Morgunblaðið - 16.12.2011, Qupperneq 30

30 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 16. DESEMBER 2011
Í dag, 16. desember, hefði
góður vinur minn Gunnlaugur
G. Björnsson orðið 79 ára en
hann dó 31. okt. síðastliðinn.
Það er öruggt mál að það er eitt
sem ég sakna í dag og það er
það að eiga ekki ánægjulega
stund í símanum að tala við
Gulla eins og hann var ávallt
kallaður. Ég hafði það fyrir sið
Gunnlaugur Grétar
Björnsson
✝ GunnlaugurGrétar Björns-
son fæddist í Tjarn-
arkoti í A-Land-
eyjum 16.
desember 1932.
Hann lést á dvalar-
og hjúkrunarheim-
ilinu Kjarnalundi
við Akureyri 31.
október 2011.
Útför Gunnlaugs
fór fram frá Ak-
ureyrarkirkju 7. nóvember
2011.
eftir að ég fluttist
suður á Akranes að
ég hringdi alltaf í
hann á afmælisdag-
inn hans. Alltaf var
hann jafn undrandi
á því að ég skyldi
gefa mér tíma til
að hringja í hann
en þetta spjall okk-
ar var hluti af því
að jólin væru að
koma. Hann þurfti
alltaf að vera viss á því að við
hefðum það gott og sérstaklega
vildi hann vita hvernig börn-
unum mínum vegnaði. Þegar ég
talaði við hann í fyrra var ég að
undirbúa smá veislu í tilefni af
því að dóttir mín var að verða
stúdent. Það fannst honum að
gæti nú bara ekki staðist því ég
hefði verið smástelpa í Hólum
fyrir smástund.
Ég held að ég hafi verið sex
ára þegar ég kynntist Gulla en
þá fluttist hann ásamt Auð-
björgu móður sinni í Hólakot,
næsta bæ við mig. Og þar sem
það var mjög stutt á milli bæj-
anna kynntumst við fljótt og
ekki leið á löngu þar til ég fór
að hlaupa ein á milli bæjanna til
að heimsækja þau. Alltaf var
manni tekið eins og sjálfur
kóngurinn væri að koma í heim-
sókn og Gulli hafði ótrúlega þol-
inmæði að hafa mann á hæl-
unum á sér þegar hann var að
gefa kindunum og hænsnunum.
Hann var óþrjótandi að segja
manni sögur af skepnunum sín-
um, og ekki veit ég hvað hann
var búinn að segja mér margar
sögur af þeim og ýmsu öðru
meðan hann var að gefa kind-
unum heyið.
Svo komst ég fljótt að því að
hann hafði gaman að vísum því
pabbi minn var alltaf með vísur
á takteinunum þegar hann hitti
Gulla og þá hristi Gulli höfuðið
og leit á mig eða einhvern ann-
an nærstaddan og benti á pabba
og spurði: „Hvað kann þessi
maður eiginlega margar vísur“.
Þetta greip ég vitaskuld á lofti
og fór að semja vísur til að geta
sagt Gulla, og reyndi að semja
vísur sem var hægt að syngja
við eitthvert ákveðið lag. Síðan
var kvæðið, ef kvæði skyldi
kalla, skrifað niður og farið í
heimsókn suður í Hólakot til
Gulla, og hann söng og söng
kvæðið með mér. Þetta finnst
mér sýna vel hve Gulli var mik-
ill ljúflingur því örugglega hef-
ur þetta ekki verið auðvelt
verkefni en með þessu tókst
honum að gleðja barnssálina.
Hann mátti aldrei neitt aumt
sjá og reyndi alltaf að gera
hvað hann gat til að bæta hag
annarra ef eitthvað amaði að.
