Unga Ísland - 01.12.1937, Blaðsíða 8

ÍJNGA ÍSLANÐ
146
aldrei trúað. Hann sagði að hún væri góð
stúlka og laumaði einhverju í lófa liennar.
IJað var spegilfagur krónupeningur. Svona
rík hafði hún aldrei verið, þetta var fyrsti
krónupeningurinn sem hún eignaðist. Jói
gamli spurði Maju spjörunum úr og þau
toluðu saman um alla heima og geima.
Hún sannfærð'ist nií um það, að það væri
ekki satt. sean krakkarnir sögðu, að Jói
gandi væri barnvondur. Og liann komst að
íaun um, að þrótt fyrir allt, þá eru börn
ekki svo slæm í sér. Það er auðveldara að
misskilja en skilja. Eftir þetta urðu Maja
og Jói gamli mestu mátar. Hún. lieimsótti
hann næstum á hverjum degi. Ilann kurini
Líka svo margar skemmtilegar sögur. Og
þegar hún kynntist betur krökkunum í
þorpinu, þá tókst henni smátt og srnátt,
að Lægja ófriðaröldunar á milli þeirra og
Jóa gamla. Það þótti öllum vænt um Maju
litlu, sem kynntust henni; — þessari föt.l-
uðu, alvörugefnu telpu, með bláu, skæni
og fölskvalausu augun.
II.
Snjórinn lá eins og hvít endalaus breiða
vfir öllu. Nú var haustið einnig liðið og
vetur gamli sestur að völdum. Það var að-
eins vika til jóla. Það mátti líka sjá það
á liinum fáu búðargluggum í þorpinu.
Þeir voru uppljómaðir og fagurlega
skreyttir. Allsstaðar var jólavarningur-
inn á boðstólum.
Þegar Maja litla fór niður í þorjiið, þá
gaf hún sér æfinlega tíma til að líta í
Lniðargluggana hjá H. Péturssyni. Þar var
nefnilega stillt út svo ljómandi fallegum
brúðum og brúðuhausum. Aldrei hafði
hún séð jafn fallegar brúður. Hana lang-
aði svo mikið til að eiga eina; öll hugsun
liennar snérist um það. Hún leit naumast á
stóra auglýsingu í glugganum, sem stóð á:
Úrvals reiðhestur fyrir eina krónu. Kaup-
ið miða í liappdrætti Ungmennafélagsins.
Iíenni fannst þetta vera eitthvað, sem sér
kæmi ekkert við. Það var aðeins fyrir full-
orðna fólkiö. — Eitt sinn, er Maja gekk
framhjá glug'ganum, þá herti lnin upp
hugann, fór inn í búðina og spurði um
verðið á brúðunum. Þær kostuðu' kr. 3,50
og brúðuliausarnir 1 krónu. Það var eins
og hana grunaði, brúðurnar voru svona
voða dýrar, en hún átti aðeins einu krón-
una, sem Jói gamli hafði gefið henni.
Á leiðinni lieim ákvað Maja litla, að
liún skyldi kaupa brúðuhaus fyrir krón-
una sína. Ilún gæti basiast við að sauma
brúðu fyrir jólin.
Daginn eftir lagði Maja af stað niður í
verslun II. Péturssonar með krónuna sína,
vandlega vafða innan í bréf. Á leiðinni
niður eftir kom liún við í kotinu hjá Jóa
gamla. Henni sýndist hann eittlivað svo ó-
venjulega hnugginn og niðurdreginn. Og
hann var rauður í kringum augun eins og
hann hefði grátið. Hún spurði hann, livað
gengi að honum, hvort hann væri lasinní
En liann neitaði því. Eftir dálitla stund
spurð'i liann: „Veistiu aö það á að draga
í happdrætti Ungmennafélagsins á morg-
un?“ N.éi, hún hafði eLíki fylgst með því;
— en hvað kom það þessu máli við. En
skýringin kom. Gamli maðurinri mælti
slcjálfraddaður: „Reiöhesturinn, sem á að
‘draga um, er hann Brúnn minn. Nú verð
ég að láta eina vininn frá mér“. Þetta
liafði Maju litlu aldrei dottið í hug, Jói
gamli liélt áfram: „Ég varð að selja- liann.
í haust gat ég hvorki keypt mat til vetrar-
ins, eða kol til að liita upp kofann minn.
Ungmennafélagið borgaði 300 kr. fyrir
liann.—Þaö eru miklir peningar,—en samt
held ég, að ég vildi nú, að ég hefði aldrei