Morgunblaðið - 16.12.2011, Qupperneq 28

28 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 16. DESEMBER 2011
✝ Jón Stein-grímsson
fæddist í Reykja-
vík 20. mars 1928.
Hann lést á Hjúkr-
unarheimilinu
Mörk í Reykjavík
9. desember 2011.
Foreldrar Jóns
voru hjónin Lára
Margrét Árnadótt-
ir, f. 13.10. 1892 á
Ísafirði, d. 19.7.
1973 í Reykjavík, og Stein-
grímur Jónsson rafmagns-
stjóri, f. 18.6. 1890 í Gaul-
verjabæ, d. 21.1. 1975 í
Reykjavík. Systur Jóns eru
Guðrún Sigríður, f. 1920, d.
2006, gift Klemensi Tryggva-
syni; Sigríður Ólöf, f. 1922, d.
2004, gift Othari Ellingsen;
Þóra, f. 1924, gift Sigurði Þor-
grímssyni; og Arndís, f. 1933.
Jón kvæntist hinn 11. ágúst
1950 Sigríði Löve, f. 10.2. 1929
á Ísafirði, d. 10.9. 2011 í
Reykjavík. Foreldrar hennar
voru Þóra Guðmunda Jóns-
dóttir, f. 10.12. 1888, d. 4.5.
1972, og Sophus Carl Löve, f.
31.1. 1876, d. 2.8. 1952. Börn
Sigríðar og Jóns eru: 1) Stein-
grímur, cand.mag. í sagnfræði
og bókavörður við Linköping
háskólabókasafnið í Svíþjóð, f.
9.9. 1951, kvæntur Guðrúnu
Olgu Einarsdóttur; börn
þeirra er Ragnheiður og Árni.
Ragnheiður er í sambúð með
tveggja ára skeið í Stálsmiðj-
unni, síðan sem deildarverk-
fræðingur hjá Rafmagnsveitu
Reykjavíkur 1956-66, uns
Landsvirkjun var stofnuð og
hann fluttist þangað. Um mið-
bik áttunda áratugarins vann
Jón að undirbúningi stofnunar
Íslenska járnblendifélagsins og
varð einn fyrsti starfsmaður
fyrirtækisins. Þar lauk hann
starfsferli sínum sem aðstoð-
armaður framkvæmdastjóra.
Jón var um áratuga skeið
virkur í starfi Oddfellowhreyf-
ingarinnar og gegndi trún-
aðarstörfum fyrir regluna.
Hann söng með karlakórnum
Fóstbræðrum um hríð og í
Grundartangakórnum. Hann
hafði unun af klassískri tón-
list, einkum píanókonsertum,
enda nam hann píanóleik á
unglingsárunum. Þá var Jón
mjög áhugasamur um per-
sónusögu og ættfræði, og má
þar sérstaklega nefna Kjarna-
ætt sem hann safnaði til af
miklum móð um langt árabil.
Jón hélt góðu sambandi við
marga vestur-íslenska ætt-
ingja sína, tók á móti þeim er
þeir komu til Íslands og fór
með þá á slóðir sameiginlegra
forfeðra og -mæðra í upp-
sveitum Borgarfjarðar.
Jón verður jarðsunginn frá
Áskirkju í dag, 16. desember
2011, og hefst athöfnin klukk-
an 15.
Jonasi Brunner,
þau eiga tvo syni,
Hannes Ísar og
Einar Nils. Sonur
Steingríms er
Stefán Hlynur;
dætur Stefáns eru
Eygló Bylgja og
Harpa Hrönn.
Sonur Hörpu er
Tristan Máni. 2)
Þóra, geislaeðl-
isfræðingur og
starfandi verkefnisstjóri hjá
Tryggingastofnun ríkisins, f.
14.1. 1955, gift Júlíusi Lennart
Friðjónssyni. Börn þeirra eru
Hrólfur, Þórhildur og Friðjón.
Sambýlismaður Þórhildar er
Maxwell Burton. 3) Vigdís
Löve, félagsráðgjafi á Land-
spítalanum, f. 16.1. 1957. Hún
var gift Lofti Hlöðver Jóns-
syni, þau skildu. Börn þeirra
eru Jón Hlöðver og Sigríður
Halldóra Löve.
