Morgunblaðið - 14.05.2010, Blaðsíða 27

Minningar 27
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 14. MAÍ 2010
Hræddist ég, fákur,
bleika brá,
er beizlislaus forðum
gekkstu hjá.
Hljóður spurði ég hófspor þín:
Hvenær skyldi hann vitja mín?
(Ólafur Jóhann Sigurðsson.)
Kær vinur, Óttar Kjartansson, er
látinn. Minningar hrannast upp í
huga mínum. Innst inni vissi ég
hvert stefndi en samt hafði mér
fundist það fjarlægt að komið væri
að leiðarlokum. Ég kynntist Óttari
og Jóhönnu fyrir um 14 árum. Mig
vantaði hesthúspláss og var svo
heppin að fá þau leigð í Funaholt-
inu, húsinu þeirra í Glaðheimum.
Þeir urðu ófáir reiðtúrarnir okkar
og ég naut þess að fylgja þeim um
gamlar og nýjar götur í nágrenni
höfuðborgarsvæðisins. Óttar þekkti
vel til og kunni frá mörgu að segja.
Ég gat ekki fengið betri leiðsögn
um þetta dýrmæta útivistarsvæði
en frá honum.
Það var aldrei neinn asi á Óttari,
alltaf svo rólegur og yfirvegaður og
umfram allt einstaklega blíður mað-
ur. Það eru forréttindi að fá að
kynnast slíkum manni og þroskandi
á allan hátt. Það var því ekki vafi í
mínum huga þegar kom að því að
flytja úr Glaðheimahverfinu og
byggja nýtt hús að gera það í sam-
vinnu við Óttar og Jóhönnu.
Við gengum til verka fyrir rúmu
ári og hófum að byggja nýtt hús yf-
ir hestana okkar á Kjóavöllum.
Verkaskipting var skýr og það var
gott að hafa Óttar með sér, alltaf já-
kvæður og einbeittur gagnvart
þessu krefjandi verkefni. Hann
ákvað strax í byrjun að taka myndir
og sagði mér að hann langaði til
þess að halda utan um bygging-
arsögu nýja hússins á þann hátt.
Hann fylgdist náið með fram-
kvæmdum og við hringdumst á nán-
ast á hverjum degi til að láta vita
um gang mála. Húsið reis hratt og
Óttar naut þess að sjá það verða til
og tók ljósmyndir jafnharðan.
Þegar leið á haustið og húsið var
orðið fokhelt hófumst við sjálf
handa við að pússa, mála, smíða og
múra. Óttar var þar enginn eft-
irbátur okkar hinna sem að verkinu
Óttar Kjartansson
✝ Óttar Kjartanssonfæddist í Reykja-
vík 7. ágúst 1930.
Hann lést á Líkn-
ardeild LSH í Kópa-
vogi 17. apríl 2010.
Útför Óttars fór
fram frá Digra-
neskirkju 27. apríl
2010.
komu þó svo hann
væri nálægt áttræðu
og orðinn fárveikur.
Vandvirku handtökin
hans eru ófá í húsinu
okkar við Hlíðarenda.
Hvert sem við horfum
minnumst við þessara
dýrmætu samveru-
stunda með Óttari, að
slá upp mótum fyrir
stéttarnar, steypa
niður staurana í gerð-
ið, mála, pússa upp
kaffistofuborðið,
ákveða í sameiningu
hvar allt átti að vera, allt gert með
bros á vör þrátt fyrir „ónotin“ í
skrokknum. Þá minnumst við
stundanna þegar hestar voru teknir
á hús í fyrsta sinn á nýjum stað.
Gleði og eftirvænting í fyrirrúmi og
Óttar var ánægður með að sjá
hversu vel fór um hestana. Honum
leið líka sjálfum vel í nýja húsinu.
Hann fór í marga góða reiðtúra
með okkur á honum Króki sínum og
síðasta reiðtúrinn bara rétt rúmum
mánuði áður en yfir lauk.
Nú eru „ónotin“ í skrokknum
horfin og Óttar hefur fengið hvíld-
ina. Ég vel að sjá hann fyrir mér á
honum Þokka sínum sem hann
þurfti að fella fyrr í vetur. Þar sem
þeir hafa sameinast á ný svífur
Þokki um á tölti með Óttar á baki
sem veifar til okkar hinna glaður í
bragði.
