Morgunblaðið - 14.08.2010, Blaðsíða 28

28 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 14. ÁGÚST 2010
✝ Arthúr Péturssonfæddist 25. febr-
úar 1935 á Lýtings-
stöðum í Vopnafirði.
Hann lést á Landspít-
alanum við Hring-
braut 5. ágúst síðast-
liðinn. Foreldrar hans
voru Pétur Sigurður
Pétursson, f. 15. októ-
ber 1906, d. 25. nóv-
ember 1962, og Krist-
björg Magnúsdóttir, f.
4. október 1903, d. 17.
janúar 1977. Systkini
Arthúrs eru Alfreð, f.
26. nóvember 1929, og Ásdís Sigríð-
ur, f. 13. maí 1932.
Eiginkona Arthúrs er Kristín
Brynjólfsdóttir frá Hvammsgerði, f.
28. febrúar 1942. Foreldrar hennar
voru Brynjólfur Sigmundsson f. 11.
mars 1902, d. 11. mars 1984, og Hild-
ur Aðalbjörg Bjarnadóttir, f. 30. apr-
íl 1922, d. 26. febrúar 2010. Börn
Arthúrs og Kristínar eru: 1) Ásdís, f.
15. maí 1962. Börn hennar eru,
Tinna Valbjörnsdóttir, f. 1. ágúst
1982, hennar sambýlismaður er
þeirra eru Viktor Már, f. 27. júní
1999, og Díana Mist, f. 22. júní 2005.
Arthúr ólst upp hjá foreldrum sín-
um á Fagurhóli í Vopnafirði en þau
stofnuðu þar nýbýli út úr jörðinni
Lýtingsstöðum. Arthúr og Kristín
byrjuðu búskap í Hvammsgerði hjá
foreldrum hennar árið 1961. 1967
keyptu þau jörðina Syðri-Vík í
Vopnafirði og hafa búið þar síðan.
Þar var blandaður búskapur, en að-
allega þó sauðfjárrækt. Arthúr vann
alltaf eitthvað utan heimilis jafnhliða
búskapnum. Hann vann á jarðýtu frá
17 ára aldri og síðan fékk hann sér
vörubíl sem hann notaði fyrir sjálfan
sig í fjárkeyrslu sem og aðra bændur
í sveitinni. Í tæp 20 ár vann Arthúr
við að keyra skólabörnum í Vopna-
fjarðarskóla, þessu hélt hann til 70
ára aldurs. Arthúr sinnti æðarvarp-
inu sem er í landi Syðri-Víkur af mik-
illi kostgæfni. 1985 hófu Arthúr og
Kristín rekstur ferðaþjónstu í Syðri-
Vík og hefur hún vaxið með árunum,
upp úr því hættu þau sauð-
fjárbúskapnum sem sonur þeirra tók
við. Á unga aldri lærði Arthúr söðla-
smíði af föður sínum og stundaði
hana af og til.
Útför Arthúrs fer fram frá Vopna-
fjarðarkirkju í dag, 14. ágúst 2010,
og hefst athöfnin kl. 14.
Birgir Örn Karlsson.
Salvör, f. 25. febrúar
1985. Lea Agnars-
dóttir, f. 23. maí 1996.
2) Svanur, f. 4. nóv-
ember 1963. Kona
hans er Monserat Ar-
lette, f. 29. apríl 1971.
Barn þeirra er Krist-
ófer, f. 11. mars 2010.
Börn hans og Önnu
Heiðu Harðardóttur, f.
10. október 1972, eru
Auður, f. 27. apríl
1990. Arthúr Kristinn,
f. 30. mars 1993. Fyrir
átti Arlette, Viktoríu Rachel, f. 25.
nóvember 1998. 3) Brynhildur Art-
húrsdóttir, f. 9. maí 1969. Hennar
maður er Guðbrandur Stígur
Ágústsson, f. 24. mars 1960. Þau eiga
Gyrði Hrafn, f. 30. mars 1999, og
Kormák Ara, f. 19. mars 2007. Fyrir
átti Brynhildur Kristínu Hrefnu, f. 5.
september 1991, með Halldóri Gunn-
ari Jónassyni, f. 13. febrúar 1964. 4)
Margrét, f. 16. maí 1976. Hennar
sambýlismaður er Heiðar Krist-
bergsson, f. 11. ágúst 1969. Börn
Elsku pabbi minn. Þú varðst að
lúta í lægra haldi eftir harða baráttu
við erfið veikindi. Væntanlega ertu
tekinn til annarra starfa því þú trúðir
að tilvera okkar hér væri aðeins part-
ur af stærra samhengi.
