Morgunblaðið - 13.07.2016, Blaðsíða 24

✝ Hannes JónSigurður Sig-
urðsson var fædd-
ur 14. janúar 1950
í Reykjavík. Hann
lést á heimili sínu
sunnudaginn 3.
júlí 2016.
Faðir hans var
Björn Theodore
Jónasson Sigurðs-
son, prestur í Sel-
kirk og á Lundar í
Manitoba í Kanada, á Keflavík-
urflugvelli og síðar í Mountain
í Norður-Dakota í Bandaríkj-
unum, f. 29.1. 1907, d. 2.8.
1960. Foreldrar hans voru:
Jónas Ari Sigurðsson, prestur
og skáld í Norður-Dakota og
Washington-ríki í Bandaríkj-
unum, og í Saskatchewan og
Manitoba í Canada, ritstjóri
Lögbergs-Heimskringlu og
forseti Þjóðræknifélags Íslend-
inga í Vesturheimi, f. 6.5.
1865, d. 10.5. 1933, og seinni
kona hans, Stefanía Ólafs-
dóttir Sigurðsson, húsfreyja
og saumakona, síðar í New
York, f. 14.2. 1877, d. 19.9.
1959. Móðir Hannesar var Jó-
hanna Sigurjónsdóttir, ljós-
myndari í Reykjavík, f. 9.8.
1914, d. 12.11. 2010. Foreldar
hennar voru: Sigurjón Mark-
ússon, sýslumaður í Vík í Mýr-
dal og á Eskifirði, síðar full-
Hannesar og Ingunnar eru:
Rebekka, f. 22.10. 1988, nemi,
og Jóhann Benedikt, f. 13.11.
1989, nemi.
Hannes lauk stúdentsprófi
frá M.R., náttúrufræðideild, í
júní 1971. Nám í læknisfræði
við H.Í. 1971-1973 og síðan frá
1980-87 og lauk kandídatsprófi
frá læknadeild Háskóla Íslands
27. júní 1987. Leiðsögumaður
Ferðaskrifstofunnar Sunnu frá
1975-1979. Hlaut almennt
lækningaleyfi á Íslandi í febr-
úar 1988 og í Bandaríkjunum í
ágúst 1997. Kandídat á Land-
spítalanum, geðdeild, júní –
nóv. 1987 og á skurðdeild frá
des. 1987 til jan. 1988. Heilsu-
gæslulæknir á Fáskrúðsfirði
febr. – sept. 1988, á Patreks-
firði okt.– des. á Hólmavík frá
jan. 1989 til jan. 1991 og á
Flateyri frá febr. 1991 til mars
1995. Jafnframt heilsugæslu-
læknir í Þingeyrarheilsugæslu-
umdæmi 1991-95, 4. mán.
hvert ár. Aðstoðarlæknir á
Borgarspítalanum, geðdeild,
frá apríl 1995 til júní 1996.
Aðstoðarlæknir og sérfræði-
nám í geðlækningum við Karl
Menninger School of Psychi-
atry í Topeka í Kansas frá júlí
1996. Starfaði við geðlækn-
ingar í Miami, Oklahoma, frá
1996-1999 og í Portland, Ore-
gon frá 1999-2004. Hóf störf
við geðsvið Landspítala--
háskólasjúkrahúss 2004 og
starfaði þar til 2009 þegar
hann lét af störfum.
Útför Hannesar verður gerð
frá Dómkirkjunni í Reykjavík í
dag, 13. júlí 2016, klukkan 15.
trúi í fjármála-
ráðuneytinu í
Reykjavík, f. 27.8.
1897, d. 8.11.
1959, og Sigríður
Þorbjörg Björns-
dóttir, húsfreyja,
f. 30.5. 1889, d.
14.12. 1967.
1. júlí 1977 gift-
ist Hannes Maríu
Carmen Chorda-
Moradillo, f. 28.11.
1950, ritara, nú búsett á Spáni.
Þau skildu 1980. Sambýliskona
Hannesar frá 1980-1987 var
Björg Gunnsteinsdóttir, f. 2.7.
1957, nú búsett í Lúxemborg.
Foreldrar hennar eru: Gunn-
steinn Karlsson, útgefandi, f.