Elsku Jóhanna, Odda, Kjartan og
Karen Birta, missir ykkar er mest-
ur og sárastur. Minning um ein-
stakan mann lifir í hjörtum okkar
allra.
Kristín Njálsdóttir.
Óttar Kjartansson er dáinn. Ég
hitti hann þegar við vorum að láta
að taka af okkur blóðprufur og vor-
um þá bæði með krabbamein.
Góður maður og tryggur er far-
inn, svona er nú lífið. Ég á Óttari og
líka konu hans Jóhönnu svo mikið
að þakka en þau hafa bæði verið
mjög dugleg í hestamennskunni.
Ég kynntist Jóhönnu Stefáns-
dóttur þar sem við vorum að vinna
á sama stað.
Ég var ekki góð í baki, Jóhanna
sýndi mér myndir af hestum sínum,
bauð mér í hesthúsið þeirra, og
margsinnis í sumarbústaðinn. Mér
datt í hug að læra að sitja hest sem
ég gerði og keypti mér hest. Eitt
sinn fór ég með þeim ríðandi frá
Kópavogi og að Varmadal. Þetta
voru góðir dagar og kenndi Óttar
mér margt. Hestamennskan hefur
verið farsæl og bakið gott.
Óttar átti góða hesta og hugsaði
alltaf vel um þá.
Guð blessi hann og ég votta að-
standendum djúpa samúð.
Guðrún Ingibjörg Jónsdóttir.
Kynni okkar Óttars Kjartansson-
ar hófust árið 1981.Við fórum þá
ásamt öðrum í tíu daga ferð á hest-
um um Fjallabak syðra og nyrðra-
.Þetta var eftirminnileg ferð, sem
við festum á blað og birtum í Hest-
inum okkar það sama ár.Við áttum
síðar eftir að ríða út saman í ára-
raðir og skrifa margar ferða- og
reiðleiðalýsingar auk annars. Eru
mér nú minnisstæðastar ritgerðirn-
ar: Fjórar leiðir í Gjáarrétt, í Hest-
inum okkar 1986 og Riðið í Brenni-
steinsfjöll og Selvog, í Landnámi
Ingólfs 1985.
Óttar var mjög drátthagur maður
og slíkur afburðaljósmyndari, að
hann sat á bekk með bestu atvinnu-
ljósmyndurum. Ljósmynd hans Í
þoku við Kerlingarpoll, sem prýðir
framhlið Landnáms Ingólfs 1985,
ber vitni um mikinn skilning á ljós-
myndatækni og gildi ljósmynda við
ferðaskrif. Ég átti einnig Óttari að
þakka frábærar myndir í faglegum
greinum, síðast myndir af sinneps-
gassprengjum í Læknablaðinu 2009.
Óttar starfaði langt líf við þá
stofnun,sem upphaflega hét
Skýrsluvélar ríkisins og Reykjavík-
urborgar. Hann hafði tekið þátt í
þróun skýrslukerfa allt frá einföld-
um handvirkum kerfum til flókinna
vélrænna kerfa, sem ríkjandi eru í
dag. Hann nefndi sig því réttilega
kerfisfræðing og hann hafði mikinn
og heilbrigðan metnað í starfi.
Fáa menn hef ég þekkt ljúfmann-
legri og elskulegri í allri viðkynn-
ingu og aldrei minnist ég þess, að
skugga bæri á vináttu okkar. Óttar
bjó í hamingjusömu hjónabandi
með Jóhönnu Stefánsdóttur, hjúkr-
unarforstjóra. Þau eignuðust tvö
börn, Oddnýju og Kjartan.
Óttar greindist vorið 2008 með
illkynja sjúkdóm, sem nú hefur lagt
hann að velli tæplega áttræðan að
aldri. Við Ester, kona mín, söknum
þess að eiga ekki oftar eftir að sjá
hann í morgunkaffi hér á Oddagöt-
unni. Við sendum Jóhönnu og börn-
um þeirra Óttars innilegar samúð-
arkveðjur við andlát ástríks föður
og eiginmanns.
Þorkell Jóhannesson.
Kynni okkar Óttars hófust fyrir
hartnær þrjátíu árum í Hesta-
mannafélaginu Gusti. Við nýgræð-
ingar í hestamennsku, hann marg-
reyndur. Saman sátum við síðan í
nokkur ár í stjórn Gusts og á þeim
tíma var framtíð Glaðheimasvæð-
isins tryggð til lengri tíma, þótt mál
hafi skipast á annan veg á síðustu
árum.