Þakklátur var hann og það var
alltaf eins og maður væri að
gera honum stóran greiða
hversu lítið það var sem maður
gerði fyrir hann. Ég heyri í
huga mér orðin sem hann
kvaddi mig ávallt með þegar ég
hringdi í hann. „Elsku Gilla
mín, þakka þér fyrir að hringja
og hafðu þökk fyrir allt og allt í
gegnum árin og sérstaklega ár-
in mín í Hólakoti og hafðu það
ætíð sem best“. En elsku Gulli
minn, það er miklu frekar mitt
að þakka og því segi ég: Hafðu
þökk fyrir allt og allt.
Geirlaug Jóna Rafnsdóttir.
✝ Hörður Sveins-son fæddist í
Reykjavík 15. mars
1933. Hann lést á
Landspítalanum í
Fossvogi 29. nóv-
ember 2011.
Foreldrar Harð-
ar voru Sveinn
Guðbrandur
Björnsson póst-
fulltrúi, f. 1897, d.
1966, og Stefanía Einarsdóttir
húsfrú, f. 1897, d. 1993. Systk-
ini Harðar eru Jón Einar, f.
1924, d. 1924, Birna Muller, f.
1925, Jóna, f. 1927.
Hörður kvæntist eftirlifandi
eiginkonu sinni, Ásdísi S. Sig-
urðardóttur, 1957. Börn þeirra
eru: 1) Sigurður Magnús vél-
tæknifræðingur, f. 1959,
kvæntur Þórunni Kristjáns-
dóttur forstöðuþroskaþjálfa, f.
1959. Börn þeirra
eru Kristján Fann-
ar, Stefán Steinn
og Ásdís. 2) Anna
María listmeðferð-
arfræðingur, f.
1963, gift Konráði
Gylfasyni kvik-
myndagerð-
armanni, f. 1962.
Börn þeirra eru
Hörður Sveinn og
Helena.
Hörður útskrifaðist í hópi
fyrstu símvirkja á Íslandi árið
1955. Hann vann við símvirkj-
un hjá Landsímanum til 1960,
en þá réðst hann til starfa hjá
Flugmálastjórn. Hörður starf-
aði sem aðflugshönnuður til
margra ára og síðar sem
deildarstjóri kortadeildar.
Útför Harðar fór fram í
kyrrþey.
Höddi.
Nýbónaður bíll, 5050, bros,
vinnusemi, glansandi skór, glett-
inn, ákveðinn, hjálpsamur, ljúf-
ur.
Sýndi mér kjallarann í bú-
staðnum í sumar, er að innrétta
geymslu, koma fyrir ljósum,
„flott undir verkfærin“, ánægður
með verkið. Halldór minn vantar
bók, hún er til í Fellsmúlanum,
Höddi kominn að vörmu með
bókina, hjálpar mér að losa lista.
Svo allt í einu, farinn.
Ég varð þeirrar gæfu aðnjót-
andi að eignast vinkonu þriggja
ára og fékk foreldrana með, vin-
áttu þeirra og umhyggju.
Með auðmýkt þakka ég Herði
samfylgdina þessi 45 ár.
Söknuðurinn er mikill en
minningin yljar.
Hugurinn er hjá Ásdísi, Önnu,
Konna, Sigga, Þórunni og afa-
börnunum.
Innilegar samúðarkveðjur frá
okkur.
Bára og Halldór Stefán.
Hörður
Sveinsson
✝ Hreinn Gunn-laugsson fædd-
ist 24. apríl árið
1931 á Siglufirði.
Hann lést á dval-
arheimilinu Felli 4.
desember 2011.
Foreldrar hans
voru hjónin Kristín
Ágústa Guðmunds-
dóttir, f. 30. nóv-
ember 1906, d. 22.
október 1984, og
Gunnlaugur Sigurvin Ein-
arsson, f. 21. janúar l901, d. 24.
júlí 1981. Þau skildu. Hreinn ólst
upp í Eyjafirði hjá föðursystur
skipstjóri og útgerðarmaður úr
Hrísey í Eyjafirði.
