Morgunblaðið - 24.03.2011, Síða 27

MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 24. MARS 2011
Til er ljósmynd sem tekin var
um miðjan sjötta áratug síðustu
aldar og sýnir okkur frænkurnar
í Hamarstíg 2 og Munkaþverár-
stræti 3 ásamt Jóni og Hönnu. Á
myndinni sitjum við í fallegum
grasbolla í Munkaþverárstræti 3.
Þetta var fallegur og sólríkur
dagur og Jón og Hanna léku við
okkur litlu frænkurnar allan dag-
inn. Fóru með okkur í sund og í
Lystigarðinn. Fyrsta minning
mín um Jón frænda minn er á
Skinnastað. Við mæðgur og
amma Guðbjörg erum komnar
þangað til að sitja brúðkaup Jóns
og Hönnu kærustunnar hans.
Það er ævintýri líkast að vera á
Skinnastað. Þar eru geitur og svo
á Hanna svo dæmalaust
skemmtilega bræður. Brúðkaup-
ið greypist í minningu lítillar
stúlku sem það fallegasta sem
hún hefur upplifað.
Það var svo gaman að vera
með Jóni og Hönnu. Bæði sögðu
skemmtilega frá og einhvern
veginn varð maður þátttakandi í
ævintýrum þeirra. Þegar þau
fóru til Kanada nokkrum árum
seinna hélt ævintýrið áfram. Í
bréfum og myndum sem frá þeim
komu og sýndu líf þeirra og litla
sæta Palla leið manni eins og
maður væri þarna líka. En gam-
an var þegar þau komu aftur
heim til Íslands og nú var ekki vík
milli vina því að þau voru flutt í
Laufás og þangað var stutt að
fara. Þangað voru allir boðnir vel-
komnir og alltaf höfðu Jón og
Hanna tíma til að tala við alla,
börn, unglinga, gamalmenni.
Samt voru þau störfum hlaðin.
Að eiga Jón frænda að sem
barn og unglingur var ómetan-
legt, en að kynnast Jóni sem full-
orðin var viðbótarupplifun. Þá
kynntist ég friðarsinnanum,
mannvininum og alvarlega
þenkjandi hugsuði. Við Jón átt-
um saman vikulanga dvöl í Berlín
1969. Sátum þing ICYE. Þessir
dagar eru ógleymanlegir. Tekist
var á um framtíðarstefnu ICYE
og Jón var sáttasemjari um ým-
islegt sem fundarmenn rifust um.
Þar sá ég hve virtur og vel látinn
hann var. Milli funda áttum við
Jón skemmtilegar stundir, skoð-
uðum bæði Vestur- og Austur-
Berlín, sem þá var skipt upp með
múr, fórum á kaffihús og í búðir
að kaupa eitthvað fallegt handa
Hönnu.
Áfram hélt lífið og áfram hélt
ævintýrið með Jóni og Hönnu.
Þau voru alltaf ung og opin fyrir
öllu. Til í endalausar samræður,
opin fyrir nýjum straumum og
nýjum menningarheimum. Þrátt
fyrir áratuga erfiðan sjúkdóm hjá
Jóni breyttist ekkert, áfram
héldu þau að njóta lífsins eins og
ekkert hefði ískorist og alltaf var
Jón óbugaður.
Sólskinsdagur á Akureyri
2009, þegar Hanna opnaði mál-
verkasýningu sína og lesin voru
ljóð Jóns, stendur upp úr í minn-
ingum síðari ára. Þetta var ekta
Jóns og Hönnu dagur, gleði og
fögnuður. Andans veisla. Ein síð-
asta minning mín um Jón frænda
minn er úr afmælisveislu Öbbu í
vetur. Þegar ég sá gleðina í svip
Jóns rifjaðist upp sólskinsdagur-
inn í grasbollanum á Akureyri
forðum.
Dásamlegur maður er geng-
inn. Enginn hefur reynst mér
betur og verið mér ráðhollari.