4.7. 1932, og Erla Eggerts-
dóttir, útgefandi, f. 27.2. 1934.
Dóttir Hannesar og Bjargar
er: Theodóra, f. 25.11. 1982,
læknir í Kaupmannahöfn, gift
Jens Nilausen Cleeman. Börn
þeirra eru Steinar Karl, f.
10.3. 2010 og Ellen Ósk, f. 8.6.
2012.
7. apríl 1989 giftist Hannes
Ingunni Susie Ólafsson, f. 15.7.
1964. Þau skildu 2003. For-
eldrar hennar voru: Veturliði
Gunnarsson, listmálari í
Reykjavík, f. 15.10. 1926, d.
9.3. 2004, og Sigríður Ólafs-
dóttir, húsfreyja í Reykjavík, f.
16.11. 1931, d. 3.6. 1998. Börn
Það er margt sem kemur upp
í hugann þegar Hannes Sigurðs-
son – einn af mínum bestu vinum
í tæp 50 ár – er kvaddur. Hann
var mikill hæfileikamaður, leiftr-
andi snjall og skemmtilegur, en
fór gjarnan eigin leiðir í lífinu og
batt þá ekki alltaf bagga sína
sömu hnútum og samferðamenn.
Hann var vinsæll meðal skjól-
stæðinga sinna á meðan hann
stundaði lækningar og margir
voru honum þakklátir. Hann bjó
yfir ríku innsæi, var snillingur í
samtölum og átti auðvelt með að
tala fólk á sitt band. Samtals-
meðferðir lágu því vel fyrir hon-
um en hann hafði einnig tileink-
að sér dáleiðslu sem
lækningaaðferð. Og sem læknir í
einangruðum héruðum gekk
hann í öll verk.
Við kynntumst á fyrsta vetri í
MR og urðum miklir mátar og
söngfélagar. Þá þegar var hann
byrjaður að standa gæsluvaktir
á Kleppi. Hannes bjó einn með
móður sinni, líkt og ég, og ekki
spillti fyrir að mæður okkar
höfðu þekkst á yngri árum. Jó-
hanna Sigurjónsdóttir móðir
hans, ávallt kölluð Adda, var
lærður ljósmyndari og rak ljós-
myndastofuna ASIS um árabil
ásamt samstarfskonu sinni. Hún
tók stúdentsmyndir af okkur fé-
lögunum 1971, m.a. af okkur
fimm vinum saman. Við endur-
tókum þann leik 25 árum síðar
en því miður ekki eftir það.
Faðir Hannesar, Theodore
Sigurdsson, var Vestur-Íslend-
ingur og m.a. prestur í Mountain
í Norður-Dakota. Hannes fluttist
þaðan heim til Íslands með móð-
ur sinni sem lítill drengur og
þekkti lítt föður sinn. En ég man
vel hvað það var honum mikil-
vægt áratugum síðar þegar hon-
um tókst að finna og koma að
leiði föður síns skammt frá
Winnipeg.
Hannes tók læknanámið í
tveimur atrennum og hóf þá síð-
ari eftir að hafa búið í nokkur ár
á Spáni. Þar starfaði hann um
tíma sem fararstjóri og greiddi
úr hvers manns vanda enda vel
talandi á spænsku. Er hann lauk
námi 1987 tóku við læknisstörf í
héraði og mér eru minnisstæðar
heimsóknir á Hólmavík og Flat-
eyri. Það voru góðir dagar. Á
árinu 1996 tók Hannes sig upp
með fjölskylduna og hélt til
framhaldsnáms í geðlækningum
á hinni þekktu Menninger-stofn-
un í Kansas-ríki en starfaði síðar
einnig í Oklahoma og Oregon.
Hann flutti heim árið 2004 og
hóf störf á geðdeild Landspít-
alans.
Hannes hafði lítinn áhuga á
efnislegum gæðum en var sífellt
að nema nýjan fróðleik og pæla í
ólíklegustu fyrirbærum. Hann
hugsaði vel um móður sína til
hinsta dags. En um það leyti
sem Adda féll frá 2010 mætti
hann margs kyns mótbyr og
heilsuleysi. Þá leitaði hann á
nýja og ókunna stigu sem gamlir
vinir hans báru ekki skynbragð
á.