Hreinn var ókvæntur og
barnlaus. Hann átti eina alsyst-
ur og tvö hálfsystkini sam-
mæðra: Svafa Gunnlaugsdóttir,
f. 11. október 1928. Guðmundur
Ragnar Ragnarsson, f. 20. sept-
ember 1942, látinn 11. apríl
2007. Þuríður Ragnarsdóttir, f.
9. apríl 1949.
Hreinn lauk minna vélstjóra-
prófi á Akureyri 1949 og var eft-
ir það mikið á sjó, á togurum
mest framan af, lengst á togar-
anum Úranusi, en síðar mest á
fiskibátum. Hann lauk einnig
meiraprófi bifreiðarstjóra og ók
um langt skeið vörubifreiðum
og einnig leigubifreiðum.
Útför Hreins verður gerð frá
Fossvogskapellu í dag, 16. des-
ember 2011, og hefst athöfnin
kl. 15.
sinni, Kristínu
Björgu Ein-
arsdóttur, f. 15.
september 1894, og
manni hennar Guð-
mundi Rögnvalds-
syni, f. 24. október
1891.
Föðurforeldrar
Hreins voru Rann-
veig Guðmunds-
dóttir og Einar
Bjarnason. Þau
bjuggu í Eyjafirði. Móðurfor-
eldrar hans voru Sigríður Sig-
urðardóttir úr Skarðdal í Siglu-
firði og Guðmundur Jörundsson,
Ég var á gangi með systur
minni, Margréti, í miðborg
Reykjavíkur í miðnætursól og
mikilli veðurblíðu þann 18. júní
1968 — og nánast enginn á ferli.
Leiðin lá niður á höfn, eins og
svo oft áður. Við röltum í áttina
að gömlu togarabryggjunni.
Skyndilega sáum við mannþyrp-
ingu og marga bíla á bryggjunni
við einn af togurunum okkar.
Togarinn var greinilega að bú-
ast til brottferðar. Og allt í einu
horfist ég óvænt í augu við Hrein
frænda í miðri þyrpingunni. Ég
byrja strax að spyrja hann í þaula
hvort hann sé um borð og hvert
sé verið að fara og var þá mikið
niðri fyrir, enda var ég að leita
mér að góðu plássi eftir strangan
námsvetur. Við Hreinn Gunn-
laugsson, sem nú er kvaddur í
hinsta sinn, erum systrasynir.
Kristín móðir hans og Helga,
móðir mín, báðar Guðmundsdæt-
ur, voru systur frá Siglufirði,
síldarbænum magnaða fyrir
norðan.
Jú, Hreinn var þarna á bryggj-
unni orðinn vélstjóri á togaranum
Úranusi, einum Tryggva-togar-
anna svonefndu, sem var að búast
til brottferðar í siglingu með afla
á erlendan markað. „Og hvenær
farið þið,“ spurði ég og var þá
orðinn uggandi um að ég væri
kannski að missa af góðu tæki-
færi. „Viltu að ég tali við kallinn
fyrir þig?“ spurði Hreinn skyndi-
lega. Og ég hélt það nú. Og hann
hvarf léttur í spori um borð. Ég
beið í ofvæni, sagði ekki aukatek-
ið orð. Hreinn kom von bráðar og
sagði mér að sækja dótið mitt,
sem ég gerði á methraða. Þetta
hafði mig dreymt um, að sigla til
annarra landa oft og lengi og
þéna vel. Og þetta gekk allt eftir.
Svona var Hreinn frændi. Allt-
af tilbúinn til að greiða götu
þeirra sem leituðu ásjár hjá hon-
um. Hann var og með eindæmum
góður við börn, góður við okkur
öll yngra frændfólkið sitt, með
einstaklega ljúft og gott skap,
varkár í orðum og aldrei að flýta
sér. Þó gat hann verið fastur fyrir
og ákveðinn, og jafnvel byrst sig
ef þess þurfti með.
Og það var svo merkilegt með
Hrein að hann talaði við okkur
börnin í stór-fjölskyldunni sem
jafningja og af virðingu. Hann
hafði einkakáetu á Úranusi þar
sem við sátum oft og spjölluðum
sem jafningjar um lífið og til-
veruna.
