Morgunblaðið - 24.06.2015, Blaðsíða 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 24. JÚNÍ 2015
Ýmislegt
TILBOÐ - TILBOÐ - TILBOÐ
50% AFSLÁTTUR og jafnvel
meira
Til dæmis þessir:
Teg. 226-19 Fisléttir sumarskór úr
leðri. Stærðir: 36 - 40. Verð áður:
10.885. Tilboðsverð: 2.500.-
Teg. 202-05 Þægilegir dömuskór úr
leðri. Litir: svart /hvítt og brúnt/hvítt
Stærðir: 36 - 40. Verð áður: 16.500.-
Verð nú: 8.250.-
Teg. 327-08 Mjúkir og þægilegir
dömuskór úr leðri. Stærðir: 37 - 40.
Verð áður: 15.885. Verð nú: 7.940.-
Komdu og líttu á úrvalið
hjá okkur!
Sími 551 2070.
Opið mán.-fös. 10–18,
laugardaga 10–14.
Góð þjónusta – fagleg ráðgjöf.
Sendum um allt land
www.mistyskor.is
Erum einnig á Facebook.
 




  



      
 !!"#$      



 

Smáauglýsingar
- Meðmorgunkaffinu
✝ Magnús Hall-dórsson fædd-
ist í Dufansdal í
Arnarfirði 1.4.
1955. Hann lést á
Heilbrigðisstofnun
Suðurnesja 11. júní
2015. Foreldrar
hans voru Halldór
Guðbjartur Jóns-
son, f. 1920, d. 2002
og Rósa Magn-
úsdóttir, f. 1925, d.
2005.
Systkini Magnúsar eru Stein-
dór Tómas, f. 1948, Guðrún
Ingibjörg, f. 1949, Jóhann, f.
1951, Brynhildur, f. 1952, Jón, f.
1954, Þórólfur f. 1957, Gestur, f.
1959, Sigurbjörn, f. 1960, fóst-
ursystir Hrönn
Arnfjörð, f. 1966.
Magnús kynntist
eftirlifandi eig-
inkonu sinni, Dag-
björtu Jónu Bjarna-
dóttur, 1974. Þau
hófu búskap á
Bíldudal 1975. Þau
gengu í hjónaband
1998. Börn þeirra
eru: Reynir Þór
Magnússon, f. 1975,
Hörður Magnússon, f. 1981.
Barnabörn: Magnús Karl
Reynisson, f. 2000, Dagbjört
Freyja Reynisdóttir, f. 2002,
Dagný Rós Harðardóttir, f. 2005
og Reynir Már Harðarson, f.
2007.
Magnús Halldórsson hóf
störf hjá Verkfræðistofu Jó-
hanns Indriðasonar snemma
árs 2007. Hann hafði árin þar á
undan unnið við vélaviðhald á
golfvelli en hafði fundið út að
skrokkurinn átti orðið erfitt
með það starf og fór því að
horfa í kringum sig hvað hann
langaði að gera. Það voru tölv-
urnar sem áttu hug hans allan
og fékk hann fljótlega brenn-
andi áhuga á að teikna og
hanna í tölvum. Hann fór í iðn-
skólann og tók hluta af tækni-
teiknaranámi.
Á þessu ári var mjög erfitt
að fá hæft starfsfólk til starfa
og því var ýmislegt prófað í
mannaráðningum.
Við ákváðum því að ráða
Magnús þó að hann hefði ekki
lokið námi í tækniteiknun né
hefði mikla reynslu af að teikna
raflagnateikningar. Það tók
Magnús ekki langan tíma að
sýna okkur fram á að við höfð-
um verið mjög heppin að fá að
njóta starfskrafta hans. Magn-
ús var því hreinn hvalreki fyrir
stofuna.
Á þessum tíma var verið að
byrja á að innleiða BIM, upp-
lýsingalíkön mannvirkja, hér á
landi. Magnús fékk strax mjög
mikinn áhuga á þessu málefni.
Segja má að hann hafi kastað
sér út í djúpu laugina. Hann
var óstöðvandi við að kynna sér
hvernig ætti að nota BIM-for-
ritið Revit. Þessi áhugi náði
langt út fyrir vinnustaðinn.
Hann tók iðulega verkefni með
sér heim til að skoða betur,
hvernig ætti að útfæra eitt-
hvað, svo mætti hann daginn
eftir með lausnina. Með þessum
mikla dugnaði, áræði og ósér-
hlífni náði hann að verða einn
helsti kunnáttumaður í Revit
hér á landi.
Magnús hafði á ævi sinni
komið víða við og prófað mörg
störf. Hann hafði t.d. verið á
sjó og verið á vinnuvélum bæði
við vegagerð og lagningu há-
spennulína. Öll þessi störf
höfðu gefið honum víðtæka
reynslu og þekkingu á hinum
ýmsu málum.
