Akureyri - 12.12.2013, Qupperneq 10

10 12. desember 2013V m - F é l a g V é l s t j ó r a o g m á l m t æ k n i m a n n a - S t ó r h ö f ð a 2 5 - 1 1 0 R e y k j a v í k - 5 7 5 9 8 0 0 - w w w. v m . i s
Veiðikortið 2013
Veiðikortið 2013 fór í sölu á skrifstofu Vm í desember. sjá nánar á heimasíðu Vm.
Félagsmönnum býðst kortið á sama verði og í fyrra, eða á 3.000 kr.
Stjórn og starfsfólk VM
óskar félagsmönnum sínum og
fjölskyldum þeirra gleðilegra jóla
og farsældar á komandi ári.
Þökkum árið sem er að líða
5 desember 2012 tímarit vm
Um fátt hefur meira
verið fjallað í þjóðmála-
umræðunni í meira en
heila öld en skatta og
gjöld. Sögu skattkerfis-
breytinga hefur þó ekki
verið gerð fræðileg skil fyrr en núna með
ritinu Í þágu þjóðar eftir Friðrik G. Olgeirsson
sagnfræðing. Tíundarkerfið forna var orðið
úrelt á 19. öld og þjóðina vantaði tilfinnan-
lega sameiginlegan sjóð, ríkissjóð, til að geta
byggt upp nútímasamfélag. Það var gert m.a.
með því að taka upp tekjuskattskerfi árið
1877. Allar ríkisstjórnir hafa síðan breytt
skattalögum og því er ritið hvort tveggja í
senn mikilvægt framlag til stjórnmálasögu
þjóðarinnar og grundvallarrit um sögu skatta
og skattkerfisbreytinga á árunum 1877–2012.
Sagan er sögð á ljósan og skilmerkilegan hátt
og margt kemur fram sem áhugafólki um
þjóðarsöguna mun þykja fengur að.
Saga skatta og skattkerfisbreytinga
á Íslandi 1877−2012
Friðrik G. Olgeirsson
Bækurnar fást í bókaverslunum Pennans/Eymundsson
og hjá Bóksölu stúdenta
Í þágu þjóðar
Bara aumingjar
sem æfa sig
Bókaútgáfan Hólar hefur gefið út „Skagfirskar skemmtisögur 3 - Enn meira
fjör!” í samantekt Björns Jóhanns Björnssonar blaðamanns og Skagfirðings.
Eins og nafnið gefur til kynna er þetta 3. bindið með gamansögum af Skag-
firðingum, lifandi sem gengnum. Að þessu sinni eru sögurnar um 250 talsins
en alls hafa um 700 sögur ratað á prent.
Akureyri vikublað fékk leyfi til að birta nokkrar sagnanna:
„Þorkell Halldórsson, eða Ýtu-Keli,
bjó lengst af á Sauðárkróki og vann
um árabil sem ýtumaður hjá Búnað-
arsambandi Skagafjarðar. Áður var
hann m.a. vinnumaður í Kelduhverfi
á árunum 1938 til 1946, lengstum í
Vogum, sem er einn Keldunesbæjanna
svonefndu. Þar bjuggu meðal annarra
Ingunn Kristinsdóttir og Sigurbjörn
Hannesson í Kelduneskoti, en þau
eignuðust 11 börn. Ólust börnin upp
í litlu húsnæði og þrátt fyrir þröngan
kost var Inga alltaf kát og lífsglöð.
Einu sinni sem oftar kom Keli í heim-
sókn og þá var Inga að mjólka. Inga
og Sigurbjörn voru með hænsn í fjósi
og á þessum tíma var haustlambi oft
gefnir brauðbitar fyrir utan fjósið.
Rétt eftir að Keli birtist kom hæna
á fleygiferð og haninn á eftir. Sigur-
björn henti þá brauðsneið á stéttina
og haninn snarstoppaði. Inga sá þetta
líka og sagði við bónda sinn:
„Sigurbjörn, ég ætla rétt að vona
að þú verðir aldrei svona svangur!“
*
Ragnar Arnalds, þá þingmaður
Alþýðubandalagsins á Norðurlandi
vestra, brá sér skömmu fyrir kosningar
á skíði á gamla skíðasvæðinu í Tinda-
stóli. Þegar hann kom niður brekkuna
fannst heimamönnum Ragnar standa
æði gleitt á skíðunum. Hafði Binni
Júlla orð á því við Hrein Sigurðsson,
einn helsta stuðningsmann Ragnars,
að hann undraðist að svo vanur maður
skíðaði með þessum hætti.
