Húsfreyjan - 01.07.1966, Page 18

Anna María vaknaði við grátinn í litlu telp-
nnni. Um stund lá liún kyrr og litaðist um
í stofunni, en fékk sig ekki til þess að stíga
fram á ískalt gólfið.
Stofan hafði lítið breytzt frá því að luin
hafði sjálf stígið þar sín fyrstu spor. Allt
var slitnara og máðara og þegar hún svip-
aðist um í morgunskímunni, greip liana á
ný þessi ofsalega þrá að sleppa, sleppa
burtu, komast eitthvað þangað, þar sem
hver einasti hlutur talaði ekki sínu þögla
máli um fátækt og basl fyrir daglegri af-
komu.
Þegar þessi þrá greip hana fyrst, þá
biðu hennar ótal möguleikar. Hún átti lífið
framundan. En Iivað Iiafði orðið úr því
öllu, þegar liún loksins komst að heiman
og fékk herbergi út af fyrir sig? Krói, sem
grenjaði á hverri nóttu þangað til hún
vaknaði, og hún varð að annast allan sól-
arliringinn.
— Hættu þessu öskri, — hrópaði liún
allt í einu og varð sjálf hrædd við Iiávað-
ann og ofsann í röddinni.
Þá opnaðist Iiurðin og mamma hennar
leit inn.
— Ég er að fara í vinnuna, — sagði hún
og lét sem liún hefði ekki lieyrt neitt. —
Bleyjurnar eru soðnar, svo þú þarft bara
að hengja þær út, og mjólkurblandið er
tilbúið frammi. Mundu að velgja það, áð-
ur en þú gefur lienni. —
Hún hikaði andartak, eins og hún ætlaöi
að segja eittlivað meira, eittlivað ástúðlegt
og huggandi, en ldíðmælgi hafði aldrei leg-
ið á vörum hennar.
— Taktu hana nú upp, — sagði hún,
annað ekki.
Anna María lagðist aftur vitaf ]>egar liún
var farin. Hún skammaðist sín. Ekki vissi
hún, livernig hún liefði komizt af þessa
síðustu mánuði án mömmu sinnar. Mannna
var tekin að eldast, en það stóð ekki á
hjálp hennar þegar Anna María kom lieim
og sagðist eiga von á barni, og að harnsfað-
irinn vildi ekki sjá liana framar.
Þeim degi gat Anna María ekki gleymt.
Augu Hinriks hvörfluðu fram og aftur,
þegar hún sagði lionum, hvernig komið
var og hurðin skall liart að stöfum, þegar
liann fór. Henni var þungt um gang heim
til foreldranna. Fölt og afmyndað andlit
föðurins skelfdi hana samt ekki eins mik-
ið og stirðnaöur svipur móðurinnar.
— Sautján ára, -— sagði hún. — Þú, sem
ert ekki nema sautján ára. —
— Ég vil ekki eignast þetta barn, —
liafði Anna María sagt í sama þráatón og
þegar foreldrar hennar reyndu að láta hana
lilýða í bernsku.
— Þú vilt ekki eignast það, — rauk
faðir liennar upp og hún hélt að hann ætl-
aði að slá liana. — Það er heldur seint séð.
Þá kom móðir liennar til hjálpar í fyrsta,
en ekki síðasta sinn, þennan hræðilega
tíma.
— Svona, Árni, — sagði hún ósköp ró-
lega. — Það þýðir ekki að vera með neinn
liávaða. — Eitthvað í augnaráði liennar og
fasi þaggaði niður í lionum.
— Þú eignast þitt barn, eins og náttúran
ætlast til, — sagði hún seinna við önnu
Maríu, þegar þær voru tvær einar. — Skil-
urðu það? — Hún beið ekki sv.ars, en lagði
á ráðin um hvað gera þurfti.
Franih. ú hls. 34.
HÚSFREYJAN
14