Húsfreyjan - 01.07.1966, Qupperneq 39

Einn daginn koni Hinrik gangandi gegn-
um garðinn að bekknum hennar. Hún
þekkti liann langt til og varð eldrauð.
Loksins — loksins myndi liún hitta liann
aftur. Hún var búin að gleyma hinum
beizka skilnaði þeirra, þegar hún liafði
grátandi beðið liann hjálpar, en unt leið
séð, live vesæll liann var. Hann var aöeins
mikill í munninum.
Hún reis ósjálfrátt á fætur og lmeig aft-
ur niður, þegar hann sá liana.
— Sæl, — sagði liann og nam staðar fyr-
ir framan Iiana, rétt eins og þau hefðu skil-
ið í gær.
— Komdu sæll, Hinrik, — hvíslaði liún.
Hún þorði ekki að horfa á hann, en starði
á barnið í vagninum. Hann leit þangað og
gekk óboðinn að vagninum og leit á harnið.
— Svo þetta er króinn, — sagði liann.
— Hann er bara þokkalegur. —
— Það er stúlka, — sagði hún lágt og
bætti við. — Hún heitir Benta. —
— Jæja. ■—- Hann dró þvældan vindl-
ingapakka upp tir vasa sínum. — Þar
fékkstu laglegan bagga, — sagði liann.
Anna María svaraði ekki, en lienni sárn-
aði. Hann liafði ekki breytzt og virtist
enga grein gera sér fyrir því, livað hún
hafði orðið að þola. Hann var sá sami, en
þessir síðustu mánuðir liöfðu gerbreytt lífi
liennar.
Hann hélt áfram að horfa á barnið. —
Labbaðu með, króinn gelur líklega verið
hér á meðan, — sagði liann.
Anna María sat grafkyrr. Allar vonir
hennar höfðu brugðizt, nú fann lnin sig
aðeins tengda litla harninu, sem liann
kærð'i sig auðsjáanlega ekkert um. Hún
átti barnið, hún ein og hún þoldi engiun
að lala um það á þennan lrátt.
— Komdu nú, — sagði hann.
— Farðu, -—- sagði hún snöggl.
Hann leit undrandi á liana. — Hvað —
er maður nú ekki lengur nógu góður handa
þér?----sagði liann með nýjum raddblæ.
— Ætli að ég eigi ekki eittlivað í króanum
líka? —
— Hæltu að kalln liana króann, — sagði
Anna María. — Og ég á hana ein. —
Á samri stundu vissi hún, að þetta var
sannleikurinn. Hún átti barnið og ætlaði
að vernda ]>að gegn öllu, sem ógnaði því,
einnig gegn Iionum, sem stóð þarna og
krafðist lilutdeildar í lífi þeirra, en átti til
þess engan rétt. Hún har ábyrgðina. Hann
liafði afneitað harninu og þó liana hefði
kannski langað til þess líka, þá hafði hún
samt ekki gert það og nú var hún tengd
barninu órjúfandi böndum.
— Farðu nú, — sagði hún ögn vingjarn-
legri.
Andartak virtist hann ætla að segja eitt-
hvað, svo yppti liann öxlum, leit á hinar
mæðurnar, sem allar þögðu, sneri við og
livarf.
Þegar hann var farinn, seig Anna María
saman á bekknum. Fyrst nú var henni Ijóst,
að fleiri liöfðu hlustað á samtal ]>eirra. Nú
vissu þær allar, að hún var ógift — vissu,
að hún átli ekki mann heima, eins og þær.
En það gerði ekkert til framar. Þær gátu
hugsað, hvað sem þeim sýndist.
Hún laut áfram einbeitt og ákveðin og
lagaði sængina ofan á barninu. Telpan
vaknaði og fálmaði smáum liöndum út í
loftið.
— Hvað er lnin gömul? -— spurði rödd.
Anna María lirökk við og snerist til varnar.
En andlitið við hlið liennar var vingjarn-
legt og fullt af þeim skilningi, sent skapast
milli mæðra. Og allt í einu sá hún söniu
velvildina í svip allra liinna, og skihli, að
þær litu ekki niður á hana, en tóku hana í
sitt samfélag.
— Tveggja mánaða, — sagði hún og
hallaði vagninum svo að liinar konurnar
gætu séð telpuna. Loksins var liún á ný
frjáls og glöð.
Þegar liún ók af stað með vagninn, fann
hún, að það gerði ekkert til, ])ó að þær
vissu, að liún var ógift. liún var samt sem
áður móðir. Einlivern tíma myndi koma
maður, sem hún gæti litið upp til, einliver,
sem léti sér þykja vænt um liana og litlu
stúlkuna. Kannski kæmi hann á morgun,
kannski næsta ár. Það skipti ekki máli.
Htin átti Bentu.
S. Th. þýddi.
IIÚSFREYJAN
35