Eftir standa fjölmargar minningar
um þig pabbi, þú sem varst mikill at-
hafnamaður og á margan hátt langt á
undan þinni samtíð og ég er óend-
anlega þakklát fyrir allar stundirnar
sem við áttum saman.
Það fyrsta sem kemur upp í huga
minn eru hesta- og veiðiferðirnar í
Selárdalinn hans sem ávallt voru eitt
ævintýri. Pabbi var mikill veiðimaður
hann sagði mér sögur af því þegar
hann byrjaði, sjö ára gamall, að veiða
silung í miklu magni með veiðarfær-
um sem hann gerði sjálfur. Hann
eignaðist snemma byssu og var mjög
góð skytta. Það kom sér vel seinna
meir því hann varði æðarvarpið sitt
fyrir öllum þeim vargi sem í það sótti.
Æðarvarpið var honum sérstaklega
hugleikið og var hann vakinn og sof-
inn yfir kollunum sínum öll vor. Var
síðastliðið vor engin undantekning
frá því þrátt fyrir erfið og kvalafull
veikindi, þá skyldi hann niður í varp
að taka á móti æðarfuglinum og
stugga við óboðnum gestum.
Pabbi var laginn í höndunum, mér
fannst merkilegt að sem ungur mað-
ur dreif hann sig í Iðnskólann í
Reykjavík að nema húsgagnasmíði.
Hann smíðaði nánast öll fyrstu hús-
gögnin þeirra mömmu. Hann var
söðlasmiður og skrautskrifari eins og
afi og Alfreð, bróðir hans, og smíðaði
öll reiðtygi fyrir okkur fram á síðasta
dag.
Pabbi hafði dálæti á söng og hlust-
aði mikið á tónlist. Hann spilaði á gít-
ar og söng og kunni fjöldann allan af
gamanvísum sem hann flutti bæði á
samkomum á Vopnafirði og í góðra
vina hópi.
Þótt hann pabbi minn væri bóndi
lengst af sagði hann alltaf: „Mamma
þín hefur nú meiri áhuga á kindunum
en ég.“ Og það var alveg rétt hjá hon-
um. Hann var reyndar mjög eftir-
tektarsamur og næmur á skepnurn-
ar sínar og fljótur að átta sig á því ef
eitthvað amaði að þeim og brást fljótt
við með eigin lækningaaðferðum sem
oft reyndust vel.
Pabbi hafði mikinn áhuga á að
koma á þjónustu við ferðafólk í Syðri-
Víkinni sinni. Byrjaði hann á að
byggja eitt sumarhús, síðan annað og
loks fengu gömlu fjárhúsin og hlaðan
það hlutverk að hýsa ferðafólk.
Pabba fannst ekki hægt að láta
bæjarlækinn fossa fram hjá bænum
án þessa að nýta orkuna enda nóg við
hana að gera, rafmagnsnotkun var
mikil, þar sem mikið var búið að
byggja upp. Það var ráðist í virkj-
unarframkvæmdir og hefur nánast
öll orka sem hefur verið notuð í
Syðri-Vík síðan komið frá virkjun-
inni. Hann hugsaði vel um virkjunina
sína og var hann löngum stundum
uppi í fjalli að athuga með rennslið í
lónið sem og annað sem virkjuninni
tengdist.
Það kom oft eitthvað upp á hjá þér,
pabbi, en þú hafði alltaf ráð undir rifi
hverju og gast ávallt reddað því sem
aflaga fór.
Ég er viss um að þú hefur auga
með mömmu í Syðri-Víkinni þinni
sem var þér svo kær.
Hvíl í friði, elsku pabbi. Minning
þin lifir í hjörtum okkar.
Þín
Brynhildur.
Elsku afi minn,
Mikið hef ég alltaf verið stolt af því
að eiga þig sem afa, sem getur allt og
allir þekkja. Stoltust er ég af því þeg-
ar einhver spyr mig hvað afi minn sé
gamall, þá get ég sagt að það séu
akkúrat 50 ár á milli okkar, þú fékkst
mig nefnilega í afmælisgjöf.
Ég á svo margar fallegar minning-
ar um þig. Ég man t.d. alltaf hvað það
var gaman að vera með þér, nóg að
gera og alltaf eitthvað að stússast.
Skemmtilegastar voru þó allar bíl-
ferðirnar okkar, sem voru þó nokkuð
margar, því þá sagðir þú mér alltaf
sögur um það hvað gerðist á þeim
stað sem við keyrðum fram hjá og
gast nefnt hvern hól með nafni, þú
varst mikill viskubrunnur. Ég gat
alltaf hlegið svo dátt með þér.