Jón ólst upp í foreldra-
húsum að Laufásvegi 73 í
Reykjavík. Jón lauk stúdents-
prófi frá Menntaskólanum í
Reykjavík 1948. Eftir eins árs
verkfræðinám við Háskóla Ís-
lands fór Jón til náms í véla-
verkfræði við Worcester Poly-
technic Institute í
Massachusetts í Bandaríkj-
unum og síðan við Massachu-
setts Institute of Technology,
M.I.T., og lauk M.Sc.-prófi
þaðan 1954. Jón starfaði um
Það er skammt stórra högga á
milli. Fyrir þremur mánuðum dó
tengdamóðir mín, Sigríður Löve,
og nú er tengdafaðir minn, Jón
Steingrímsson, horfinn á vit feðr-
anna.
Jón ólst upp í Reykvík. Hann
hlaut góða menntun, lauk námi í
verkfræði í Bandaríkjunum og
heim kominn starfaði hann sem
verkfræðingur allan sinn starfs-
aldur.
Síðasti vinnustaður Jóns var
Járnblendifélagið en þar var hann
frá upphafi til ársins 1997. Á þeim
árum voru Hvalfjarðargöngin
ekki komin svo daglegar ferðir
heim í Fossvog var ekki valkost-
ur. Hann reisti sér lítið timburhús
á Hagamel, stutt frá Grundar-
tanga, og sló þar tvær flugur í
einu höggi. Hann eignaðist íveru-
stað í útlegðinni og tómstunda-
iðju. Húsið átti eftir að nýtast
honum og Siggu vel og einnig áttu
börn þeirra og sérstaklega barna-
börn eftir að njóta þess að dvelj-
ast hjá þeim á Hagamel á sumrin.
Og ætíð var Jón fús að miðla mér
af smíðareynslunni.
Jón var ýmsum öðrum hæfi-
leikum búinn en að smíða, m.a.
hafði hann ágætt vald á tónlist. Á
bernskuheimili hans var mikið
tónlistarlíf en móðir hans, Lára,
var ágætur píanóleikari og mús-
íkant. Jón söng í kórum eins og
Fóstbræðrum og Grundartanga-
kórnum. Fór það orð af honum að
hann væri ágætlega tónviss.
Eitt af því sem hreif mig við
Jón var hvað hann var mann-
blendinn. Það var ekki aðeins að
hann væri í kór og Oddfellow
heldur bar allt hans hátterni það
með sér. Mér er það minnisstætt
þegar við hjónin fórum í ferðalag
með tengdaforeldrum mínum
norður í land. Í hvert skipti sem
við áðum og einhver manneskja
sást í nánd, hverrar þjóðar sem
hún var, þá var Jón fljótlega kom-
inn á tal við hana.
Í byrjun árs 2003 fluttu Nonni
og Sigga í fjölbýli á Laugarnes-
vegi. Jón tók að sér formennsku í
húsfélaginu og hentaði það hon-
um vel. Þar með hafði hann ým-
islegt að sýsla og var alltaf
reiðubúinn að aðstoða sambýlis-
fólk sitt og það út yfir verksvið
formannsins. Og eftir að hann
hætti í stjórn húsfélagsins hélt
hann áfram að rétta sambýlisfólki
sínu hjálparhönd. Smíðarnar í
Brúnalandi og á Grundartanga
reyndust honum gott veganesti.
Helsta áhugamál Jóns seinni
hluta ævinnar var ættfræði og
kemur þar aftur áhugi hans á
fólki. Einkum grúskaði hann í
ættartölu vestur-íslenskra skyld-
menna sinna. Þann áhuga mun
hann í einhverjum mæli hafa erft
frá föður sínum Steingrími, en afi
Steingríms og amma fóru vestur
um haf með öll börn sín nema eina
dóttur og einn son. Sá sonur varð
faðir Steingríms og þar með afi
Jóns. Flest barnanna komust upp
og eignuðust stóra fjölskyldu. Jón
skráði ættartölu vestur-íslenskra
ættingja sinna og ættfræðiskjal
hans hefur farið víða. Margir
Vestur-Íslendingar höfðu sam-
band við Jón, komu í heimsókn og
vildu fá að vita meira um rætur
sínar á Íslandi. Vestur-íslenska
gesti fór Jón gjarnan með í Borg-
arfjörð á slóðir sameiginlegra for-
feðra.
