Morgunblaðið - 24.03.2011, Síða 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 24. MARS 2011
✝ Sigríður Klem-enzdóttir var
fædd á Húsavík 21.
október 1912. Hún
lést í Reykjavík 13.
mars 2011.
Foreldrar henn-
ar voru Klemenz
Klemenzson, versl-
unarmaður á
Húsavík, fæddur á
Geirbjarnastöðum
í Ljósavatnshr., S-
Þing. 26. mars 1875, d. 13. des-
ember 1953 og Jakobína Sigríð-
ur Sigtryggsdóttir, fædd á
Seyðisfirði 28. febrúar 1879, d.
17. febrúar 1948. Sigríður átti
einn bróður, Sigtrygg Klem-
enzson, ráðuneytisstjóra og síð-
ar seðlabankastjóra. Hann var
fæddur 20. ágúst 1911, d. 18.
febrúar 1971. Kona hans var
apríl 1984. Foreldrar hans voru
Páll Hannesson bóndi og Guð-
rún Björnsdóttir. Sigríður ólst
upp hjá foreldrum sínum á
Húsavík. Gekk þar í barnaskóla
og síðar settist hún í gagn-
fræðadeild Menntaskólans á
Akureyri. Hún flutti til Reykja-
víkur og vann um tíma hjá
Brunabótafélagi Íslands. Þegar
hún giftist Halldóri keyptu þau
efri hæðina við Leifsgötu 18 og
bjuggu þar alla tíð í sambýli við
Sigtrygg og hans fjölskyldu.
Halldór ferðaðist mikið starfs
síns vegna, bæði innanlands og
utan og fylgdi Sigríður honum
jafnan. Eignuðust þau fjöldann
allan af vinum og kunningjum,
sem þau héldu miklum
tengslum við með gagn-
kvæmum heimsóknum, bréfa-
skriftum og símleiðis. Bjó Sig-
ríður á Leifsgötu til ársins 2007
eða í rúm sextíu ár, er hún
flutti á Hjúkrunarheimilið Sól-
tún.
Úför Sigríðar fer fram frá
Neskirkju í dag, 24. mars 2011,
og hefst athöfnin kl. 15.
Unnur Pálsdóttir,
f. 23. maí 1913, d.
1. janúar 2011.
Eignuðust þau sex
dætur.
Sigríður giftist
fyrri eiginmanni
sínum, Ólafi K.
Þorvarðarsyni,
forstjóra Sundhall-
ar Reykjavíkur, 25.
maí 1935. Hann
var fæddur í
Reykjavík 15. janúar 1911, d.
10. desember 1942. Foreldrar
hans voru Þorvarður Þorvarð-
arson prentsmiðjustjóri og
Gróa Bjarnadóttir. Seinni eig-
inmanni sínum, Halldóri Páls-
syni búnaðarmálastjóra, giftist
hún 20. júlí 1946. Halldór var
fæddur á Guðlaugsstöðum í
Blöndudal 26. apríl 1911, d. 12.
Föðursystir mín Sigríður
Klemenzdóttir er látin í hárri elli.
Ekki endilega södd lífdaga því
henni fannst gaman að lifa en lík-
aminn gafst upp. Hún var eina
systkini pabba og eignaðist engin
eigin börn. Við bróðurdætur
hennar vorum börnin hennar,
enda bjuggum við í sama húsi á
Leifsgötu 18 alla tíð.
Sigga frænka var líka frænka
okkar skyldmenna þó að hún væri
þeim ekkert skyld. Tók þátt í fjöl-
skylduboðum og bauð til sín.
Hún ólst upp í Árholti á Húsa-
vík, sem stendur lítið breytt við
ána, stífluna og skrúðgarð Hús-
víkinga. Sögurnar frá æsku þeirra
pabba gerðust oft við eða í ánni en
fjölluðu stundum um heimiliskött-
inn.
Sigga var fríð, frekar lágvaxin
með fallegt bros og þykkt fallegt
hár. Hún hafði afburðagott minni,
sem entist henni vel alla ævi, var
víðlesin og rifjaði oft upp ferðalög
og staði sem hún hafði heimsótt.