Hreinn var vinsæll um borð.
Hann var víðlesinn og fróður um
ótrúlega margt. Hann hafði góða
frásagnargáfu og talaði vandaða
íslensku með norðlenskum
hreim.
Við Hreinn frændi urðum nán-
ir skipsfélagar og vinir sumarið
1968, þrátt fyrir mikinn aldurs-
mun. Hreinn var góður frændi
alla tíð og er ég þá einnig að tala
fyrir hönd systkina minna. Hann
var lífsglaður, andlega þenkjandi
maður og mikill húmanisti —
mannvinur.
Eftirlifandi frænkum mínum
og systrum Hreins, þeim Svövu
og Þuríði og fjölskyldum þeirra
votta ég mína dýpstu samúð.
Fjölskyldu Guðmundar,
„Mugga“ frænda á Vopnafirði,
bróður þeirra systkina, votta ég
einnig dýpstu samúð, en Muggi
frændi lést fyrir nokkrum árum.
Ég minnist Hreins með virð-
ingu, hlýju og þökk fyrir vinátt-
una, lífsstuðninginn og leiðsögn-
ina á mínum mótunarárum og æ
síðan. Blessuð sé minning Hreins
frænda.
Jón Börkur Ákason.
Hreinn
Gunnlaugsson
Við erum mörg sem minn-
umst af þakklæti Vilhjálms
Grímssonar úr kirkjustarfinu í
Hallgrímskirkju. Þar var hann
skemmtilegur og trúfastur félagi
í messuþjónahópi, við árdegis-
messur á miðvikudögum og á
mörgum námskeiðum á vegum
Starfs- og leikmannaskóla þjóð-
kirkjunnar. Þá mætti hann
manna fyrstur hvern einasta
mánudag á stundir um biblíu-
lega íhugun í kapellu Grensás-
kirkju, jafnvel eftir að veikindin
fóru að setja mark sitt á líðan
hans.
Vilhjálmur gaf óhikað af sjálf-
um sér og trú sinni. Hann var
ávallt reiðubúinn að rétta hjálp-
arhönd og vitnaði gjarnan um
reynslu sína, öðrum til mikillar
uppörvunar á göngu trúarinnar.
Það var gaman að ræða við hann
um Biblíuna og kristna trú enda
Vilhjálmur
Grímsson
✝ VilhjálmurGrímsson
tæknifræðingur
fæddist í Færeyjum
3. ágúst 1942. Hann
lést á líknardeild
Landspítalans í
Kópavogi 12. nóv-
ember 2011.
Vilhjálmur var
jarðsunginn frá
Fella- og Hóla-
kirkju 18. nóv-
ember 2011.
var Vilhjálmur af-
burða vel gefinn
maður og víðlesinn.
Orð sr. Björns
Halldórssonar úr
sálmi 454 í sálma-
bók þjóðkirkjunnar
lýsa vel trúaraf-
stöðu og iðkun Vil-
hjálms Grímssonar:
Mín innsta hjartans
iðja
og unun sé það nú
að vaka vel og biðja
í von á þér og trú,
og svo í friðarfaðminn þinn
að fela allan lífshag minn.
Þá skal ég óttast eigi,
þinn engill fylgir mér
og þótt í dag ég deyi,
þá djörfung samt ég ber
til þín, ó, Guð, að gull í mund
mér geymi þessi morgunstund.
Fjölskylda Vilhjálms var hon-
um afar hjartfólgin. Þeim bið ég
blessunar Guðs og varðveislu
um ókomna tíð. Minningin um
góðan dreng lifir, og ekki aðeins
minningin því „sáð er forgengi-
legu, en upp rís óforgengilegt…
Sáð er í veikleika, en upp rís í
styrkleika. Sáð er jarðneskum
líkama, en upp rís andlegur lík-
ami“, (1Kor. 15.42-44.) Í þeirri
kröftugu upprisutrú er líf hans
fólgið.