Takk, elsku afi, fyrir allar stund-
irnar sem við áttum saman og megi
guð varðveita þig.
Þín dótturdóttir,
Salvör Valbjörnsdóttir.
Elsku afi, mikið sakna ég þín, mér
fannst þú ekki gamall og vildi hafa
þig lengur hjá mér. Mig langar að
þakka þér fyrir allar stundirnar sem
við höfum átt saman. Þegar ég var í
sveitinni hjá ykkur ömmu fannst mér
gaman að fara með þér í æðarvarpið,
tína dúninn og stundum reyndum við
að klappa bæði kollunum og ungun-
um.
Takk fyrir beislið, hnakkinn og
múlinn sem þú smíðaðir og gafst mér
í fermingagjöf. Líka fyrir allar ferð-
irnar okkar á Tanga, þú keyptir svo
oft handa mér nammi, bland í poka
og það var alltaf fullur poki og
mamma var nú ekki alltaf ánægð
með það. Ég fékk líka stundum að
fara með þér að keyra skólakrakk-
ana, það var gaman. Líka þegar við
fórum að athuga með hestana og gefa
þeim, svo fengum við okkur kaffi á
eftir, þú varst sá eini sem sagðir að
það væri allt í lagi þótt ég fengi mér
stundum kaffi og það geri ég líka
enn. Mér fannst gaman að vera með
þér og mömmu þegar þið voruð að
járna hestana, þú varst svo rosalega
sterkur. Þú varst alltaf svo fyndinn,
með skemmtilega rödd þegar þú
varst að herma eftir einhverjum. Þú
kallaðir mig mjög oft Stínu og þú
varst líka sá eini sem máttir það.
Hafðu það gott á himninum og ég
mun alltaf hugsa til þín og alls þess
sem við gerðum öll þessi ár. Afi minn,
við munum passa ömmu fyrir þig.
Þín afastelpa,
Kristín Hrefna Halldórsdóttir.
Þegar ég var lítil heimsótti ég
frændfólk mitt í Vopnafirði á hverju
sumri með fjölskyldu minni. Uppá-
haldsfrænka mín var hún Brynhildur
Arthúrsdóttir og bjó í Syðri-Vík. Við
vorum jafnaldra og höfðum skrifast á
frá því að við vorum litlar stelpur.
Kristín frænka mín og Arthúr í
Syðri-Vík tóku ávallt vel á móti okk-
ur þrátt fyrir miklar annir yfir sum-
artímann.
Ein heimsókn er mér sérstaklega
sterk í minningunni og langar mig til
þess að segja frá henni hér. Hún er
frá sumrinu 1990 þegar ég kom í
Syðri-Vík að nýju, þá tvítug að aldri
og nýbúin að vera í níu mánuði sem
Au-Pair í Frankfurt í Þýskalandi.
Það var mín fyrsta dvöl erlendis. Ég
ætlaði mér ekki stóra hluti í þessari
ferð og megintilgangurinn var að
hitta frænku og skiptast á leyndar-
málum eftir áralangan aðskilnað. En
hann Arthúr bóndi lagði að þessu
sinni til að Brynhildur færi með mig í
langan reiðtúr. Hópur reiðmanna
hafði þegar lagt af stað áleiðis upp á
heiði fyrr um morguninn. Hann gerði
sér lítið fyrir og rak þrjá hesta upp í
stóran flutningabíl og keyrði okkur
af stað. Ég átti ekki til orð því þetta
var Arthúri lítið mál og gert með
glöðu geði. Þegar hann sá hversu
feimin ég var og hissa á þessu öllu
saman brosti hann og hló með sínum
stutta, snaggaralega og dillandi
hlátri.
Þegar við komumst ekki lengra
bílleiðis var hestunum hleypt út og
við frænkur riðum að gangnamanna-
kofanum og hittum þar skemmtilegt
vopnfirskt hestafólk sem var á spjalli
og skemmti sér. Okkur var tekið
fagnandi og við blönduðumst vel inn í
hópinn. Daginn eftir var svo lagt af
stað til baka og þeim degi mun ég
aldrei gleyma. Mannfólk, hestar og
einn hundur. Náttúran ein; íslensk,
tær og hljóðlát. Bein tenging manns
við dýr og náttúru. Við áðum við lind
eina og fengum okkur að borða. Ég
var hreint dolfallin yfir fegurð og
hreinleika náttúrunnar. Eftir árs
dvöl erlendis var upplifunin svo
miklu sterkari. Þessi ferð er ein mín
fallegasta og besta minning og hana
á ég að þakka honum Arthúri frá
Syðri-Vík í Vopnafirði sem nú hefur
kvatt okkur. Guð fylgi honum. Bless-
uð sé minning hans.