Hún var félagsvera og það kom
sér vel þegar hún giftist Halldóri
Pálssyni búnaðarmálastjóra því
hann var skrafhreifinn maður og
hafði yndi af að kryfja menn og
málefni til mergjar. Þá gekk hann
um gólf, með hendur á baki,
íklæddur sínum daglega klæðn-
aði: jakkafötum og vesti með
bindi. Ég man ekki eftir Siggu í
síðbuxum fyrr en hún var orðin
háöldruð og hún tiplaði alltaf um á
hælaskóm þó að hællinn þætti
ekki hár í dag. Þannig man ég þau.
Iðulega komu þau niður til okkar
eftir kvöldmat í molasopa. Halldór
stikaði um stofugólfin og skegg-
ræddi og Sigga fékk sér sígarettu
með kaffinu.
Hún fylgdi Halldóri sem ferð-
aðist mikið í tengslum við starf
sitt, innanlands og utan og 1961
dvöldu þau árlangt í Nýja-Sjá-
landi.
Halldór kom heim í hádegismat
flesta daga og oft hafði hann með
sér gesti en þó að Sigga vissi ekki
af því fyrirfram, bjargaði hún því.
Eftir fyrsta hjartaáfall Hall-
dórs lagði Sigga sig alla fram við
að hlúa að honum og gæta hans.
Ekki alltaf með hans samþykki,
eins og þegar hún blandaði und-
anrennu við nýmjólkina, því
„glærri mjólk“ fussaði hann við.
Þau voru ákaflega mannblendin
og eftir lát Halldórs var Sigga
áfram dugleg að halda sambandi
við fólk, heimsækja, tala í síma og
skrifast á við vini í útlöndum.
Sigga var heilsuhraust alla ævi
þar til í lokin. Hún lagðist ekki á
spítala fyrr en á níræðisaldri og þá
átti hún bágt með að lýsa sjúk-
dómseinkennum; sagðist ekki
kunna það. Að lokum var jafnvægið
orðið lélegt og hún farin að detta.
Við það þvarr kjarkurinn og líkam-
inn hrörnaði fljótt af hreyfingar-
leysi og að lokum flutti hún á hjúkr-
unarheimilið Sóltún. Hún var
þakklát fyrir það og sátt við að yf-
irgefa heimili sitt til 60 ára.
Þegar Sigga var lítil hnáta á
Húsavík fékk hún afmæliskort frá
Ara Jochumssyni með ljóði eftir
hann og söng það stundum fyrir
okkur þegar við vorum litlar:
Áfram indælt líði æsku þinnar vor
sumarblærinn blíði blómgi öll þín
spor
lifðu vel og lengi
litla blómið frítt
heilsu, gæfu og gengi
gefi þér árið nýtt.
Segja má að óskir Ara hafi ræst.
Við fjölskyldan kveðjum Siggu
frænku með þakklæti fyrir sam-
fylgdina. Blessuð sé minning henn-
ar og Halldórs.
Jóhanna Sigtryggsdóttir.
Sigríður frænka mín Klemenz-
dóttir hefur trúlega orðið hvíldinni
fegin þegar hún kvaddi þennan
heim í síðustu viku á 99. aldursári,
og það urðu örugglega fagnaðar-
fundir með þeim Halldóri eftir nær
27 ára aðskilnað; ég sé hann fyrir
mér heilsa henni með kossi og
segja „Sæl elskan“.
Kynni mín af Halldóri og Siggu
áttu sér fleiri rætur. Þær voru ná-
skyldar móðir mín og Sigga og
ræktuðu vináttu sína alla tíð. Afi
minn varð bústjóri á Hesti, þegar
Halldór stofnaði þar fjárræktarbú,
og loks gerðist ég lærisveinn og
samstarfsmaður Halldórs nokkur
síðustu starfsár hans.
Þau hjón voru ætíð aufúsugestir
á heimili okkar á Húsavík, og ég
minnist þess að hlakka alltaf til
þegar þeirra var von. Þá var aldrei
skortur á umræðuefni, margar
sögur sagðar, menn og málefni
krufin, ættir raktar og mikið hleg-
ið. Seinna kynntist ég þeim nánar,
var ásamt konu minni og dætrum
tíður gestur á heimili þeirra, og
nutum við þar ávallt góðvildar og
gestrisni.