Það kom því fljótlega í ljós
að hann gat tekið að sér ýmis
störf hér innanhúss sem þurfti
að sinna. Þetta var t.d. ýmiss
konar viðhald bæði á tækjum
og húsnæði. Fljótlega var hann
orðinn ómissandi hlekkur í að
halda starfseminni hér hjá okk-
ur gangandi.
Maggi, eins og hann var allt-
af kallaður, hafði góða nær-
veru. Hann var ákaflega skap-
góður og skemmtilegur þó að
maður vissi að hann gat alveg
verið stífur fyrir ef honum var
misboðið. Maggi var einnig
mjög góður sögumaður. Sög-
urnar sem hann sagði voru svo
skemmtilegar og lýsandi að
manni finnst eiginlega að mað-
ur hafi verið á staðnum, t.d. við
vegagerð á Ströndum, línu-
byggingu á Dynjandisheiði,
vistflutninga á aðfangadegi á
Arnarfirði eða gangandi til
vinnu yfir Hálfdán að vetrar-
lagi. Já, hann hafði prófað
margt og oft komist í hann
krappann.
Í svona litlu fyrirtæki mynd-
ast góð og mikil tengsl, ekki
bara milli starfsmanna, heldur
einnig fjölskyldna þeirra.
Dagga kom oft í heimsókn og
tók þátt í ýmsum skemmtunum
með okkur.
Hún varð því fljótt hluti af
VJI-fjölskyldunni. Við sendum
henni, sonum þeirra og öðrum
ættingjum og vinum okkar
dýpstu samúðarkveðjur. Við er-
um ákaflega þakklát fyrir þau
ár sem við fengum að njóta
samverunnar við Magnús Hall-
dórsson.
F.h. starfsmanna VJI,
Magnús Kristbergsson
framkvæmdastjóri.
Magnús
Halldórsson
Þegar undirrit-
aður kom í fyrsta
sinn í Villingaholts-
hrepp var vor í lofti
og sólin skein glatt. Grös voru
orðin græn og vorverkin farin
af stað.
Á dráttarvél á túninu á
Vatnsenda var ungur piltur að
vinna og við spurðum bóndann
hver það væri.
Þetta er hann Stjáni í Vatns-
holti, hann er að hjálpa mér,
sagði hann og bætti því við að
pilturinn slægi ekki slöku við,
hefði haft með sér nesti og tæki
sér ekki matarhlé, nema rétt til
að gleypa í sig; vildi að tafir frá
verkinu yrðu sem minnstar. Það
fylgdi síðan sögunni að hann
væri ekki nema á tólfta árinu og
að dugnaðurinn og eljan við
verkið væri alveg með ólíkind-
um.
Þannig var hann Kristján
Einarsson, jafnan kallaður
Kristján Linnet
Einarsson
✝ Kristján LinnetEinarsson
fæddist 25. apríl
1953. Hann lést 4.
júní 2015.
Útför Kristjáns
fór fram 15. júní
2015.
Stjáni og kenndur
við Vatnsholt, son-
ur Einars og Ingu
þar á bæ. Þessum
eiginleikum hans
átti ég eftir að
kynnast betur síð-
ar.
Mál skipuðust
þannig að við átt-
um eftir að vera
nágrannar í aldar-
helming og fljótt
kom í ljós hve góða granna við
höfðum eignast.
Ein fyrstu kynni mín af fólk-
inu á Vatnsholtsbæjunum voru
þegar við vorum að hirða hey af
túnum.
Vélakostur var lítill og höfðu
kaup á vélum og tækjum ráðist
af reynslu sem fengist hafði í
öðrum landshlutum og miðaðist
engan veginn við þá miklu gras-
sprettu sem orðið getur í sunn-
lenskum sveitum.
Því gekk bæði hægt og seint
að koma heyi í hlöðu og hefði ef-
laust ekki hafst í tæka tíð, ef
ekki hefði borist óvænt hjálp frá
nágrönnum okkar í Vatnsholti,
sem óbeðin komu bæði með
mannskap og þann vélakost sem
til þurfti til að ljúka verkinu.
Greiðasemi sem gleymist seint.
Kristján var ungur þegar
þetta var, eins og fyrr er getið,
en seinna meir myndaðist milli
okkar vinátta og við fengum að
reyna hve góðan og hjálpsaman
granna við áttum í honum. Ekki
verður það allt talið upp í þess-
um stutta pistli, en seint þakk-
að sem vert er.
Það mun hafa verið síðast-
liðið haust sem Kristján fór að
finna fyrir veikindum sem að
endingu urðu þess valdandi að
hann dvelur ekki lengur á með-
al okkar.
Haustið hafði verið honum
sem öðrum kartöflubændum
erfitt og við ræddum þau mál
en hann bar sig vel og taldi að
allt væri þetta að hafast og eng-
in ástæða væri að hafa áhyggj-
ur af öðru.