Fjölskyldunni frá Syðri-Vík færi
ég mínar dýpstu samúðarkveðjur.
Jónína Mjöll Þormóðsdóttir.
Arthúr var manna lagnastur að
skemmta mér með bíltúrum og heim-
sóknum í Vopnafirði. Í öll þau skipti
og öll þau ár sem ég gisti Fagurhól
hans og Kristínar frænku minnar í
Syðri-Vík í lengri og skemmri tíma til
skrifta og sköpunar á árstíðum ljóss
og myrkurs varð okkur vart sundur-
orða og vorum þó aldrei alveg sam-
mála um allt og ekki neitt, nema það
sem máli skiptir, vináttuna.
Arthúr var fundvís við granna á
bæjunum sem umlykja Hofsá, Vest-
urdalsá og Selána (framsóknarbænd-
ur með húð og hári) og sem sjálf-
stæðismanni lá honum hlýlega rómur
til sveitunga sinna og söguspotti
fylgdi stundum með til upplyftrar
skýringar á högum þeirra.
Veit ég enga manneskju sem var
illa við Arthúr Pétursson og barn-
góður var hann og vinsæll meðal
ferðamanna sem nutu næturgreiða
og beina í bændagistingu Syðri-Vík-
urhjóna, þar sem herbergin heita eft-
ir býlum Selárdalsins og tvílyfta
íbúðin hlýja (hlaðan fyrir stafni
gamla fjárhússins) Fagurhóll í höf-
uðið á fæðingarbæ Arthúrs, en túr-
hestar bónda bitu gras spakir, því
hestamaður var Arthúr, átti alltaf
gæðinga, veiði góð almennt og nátt-
úrufegurð líkt og segir í ljóði mínu
Vopnafjarðarveðrið:
Á landnámsjörð Eyvindar vopna vex
grasið til himins
Álfar brugga seið í Básum og
Skipaklettum
Heitast var á Vopnafirði í dag
Einn fagran haustmorgun horfð-
um við Arthúr á sólrisið yfir Héraði
af hæstu Hellisheiði og svo heimsótt-
um við Stjána Hraunfelling og
Dodda á Búastöðum á þeim hlýlega
og rúmgóða samkomustað aldraðra á
Tanganum (Sundabúð) og voru hug-
leikin orð þeirra og gjörðir. Heim-
sóknir í sveit og þorpi einnig fjör-
legar með hollum undantekningum.
Bljúgur og blíður var Arthúr, úr-
ræðagóður og búheppinn, þó ekki
væri hann grasbóndi beint heldur
fjölyrki, hlúandi að æðavarpi Syðri-
Víkurlands, laxi í Hofsá og silungi í
ósi, ók skólabíl og fé til slátrunar til
margra ára, rak bændagistinguna og
fjárbúskapinn í krafti Kristínar, raf-
væddi lítinn foss á eigninni og kom
fleirum til bjargar en ekki.
Gaman var túlki Arthúrs í ferðum
hans með útlenda gesti og er mér
minnisstæður ameríski elegantinn
sem dró aldrei bröndu sama hversu
egnt var fyrir hann en féll að lokum
fiskilaus fyrir frábæru lambalæri
húsfreyju og hvergi er ljúffengara
hangikjöt en taðreykingurinn í
Syðri-Vík, Hvammsgerðisreseptið.
Þannig mætti mun lengur áfram
halda en Morgunblaðið rúmar og er
hugur minn hjá frænku minni Krist-
ínu frá Hvammsgerði, börnum henn-
ar og Arthúrs, þeim Dísu, Brynhildi,
Möggu og Svani, barnabörnum, ætt-
ingjum og vinum.
Arthúr Pétursson var afkomu-
spakur tilfinningamaður sem greindi
skil á krónu og eyri, varð sjálfs sín
herra ungur og reyndi margt fyrir
sér um vinnu í Vestmannaeyjum og
Reykjavík og kynntist sviðum mann-
lífs. Það lýsir Arthúri vel að hann
hringdi í mig út til Stokkhólms þegar
ekkert hafði frést af skáldinu um
langa hríð og spurðist fyrir um heilsu
mína af innsæi og næmi.