Sigga var glæsileg kona og hélt
reisn sinni fram undir það síðasta.
Hún var skarpgreind, ekki lang-
skólagengin á nútímavísu en há-
menntuð af bóklestri, ferðalögum
og fjölþættu grúski. Hún var ein-
staklega fróð um fólk og ættfræði
og víðlesin í bókmenntum, jafnt er-
lendum sem íslenskum. Hélt ótrú-
legu minni fram á síðustu ár. Hún
var trú uppruna sínum, hafði sterk-
ar taugar til Húsavíkur og hafði
ánægju af að rifja upp sögur af
fólki fyrir norðan, sem hún mundi
frá uppvexti sínum.
Sigga vann lítið eða ekki utan
heimilis eftir að hún giftist Hall-
dóri, heldur má segja að hún hafi
helgað honum krafta sína. Halldór
fékk alvarlegt hjartaáfall liðlega
fimmtugur og bjó við skerta heilsu
eftir það. Hann var sjálfur ekki
alltaf hirðusamur um heilsu sína,
en Sigga passaði upp á hann af ein-
stakri natni og stundum jafnvel
með harðfylgi. Ýkjulaust má segja
að hún hafi lengt líf hans um all-
mörg ár með umhyggju sinni. Þau
voru ólík að eðlisfari en áttu vel
saman og mátu hvort annað mikils.
Siggu var það mikill missir þegar
Halldór féll frá.
Þau hjónin ferðuðust alla tíð
mikið, bæði innanlands og utan.
Þau dvöldust m.a. eitt ár á Nýja-
Sjálandi og þaðan átti Sigga marg-
ar góðar minningar. Það segir sig
sjálft að jafn vel gefin kona og fróð-
leiksfús lærði margt á þessum ferð-
um auk þess að kynnast fólki og
eignast vini sem hún hélt sambandi
við marga síðan. Hún var vinföst en
jafnframt vönd að vinum.
Siggu og Halldóri varð ekki
barna auðið, en þau bjuggu allan
sinn búskap á Leifsgötu í nábýli við
Sigtrygg bróður Siggu, Unni konu
hans og dætur þeirra, sem segja
má að hafi einnig verið þeim Siggu
og Halldóri sem dætur. Þannig
hugsuðu þær um Siggu síðari árin
og allt til hinstu stundar að einstakt
hlýtur að teljast. Þær mega örugg-
lega þakka sér það sem hún sagði
við Unni frænku sína fáum dögum
fyrir andlátið, þá orðin máttfarin
og sýnt hvert stefndi: Ég hef enn
ánægju af lífinu.
Við Malla og fjölskylda okkar
þökkum Siggu fyrir vináttu, tryggð
og margar gleðistundir og sendum
bróðurdætrum hennar og fjöl-
skyldum þeirra samúðarkveðjur.
Sigurgeir Þorgeirsson.
„Komstu ekki fyrst í heimsókn
til okkar Halldórs kvöldið sem gas-
sprengingin var í Ísaga á Rauðar-
árstíg?“ „Jú, sumarið 1963,
skömmu eftir andlát nágranna
ykkar, Ásgeirs frænda frá Gott-
orp,“ svara ég. „Manstu hvað við
fengum góðan mat í Sempach í
Sviss?“ „Mig minnir að það hafi
verið fyrir 1980.“ „Þú ert minnis-
góð,“ svara ég og bæti við: „Það var
í fyrstu ferð minni með ykkur á
ráðstefnu hjá Búfjárræktarsam-
bandi Evrópu (EAAP) í Zürich
1976.“ „Halldór vildi kynna EAAP
fyrir mér, það var mikið lán,“ segi
Sigríður
Klemenzdóttir
✝ Magnús Guð-mundsson
fæddist 14. nóv-
ember 1977. Hann
lést á Landspít-
alanum við Hring-
braut 15. mars
2011.