Óttar var einn af frumkvöðlum
tölvubyltingarinnar á Íslandi, þótt
hann hafi reyndar ekki verið neinn
byltingarmaður, öllu heldur gætinn
og vandvirkur við allt sem hann tók
sér fyrir hendur. Óttar var frum-
kvöðull að því að gefa út Gusts-
fréttir, fréttabréf félagins, í mörg ár
fyrir tíma internetsins og ef það
vantaði efni þá skaut hann bara
sjálfur inn fróðleiksmolum sem
vöktu mikla athygli.
Árið 2000 varð Gustur 35 ára og
af því tilefni var gefin út bók, Gust-
ur í Glaðheimum, þar sem stiklað
var á helstu atburðum í sögu félags-
ins. Að sjá um ritstjórn á því verk-
efni kom í hlut okkar Óttars ásamt
Birni Sigurðssyni.
Ferðalög á hestum voru Óttari
afar kær og ekki hægt að hugsa sér
betri og traustari ferðafélaga en
hann og Jóhönnu. Margar ferðir
höfum við farið ásamt góðum fé-
lögum um Suður- og Vesturland á
hestum. Í slíkar ferðir fór Óttar
ekki án þess að vinna heimavinn-
una. Hann var ætíð búinn að lesa
sér vel til um leiðir og kynna sér ör-
nefni og sögur tengdar svæðinu
sem um var farið. Þessum fróðleik
miðlaði hann til okkar hinna í án-
ingu og á kvöldvökum. Síðan feng-
um við svo ferðasöguna senda um
jólaleytið og gátum við lestur henn-
ar rifjað um liðna sumarferð.
Fyrir nokkrum árum keyptum
við hjónin land austur í Rangár-
vallasýslu og byggðum okkur þar
sumarhús. Skammt þar frá, á
„Brún“ voru þau Óttar og Jóhanna
með sumarbústað og sumarbeit fyr-
ir hesta sína. Oft var komið við hjá
þeim og þegið kaffi og rætt um það
sem hæst bar hverju sinni.
En skjótt skipast veður í lofti. Í
desember s.l. mættum við í vígslu á
nýju hesthúsi á Kjóavöllum þar sem
Óttar og Jóhanna voru búin að
byggja sér nýtt hesthús í stað
Funaholts 1 í Glaðheimum. Þetta
var ánægjuleg samkoma þar sem
við nutum samveru með þeim hjón-
um, ásamt mörgum vinum og kunn-
ingjum, en því miður sú síðasta.
Við hjónin sendum Jóhönnu og
fjölskyldu innilegar samúðarkveðj-
ur og megi minningin um góðan fé-
laga lifa.
Kristmundur Halldórsson,
Gróa Jónatansdóttir.
Látinn er í Kópavogi Óttar Kjart-
ansson kerfisfræðingur á 80. aldurs-
ári. Ég kynntist Óttari er hann var
tólf ára að aldri. Vorum við sambýl-
ingar í Lækjargötu 12, virðulegu
húsi, sem síðar brann, en þar bjó
hann með móður sinni. Föður sinn
hafði hann misst nokkru áður. Sjálf-
ur mun ég hafa verið á fjórða ald-
ursári, er okkar fundum bar saman.
Í allmörg ár fylgdist ég með tak-
markalausri aðdáun með verkum
þessa eldri félaga míns er hann
smíðaði flugvélamódel úr balsaviði
af miklum hagleik og framkallaði
myndir á pappír eftir dularfullum
leiðum. Afrek hans fundust mér
vera göldrum líkust og verða mér
jafnan minnisstæð. Allt frá þessum
fyrstu kynnum og þar til yfir lauk
höfðum við góð tengsl og áttum
orðaskipti um menn og málefni.
Óttar átti farsæla vegferð. Hann
lauk ekki langskólanámi en eðlis-
greind hans var slík að hann gat til-
einkað sér vandasöm verkefni og
leyst þau með prýði á sviði sem
ætla mætti að farsælla væri að
byggja á langskólanámi. Hann fór
snemma að starfa við skýrslugerð-
arvélar, varð starfsmaður Raf-
magnsveitunnar og síðar Skýrslu-
véla ríkisins og Reykjavíkurborgar,
en hjá arftakanum, Skýrr, starfaði
hann þar til hann fór á eftirlaun.