Að lokum vil ég þakka fyrir
samskipti okkar Jóns sem í alla
staði voru ánægjuleg. Sérstak-
lega þykir mér vænt um hvað
Nonni og Sigga voru barnabörn-
um sínum ávallt góð.
Megi Guð blessa tengdafor-
eldra mína og styrkja aðstand-
endur þeirra í sorginni.
Júlíus Lennart Friðjónsson.
Ég held að við afi höfum bara
haft nokkuð gott samband. Hann
sótti mig í skólann þegar foreldr-
ar mínir gátu það ekki og keyrði
mig í sjúkraþjálfun. Hann og
amma voru mjög náin þangað til
amma flutti á elliheimilið. Það var
mjög sjaldan að ég sá þau ekki
saman. Hann var eins hraustur og
gamlir menn geta verið þar til
amma dó. Hann hugsaði alltaf
skýrt þar til amma dó. Ég held að
ef hann hefði dáið á undan ömmu
hefði hann hugsað skýrt til ævi-
loka og amma hefði farið að hugsa
óskýrt öðru hverju. Þau héldu
hvort öðru gangandi.
Ég man að það voru margar
fjölskylduveislur sem hann mætti
í. Mamma bauð honum stundum í
kvöldmatinn á sunnudögun þar
sem við borðuðun annaðhvort
bakaðar pítsur eða kjötsúpu.
Mamma segir að honum hafi þótt
kjötsúpur mjög góðar. Eins og
amma gaf hann mér oftast föt í af-
mælis- og jólagjöf. Þegar ég var
yngri buðu þau amma okkur alltaf
í matarboð um jólin og buðu okkur
búðing í eftirrétt. Hann átti
nokkra bíla í gegnum árin en þeg-
ar bílarnir hjá okkur voru að
verða ónýtir gaf hann okkur alltaf
bílinn sinn. Við mamma fórum
stundum í kaffiboð til hans. Hann
hjálpaði ömmu í veislur þegar hún
fór að eiga erfitt með að labba.
Hann var góður maður og ég sá
hann aldrei reiðast, hann var alltaf
glaður.
Jón Hlöðver Loftsson.
Með söknuði kveðjum við nú
góðan vin, Jón Steingrímsson.
Fyrir þremur mánuðum fylgdum
við eiginkonu hans og elskaðri föð-
ursystur minni, Sigríði Löve til
grafar.
Það snart mig að sjá hann við
athöfnina klæddan smókingnum
sínum, kannski þeim sama og
hann klæddist þegar þau útskrif-
uðust úr Menntaskólanum í
Reykjavík vorið 1948 og opin-
beruðu trúlofun sína. Ég minnist
ekki bernsku minnar án þess að
Sigga og Nonni komi þar við sögu.
Sigga var mér dýrmætari en
nokkur stóra systir getur orðið.
Hún var fyrirmynd mín, henni
vildi ég líkjast, svo falleg, góð,
skemmtileg og umhyggjusöm.
Þegar Nonni kom til sögunnar
þótti mér strax vænt um hann og
var alveg sátt við að hann ætti
Siggu með mér.
Ég man þegar ég fór með Siggu
að heimsækja Nonna á heimili for-
eldra hans á Laufásvegi 73. Dyra-
stafir forstofunnar voru skreyttir
útskornum laufblöðum og bæn
fyrir og hvatning til íbúa hússins, í
bundnu máli eftir húsbóndann
skorin út í höfðaletri meðfram
veggjum forstofunnar, allt unnið
af Ríkarði Jónssyni:
Elja, hugur, dáð og dugur
djörf og sterk að hverju verki
ryðja leið um rán og heiðar,
reisa höll og kljúfa fjöllin.
Húsið standi, hverfi vandi
höpp því sendi drottins hendi.
Forðist grand á feðra landi,
funa gandur, ís og sandur.
Heilsan góð og gull í sjóði
gefist manni í þessum ranni,
veitist skjól þótt veðra sjóli
víki sól um kalda njólu.
(S.J.)
