Foreldrablaðið - 01.01.1974, Blaðsíða 11

9
og leikföngum í tugatali. Einstaklingsþroskinn
verður allt of oft út undan í þessum fjöldastofn-
unum, sem eiga ekkert sameiginlegt með raun-
verulegum heimilum. Og þessi blessuð „venju-
legu“ heimili eru heldur ekki sniðin við hæfi barna.
Heldur ekki skólarnir og ennþá síður malbikuðu
fangelsisportin fyrir framan þá, þar sem sjá má
allt skólakerfið í hnotskurn í einum góðum slags-
málum í frímínútum.
Nei, leikjaþörf barna fær ekki úrás í okkar
ágætu Reykjavík. Og hún fær það víst óvíða í
stórborgum, svo við getum þess vegna andað
léttara og látið reka á reiðanum. En við gætum
gert heilmikið með töluverðri fyrirhöfn, en litlum
peningum.
Við gætum komið fræðslu um uppeldismál inn
í alla fjölmiðla og skóla.
Við gætum dreift gengdarlausum áróðri fyrir
rétti barna og þörfum.
Við gætum bætt mjög aðstöðuna fyrir fólk með
börn í kerrum og vögnum á götum og opinberum
byggingum.
Við gætum gert kröfur á hendur þeim, sem eiga
börn, hvað snertir leiktækni, leikföng og aðbúnað,
eins og gert er á leikskólum og öðrum uppeldis-
stofnunum.
Við gætum reist fleiri lítil barnaheimili, sem
foreldrar væru að mestu ábyrgir fyrir, svo að
börnin fengju betri aðbúnað og foreldrar ættu
meiri möguleika á að þroskast og njóta raunveru-
legs jafnréttis á við aðra þegna.
Við gætum bætt opinber leiksvæði og almenn-
ingsgarða, svo að fólk geti verið þar með börn.
Við gætum gert minna fyrir bílana, og meira
fyrir börnin. Það myndi fljótt launa sig.
Og svona gætum við endalaust talið. Allt þetta
er þó háð hugarfarsbreytingu, — vakningu hjá
foreldrum um rétt barna þeirra. Það leysast eng-
in vandamál með því að sitja sljóum augum heima
yfir börnunum og bíða eftir að þeim þóknist að
verða fullorðin, svo að maður losni við þessa
ábyrgð. Foreldrar eiga að líta á sig sem eina
heild, sem á kröfur á hendur þjóðfélaginu. Því
það eru aðeins hinir fullorðnu, sem hafa mögu-
leika á að berjast fyrir rétti barnanna, áður en
þau verða líka fullorðin.