Elsku Hönnu minni, Palla, Önnu,
Páli og börnum eru þessar stund-
ir erfiðar, en minningarnar ylja
svo sannarlega.
Það var gæfa að þekkja Jón
Bjarman.
Kristín Pálsdóttir.
Deyr fé
deyja frændr,
deyr sjálfr ið sama;
en orðstír
deyr aldregi
hveim er sér góðan getr.
(Úr Hávamálum.)
Taustur bakhjarl er fallinn frá.
Jón var máttarstólpi fyrir fjöl-
skyldu okkar. Hann var vandað-
ur maður og til hans var gott að
leita, bæði í gleði og sorg.
Að leita í minningar um Jón
frænda er auðvelt. Jón var móð-
urbróðir og föðurímynd okkar.
Fyrir mömmu hefur hann reynst
besti bróðir. Hann var vinur í
raun, hlýr, raungóður, kærleiks-
ríkur og góð fyrirmynd. Heimili
þeirra hjóna var athvarf fyrir
okkur systkinin.
Jón gerði ekki upp á milli
manna, hann var lítillátur og ljúf-
ur og kom fram við alla sem jafn-
ingja. Ótal myndir koma fram í
huga okkar er við minnumst
hans; presturinn, bóndinn, rithöf-
undurinn, gestgjafinn og síðast
en ekki síst vinurinn. Jón ávítaði
okkur ekki, ef honum mislíkaði
eitthvað sem við gerðum, hann
lét okkur vita af því og ræddi
málin.
Við minnumst jólanna sem við
áttum í Laufási. Þau voru hátíð-
leg og oft var byrjað á að fara í
messu. Árin í Laufási eru okkur
kær og voru þau mikilvægur upp-
eldisþáttur í lífi okkar. Seinna
meir þegar við urðum fullorðnar
hélt Jón áfram að hafa mikil áhrif
á heimspekilegar vangaveltur án
þess þó að predika eitt yfir annað.
Kæru Hanna, Palli og Anna,
hugur okkar er hjá ykkur. Þar
sem Jón er búinn að vera veikur í
langan tíma viljum við segja að
hann hafi ekki getað átt betri fjöl-
skyldu en ykkur. Takk fyrir að
eiga hann að.
Sigrún, Guðbjörg, Arnbjörg
og Guðrún Vignisdætur.
Jón Bjarman er látinn. Í minn-
ingu frænda og vinar.
Sigur lífsins til ljóss og friðar
býr í sálum vandaðra manna á
þessari blíðu og stríðu vegferð
okkar. Hér voru göfuglyndi, góð-
vild og samhygð með öðrum að-
alsmerki hans sem nú er horfinn
sjónum okkar. Það er brotið blað
– en dýrð ljómar í festingu himins
í minningunni.
Innilegar samúðarkveðjur til
Hönnu og fjölskyldu frá okkur
sonum mínum og fjölskyldum.
Jenna Jensdóttir.
Það er mér bæði ljúft og skylt
að minnast sr. Jóns Bjarman og
þakka fyrir ómetanlega vináttu,
umhyggju og þjónustu í kirkju
Krists. Sr. Jón var fjölmenntaður
guðfræðingur, sem lagði sér-
staka áherslu á sálgæslu, enda
valdi hann sér störf samkvæmt
því. Hann var fangaprestur í 16
ár og sjúkrahúsprestur í 12 ár.
Leiðir okkar lágu saman í
Reykjavík eftir að hann varð sér-
þjónustuprestur. Sr. Jón gerðist
leiðtogi okkar margra ungra guð-
fræðinga og presta sem höfðu
áhuga á sálgæslufræðum og var
afar fús að miðla þekkingu og
reynslu til okkar. Enda völdum
við hann til að leiða fyrsta hand-
leiðsluhóp presta, sem stofnaður
var hér á höfuðborgarsvæðinu,
sem hann gerði af mikilli fag-
mennsku, áhuga og gleði.
