Unga Ísland - 01.12.1937, Síða 16

UNGA ÍSLAND
154
('.n lítið hissa, þepar hann sá ekki reiði-
grett andlit, heldur t.ígulegan baksvip
skipstjórans; hann \Tar að stíga á land.
Plask! Skipstjórinn leit við og sá Larfa-
Láka standa í vatni upp á mjaðmir við
iandbrúna.
„Gerið þér svo vel. herra skipstjóri. og
— fyrirgefið þér.“
Ungi maðurinn kom aftur, brosandi. Um
leið og hann fór fram hjá drengnum,
beygði hann sig niður að honum, tók þétt-
ingsfast í flókinn hárlubbann á honum og
beygði höfuðið aftur.
Nasavœngir Láka titruðu af sársaukan-
um. en hann kveinkaði sér ekki — horfði
bara í augu mannsins.
„Réttu mér höndina, drengur minn.“
Ilendin kom, hikandi, og skipstjórinn
tók f hana.
„Komdu svo með mér um horð í þennan
gamla dall.“
Drengnum mislíkaði sýnilega.
„Þetta er enginn dallur. skipstjóri, held-
ur heiðarleg skonnorta, og heitir ,,Bdit“.“
„Jœja, þá það, en komdu nú.“
Láki hristi höfuðið. „Ég hefi fengið
skipun um að vera hér, þangað til kallað
verður á mig.“
„Jæ.ja., skyldurækinn mann á ekki að
lokka. heldur nevða hann.“ Og Láfi var
tekinn sterkum höndum og vippað létti-
lega inn fyrir borðstokkinn.
-----Það var fjör í tnskunum niðri í
káetunni. Staupin og flöskurnar á borðinn
skýrðu það skrítna uppátæki, að halda
barnaverndarnefndarfund úti í skipsflak-
inu.
Það var ekki beinlínis vingjarnlegt,
augnaráð sem beint var að unga skip
stjóranum. þegar hann kom inn með Larfa-
T/áka. Hann flýtti sér að segja, áður en
mennirnir áttuðu sig:
„Ég verð að biðja þessa heiðruðu sam-
komú að afsaka, að ég kem hingað óboð-
inn. En ég vildi spyrjast fyrir nm það,
bvort nokkuð sé því til fyrirstöðu. að ég
f.aki piltinn þann arna með mér, ekki sem
skipsdreng, heldur-------“
Páll skóari átti örðugt með að leyna
gleðinni yfir því, að ábyrgðinni var allt
í einu af honum létt. Hann taldi sér þó
skylt að gera athugasemd:
„Hm—það gleður okkur auðvitað. En
lrafið þér nú hugsað um það — ég á við
— hann hefir strokið úr góðum vistum,
og ....“
„Þakka yður fyrir,“ tók' skipstjórinn
fram í. „Gerið yður ekki frekari áhyggj-
ur. Ég hefi hugsað mig um.'1
Þér liafið víst aldrei litið á snáðann.
Takið þér eftir hendinni á honum. Ég tók
í hana áðan, og fann þá, að hún var hörð
og með siggi, eins og á gömlum sjómanni.
Hann hefir tekið vel á þeim áhöldum, sem
hann hefir fengið í hendur. Það er ekki
vinnan, sem hann hefir strokið frá.
Og lítið þér á andlitið á lionum. Það er
óhreint, og það svo um munar. En það eru
ljósar rákir niður kinnarnar á honum.
Farvegir eftir tár, herrar mínir. Eftir
þessum rákum hefi ég gert mína útreikn-
inga. því að þær vitna um ósvikið mann-
tak. Þrettán ára drengur, sem harðhend
tilvera hefir nærri því gert fullorðinn, og
grætur vfir öðrum eins föður og Larfa-
Pétri — hann er ósvikið úrvalsleður —■
þér megið leggja sáluhjálp vðar að veði
fvrir því.
Og komdu svo, drengur minn — léttu
akkerum, við erum tillnmir að sigla.“
„Nei, heyrið þér — bíðið andartak við.“
kallaði Páll skóari. „Við verðum að fá að
vita. hvað þér heitið — fullt nafn yðar.“
Skipstjórinn var kominn af stað, en