréttinda að
kynnast þér.
Hvíldu í friði, elsku vinkona og
frænka, við munum sakna þín.
Þín
Karen Ósk og Hilmar Þór
Poulsen.
✝ Helga SigríðurClaessen fæddist í
Reykjavík 22. ágúst
1940. Hún lést á
Landspítalanum við
Hringbraut 5. maí síð-
astliðinn. Foreldrar
Helgu voru Jean Emil
Claessen, forstjóri í
Reykjavík, f. 11. nóv-
ember 1911, d. 7.
ágúst 1970 og Jó-
hanna Júlíanna Guð-
bjartsdóttir Claessen
húsmóðir, f. 26. sept-
ember 1918, d. 11.
febrúar 1982. Systkini Helgu eru
Ásta, Arent og Eggert. Hinn 6. júlí
1963 giftist Helga Sigríður Páli
Hilmari Kolbeins rafvirkjameist-
ara, f. 13.maí 1940, d. 31.1. 1997.
Foreldrar hans voru Þorvaldur
Kolbeins, prentari og ættfræðingur
í Reykjavík, f. 24. maí 1906, d. 5.
febrúar 1959, og Hildur Þorsteins-
dóttir Kolbeins húsmóðir, f. 12. maí
1910, d. 13. ágúst 1982. Börn Helgu
og Páls eru: 1) Helga Kristín, f. 8.
nóvember 1963, eiginmaður hennar
er Arnar Hjaltalín og
eiga þau einn son, Ás-
geir Helga og er unn-
usta hans Birita í
Dali. 2) Jóhann Emil,
f. 21. maí 1970, eig-
inkona hans er Svan-
dís Leósdóttir og eiga
þau tvö börn, Pál Þór
og Guðbjörgu Helgu.
3) Hilmar Örn, f. 18.
október 1976. Helga
Sigríður útskrifaðist
frá Fóstruskóla Sum-
argjafar í maí 1960 og
starfaði sem barn-
fóstra eftir það. Eftir að Hilmar
Örn fæddist mikið fatlaður helgaði
hún lífið umönnun hans. Eftir að
Páll Hilmar veiktist árið 1992 að-
stoðaði hún hann líka. Páll féll frá
1997 og eftir það fór Helga aftur út
á vinnumarkaðinn og starfaði á
leikskólum, skólum og í verslun síð-
ustu árin.
Útför Helgu Sigríðar fer fram
frá Bústaðakirkju föstudaginn 14.
maí 2010 og hefst athöfnin klukkan
13.
Elskuleg mágkona mín Helga
Sigríður Claessen er látin. Hún var
gift Páli Hilmari tvíburabróður
mínum sem lést fyrir 13 árum. Þau
eignuðust þrjú börn; Helgu Krist-
ínu, Jóhann Emil og Hilmar Örn.
Lengst af áttu þau heima í Gljúfra-
selinu og bjuggu sér þar fallegt
heimili þannig að við vorum svona í
návígi hvor við aðra þar sem við
Maggi bjuggum nánast í næstu
götu.
Frá þeim tíma sem ég hitti
Helgu fyrst fannst mér hún alltaf
hafa tilheyrt fjöskyldunni. Ég man
líka hvað mér fannst það sniðugt að
makar okkar Palla skyldu eiga
sama afmælisdag, ég spurði Palla
hvort hann hefði leitað lengi eftir
konu sem fædd væri 22. ágúst.
Helga var leikskólakennari og
sinnti því starfi í mörg ár en eftir
að Hilmar Örn fæddist var hún
meira heima þar sem hann fæddist
fatlaður og þurfti mikla umönnun
sem hún sinnti til dauðadags. Hún
lét Hilmar aldrei frá sér, hún ann-
aðist hann með mikilli væntum-
þykju og dugnaði og í raun var
Helga mikil hetja sem aldrei kvart-
aði eða fannst eitthvað ómögulegt,
hún hafði þá eiginleika að sjá eitt-
hvað skemmtilegt í öllu, ég held að
það hafi verið hennar leið í gegnum
erfiðleikana.
Ég hugsaði oft til hennar þegar
Palli bróðir minn var orðinn veikur
og hún hafði þá báða Hilmar og
Palla til að hugsa um. Hversu mikið
hægt er að leggja á eina fjölskyldu.
Ég talaði oft um það við hana, þá
spurði hún mig hvort ég hefði ekki
lesið Pollýönnubækurnar, það væri
svo gott að vera bara í Pollýönnu-
leik.
Helga var mjög skemmtileg kona
og tilsvörin hennar alveg yndisleg
eins og þegar ég spurði hana
hvernig hún hefði það, þegar hún
fann fyrir verk í brjóstinu, þá stóð
ekki á svarinu „það slær“.
Þessi elska hringdi oft í mig og
spurði hvort eitthvað væri að, ég
væri svo sterkt í huga hennar og
oftar en ekki þá voru einhverjar
fréttir sem við þurftum að ræða
um. Helga var mjög varkár í tali
um fólk, ég heyrði hana aldrei hall-
mæla neinum, hún var ákveðin
kona með sjálfstæðar meiningar.
Hilmar og Helga voru nýbúin að
koma sér fyrir í nýju íbúðinni í
Reykjanesbæ þegar hún lést.
Svo voru það ömmubörnin henn-
ar sem áttu hug hennar allan. Ás-
geir kom fyrstur, sonur Helgu
Kristínar og Arnars. Svo komu Páll
Þór og Guðbjörg Helga, þau eru
börn Jóhanns og Svandísar. Helga
og Palli litli voru miklir vinir og
saknar hann ömmu sinnar sárt en
litla Guðbjörg Helga áttar sig ekki
á hvað hefur gerst, hún er svo ung.