Sr. Jón Bjarman var braut-
ryðjandi sem sérþjónustuprestur
og var því fyrirmynd margra sem
fóru inn á þá braut. Þegar sr. Jón
hætti störfum á Landspítalanum
kom hann til okkar í Hallgríms-
kirkju og bauð fram krafta sína
sem sjálfboðaliði. Hann starfaði
með okkur nokkur misseri, hafði
hugleiðingar á kyrrðarstundum,
stýrði sorgarhópi, bauð upp á
Biblíulestraröð og tók oft þátt í
messuhaldi sunnudagsins, ómet-
anleg þjónusta sem ég vil fyrir
hönd Hallgrímskirkju þakka af
heilum hug. Einnig þakka ég fyr-
ir hönd Reykjavíkurprófasts-
dæmis alla hans góðu þjónustu.
Við hjónin hittum sr. Jón og
Hönnu konu hans oft, bæði í sam-
hengi safnaðarlífs Hallgríms-
kirkju og á heimili þeirra. Sam-
vistir við þau bæði hafa verið
okkur einstaklega dýrmæt og
gefandi. Við biðjum Guð að
blessa, styrkja og hugga Hönnu
og fjölskylduna á þessum tíma-
mótum.
Guð blessi minningu sr. Jóns
Bjarman.
Jón Dalbú Hróbjartsson
prófastur.
Í dag kveðjum við góðan dreng
og félaga, séra Jón Bjarman.
Hann var öldungurinn í hópi okk-
ar sjúkrahúspresta, vitur og
hjartahlýr vinur sem við mátum
öll mikils og söknum. Jón var
reynsluríkur og ráðagóður og bar
ómælda ást til helgrar þjónustu.
Nýju samstarfsfólki tók hann opn-
um örmum og var jafnan fús að
miðla af reynslubrunni sínum sem
var djúpur og gefandi. Jón hafði
góða nærveru, var fundvís á líðan
annarra og miðlaði rósemi og
trausti með tilætlunarlausu við-
móti og áheyrn. Hann var for-
dómalaus og trúr köllun sinni. Það
var ekki hendingu háð að hann
skyldi taka sér stöðu með þeim
sem glímdu við erfiðustu viðfangs-
efnin í lífi sínu. Þar mætti hann
Kristi og hlýddi kalli hans sem
fangaprestur og síðar sjúkrahús-
prestur um langt árabil: „því sjúk-
ur var ég og þér vitjuðuð mín, í
fangelsi var ég og þér komuð til
mín“.
Ljóðmál léku Jóni á tungu og í
eigin ljóðum opnaði hann fylgsni
sálarinnar. Hann var næmur á það
sem aldrei verður fyllilega tjáð en
býr að baki alls sem er og fengum
við að njóta þess með honum. Við
minnumst líka með miklu þakk-
læti þess vinarhugar sem mætti
okkur öllum á heimili Jóns og
Hönnu. Þar vorum við aufúsugest-
ir og nutum höfðinglegra veitinga
og þeirrar örlátu skemmtunar
sem er fólgin í gleði þeirrar sígildu
visku að maður er manns gaman.
Hugur okkar er hjá Hönnu, Páli,
Önnu og fjölskyldu sem mest hafa
misst. Guð blessi minninguna um
góðan dreng og huggi þá sem
hryggðin slær.
Bragi Skúlason, Guðlaug
Helga Ásgeirsdóttir, Gunnar
Rúnar Matthíasson, Ingileif
Malmberg, Kjartan Örn Sig-
urbjörnsson, Rósa Kristjáns-
dóttir, Sigfinnur Þorleifsson
og Vigfús Bjarni Albertsson.
Einn mætasti prestur þjóð-
kirkjunnar, sr. Jón Bjarman, hef-
ur kvatt okkur eftir langa og dýr-
mæta þjónustu. Sr. Jón hlaut í
vöggugjöf heilsteypta skapgerð
sem og góðar og fjölbreyttar gáf-
ur, sem hann ræktaði vel og sótti
margskonar þjálfun sem gerðu
honum kleift að vinna sitt mikla
ævistarf í náinni samvinnu við
Hönnu konu sína en samfylgd
þeirra varaði í nær sextíu ár. Þau
áttu einn fallegasta hjúskap sem
við höfum þekkt til sem var jafn-
framt gjöf til okkar allra vina
þeirra fjölmörgu um víða veröld.