Ekki barði Arthúr bækur sér til
óbóta en fylgdist með þótt hann vissi
ekki allt um alla eins og Björn heitinn
í Krossavík. Hjónaband minnar gull-
fallegu frænku frá Hvammsgerði og
hins rauðhærða myndarlega manns
frá Fagurhóli enda ástríkt og farsælt
heilt yfir.
Vertu sæll, góðvinur minn Arthúr,
guð blessi þína nánustu, þín er sárt
saknað.
Jóhann Árelíuz.
Í dag, laugardaginn 14. ágúst,
verður til moldar borinn einstakur
vinur minn, Arthúr Pétursson, bóndi
í Syðri-Vík, Vopnafirði. Leiðir okkar
Arthúrs lágu fyrst saman fljótlega
eftir að ég fluttist til Vopnafjarðar
árið 1998. Var ég þá í vandræðum
með að koma fyrir nokkrum reið-
hrossum, sem fylgdu mér, er ég
ásamt fjölskyldu minni flutti til
Vopnafjarðar. Létt mál var að ná
samkomulagi um þau mál og hef ég
notið velvildar þeirra hjóna í Syðri-
Vík um þessi mál og mörg önnur allt
frá þeim tíma. Strax frá upphafi náð-
um við afburðagóðu sambandi hvor
við annan. Arthúr var ákaflega við-
mótsþýður í alla staði og hafði gaman
af því að fræða mig um hin marg-
víslegustu mál frá fortíðinni og þá
ekki síst skemmtilegar sögur úr
sveitinni og oft leitaði hugur hans
upp í Selárdal, þar sem hann ólst upp
sem ungur piltur. Á yngri árum
hneigðist hugur hans mjög til marg-
víslegra véla og ekki síst jarðvinnu-
véla og held ég að hann hafi eignast
sína fyrstu jarðýtu þegar hann var
rétt um tvítugt. Mörg voru verkin,
sem þurfti að vinna á þessum vett-
vangi oft við erfiðar aðstæður, þar
sem miklu máli skipti að hafa útsjón-
arsemi og verklagni í fyrirrúmi svo
vel tækist til í hvert og eitt skipti.
Arthúr var í raun brautryðjandi í eðl-
inu og vildi láta verkin tala til sam-
ræmis við það. Í Syðri-Vík hefur
hann ásamt eiginkonu sinni, Kristínu
Brynjólfsdóttur, byggt upp góða
gistiþjónustu fyrir ferðamenn, sam-
hliða búrekstri. Óhætt er að segja að
sá rekstur hjónanna hafi verið til fyr-
irmyndar og mikil lyftistöng fyrir
ferðaþjónustu í Vopnafirði. Meðal
annars, til þess að ná niður rekstr-
arkostnaði við rekstur sumarhús-
anna, hugkvæmdist honum að virkja
bæjarlækinn sem framleiðir, nú, með
virkjuninni nægjanlegt rafmagn fyr-
ir gistihúsin, sem er ekki lítil búbót í
slíkum rekstri. Sérstaklega hefur
manni fundist ljósin í Syðri-Vík vera
skær þegar rafmagnið hefur farið af
þorpinu, sem stendur handan fjarð-
ar. Í slíkum tilfellum hafði maður
Arthúr oft grunaðan um að kveikja
öll ljós, sem mögulegt væri að
kveikja og jafnvel nota sterkari per-
ur en vant var til þess að sýna þorps-
búum fram á að nóg væri rafmagnið í
Syðri-Vík þótt stóri bróðir, RARIK,
gæti ekki látið loga á tírunni í þorp-
inu.
Arthúr hafði einstakan áhuga á ís-
lenskri náttúru, bæði til lands og
sjávar. Gönguferðir okkar um hag-
ann og ekki síst æðarvarpið á bökk-
um Hofsár voru yndislegar stundir
sem seint gleymast. Unaðsstundir,
þar sem fróðleikurinn um fuglalífið,
hegðun og atferli var ofarlega á
baugi. Þessa hluti þekkti Arthúr vel
og hafði gaman af því að fræða aðra
og miðla af reynslu sinni. Minningin
um þessar góðu stundir munu lýsa
okkur sem eftir sitjum fram á veginn
og auðvelda okkur að stíga góð skref
í inn í framtíðina. Í huga mínum mun
ávallt geymast minning um góðan og
skemmtilegan dreng og þakklæti
fyrir að hafa fengið að kynnast hon-
um. Hafðu það gott hvar sem þú ert.
Þínir vinir,
Þorsteinn Steinsson
og fjölskylda.
Arthúr Pétursson