Foreldrar Magn-
úsar eru Guð-
mundur Hafliða-
son, f. 31.3. 1950,
og Guðrún Magn-
úsdóttir, f. 27.4. 1954. Systkini
hans: Margrét Helgadóttir, f.
5.4. 1973; Petrína Þórunn Jóns-
dóttir, f. 23. 5. 1974, Hafliði
Breiðfjörð Guðmundsson, f.
28.11. 1976, Berglind Dís Guð-
mundsdóttir, f. 5.12. 1989 og
Ingibjörg Hulda Guðmunds-
dóttir, f. 20.2. 1995.
Unnusta Magnúsar er G. Ingi-
björg Ragnarsdóttir, f. 17.2.
1983, og eru for-
eldrar hennar
Ragnar Guð-
leifsson, f. 21.3.
1959, og Hjördís
Harðardóttir, f.
22.2. 1955.
Magnús ólst upp
og bjó allt sitt líf í
Hafnarfirði en
hann var dyggur
stuðningsmaður
FH. Hann starfaði
lengst af á Hjólbarðaþjónustu
Hjalta Þórarinssonar en varð
síðar verslunarstjóri hjá N1 og
starfaði þar þegar hann greind-
ist með bráðahvítblæði í júní
2010. Baráttan við hvítblæðið
reyndist Magnúsi erfið og lést
hann af völdum þess.
Útför Magnúsar fer fram í
Víðistaðakirkju í dag, 24. mars
2011, og hefst athöfnin kl. 15.
Ég elska þig ekki aðeins vegna
þess hvernig þú ert heldur einnig
vegna þess hvernig ég er þegar ég
er með þér.
Elsku hjartað mitt, hvernig á
ég að fara að því að kveðja þig. Við
sem ætluðum okkur svo margt.
Ég er svo glöð og þakklát fyrir
að hafa fundið þig. Tíminn sem við
áttum saman var yndislegur og
betri mann hef ég aldrei hitt. Það
er bara einn hr. Aðal og það ert
þú, Maggi minn. Þú kenndir mér
svo margt og ég mun búa að því
þar til við hittumst næst. Þú varst
kletturinn minn í gegnum erfiða
tíma svo það er erfitt að ímynda
sér hvernig ég á að komast í gegn-
um þetta án þín. En ég veit að þú
ert hjá mér og passar upp á mig
eins og alltaf því sama hversu
veikur þú varst þá passaðir þú
alltaf Imbuna þína og hughreystir
mig á erfiðum tímum. Hvíldu þig
nú, ástin mín, þú átt það svo skilið
eftir hetjulega baráttu sem þú þó
fórst í gegnum skælbrosandi.
Við sjáumst síðar, ég elska þig.
Þín
Ingibjörg (Imba).
Elsku strákurinn okkar, við
kveðjum þig með söknuði.
Ef ég væri fugl
og gæti flogið
myndi ég fljúga
til þín og taka
þig með mér til tunglsins.
Missirinn er sár.
Ef ég ætti eina ósk,
myndi ég óska mér
þig aftur til mín,
svo þú gætir lifað
lífinu eins og þú
hefðir kosið.
Ef þú finnur þig
knúna að koma
aftur til mín.
Birtistu mér í draumi
og segðu mér
að þér líði vel.
(Vjofn.)
Ekki datt mér í hug að það yrði
ég sem keyrði þig síðustu ferðina
inn á spítala, og ekki gast þú nú
sleppt hrekkjunum þá, því þegar
ég kom æðandi inn og það var að
líða yfir þig, þá var stóllinn svo
þungur, og ég spurði hvort hann
væri í bremsu, og þú sagðir: „Nei,
þetta er bara eitthvert bilað drasl“
og lést mig djöflast með stólinn og
ég veit ekki hvor okkar var verr á
sig kominn þegar við komum upp
á deild því puðið var svo mikið.
Hjúkrunarfólkið vissi ekkert hvor
okkar væri meiri sjúklingur. Þeg-
ar við vorum búin að koma þér úr
stólnum kom náttúrlega í ljós að
þú varst með stólinn í bremsu.
Takk fyrir puðið.