Ég undraðist hrjúfa og sér-
staka rödd föður Jóns, Steingríms
Jónssonar rafmagnsstjóra. Frú
Lára sýndi mér píanóið í stofunni.
Ég hafði aldrei séð píanó. Afi
minn og amma áttu orgel en það
þurfti að stíga svo úr því næðust
tónar. Adda, yngsta systir Jóns,
kenndi mér að spila „Gæsam-
amma gekk af stað“ með einum
putta. Seinna átti ég oft eftir að
koma í þetta hús eftir að erfingjar
Steingríms og Láru seldu það
Jakobi, mínum kæra föðurbróður,
og Margréti konu hans.
Það var dimmur dagur þegar
við pabbi fylgdum Siggu um borð
í Dettifoss árið 1950 en Jón var
við nám í verkfræði við M.I.T. há-
skólann í Boston. Ég gerði mér
grein fyrir að ég sæi hana ekki í
mörg ár og söknuðurinn var sár.
Þá var ég ekki eins sátt við
Nonna.
Jón var félagslyndur og fróður,
skemmtilegur og viðræðugóður.
Hann var félagi í Oddfellow-regl-
unni og söng nokkur ár með Fóst-
bræðrum. Eftir að starfsævi hans
lauk sinnti hann af áhuga ýmis
konar fræðistörfum einkum á
sviði ættfræði.
Sigga og Jón ferðuðust mikið,
oft vegna starfs hans hjá Járn-
blendifélaginu. Eftir ferð til Jap-
ans sögðu þau frá því að eiginkon-
ur þar yrðu alltaf að ganga í
humáttina á eftir mönnum sínum
og gæta þess að stíga ekki á
skugga þeirra. Með Siggu og Jóni
ríkti alla tíð jafnræði, gagnkvæm
ást og virðing. Hvorugt stóð í
skugga hins. Þegar hún kvaddi
slokknaði lífslöngun hans. Börn
Jóns og Siggu hafa annast og hlúð
að foreldrum sínum eins og best
verður á kosið eftir að heilsu
þeirra tók að hraka. Megi það
verða þeim huggun í sorginni.
Við Jóhann sendum öllum ást-
vinum Siggu og Jóns innilegar
samúðarkveðjur.
Sigrún Löve.
Jón Steingrímsson
✝ Anna Sig-urbjörg
Tryggvadóttir
fæddist í Gröf í
Eyjafjarðarsveit
12. ágúst 1927.
Hún lést 3. desem-
ber sl.
Foreldrar henn-
ar voru Tryggvi
Stefánsson frá Eyr-
arlandi í Öngul-
staðahreppi, f.
1887. d. 1968, og Guðrún Sig-
urrós Jónsdóttir, f. í Lauga-
landi á Þelamörk 1889, d. 1966.
Systur Önnu voru þrjár, elst
þeirra var Ingibjörg, f. 1916, d.
1992, hennar maður var Jón
Bjarnason, f. 1910, d. 1991,
bóndi í Garðsvík. Þau eignuðust
sex börn. Hrefna f. 1918, d.
1996. Hennar maður var Stein-
þór Egilsson, f. 1920, d. 1966.
Þau eignuðust fjögur börn. Sig-
ríður, f. 1923, d. 2007. Hennar
maður var Ragnar Pálsson, f.
1923, d. 2011. Þau eignuðust 12
börn.
Anna Sigurbjörg
sleit barnsskónum í
Gröf, þar sem hún
ólst upp við þeirra
tíma aðstæður, í
torfbænum á Gröf,
og naut þar leið-
sagnar og kennslu
sem þá bauðst.
Þegar hún var 12
ára flutti fjöl-
skyldan til Akur-
eyrar og þar lauk
hún sinni skólagöngu og út-
skrifaðist sem gagnfræðingur
þar í bæ. Eftir skólagöngu
starfaði hún hjá Kaupfélagi Ey-
firðinga alla sína starfsævi,
fyrstu árin í blómabúðinni en
eftir það í vefnaðarvörudeild-
inni. Anna bjó á Akureyri alla
tíð frá 12 ára aldri, hélt heimili
með foreldrum sínum, þar til
þau létust, en ein eftir það,
lengst af á Sólvöllum 17. Hún
var ógift og barnlaus.
