Húsfreyjan - 01.07.1966, Side 41

tektir fyrir l>ær alls kr. 287.16 — en liaiV ge/nr
bágstöddum og sjúkimi kr. 498.00 þaiV saina ár.
AriiV 1929 lánar félagið sveitarsjóiVi allan vara-
sjóiV sinn aiV uppliæiV kr. 800.00, en sanit gefur )>aó
fátækuni og sjúkum eins og venjulega og gengst
fyrir sildar-matreiðslunámskeið'i. Kennari á því
námskeiði var Bjiirg Sigurðardóttir.
Glöggt má sjá, hve konurnar hafa virt og metið
hver aðra, þvi 1929 var frú Guðlaug Jónasdóttir í
Gnúpufelli gjörð að heiðursfélaga og þökkuð mikil
og vel uiiiiin störf, og fékk hún skjal þar að lút-
andi. En þegar sú mæta kona opnaði hréfið og sá,
hvað um var að ræða, varð lienni að orði: „Þetta
hefði Sigurlína á Æsustöðuin átt að fá“.
1930 hafa konurnar safnað ull og tuskum. Þetta
sendu þær til Noregs og fyrir það fengust 28 metr-
ar af þokkalegu vaðmáli. Þessu var úthlulað til
fatalítilla harna fyrir jóliu. Árið 1932 hera konur
sig illa yfir að erfiðlega gangi að fá hjúkrunar-
konu og 1933 mæla þær Þórdís Arnadóttir i Litla-
Dal og Guðrún Jónasdóttir á Möðruvölluni á
fundi ásamt konum úr hinum félögunum til þess
að skipuleggja og mynda stjórn Héraðssambands
fram Eyjafjarðar. Arið 1935 segja kouurnar upp
300.00 krónum af innstæðu sinni hjá sveitarsjóði
til þess að geta lagt það fram til samkomuliússbygg-
ingar hér. Einnig safna þær fé til væntanlegrar
húsmæðraskólahyggingar í Laugalandi. Og 1930
gefa þær til sjúkraliússbyggingar á Akureyri. Eftir
að seinna slríðið hrauzt út, koma örðug ár. Þá er
öll matvara og vörur til klæðagerðar skömmtuð.
Og þá eggjar Þórdís í Litla-Dal konur til að hag-
nýta vel landbúnaðarvörurnar og halda fast í ullar-
hárið, og vinna fatuaiV Iianda heimilunum. Þá er
keyptur vefstóll í félagi við húnaðarsamtökin og
vefnaðarkona ráðin.
Þessi eru nöfn þeirra, sem félaginu hafa veilt
forstöðu frá upphafi, sumar liafa verið lengi, aðrar
.skcmur:
Sigurlína Siglryggsdóttir, Æsustöðum; Guðlaug
Jónasdótlir, Gnúpufelli, Sigurliua Einarsdóttir, Hól-
um; Sigríður Þorsteinsdóttir, Saurhæ; Þórdís Árna-
dóttir, Litla-Dal; Magðalena Áshjarnardóttir, Ár-
gerði; María Guðmundsdóttir, Stóra-Dal; Rósfríður
Sigtryggsdótlir, Samkomugerði; Ólöf Sigurðardóttir,
Fjósakoli og lugibjörg Bjarnudóttir, Gnúpufelli.
Þessi siðustu ár er sagan í svipuðu formi. Félags-
konur liafa verið einhuga. Þær liafa styrkl sjúka
og hágstadda eftir föngum. Gefið til líknarstofnanu,
lialdið námskeið, saumað, prjónað og bakað og
hvergi dregið af sér. Þær liafa hjálpað til að
hyggja félagsheimilið okkar, og margl fleira mætti
telja. En þær hafa líka notið' slyrks, aðsloður og
skilnings margra góðra manna. Ég vil nú nota
þetta tækifæri til að þakku öllum þeim mörgu,
sem á einn eða annaii liátt liafu hjálpað þessu
félugi og sýnt því skilning. Við sendum þeiin,
livar sem þeir eru, hlýjustu kvcðjur okkar.
Og við ykkur, konur, vil ég að endingu segja
þetta: Hahlið áfram að vaka og vinna — vinna
gegn áfengisnautn og livers konar spillingu. Vakið
yfir hörnum ykkar. Þau eru ilýrasti fjársjóður
ykkar. Standið vörð um liérað ykkar og sveit, þjóð-
erni og túngu. Heiðrið í orði og verki ykkar liless-
aða land.
Ingibjörg lijarnad.
KvenfélagiS „Hringurinn" í Stykkishólmi
Sunnudaginn 17, fehr. 1907 komu nokkrar konur
saman í samkomuhúsinu í Stykkishólmi. Tilefni
þess var, að kvenfélagið „Hringurinn“ í Reykjavík
hafði sent áskorun þess efnis, hvort ekki myndi
liltækilegt að stofna félag í Stykkishólmi, sem
styrkti herklaveika sjúklinga, er leita þyrftu til
hins fyrirhugaða herklahælis.
Þrjár konur, búsettar í Stykkishólini, höfðu
hvatt til þessa fundar. Þær voru: Arndís Jónsdótt-
ir, kona Guðmundar Guðnasonar læknis, Magða-
lena Halldórsson. kona Sæmundar Halldórssonar
kaupm. og Friðrikka Eggers, kona Guðinundar
Eggers sýslumanns.
Var málinu vel tckið, og félagið stofnað með
33 konum. Lög samiu með hliðsjón af lögum
„Hringsins“ í Reykjavík, og hlaut það nafnið
„Hringurinn" eins og systurfélag þess.
Fyrsti formaður varð Arndís Jónsdóttir, gjald-
keri var kosin Magðalena Halldórsdóttir og ritari
Kristín Sveinsdóttir — síðar Möller.
Árstillag var 1 kr. og liélzt það lengi.
Fyrsta slarf félagsins var, að lialda lilulaveltu til
að afla peninga, og því hefur félagið lialdið næst-
um því árlega síðan. Ymislegt annað gerði það til
fjáröflunar, hafði leiksýningar, högglauppboð,
grímudansleiki o. m. fl.
Vissulega voru það ekki háar fjárupphæðir á
nútíma mælikvarða, sem félagið gat veitt sjúkling-
um, en hin mörgu og innilegu þakkarhréf, sem
enn eru til, sýna, hversu slyrkirnir voru vel þegn-
ir, og hlýhugur sjúklinganna og aðstandenda þeirra
var félagskonum nóg endurgjald.
Eftir að herklalögin gengu í gildi 1921, og berkla-
sjúklingar fengu liælisvist svo að segja endurgjalds-
laust, sneri félagið sér að því að ráða hjúkrunar-
konu til starfa í kauptúninu, og fékk hún hálf laun
sín greidd úr hreppssjóði. Þessi hjúkrunarkona
vann svo á veguin kvenfélagsins samfleytt í 14 ár.
Hún liét Hólmfríður Sigurðardóltir, frá Svelgsá í
Helgafellssveit — hin mætasta kona, elskuð og
virt af öllum, sem kynntust henni, ekki sízl þeim
sem nutu lijálpar hennar og hjúkrunar. Að þess-
uin 14 árum liðnum treysti Hóhnfríður sér ekki
til að gegna slarfinu lengur, enda byrjaöi þá
sjúkrahús það, sem enn er hér í Stykkishólini —
en það hefur síðan verið hæjarhúum ómetanleg
hjálp.
Þó réði kvenfélagið lijálparstúlku, lil heimilis-
II USFREYJAN
37