Unga Ísland - 01.09.1916, Blaðsíða 7

Unga Ísland - 01.09.1916, Blaðsíða 7
UNGA ÍSLAND. 71 Það voru gildar ástæður fyrir því, að yfirforinginn mátti ekki vita neilt um það fyr er í næsla mánuði. Og þessi litli ormur var nú þegar búinn að fá að vita alt of mikið. »Eg sá ykkur«, sagði Villi Vinkí, »en fylgdar- maðurinn sá það ekki af því eg sagði honum að fara«. »Þú hafðir þó vit á því, snáðinn þinn«, muldraði Rauð- kollur hálfglaður og hálfreiður í senn. »Og hvað mörgum hefurðu svo sagt frá þessu?« »Bara sjálfum mér. Þú komst ekki upp um mig þegar hest- urinn minn var hallur og eg var að leika mér að þvi að ríða á svarla naulinu. »Villi Vinkí«, sagði Rauð- kollur ákafur og tók í hönd hans, »þú ert þá áreiðanlega besli félaginn. Þú gelur nú kanske varla skilið þetta — en sjáðu nú til — eg ælla mér bráðum að giflasl ungfrú Aldísi og þá verður hún konan mín — en ef þér nú finst það ljótt, að kyssa full- orðna stúlku, þá máttu segja honum íöður þínum frá þessu«. »En hvað verður þá?« spurði Villi Viukí. »Eg kemst bara í vandræði«, sagði Rauð- kollur og leit dálítið ísmeygilega á Villa Vinkí. »Þá ætla eg ekki að segja það«, sagði Villi Vinkí stuttlega. »En hann pabbi hefir sagt, að það væri kveifarlegt að vera altaf að kyssa, og eg hélt að þú mundir aldrei gera það«. »Eg er nú heldur ekki æfin- lega að kyssa, gamli hrekkjarlómur, það er bara svona við og við, og þegar þú ert orðinn slór, þá er eg viss um að þú gerir það líka. Hann pabbi þinn meinti vísl að það væri ekki gott fyrir litla drengi. »Já, svo«, sagði Villi Vinkí og fór nú að skilja. »Það er alveg eins og með skegg- burstann«. »Já, það er einmitt það«, sagði Rauðkollur alvarlegur. »En«, sagði Villi Vinkí, »eg held samt að eg hafi aldrei neilt gaman af því að kyssa fullorðna stúlku, né nokkurn, nema hana mömmu, því eg má til, eins og þú veist«. Báðir þögðu um stund. Eldspíturnar. (Frh.) Pað er ekki lengra en 84 ár síðan eldspíturnar voru fundnar upp. Sá sem fyrstur bjó þær til var þýskur maður, Cammerer að nafni. Hann bjó til ofurlitlar spítur, selli hnúð á ann- an endann á þeim úr einhverju efni, svo kviknaði á honum ef honum var núið við eitlhvað hart. Pelta var ofur auðvelt, og vildum vér nú gefa mikið lil að missa ekki eldspílurnar, svo ómissandi eru þær og handhægar, þegar kveikja þarf ljós eða tendra eld. En það fór fyrir Cammerer eins og svo mörgum öðrum uppfundninga- og velgerðamönnum fyr á tímum. Hann var fyrirlitinn af öllum og bláfátækur, og uppskar hvorki heiður eða auð af þessari þörfu uppfundning sinni. Pýska stjórnin áleit sem sé að eldspíturnar væru slór-hættulegar, og bannaði að nota þær. Cammerer reyndi nú að hafa gagn af uppfundning sinni í útlöndum, og fór til Englands, en þar dóu vonir hans fyrir full og alt. Menn fóru að siníða eldspítur og líkja eftir hans spílum, og reyndu með öllu móli að færa sér í nyt uppfundning hans. Jafnvel lyfsali einn á Englandi þóttist eiga heiðurinn af því að hafa fundið þær fyrslur upp. Pegar þýska stjórnin sá, að Englendingar voru ekki hræddir við brunahættu af eldspílunum, aftur- kallaði hún bannið. En það var því miður of seint fyrir Cammerer. Heilsa hans og kraftar voru þrotnir. Mót- lælið, og ýmiskonar andstreymi, hafði

x

Unga Ísland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Unga Ísland
https://timarit.is/publication/894

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.