María Ágústsdóttir.
Kæri frændi
minn og jafnaldri er
látinn.
Við ólumst upp öll saman
systkinabörnin á Minnibakka,
feður okkar byggðu saman par-
hús, við vorum öll Jónsbörn, faðir
minn Jón og móðir Sævars voru
systkin, Emma með sín sex börn
og Jón tvö. Það var oft fjör í hús-
inu hjá okkur, mæður okkar voru
miklar handavinnukonur, það
voru saumuð á öll börnin ný föt,
náttföt, rúmföt og gardínur fyrir
hver jól. Feður okkar máluðu öll
herbergi fyrir hver jól, þeir
byggðu sjálfir húsið okkar frá a-ö
enda báðir þúsundþjalasmiðir að
vestan. Við áttum góð uppeldisár
á Nesinu, allir krakkar vinir,
skólinn í næsta húsi, skíðabrekka
við hinn endann, skautasvellið í
Mýrinni, sjórinn við túnfótinn og
Holtið með öllum kríunum.
Um áramót til 6. janúar vorum
við upptekin við að fylgjast með
Sævar Líndal
Jónsson
✝ Sævar LíndalJónsson fædd-
ist í Reykjavík 17.
júní 1939. Hann lést
á heimili sínu 28.
nóvember 2011.
Útför Sævars fór
fram frá Graf-
arvogskirkju 9.
desember 2011.
álfunum flytja sig
um set í Esjunni, við
vissum það síðar að
þetta voru bílljós.
Það voru góð ár á
Nesinu þar til dró til
tíðinda, þegar Jón
faðir Sævars lést 34
ára gamall á sjúkra-
húsi í Danmörku, þá
voru yngstu börnin,
tvíburarnir, 9 mán-
aða og elsta barnið
12 ára. Aldrei gleymi ég því þeg-
ar við börnin horfðum á föður
minn skrúfa stofurúðuna úr til
þess að koma kistunni inn, hún
átti að standa þar í eina viku. Aft-
ur horfðum við á Jón föður minn
taka rúðuna úr þegar átti að jarð-
setja Jón Líndal. Þetta voru erf-
iðir tímar fyrir ekkjuna ungu
með öll börnin sín sex, það var
styrkur að hafa bróður sinn og
mágkonu í hinum endanum enda
voru þær góðar vinkonur og
börnin öll samrýmd, þetta var
eins og ein stór fjölskylda.
Sævar lærði til stýrimanns og
bætti við sig Lordinum. Hann
sigldi hjá SÍS, Eimskip, Jöklum
og Ríkisskipum þar til hann fór í
land vegna veikinda. Sævar lætur
eftir sig tvær dætur, barnabörn
og eitt langafabarn.
Hvíl í friði, elsku frændi.
Dagný Jónsdóttir.
✝
Innilegar þakkir til allra þeirra sem sýndu
okkur samúð og hlýhug við andlát og útför
okkar ástkæra
FRIÐRIKS AXELS ÞORSTEINSSONAR,
Markarvegi 4.
Sérstakar þakkir færum við læknum og
öðru starfsfólki blóðlækningadeildar
Landspítalans fyrir einstaka umönnun í veikindum hans.
Helga Þ. Einarsdóttir,
Inga Ísaksdóttir,
Matthías Örn Friðriksson, Svafa Grönfeldt,
Bjarki Hrafn Friðriksson, Bryndís Guðmundsdóttir,
Ingibjörg Dröfn Friðriksdóttir, Gunnar Hafsteinsson
og barnabörn.
✝
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug við andlát og útför móður okkar,
ömmu og langömmu,
ODDNÝJAR PÉTURSDÓTTUR,
sem lést fimmtudaginn 17. nóvember.
Sigurður Ólafsson,
Örn Ólafsson,
Ólafur Þ. Ólafsson,
Valur Ólafson
og fjölskyldur.