Foreldrablaðið - 01.01.1974, Side 24

22
ekki síður en foreldrana og ætti í tíma að taka það
til meðferðar og læra af reynslu annarra þjóða.
Þó að báðir foreldrar verði eða vilji vinna utan
heimilisins, ættu erfiðleikar, sem skapast við það,
að nemandinn er einn og eftirlitslaus alla daga,
að leysast áður en þeir verða vandamál, og ann-
ast þá með þeim hætti, að sjúkdómurinn hafi sem
minnst áhrif á skólavinnu þeirra?
Orðheldni, samviskusemi og kurteisi eru dyggð-
ir, sem því miður einkenna ekki þjóðfélag okkar.
Það er eins með dyggðirnar og það að fyrirbyggja
sjúkdóma, ef ekki er byrjað að kenna þær og
sýna þær í verki nægilega snemma, þá er árang-
urinn lélegur. Það ætti að vera metnaður allra
skóla að útrýma alveg óorðheldni, kæruleysi og
skorti á almennri kurteisi í daglegum rekstri og
gjörðum. Myndu þá vaxa upp kynslóðir, sem bættu
þjóðarbrag, a. m. k. hvað þetta snertir.
3) Er skólinn ekki ómetanlegur útsýnisturn yfir
heilsu nemandanna?
Framkoma og hegðun nemendanna í skólanum
geta oft upplýst um óholl áhrif, sem þeir verða
fyrir í öðru umhverfi. Glöggt starfsfólk skólans,
sem þekkir nemendur sína, getur oft þar um
dæmt, en þarf þá að geta snúið sér til heilbrigðis-
þjónustu skólans, þar sem vandamál nemandans
yrði leyst.
4) Á heilbrigðisþjónusta skólanna að beina at-
hygli sinni meira að þeim nemendum, sem eiga
við sjúkdóma eða félagsleg vandamál að stríða?
Erfiðleikar slíkra nemenda í námi, eru vel þekkt-
ir. Hins vegar er það einnig vitað, að nemandi,
sem ekki á við þannig vandamál að stríða, á miklu
sjaldnar við námserfiðleika að etja.
Mörg börn eru langtímum saman fjarverandi
frá skóla vegna sjúkdóma. Er nægilega séð fyrir
kennslu þessara barna?
5) Á að gera kröfur um sérmenntað skóla-
lækna og skólahjúkrunarkonur, sem þá fengju
nægilegan tíma til þess starfs og viðhalds-
menntun.
Þess er ekki krafizt í okkar þjóðfélagi nú, og
a. m. k. er starf skólalæknis aukastarf. Hver sér-
menntunin ætti að vera, yrði lærðra manna að
fjalla um.
Þegar börn byrja skólagöngu sína, er reynsla
þeirra að sjálfsögðu misjöfn svo og uppeldi þeirra
og umönnun. Þetta hefur vissulega ekki einungis
áhrif á skólagönguna, heldur á allt líf barnanna.
Okkur er misjafnlega gefin sú list að ala upp
börn og sumir eru ekki þroskaðir til þessa hlut-
verks, þegar þeir geta börn sín. Kannski væri það
til góðs að setja lærdóm um börn og uppeldi þeirra
á námskrá, t. d. gagnfræðaskólanna.
Að gera samstarfshóp samansettan af lækni,
hjúkrunarkonu, félagsfræðingi, sálfræðingi og kenn-
ara vel starfhæfan með ákveðnum reglum er áreið-
anlega íhugunarvert, svo og það, hvort heilbrigðis-
þjónustu skólanna beri að auka eða minnka eða
færa hana meira inn í skólana eða út úr þeim.
Sammála held ég flestir séu um það, að þessa
þjónustu beri að endurskoða frá grunni. Það kost-
ar að vísu peninga, en hvað kostar það að gera
það ekki?