Kveðja til þín. Við vonum að
þér líði vel núna, við skulum alltaf
hugsa vel um Imbu þína sem þér
þótti svo vænt um, eins og alla
aðra sem stóðu þér nærri. Tár í
augum okkar, líf okkar er ótrúlegt
sem við ráðum ekki við.
Mamma og pabbi.
Elsku Maggi minn. Takk fyrir
allar góðu minningarnar.
Þótt ég hafi verið hrædd við þig
þegar ég var lítil varst þú alltaf
uppáhaldið mitt.
Það var alltaf gaman hjá þér að
gista á besta sófa í heimi, og borða
góða matinn þinn.
Að fara með pakkana á jólunum
með þér var skemmtilegast þótt
við þyrftum bara að fara á nokkra
staði þá vorum við alltaf nokkra
klukkutíma að því. Og þegar þú
fékkst nýja útvarpið í bílinn þinn
var svo skemmtilegt að horfa á
jólamyndir á milli staða.
Á sumrin var svo gaman að fara
með þér og Halla og Berglindi á
alla FH-leikina þar sem þú söngst
alltaf hæst.
Þín systir
Ingibjörg Hulda.
Elsku Maggi minn. Hetjan
mín.
Alltaf til í að gera allt fyrir litlu
systur. Seldir mér Micruna mína
sem mér þótti svo vænt um því að
Maggi bróðir seldi mér hana. Ég
hringdi fyrst í þig þegar ég náði
bílprófinu og þú varst svo stoltur.
Þú varst alltaf til í að gera allt
fyrir alla, skutlaðir mér hvert sem
ég vildi komast, og ég náði svo að
launa þér þann greiða bæði þegar
þú varst að fara eitthvað sjálfur og
síðan þegar þurfti að skutla þér á
spítalann.
Þú kynntir okkur Adda, og þú
átt mikið í honum Ísak Loga, því
ef það væri ekki fyrir þig væri
þessi gullmoli ekki til. Ég mun
tryggja það að hann muni alltaf
eftir Magga frænda sem var
skemmtilegasti maður í heimi.
Eldaðir besta pasta í heimi, það
var alltaf gaman að koma í mat til
þín, þú varst svo laginn við að
elda.
Sælkeri, við fengum sko ekki
afmælisgjöf frá þér nema við
myndum bjóða þér upp á köku.
Minning sem ég mun alltaf
varðveita er, þegar þú hringdir í
mig um miðja nótt til að spjalla,
við töluðum saman í svolitla stund,
síðan endaðir þú símtalið á því að
segja mér hvað þér þætti vænt um
mig. Og mér þykir svo vænt um
þig og ég sakna þín svo mikið.
Ég passa upp á Imbuna þína.
Þín systir,
Berglind Dís.
Elsku litli bróðir minn, nú ertu
farinn. Baráttan hefur verið mikil
síðustu mánuði og það er mikil
sorg í því að sjá þig fara frá okkur.
Upp í hugann koma margar
skemmtilegar minningar frá því
að við vorum yngri og öll prakk-
arastrikin ykkar Hafliða. Eitt það
minnisstæðasta er lagið Hauja-
lauja-sauja sem var frumsamið af
ykkur bræðrunum og spilað á
Mackintosh dollur við mikinn
fögnuð. Einnig myndbandið sem
þið bræður senduð mér til Sví-
þjóðar þar sem ýmsir leik- og
fréttaþættir sem og kveðjur voru
teknar upp. Ekki var langt í gleði
og leik þegar við vorum að alast
upp hjá ykkur prökkurunum og
vinahópurinn stór þar sem allir
tóku alltaf þátt. Við eigum eftir að
sakna þín sárt, elsku Maggi okk-
ar.
Þegar ég loka augunum sé ég
þitt einstaka prakkaralega bros
og mun ég taka þá fallegu mynd
með mér hvert sem ég fer. Með ei-
lífri ást,
Þín stóra systir,
Margrét.
Elsku Maggi okkar. Það er erf-
itt að þurfa að kveðja þig svona
fljótt en allar skemmtilegur og
yndislegu minningarnar um þig
lifa og þeim verður aldrei gleymt.