Elsku Helga mín, við Maggi
þökkum þér samfylgdina í gegnum
árin um leið og við vottum Helgu
Kristínu, Jóhanni, Hilmari og fjöl-
skyldu innilega samúð við fráfall
móður þeirra.
Guð blessi ykkur.
Þóra Katrín Kolbeins
(Kata mágkona
Helga Sigríður
Claessen
Hann pabbi var
skemmtilegur maður
og vissi fátt dásam-
legra í lífinu en að fá
fólk til að hlæja. Ja, nema kannski
að heilla áheyrendur upp úr skón-
um þegar hann söng á tónleikum.
Hann hafði þessa undurfögru
bassarödd sem setti svo mikinn
karakter í kórana og sönghópana
sem hann söng með um ævina en
naut sín ekki síður í einsöng. Mjúk
og blíð – eins og hann sjálfur undir
niðri.
Pabbi var ekki mikið fyrir óþarfa
tilfinningasemi, en hann var alltaf
Leif Nicolai Steindal
✝ Leif Nicolai Stein-dal fæddist 19.
október 1939 í Måløy í
Noregi. Hann lést
fimmtudaginn 15.
apríl á Sjúkrahúsi
Akraness.
Jarðsungið var frá
Akraneskirkju 26.
apríl 2010.
að sprella í fólki – því
meir sem honum
þótti vænna um það.
Fáum dögum áður en
hann dó sagði ég að
mér þætti svo vænt
um hann.
„Æ, vertu ekki
með þetta væl,“ sagði
hann þá og bandaði
mér frá sér með
hendinni. Svo bætti
hann við: „But I love
you, even if you have
no money!“ Svona
var hans leið til að tjá
hug sinn. Og út um allt eru minn-
isvarðar um að við vorum honum
ævinlega ofarlega í huga.
Ég hef verið að hugsa það
undanfarna daga að aldrei hef ég
lært eins mikilvæga lexíu og þá
sem hann pabbi kenndi mér með
því að horfast í augu við örlög sín
af sátt og æðruleysi. Við ræddum
auðvitað ýmislegt á meðan við bið-
um þess sem verða vildi. Þegar ég
spurði hvort hann væri hræddur
hristi hann höfuðið og brosti. Hann
sagði að ef maður gæti ekki tekist
á við líf og dauða af æðruleysi, þá
yrði allt helmingi erfiðara. Svo
bætti hann því við að hann fyndi
það nú að það eina sem skipti veru-
legu máli í lífinu væru samskipti
manns við sjálfan sig og annað fólk
– ekki hvað maður hefði afrekað
eða eignast. Að vera almennileg
manneskja kallaði hann það, og
brýndi fyrir mér að það haldreipi
sem dugar best í lífinu eru vina- og
kærleiksböndin sem við hnýtum á
lífsleiðinni.
Til marks um hversu æðrulaus
hann var er gaman að segja frá því
að Nikulás Nói, átta ára sonur
minn, vildi helst alltaf vera á spít-
alanum hjá afa sínum meðan hann
var enn sæmilega hress. Nói
skrópaði á fótboltaæfingum til þess
að eiga næðisstund með afa sínum
og lesa upphátt fyrir hann úr
Tinnabók.
Ég finn það sjálf núna hversu
dýrmætar þessar næðisstundir
okkar pabba voru síðustu dagana
og vikurnar sem hann lifði. Ég veit
núna að ef maður vandar sig við að
lifa og passar upp á að skemmta
sér vel í leiðinni – verður auðveld-
ara að deyja. Það kenndi hann
pabbi mér. Og þó sorgin sé hyldjúp
er hún líka mjúk og hlý. Síðustu
daga hef ég hlegið jafn mikið og ég
hef grátið. Minningarnar um hann
pabba minn streyma fram og hann
var bara svo skemmtilegur að mað-
ur getur ekki annað en hlegið.
Anna Lára Steindal.
Elsku afi.
Líður þér vel núna? Við söknum
þín og okkur finnst svo leiðinlegt
að við getum ekki smíðað flekann
saman og búið til krabbagildrur til
þess að leika með á Krókalóninu
eins og við æltuðum að gera í sum-
ar. Við biðjum pabba að hjálpa
okkur í staðinn og þú verður engill
og vakir yfir okkur. Það er skrýtið
að núna er enginn afi á Vesturgöt-
unni. Við erum sorgmæddir og
ringlaðir en við skulum vera dug-
legir að heimsækja ömmu og
hugga hana núna þegar hún er svo
leið yfir því að þú ert dáinn. Þú
varst frábær afi og við gleymum
þér aldrei.
Þínir afastrákar,
Nikulás Nói og
Kolbeinn Tumi.
Morgunblaðið birtir minningar-
greinar endurgjaldslaust alla út-
gáfudaga.
Skil | Greinarnar skal senda í
gegnum vefsíðu Morgunblaðsins.
Smellt á reitinn Senda inn efni á
forsíðu mbl.is og viðeigandi efn-
isliður valinn.
Skilafrestur | Ef óskað er eftir
birtingu á útfarardegi verður
greinin að hafa borist eigi síðar en
á hádegi tveimur virkum dögum
fyrr (á föstudegi ef útför er á
mánudegi eða þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað
getur birting dregist, enda þótt
grein berist áður en skilafrestur
rennur út.
Lengd | Minningargreinar sem
birtast í Morgunblaðinu séu ekki
lengri en 3.000 slög. Ekki er unnt
að senda lengri grein. Lengri
greinar eru eingöngu birtar á
vefnum. Hægt er að senda ör-
stutta kveðju, HINSTU
KVEÐJU, 5-15 línur. Ekki er
unnt að tengja viðhengi við síð-
una.
Minningargreinar