Útför Önnu fer fram frá Ak-
ureyrarkirkju í dag, 16. desem-
ber 2011, kl. 13.30.
Anna móðursystir mín er látin
84 ára að aldri. Þegar hún fékk
heilablóðfall fyrir röskum tveim-
ur árum breyttist líf hennar mik-
ið. Í einni svipan þurfti þessi dug-
lega og sjálfstæða kona á
umönnun að halda og eftir dvöl á
sjúkrahúsi lá leiðin á dvalarheim-
ilið Hlíð á Akureyri. Hún náði
aldrei fyrri heilsu eftir þetta og
dvaldist hún á Hlíð þar til yfir
lauk. Hún var yngst fjögurra
systra sem allar eru látnar.
Þegar systir hennar Sigríður,
sem var móðir mín, lést í apríl
2007 missti Anna mikið. Þær syst-
ur voru mikið samvistum, ekki
síst síðustu árin, og tóku oft í spil
sér til mikillar ánægju ásamt
Tryggva bróður mínum sem lést í
apríl 2010. Anna sagði oft eftir lát
mömmu: „Mikið óskaplega sakna
ég hennar Siggu systur.“
Allar voru þær systur yndis-
legar, glaðværar og sómakonur í
hvívetna.
Anna var stórglæsileg kona og
ávallt vel klædd, skapgóð, létt í
lund og stutt í hláturinn. Gestris-
in með afbrigðum og alltaf jafn
ánægjulegt og gaman að hitta
hana og spjalla. Ég minnist henn-
ar með hlýju, væntumþykju og
virðingu.
Elsku Anna mín, þín verður
sárt saknað, en ég held líka að þú
hafir verið hvíldinni fegin og að
vel verði tekið á móti þér á nýjum
stað af foreldrum, systrum og
öðrum ástvinum sem og vinkon-
um þínum sem farnar eru. Hafðu
þökk fyrir allt og blessuð sé minn-
ing þín.
Erling Ragnarsson.
Þá er hún Anna frænka farin
frá okkur. Hún kvaddi þegar jóla-
ljósunum fór að fjölga og ég fór að
hugsa um síðustu jólaheimsókn
okkar fjölskyldunnar til hennar.
Við höfðum þann sið síðustu árin
að færa henni jólakortið á að-
fangadag. Það var allt svo fágað
og fínt hjá henni og jólaskrautið á
sínum stað. Við sátum um stund
yfir kaffi, konfekti og í notaleg-
heitum. Það var sería uppi við
loftið, allt eins og hefði verið not-
uð reglustika við uppsetninguna,
og jólaóróarnir með jöfnu milli-
bili; svo jafnt var það. Þegar spurt
var hver hefði hjálpað henni við
að hengja allt upp varð hún bara
hissa. „Nú ég fór bara með eld-
húsborðið inn í stofu og stóð uppi
á því,“ sagði þessi 81 árs gamla
elska.
Það fór nú reyndar svo að
skrautið tókum við niður eftir jól-
in því skömmu síðar lærbrotnaði
hún og við tók næstum þriggja
ára ferli með veikindum og heilsu-
leysi. Hún tók því með miklu jafn-
aðargeði sem að höndum bar,
kvartaði aldrei og var þakklát
allri aðstoð sem hún fékk eftir
það, hvort sem það var á Krist-
nesspítala, FSA eða á Dvalar-
heimilinu Hlíð. Anna hafði oft orð
á því hvað allt þetta starfsfólk
væri yndislegt og því var ég sam-
mála. Deildin hennar, Beykihlíð,
varð hennar heimili í tæp tvö ár.
Þar er einstakt fólk við störf sem
öllum sýnir hlýju og virðingu og
hafi það þökk fyrir.
Anna frænka var yngsta systir
mömmu minnar Ingibjargar, en á
milli þeirra voru tvær aðrar syst-
ur, Hrefna og Sigríður. Alltaf var
mjög hlýtt á milli þeirra systra
allra. Þær höfðu mikið yndi af
spilamennsku og tóku í spil ef
færi gafst. Anna var engin und-
antekning þar og spilaði við Siggu
systur sína og Tryggva son henn-
ar daglega eftir að hún hætti að
vinna. Þær eru óteljandi minning-
arnar um þessa yndislegu konu,
sem alltaf var svo fín og vel til
höfð. Allt sem hún gerði var af ná-
kvæmni og vandvirkni og hún tal-
aði svo fallega um alla. Heimilið
var hlýlegt og hún þurfti aldrei
aðstoð við þrif. „Þetta er líkams-
ræktin mín,“ sagði hún; aldrei
rykkorn þar. Jólakortin hennar
voru listaverk, saumuð með silki
og svo fallega skrifuð.