„Þú skilur þetta ekki Binni,“ sagði
Hreinsi, „hann er að reyna að ná til
sem flestra!“
*
Jón Eiríksson Drangeyjarjarl hef-
ur gegnum árin tekið á móti mörgum
stjórnmálamönnum og farið með þá út
í Drangey. Einu sinni var fjárlaganefnd
Alþingis á ferðinni og fengu þingmenn
að heyra frásögn jarlsins og túlkun
á Grettissögu. Talið barst m.a. að því
hvers vegna Grettir var sendur til
starfa á Alþingi þess tíma. Þorkell
krafla, goðorðsmaður í Húnaþingi og
aldavinur Ásmundar á Bjargi, spurði
hvort hann ætlaði ekki að senda Atla,
son sinn, til þings. Ásmundur vildi hins
vegar alls ekki missa Atla því hann
væri svo duglegur heima fyrir. Sagði
Jón að Grettir hefði þótt það latur til
verka að hann var talinn nýtast mun
betur á þingi. Síðan gjóaði hann aug-
unum til þingmanna og spurði kankvís:
„Hefur þetta nokkuð breyst í dag?“
*
Steingrímur Vilhjálmsson frá
Laufhóli var um árið á ferðinni á Ak-
ureyri ásamt konu sinni. Þegar þau
komu akandi að einu hringtorginu
var flautað á þau úr bíl fyrir aftan,
sem hafði líklega eitthvað við akstur
Steingríms að athuga. En sveitamað-
urinn kom upp í Steingrími:
„Hér er einhver sem þekkir mig,“
sagði hann, stoppaði bílinn og steig út!
*
Sveinn Nikódemusson hét maður
á Króknum forðum daga. Hann var
einhverju sinni á ferð á Akureyri
þegar hann varð fyrir því óláni að
lenda í árekstri. Kom hann heim til
dóttur sinnar þar í bæ, Valgerðar
Nikólínu, móður Ragga Sót í Skrið-
jöklunum, og greindi frá tíðindum.
„Það er þó bót í máli að ég var í 100
prósent rétti,“ sagði Sveinn, sem var
síðan spurður nánar út í atvik máls-
ins. Þótti viðstöddum blasa við að
hann hefði verið í 100 prósent órétti
og var honum bent á það. Sveinn lét
sér hvergi bregða og svaraði:
„Það er aukaatriði. Þegar hann
sá að ég sá hann ekki, þá átti hann
skilyrðislaust að stoppa!“
*
Hulda, móðir Rögnvaldar gáfaða í
Hvanndalsbræðrum og Pálma Rögn-
valds á Hofsósi, var mikill aðdáandi
Karlakórsins Heimis og þeirra Álfta-
gerðisbræðra. Hafði hún haft á orði við
vinkonu sína að hún vildi helst deyja
þegar hún heyrði Heimismenn syngja.
Síðan var það á tónleikum á
Akureyri með Heimi, þegar kórinn
söng fyrsta lagið, að Hulda hnippti í
vinkonu sína og sagði með sælusvip:
„Stundin er komin!“
*
Fátt bítur á þá bræður frá Álfta-
gerði og þarf mikið til að þeir hætti
við að syngja við athafnir sem þeir
eru beðnir um. Þeir gera ekki aðeins
miklar kröfur til sín heldur einnig til
meðspilara. Ekkert má klikka.
Eitt sinn voru þeir að syngja við
útför í Akureyrarkirkju og við orgel-
ið var Stefán R. Gíslason. Með þeim
á harmonikku var Guðjón Pálsson.
Um það leyti þegar athöfnin er
hafin sjá þeir að Guðjón er orðinn
ansi grár og gugginn í framan, held-
ur hendi fyrir brjóstið og greinilega
orðinn eitthvað mikið veikur.
Gekk Óskar Pétursson þá til Guð-
jóns og hvíslaði í eyra hans:
„Ef þú ætlar að fara að drepast
núna helvískur, þá máttu eiga mig
á fæti!“
Við þetta varð Guðjón lafhræddur,
píndi sig áfram og spilaði á nikkuna
athöfnina á enda. Eftir það fór hann
beint á sjúkrahús, enda hafði hann
fengið einhverja hjartakveisu!
*
Eitt af fyrstu verkum Eyþórs
Inga Jónssonar, organista í Akur-
eyrarkirkju, var að leika við jarðar-
för þar sem Óskar söng einsöng.
Fyrir athöfnina beið Eyþór alltaf
eftir því að Óskar hefði samband,
upp á það hvenær þeir ættu að æfa
lögin. Var hinn ungi organisti orðinn
áhyggjufullur, gaf sig á tal við Óskar
og spurði hvort þeir ætluðu ekki að
fara að æfa. Óskar var snöggur til
svars:
„Það eru bara aumingjar sem æfa!”