Skrifaði hann merka bók um sögu
fyrirtækisins, mikilvægt innlegg í
sögu hinnar nýju atvinnugreinar á
Íslandi, tölvutækninnar.
Óttar varð einn af fyrstu sér-
menntuðu kerfisfræðingunum á
landinu og átti þátt í skipulagningu
og forritun fjölda verkefna í áranna
rás. Hæfni hans á þessu sviði var
óvefengjanleg og störf hans farsæl,
sem margir kunna um að vitna.
Hann fór sjaldan mikinn og barst
ekki á á tímum sviptinga og breyt-
inga heldur vann störf sín af alúð og
kostgæfni. Hann var enda hvers
manns hugljúfi og vinsæll í starfi og
einkalífi. Tryggð við sama vinnu-
veitanda lýsir mannkostum hans á
tímum er margir töldu það sér til
gildis að þvælast sem mest á milli
starfa. Þetta segir kannski litla
sögu um hversu heilsteyptur og
trygglyndur persónuleiki Óttar var,
enda er hann öllum, sem hann
þekktu, mjög harmdauði.
Óttar var félagslyndur maður og
vinafastur. Til hans var jafnan gott
að leita. Hann var hjálpsamur og
áhugasamur um annarra hag. Leit-
un var að prúðari manni í fram-
komu og háttvísi hans var við
brugðið. Engu að síður gat hann
verið skoðanafastur nokkuð en þó
jafnan með hinni mestu hófsemd.
Varla er ofsagt, að hann hafi verið
manna kurteisastur. Jafnvel tölvu-
póstar frá honum báru þess merki
og voru ekki síður vandaðir eins og
maðurinn sjálfur á alla lund. Óttar
var hávaxinn maður eins og ætt-
menn hans margir úr Álftaveri,
sveitinni sem almættið hefur hlíft
við ágangi náttúruaflanna. Megi
sami kraftur halda verndarhendi yf-
ir eiginkonu og fjölskyldu. Það er
mér mikill heiður og mesta auðna
að hafa hitt þennan ágætismann svo
snemma á lífsleiðinni. Hann var
ekki aðeins einlægur náttúru-
nnandi, sem veitti mér innsýn í
furður og listaverk náttúrunnar,
heldur einnig hinn traustasti vinur
og félagi. Blessuð sé minning hans.
Sverrir Ólafsson.
Tengdamóðir mín
Kristín Helga Hjálm-
arsdóttir, sem við
kvöddum 19. apríl sl.,
skildi eftir sig mikla arfleifð. Hún
var einstök kona, falleg með mjög
fágaða framkomu og bjó yfir mikilli
manngæsku. Góðvildin og hjarta-
gæskan lýsti af henni. Hún hafði
afar stórt og kærleiksríkt hjarta.
Hún hafði ávallt það góða hugfast
og vildi hag allra sem bestan.
Kristín var lagin í að segja hug
sinn á heiðarlegan og góðan máta
beint frá hjartanu. Hún var afar
sterk en jafnframt mjög viðkvæm,
en hún gafst aldrei upp þótt á móti
Kristín Helga
Hjálmarsdóttir
✝ Kristín HelgaHjálmarsdóttir
fæddist í Reykjavík
12. apríl 1934. Hún
lést á hjúkrunarheim-
ilinu Skjóli 10. apríl
2010.
Útför Kristínar
Helgu fór fram frá
Dómkirkjunni 19.
apríl 2010.
blési. Þessa arfleifð
er hægt að sjá í dætr-
um hennar fjórum,
Margréti, Sigrúnu
Unu, Kristínu Helgu
og Hildi Soffíu, og
einnig í barnabörnum
hennar sem eru sjö
talsins, Kristín
Helga, Ámundi Ósk-
ar, Karl Jónas, Gib-
bons, Kristín Helga
Kara, Margrét María
og Ólafur Örn.
Við eigum mjög
góðar minningar frá
því þegar Kristín Helga eða amma
eins og hún var alltaf kölluð hjá
okkur fjölskyldunni kom í heim-
sókn til okkar til Flórída þar sem
við erum búsett. Hún var oft hjá
okkur í nokkra mánuði í senn. Hún
var frábær tengdamóðir og amma.