Þannig var hann, maður sem
gekk til verka með því hugar-
fari að um verkefni væri að
ræða sem takast þyrfti á við og
ljúka.
Eftir að hann var síðan far-
inn að takast á við veikindin tók
hann ætíð þannig til orða er ég
ræddi við hann: Ingimundur,
þetta er bara verkefni sem ég
þarf að takast á við.
Við fjölskyldan öll eigum svo
sannarlega góðar minningar
um Kristján Einarsson og mun-
um minnast hans af hlýjum hug
og þakklæti fyrir samskiptin
sem við áttum við hann og fólk-
ið hans allt.
Innilegar samúðarkveðjur
sendum við Margréti, börnun-
um, eftirlifandi systkinum og
öðrum aðstandendum.
Ingimundur og Þórunn.
Stjáni í Vatnsholti! Ég og
Magga mín ásamt börnum
fluttum í Vatnsholt 2 árið 2005.
Við rifum okkur úr borgarlíf-
inu og fluttum í sveitasæluna.
Það voru ekki liðnir margir
dagar áður en við fengum að
kynnast Stjána í Vatnsholti.
Öðrum eins snilling, dugnaðar-
fork og karakter hef ég ekki
áður kynnst. Það eru hrein for-
réttindi að hafa fengið að
kynnast honum og eiga hann
að sem vin. Stjáni er legend og
það eru endalaust margar sög-
ur af uppátækjum, snilli, dugn-
aði, elju, hjálpsemi, húmor,
þrautseigju og væntumþykju
hans til þeirra sem hann kunni
að meta. Stjáni hugsaði alltaf
út fyrir boxið og var einstak-
lega duglegur að rækta garð-
inn sinn.
Þar á ég bæði við kartöflu-
garðana og garðinn hans sem
sneri að ástvinum. Ég veit að
Stjáni hefði skorað í topp sem
besti pabbi í heimi. Ég þakka
allar stundir með þér, Stjáni
minn, og veit að þú ert búinn
að skipta um boddí en vélin
gengur áfram eins og þú varst
vanur að segja. Hittumst síðar,
kæri vinur, og hafðu það æv-
inlega sem best.
Þinn vinur,
Jóhann Helgi Hlöðversson.
Mig langar til að
minnast með nokkr-
um orðum mágkonu
minnar hennar Sillu
eins og hún var oft-
ast kölluð.
Þau hjón Jón og Silla komu oft
til okkar í Garðabæinn og áttum
við margar góðar stundir saman.
Oftar en ekki komu þau fær-
Helga Dagmar
Jónsdóttir
✝ Helga DagmarJónsdóttir
fæddist í Reykjavík
23. júlí 1944. Hún
lést 13. júní 2015.
Útför Helgu fór
fram 19. júní 2015.
andi hendi með
pottablóm eða ann-
að til að gleðja og
það sást á öllu hvað
Silla var smekkleg
kona. Þau komu líka
oft í sumarbústað-
inn til okkar,og í
minningunni var
alltaf gott veður.
Því oft var mikið
hlegið. Ég á líka fal-
legar minningar um
okkur tvær í eldhúsinu að vaska
upp, því oftar en ekki fóru þau
ekki fyrr en búið var að vaska
upp og ganga frá. Þá var mikið
skrafað og málin krufin til
mergjar.
Eina upplifun eigum við hjón-
in með þeim Jóni og Sillu, sem
maður upplifir ekki oft, og það
var suðurlandsskjálftinn 17. júní
2000. þar sem við sátum í sum-
arbústaðnum við Þingvallavatn
þegar jörðin skalf sem aldrei
fyrr! Svo að þegar minnst er á
þennan skjálfta, koma þau Jón
og Silla upp í hugann!
Hin síðari ár reyndust Sillu
erfið, því hún bjó við heilsuleysi
Og þessari glöðu konu reyndist
það þungbært. Og oft reyndi á
hjá henni. En Jón og börnin
þeirra reyndust henni vel. En nú
er komið að lokum vegferðarinn-
ar hennar Sillu, og við felum
hana góðum Guði.
Við hjónin vottum Jóni og
börnum þeirra okkar dýpstu
samúðar og biðjum Guð að
styrkja þau í sorginni.
Halldóra Lára Ásgeirsdóttir.
Systrakveðja
Blása blíðir vindar
en tíminn stendur kyrr,
þín vagga tendruð ljóma
björt sem áður fyrr.
Bljúgt mitt hjarta grætur
í Drottins helgidóm,
þar sem klukkur kveðja
þig með hlýjum óm.
Það blása blíðir vindar
golan strýkst við kinn,
kerti þitt er slokkanð
þig kveð í hinsta sinn.
Hljóma strengir þýðir
skyggja fer í sveit,
því sest er sól í sæinn
við þinn fagra reit.
(Karl Emil)
Með kærri þökk fyrir allar
samverustundir elsku Silla.
Þín systir,
Kristín Sveinsdóttir.