Það eru forréttindi að eiga þig
sem frænda, þú varst alltaf svo
glaður og góður við okkur tvær.
Þegar við komum í heimsókn
og fengum að hoppa í rúminu
þínu, þegar við gistum í besta sóf-
anum þínum og þegar þú eldaðir
fyrir okkur besta pasta sem við
höfðum smakkað. Oft þegar þú
hringdir þá kynntirðu þig ekki
sem Magga heldur Aðal eða
Uppáhalds og það er einmitt það
sem þú ert fyrir okkur aðal- og
uppáhaldsfrændi okkar. Þú verð-
ur alltaf efst í huga okkar og eig-
um við eftir að sakna þín, elsku
frændi.
Heyr mína bæn mildasti blær,
berðu kveðju mína’ yfir höf,
syngdu honum saknaðarljóð.
Vanga hans blítt vermir þú sól
mjúkum vörum kysstu hans brá,
ástarorð hvísla mér frá.
Syngið þið fuglar, ykkar fegursta
ljóð og lag,
flytjið honum, í indælum óði,
ástarljóð mitt.
Heyr mína bæn bára við strönd,
blítt þú vaggar honum við barm,
þar til svefninn sígur á brá.
Draumheimi í, dveljum við þá,
daga langa, saman tvö ein,
heyr mínar bænir og þrá
(Ólafur Gaukur.)
Þínar frænkur,
Hjördís og Rakel.
Í dag kveðjum við lífsglaðan,
duglegan og skemmtilegan dreng
sem ekki aðeins var góður vinnu-
félagi heldur góður vinur sem féll
frá allt of snemma, aðeins 33 ára
að aldri. Hans verður sárt saknað.
Ég man vel þegar Maggi kom
til mín í atvinnuviðtal fyrir tæpum
fimm árum. Mér leist vel á strák-
inn því hann var áhugasamur og
fullur eldmóðs. Hann var ráðinn í
kjölfarið á varahlutaborð aðal-
verslunar Bílanausts á Bílds-
höfða. Maggi var snöggur að ná
tökum á starfinu. Hann var mjög
vel liðinn af samstarfsfélögum sín-
um, alltaf að og duglegur að finna
sér verkefni. Það reyndist síðan
rauði þráðurinn í hans starfi allan
þann tíma sem hann vann hjá Bíl-
anausti og síðar N1.
Maggi var gríðarlega fljótur að
læra, meðal annars að aðlagast
nýjum tölvukerfum sem við tók-
um upp og varð vel að sér í þeim á
mettíma. Slíkur var áhuginn að
hann vann mikið að eigin frum-
kvæði og ekki endilega í skil-
greindum vinnutíma sínum.
Hjálpsemi Magga kom líka
snemma í ljós í starfi og var hann
duglegur við að leiðbeina sam-
starfsfólki sínu á þeim sviðum sem
hann var sterkur á. Enn í dag
njótum við góðs af leiðbeiningum
og hjálparforritum sem hann
útbjó og auðvelda okkur vinnuna.
Eftir rúm tvö ár í starfi tók
hann við sem einn af verslunar-
stjórum aðalverslunar N1 á Bílds-
höfða og ekki minnkaði áhugi
hans við það. Þar stóð Maggi und-
ir væntingum og gott betur. Hann
vildi alltaf gera betur ef honum
fannst eitthvað ekki virka nógu
vel, jafnvel þótt það sneri ekki að
honum sjálfum. Hann hringdi oft í
mig eða heimsótti á skrifstofuna
og þá byrjaði samtalið iðulega á
sama veg: „Ég veit að þetta kem-
ur mér ekki við en ég ætla samt að
segja hvað mér finnst.“ Í stað þess
að benda bara á vandamálið og
láta þar við sitja kom hann iðulega
með tillögu að lausn því hann leit
alltaf á vandamál sem verkefni til
að leysa.
Maggi var vinsæll meðal við-
skiptavina og vinnufélaga og eign-
aðist marga góða vini hjá Bíl-
anausti og N1. Helsta ástæða þess
var sennilega sú að hann var mik-
ill félagi, alltaf hress og skemmti-
Magnús
Guðmundsson