Hún umvafði okkur og börnin okk-
ar með kærleika og ást. Hún bað
með þeim bænirnar áður en þau
fóru að sofa og kenndi þeim að
meta alltaf það góða í öllu. Börnin
okkar Sigrúnar, Gibbons og Krist-
ín, dýrkuðu ömmu sína og vildu
hvergi vera annars staðar en ná-
lægt henni þegar hún var hjá okk-
ur. Kristín vildi alltaf sofa í sama
herbergi og amma og tengdust þær
nánum böndum í þessum heim-
sóknum og var mikil og sterk teng-
ing á milli þeirra alla tíð þrátt fyrir
að búa ekki í sama landi.
Kristín Helga naut sín vel í sól-
inni í Flórída, hún var mikill fag-
urkeri og kunni vel að meta fallega
muni og tónlist. Það var einstak-
lega gaman að fara með henni á
tónleika hjá Frank Sinatra þegar
hann hélt tónleika í Flórída, en hún
var mjög hrifin af tónlist hans.
Hjarta okkar fylltist sársauka og
tómleika að heyra af láti hennar,
en núna er hjarta okkar fullt af
góðum og fallegum minningum um
allt það góða sem hún sýndi okkur
ávallt. Mig langar að kveðja hana
með orðum sem eru mér afar kær.
Mann nokkurn dreymdi draum.
Hann dreymdi að lífi hans væri
lokið og hann sá það fyrir sér sem
gönguferð með Jesú eftir sendinni
strönd. Þegar hann virti líf sitt fyr-
ir sér sá hann fótspor tveggja
manna – Jesú og sín eigin. Hann
tók þó eftir því að á köflum voru
aðeins ein spor í sandinum. Þetta
voru einmitt þau tímabil í lífi hans
þegar hann átti hvað erfiðast.
Þetta olli manninum nokkru hug-
arangri og hann sagði við Drottin:
„Drottinn, þú sagðir að þú myndir
aldrei yfirgefa mig. Þú sagðir þeg-
ar ég ákvað að fylgja þér að þú
myndir ganga með mér alla leið.
En nú hef ég séð að þar sem ég átti
hvað erfiðast í lífi mínu voru aðeins
ein spor í sandinum. Hvernig gastu
skilið mig eftir einan þegar ég
þarfnaðist þín mest?“
Jesús svaraði: „Kæri sonur, þú
mátt vita að ég elska þig og ég
myndi aldrei yfirgefa þig. Skoðaðu
þessi fótspor aðeins betur. Á með-
an þessir erfiðu tímar lífs þíns liðu
– þar sem þú sérð aðeins ein spor –
var það ég sem bar þig.“
Gib Dee Cline.
„Einstakur“ er orð
sem notað er þegar lýsa á
því sem engu öðru er líkt,
faðmlagi
eða sólarlagi
eða manni sem veitir ástúð
með brosi eða vinsemd.
„Einstakur“ lýsir fólki
sem stjórnast af rödd síns hjarta
og hefur í huga hjörtu annarra.
„Einstakur“ á við þá
sem eru dáðir og dýrmætir
og hverra skarð verður aldrei fyllt.
„Einstakur“ er orð sem best lýsir
þér.
(Terri Fernandez.)
Mig langar að tileinka henni
ömmu minni þetta ljóð, mér finnst
það lýsa henni svo vel. Hún var svo
frábær kona hún amma mín. Ég
var mjög líflegur og fjörugur þegar
ég var yngri en amma sýndi mér
alltaf skilning og þolinmæði. Við
gerðum margt skemmtilegt þegar
hún kom í heimsókn til Flórída þar
sem við fjölskyldan búum. Við fór-
um í gönguferðir og lékum okkur
saman í sundlauginni. Amma fór
alltaf með bænirnar með mér og
systur minni áður en við fórum að
sofa og sagði okkur stundum sögur
fyrir svefninn. Öllum líkaði vel við
hana ömmu og skarð hennar verð-
ur aldrei fyllt. Það var líka alltaf
svo gaman þegar ég kom til Íslands
og bjó hjá ömmu, hún eldaði góðan
mat og hugsaði svo vel um okkur.
Hún vildi að við kynntumst Íslandi
vel og lagði mikla áherslu á að við
töluðum góða íslensku. En allt það
góða sem hún kenndi okkur og
kærleikur hennar og góðsemd mun
fylgja okkur alla tíð hvar sem við
erum. Mig langar að þakka ömmu
fyrir þann tíma sem við áttum sam-
an og allt það sem hún kenndi mér.
Gibbons.