Hann hafði ríka skáldgáfu og lét
eftir sig allmargar bækur, bæði
ljóð í eigin bókum og í safnverk-
um, einnig skáldverk, sjálfsævi-
sögu og hugleiðingar. Bækur hans
verða miklir vinir lesandans. Allur
texti hans var með afbrigðum skýr
og nærfærinn, athyglisgáfa hans
var rík, hann var fagurkeri á ritað
mál.
Hann var afbragðs þýðandi
eins og hann átti kyn til, sérstak-
lega verða minnisstæðar þýðingar
hans á færeyskum skáldverkum
m.a. eftir Heinesen og einnig á
bænabókum t.d. eftir Doberstein
sem náði mikilli útbreiðslu og hin-
ar ljóðrænu hugrenningar Car-
oline Krook Stokkhólmsbiskups;
Andardráttur umhyggjunnar.
Sálgæsla sr. Jóns var frábær.
Bæði hafði hann ítrekað sótt nám
erlendis í þeim fræðum og svo hitt
að næmi hans á fólk, hin virka
hlustun hans og skilningur á
mannlegu eðli skópu þær aðstæð-
ur að sálgæsla hans var umvefj-
andi og eflandi þeim sem nutu
þjónustu hans, bæði sem sjúkra-
húsprests, fangaprests og í starfi
með ungu fólki.
Hann var traustur maður og
tryggur og ræktaði vel vináttu við
fólk af öllum sviðum samfélagsins.
Hann var friðflytjandi og leysti
margskonar hnúta sem ella verða
til skaða. Hann var heiðarlegur og
kjarkmikill og tók iðulega stöðu
með minnihlutanum, með þeim á
jaðri samfélagsins og varð rödd
þeirra í umræðunni. Það var afar
gott að leita til hans enda var hann
kallaður til ýmissa trúnaðarstarfa.
Hann átti frumkvæði að góðum
málum svo sem stofnun Alnæmis-
samtakanna og sat í fjölmörgum
nefndum á vegum þjóðkirkjunnar
og fleiri aðila. Samleið okkar með
þeim Jóni og Hönnu hófst þegar á
háskólaárunum fyrir rúmlega
hálfri öld. Það var alltaf veisla að
vera með þeim, bæði á heimilum
þeirra sem öll voru einstaklega fal-
leg og einnig í margskonar fé-
lagsstarfi. Fyrir það viljum við
þakka af alhug.
Þau hjónin voru beinlínis sam-
tvinnuð, efldu og studdu hvort ann-
að. Það sást best í erfiðum veik-
indum Jóns, hvernig Hanna bjó
honum fagurt heimili á stofunni
hans í hjúkrunarheimilinu í Sunnu-
hlíð, hvernig hún gerði honum fært
að sækja guðsþjónustur, tónleika
og önnur mannamót til þess að
halda reisn sinni og viðhalda hinu
ríka lífi sem hann lifði þannig alla
ævi. En Jón var jafnframt sjálfum
sér nægur og átti djúpt samfélag
við drottin sinn í lifandi trúarlífi
sínu.
Við kveðjum hann í innilegri
þökk og virðingu. Veri hann góðum
Guði falinn.
Rannveig Sigurbjörnsdóttir,
Bernharður Guðmundsson.
Í dag kveðjum við kæran vin og
bekkjarbróður, sr. Jón Bjarman.
Það var með mikilli eftirvænt-
ingu, blandinni kvíða og tilhlökkun,
sem ég hóf nám í 4. bekk máladeild
í Menntaskólanum á Akureyri
haustið 1951. Þetta reyndist fá-
mennur bekkur, aðeins 15 nemend-
ur komin víðsvegar að af landinu.