Tvisvar fór hún með okkur
stórfjölskyldunni til Danmerkur
að heimsækja Bjarna bróður,
þegar hann varð fimmtugur og
síðar á fjölskyldumót þar sem líka
var fólkið okkar frá Noregi. Með
okkur var líka Dodda systurdóttir
hennar, sem var henni mjög kær.
Anna fylgdist ótrúlega vel með
okkur öllum, börnum og barna-
börnum systra sinna og átti líka
vini í langömmubörnum þeirra.
Anna átti nokkrar afbragðsgóðar
vinkonur sem hún hafði alltaf gott
samband við, sumar frá unglings-
árum. Anna átti heima í sama
húsinu í 50 ár og að eigin sögn átti
hún heimsins bestu nágranna,
sem sumir fluttu um leið og hún í
húsið. Nú er hún farin frá okkur
og ég sakna hennar. Að geta ekki
sest niður hjá henni á Hlíð með
kaffibolla og heyra öll fallegu orð-
in hennar þegar hún kvaddi mig
um leið og ég fór. Hvíl í friði elsku
frænka og guð geymi þig.
Þórey (Tóta), Guðmundur,
Sigríður Íris og Sigrún
Björg.
Í huga okkar systkina er aðeins
til ein Anna frænka og nú hefur
hún kvatt þennan heim. Við minn-
umst Önnu frænku með mikilli
hlýju og það er auðvelt að rifja
upp fallega brosið hennar og
smitandi hláturinn. Anna ólst upp
með systrum sínum þremur sem
allar voru jafnelskulegar og það
var kært á milli þeirra. Anna flutti
með foreldrum sínum á Sólvellina
og þaðan eigum við öll góðar
minningar. Heimili Önnu var
snyrtilegt og notalegt, hún átti
heilmikið af blómum og á miðju
stofugólfinu stóð lengi risastórt
pálmatré sem hafði þann mátt að
þegar setið var undir því var auð-
velt að ferðast í huganum til fjar-
lægra landa. Annað á heimilinu
vakti athygli barnsaugans en það
var ótrúlega falleg kristalsljósa-
króna sem var lengi vel það feg-
ursta sem við systurnar höfðum
augum litið. Já, það voru sko ekki
svona flott demantaljós í Skaga-
firðinum.
Okkur þótti Anna vera mjög
veraldarvön, hún hafði ferðast út
fyrir landsteinana og fylgdist með
tískunni. Það var gaman að heim-
sækja Önnu frænku, hún var við-
ræðugóð og fylgdist með fréttum
og öllu sínu fólki. Í gegnum tíðina
var hún mjög dugleg að koma og
gleðjast með okkur við öll mögu-
leg tækifæri og tók alltaf með sér
góða skapið og fallegan varalit.
Anna fór ung að vinna hjá Kaup-
félaginu og starfaði þar í 49 ár.
Þegar við áttum erindi til Akur-
eyrar var alltaf gaman að kíkja í
vinnuna til Önnu og kasta á hana
kveðju. Þær voru ófáar ferðirnar
sem við fórum í rúllustiganum í
Kaupfélaginu á meðan Anna
sýndi mömmu ýmsan varning
sem var þar til sölu.
Fyrir rúmum þremur árum
var haldið lítið ættarmót í Dan-
mörku. Anna var þar aldursfor-
setinn og hrókur alls fagnaðar og
erum við þakklát fyrir góðar
minningar frá dvöl okkar ytra.
Við eigum eftir að sakna Önnu
frænku.
Hafðu þökk fyrir allt elskulega
frænka okkar.
Jón Ingi, Anna Elísabet,
Ólafur Gunnar, Inga Heiða
og fjölskyldur.
Anna Sigurbjörg
Tryggvadóttir