Svolítið sundurleitur hópur við
fyrstu sýn. En við vorum fljót að
kynnast og verða góðir félagar.
Jón bar „höfuð og herðar“ yfir
bekkjarsystkinin. Með mikið og
hrokkið hár. Ekki fyrirferðarmikill
í framkomu, svolítið eins og annars
hugar, lét samt fátt fram hjá sér
fara. Enginn námshestur á okkar
mælikvarða en afburðanemandi ef
um ritsmíðar var að ræða. Söng-
maður með ágætum og alltaf tilbú-
inn að leggja sitt af mörkum ef eitt-
hvað þurfti að gera.
Kennarar voru margir og góðir
en misgóðir við að halda okkur við
námsefnið. Dag nokkurn fór af stað
merkileg blaðaútgáfa í sögutíma
hjá ónefndum kennara. Bekkjar-
blaðið Snepill hóf göngu sína. Það
var ekki stórt að umfangi enda var
því ætlað að fara heldur leynt. Í
leiðara fyrsta tölublaðs skrifaði
stofnandinn og ritstjórinn, Jón
Bjarman, áskorun til okkar að vera
nú dugleg við að koma með efni í
blaðið. Að sjálfsögðu var það gert.
Það lifnaði nú heldur betur yfir
sögutímunum það sem eftir var
vetrar. Enn þann dag í dag getum
við skemmt okkur yfir Snepli, ekki
síst „hneykslismáladálknum“.
Þegar Jón byrjaði í 4. bekk MA
var hann harðtrúlofaður, búinn að
finna og festa sér Hönnu sína.
„Nah, trúlofaður og ekki nema í 4.
bekk,“ varð einum kennaranum að
orði þegar hann frétti þetta. Hanna
hefur frá fyrstu kynnum verið dáð
og elskuð af okkur bekkjarsystk-
inum Jóns, enda þau svo samstiga
og samrýnd að alltaf var talað um
Jón og Hönnu. Að öðrum ólöstuð-
um þori ég að fullyrða að þau hafi
verið duglegust að mæta á sam-
komum bekkjarins. Nú síðustu ár-
in hefur verið sárt að horfa upp á
hvernig Parkinsonsveikin dró
smám saman úr hreyfigetu Jóns og
samtalshæfni. En þó að hann gæti
illa tjáð sig og ekki gengið létu þau
sig ekki vanta.
Jón gerði sér lítið fyrir og varð
fyrstur okkar til að ljúka embættis-
prófi úr háskóla. Starfsferillinn
varð langur og fjölbreyttur og
hann skilaði góðu verki að leiðar-
lokum.
Leiðir okkar hjóna og Jóns og
Hönnu lágu oft saman á ýmsum
vettvangi og alltaf var jafngott að
vera nálægt þeim og gaman að
hitta þau.
Hanna mín, engin orð fá lýst að-
dáun minni á þér og þínum þætti í
lífi Jóns. Þú gerðir honum kleift að
njóta þess sem unnt var til hins síð-
asta. Við Ingólfur þökkum fyrir all-
ar góðu samverustundirnar og
sendum þér og fjölskyldu ykkar
innilegar samúðarkveðjur.
Áslaug Eiríksdóttir.
„Það er ekkert erfiðara en að
bíða dauðans með fullri vitund.“
Þetta var eitt af því síðasta sem
vinur minn Jón Bjarman sagði í
mín eyru. Hann vissi um hvað hann
var að tala. Æðruleysið var ríkur
þáttur í fari Jóns. En ást hans á líf-
inu var of mikil til þess að hann
kæmist hjá því að óttast dauðann.
Þannig fóru saman í honum óttinn
og æðruleysið. Það er hvorki ein-
falt mál að lifa eða deyja, síst af öllu
þegar manneskjan er mikil. Hún
var einmitt aðal Jóns.
Jón Bjarman starfaði lengi sem
fangaprestur og síðar sem sjúkra-
húsprestur. Á sjúkrahúsum hafnar
fólk af ýmsu tagi og lítið um það að
segja. En fangelsin hýsa olnboga-
börn samfélagsins. Ýmsum reynist
erfitt að sýna þeim skilning og virð-
ingu. Það vafðist hins vegar aldrei
fyrir Jóni. Það gerði funinn í hjart-
anu. Og hann vissi að við mann-
anna börn getum svo sem sperrt
bringuna hvert framan í annað. En
að lokum deilum við engu nema
smæð okkar frammi fyrir skapar-
anum. Samkenndin, sem Jóni
Bjarman var svo eðlislægt að sýna
þeim er minna mega sín, kemur
víða fram í ljóðum hans sem og í
endurminningum hans „Af föngum
og frjálsum mönnum“. Sú bók er
hverjum manni holl lesning.
Það er vor í lofti og styttist í
bjartar nætur hér á norðurslóðum.
Og björt er hún sólin sem skein
fyrst við Jóni á sal í Menntaskól-
anum á Akureyri forðum tíð og
fylgdi honum síðan. Mikið jafnræði
var með þeim hjónum, Jóni Bjarm-
an og Hönnu Pálsdóttur, þótt þau
væru um margt ólík. Og fögur var
sú umhyggja er hún veitti honum
þegar dimmdi að. Við fjölskyldan
vottum Hönnu, börnum og barna-
börnum okkar innilegustu samúð.
Víst söknum við góðs drengs en
óskum honum um leið fararheilla
til betri heima.
Pjetur Hafstein Lárusson.
Guð veri í mínu blóði
og í skilningi mínum
Guð í munni mínum
Guð veri í mínu auga
hvert ég horfi
því sem ég segi og boða
Guð í mínu hjarta
og í hugsun minni
Guð veri við mín ævilok
minni brottför héðan.
Þannig kemst séra Jón Bjarman
að orði í einu af fjölmörgum ljóðum
sínum. Hér má bæði skynja ein-
lægt traust hans til Drottins Guðs
sem og hvernig hann vildi nota líf
sitt og krafta með ástvinum sínum
og samferðafólki og þeim sem hann
var kallaður til að þjóna sem prest-
ur. Bækur hans, ljóð, íhuganir og
frásagnir tjá trú Jóns sem og skiln-
ing og samúð og sterka réttlætis-
kennd í garð þeirra sem þurfa að
glíma við erfiðleika og raunir. Séra
Jón Bjarman var sporgöngumaður
sérþjónustu innan íslensku þjóð-
kirkjunnar, æskulýðsfulltrúi og
sjúkrahúsprestur en ekki síst
þekktur fyrir þjónustu sína við
fanga og gegndi trúnaðarstörfum á
því sviði á erlendri grundu. Á átt-
unda áratug síðustu aldar tók hann
þátt í að móta tillögur að nýjum
starfsháttum íslensku þjóðkirkj-
unnar sem voru lagðar fram 1977.
Erfitt reyndist að afla fylgis við
þær tillögur á sínum tíma, svo rót-
tækar sem þær þóttu, en þær hafa
mótað margs konar breytingar í
starfi og þjónustu þjóðkirkjunnar
allt til þessa, m.a. áherslur á stór-
aukið samstarf sókna. Var mjög
áhugavert að ræða við séra Jón um
þessa nefndarvinnu og sýn hans á
þjónustu kirkjunnar, en hugsjón-
ir hans hrifu alla sem honum
kynntust. Séra Jón var hógvær í
orðum og framkomu en þegar
hann tók til máls lögðu allir við
hlustir. Hann var áhrifamaður,
óhræddur við að berjast hinni
góðu baráttu, enda sagði hann:
„Látum aldrei sannfæringu
liggja í þagnargildi.“
Séra Jón Bjarman hafði næmt
auga fyrir hinu fagra í náttúru,
mannlífi og listum eins og ljóð
hans bera glöggt vitni um.
Í lífi og starfi og nú síðast í erf-
iðum veikindum naut séra Jón
ríkulega Hönnu konu sinnar, sem
var honum verndarengill, ávallt
til staðar.
Guð helgi minninguna um séra
Jón Bjarman og hans góðu störf
og gefi Hönnu konu hans og fjöl-
skyldu huggun og styrk.
Jón Helgi Þórarinsson.
Góð dómgreind og hugrekki
finnst mér vera einkunnarorðin
þegar Jón Bjarman er kvaddur.
Það þarf góða dómgreind til þess
að átta sig á því hvenær á að
þegja og hvenær á að taka til
máls og hugrekki til þess að láta
til sín taka. Eins og svo margir ís-
lenskir unglingar á löngu árabili
kynntist ég séra Jóni Bjarman
þegar hann var æskulýðsfulltrúi
þjóðkirkjunnar og hafði umsjón
með alþjóðlegum nemendaskipt-
um á vegum stofnunarinnar. Jón
boðaði mig til fundar við sig á
Hótel KEA, spurði hvort ég vissi
eitthvað um landið Brasilíu sem
ég hafði sótt um að fara til. Ég
sagði sem satt var að ég hefði
bara lesið Brasilíufarana eftir Jó-
hann Magnús Bjarnason. Ég
líka, sagði séra Jón og brosti svo-
lítið dularfullt, þess vegna ætla
ég ekki að reyna að segja þér
neitt, hafðu augu og eyru opin og
trúðu engu fyrirfram, taktu
menningu Rómönsku Ameríku
inn á eigin forsendum. Þegar á
hólminn var komið varð ég þessu
veganesti feginn, að þurfa ekki að
eyða stórum hluta dvalarinnar í
að brjóta niður rammgerð vígi
heimatilbúinnar heimsmyndar
og fordóma. Jón Bjarman hafði
næma tilfinningu fyrir stöðu Ís-
lands í samfélagi þjóðanna. Hann
vildi að við nýttum okkur þá sér-
stöðu að vera Vestur-Evrópuþjóð
sem aldrei hefði troðið illsakir við
eða arðrænt aðrar þjóðir, til þess
að byggja brú yfir til þróunar-
landanna. Það hefur enginn
ástæðu til þess að tortryggja
okkur ef við fyllum ekki huga
okkar af vestrænum hroka og
setjum ekki á nefið gömul gler-
augu gamalla heimsvelda. Séra
Jón Bjarman var hollráður æsku-
lýðsforingi í starfi sínu. Mörgum
árum síðar lágu leiðir okkar Jóns
Bjarman saman í stjórn Íslands-
deildar Amnesty International.
Þar kynntist ég manninum sem
vissi hvenær ber að tjá sig á skýr-
an hátt. Í starfi sínu sem fanga-
prestur hafði hann upplifað
ógöngur íslenskra yfirvalda við
yfirheyrslur sakborninga í svo-
kölluðu Geirfinnsmáli og honum
ofbauð harkan. Séra Jón Bjarm-
an hafði hugrekki til þess að
vekja athygli alþjóðar á þessum
vansæmandi aðferðum og hann
hafði hugarró hins íhugula skálds
til þess að gera það á alvarlegan
og drengilegan máta. Þegar
Parkinsonsveikin réðist að Jóni
vissi ég að þótt henni tækist að
leggja hann að velli myndi hún
aldrei buga hann. Og það fær
ekkert bugað samstöðu fólks eins
og Jóns og Hönnu. Það er sama
hvar litið er á sameiginlega veg-
ferð þeirra. Jafnvel á síðasta
áfanganum, þegar hann var kom-
inn í hjólastól, voru þau hiklaus
og glæsileg í samheldninni. Ég
sendi Hönnu hughreystingar-
kveðjur í erfiðri glímu við sökn-
uðinn.
Ævar Kjartansson.
 Fleiri minningargreinar
um Jón Bjarman bíða birt-
ingar og munu birtast í blað-
inu næstu daga.