Við Inga erum þakklát fyrir
að hafa átt Hannes J. S. að vini
svo lengi og vottum börnum
hans innilega samúð. Okkar
löngu samtöl og aðrar góðar
samverustundir lifa í minning-
unni. Ég veit að hann trúði á líf
eftir dauðann og lýk þessum orð-
um með tilvitnun í ljóð Jónasar
um vin sinn Tómas látinn:
Flýt þér, vinur, í fegri heim.
Krjúptu að fótum friðarboðans
og fljúgðu á vængjum morgunroðans
meira að starfa guðs um geim.
Geir H. Haarde.
Hannes J. S. Sigurðsson
læknir var maður hinna and-
stæðu fylkinga. Í honum tókust
á djúp þjáning og lamandi kvíði
annars vegar og lífsgleði og
smitandi kátína hins vegar. Sam-
viskusemi og vinnusemi á móti
nær óskiljanlegu kæruleysi. Á
góðri stund var hann ógleyman-
legur, stór og mikill á velli, talaði
hátt og hló hátt, var vel klæddur,
svolítið upp á amerískan máta,
bar sig vel og það sópaði að hon-
um. Glaðsinna, mannlegur og
hlýlegur húmoristi, vel gefinn,
vel lesinn og skáldmæltur. Af-
burða læknir, sinnti sjúklingum
af brennandi áhuga, ósínkur á
tíma sinn og vinnu í þeirra þágu.
Tókst stundum að ná góðum ár-
angri þegar flest önnur úrræði
höfðu verið reynd. Kennari af
guðs náð og kveikti áhuga og
forvitni hjá læknanemum og
yngri læknum á geðlækningum.
Að leiðarlokum er ég þakklát
fyrir þessi fáu ár sem við Hann-
es störfuðum saman á göngu-
deild geðdeildar og minnist hans
með hlýjum hug. Eftir að hann
lét af störfum hjá okkur árið
2009 skildu leiðir. Hannes komst
aldrei aftur til vinnu vegna veik-
inda. Honum voru búin erfið ör-
lög hin seinni árin. Megi hann
hvíla í friði.
Er þú á hæsta
hugðir speki
og hátt og djúpt
huga sendir.
Oft eru myrk
manna sonum,
þeim er hátt hyggja,
in helgu rök.
Nú ertu lagður
lágt í moldu
og hið brennheita
brjóstið kalt.
Vonarstjarna
vandamanna
hvarf í dauðadjúp –
en drottinn ræður.
(Jónas Hallgrímsson.)
Halldóra Ólafsdóttir.
Það ríkti mikil eftirvænting
meðal nemenda sem voru að
hefja nám við Menntaskólann í
Reykjavík haustið 1967. Við
höfðum komist í gegnum
þrengsta nálarauga í mennta-
kerfinu. Þarna voru hlutir í föst-
um skorðum, ávörp á sal, guðs-
þjónusta í Dómkirkjunni,
landsþekktir kennarar og sagan
við hvert fótmál.
Við Vesturbæingar kynnt-
umst stórum hópi úr Laugarnes-
inu. Hannes J. S. Sigurðsson var
áberandi í þessum hópi. Hann
var hávaxinn, myndarlegur,
öruggur í fasi, fljótur til svars,
orðheppinn en umfram allt hlýr
og indæll. Fólk laðaðist að hon-
um og hann var allra manna
skemmtilegastur. Við vorum
aldrei í sama bekk en með ár-
unum varð til sterkur vinahópur
sem hélt náinni vináttu allt lífið.
Við vorum samherjar á mörgum
sviðum, sérstaklega í lífsviðhorf-
um og stjórnmálum. Þegar leið á
okkar veru í MR kom í ljós að
hann stefndi á læknisfræði og
var farinn að vinna á sumrin á
spítala til að kynnast faginu.
Það var alltaf skemmtilegt í
kringum Hannes og við lentum í
mörgum ævintýrum. Vorið 1970
gaus Hekla og Hannes átti frum-
kvæði að því að fara inn að gos-
stöðvunum til að upplifa þetta.
Bronco jeppi föður míns var til
reiðu en það var ekki einfalt mál
að komast þetta. Allt gekk þó vel
að lokum og Hannes var í essinu
sínu og reitti af sér brandara.
Næsta vor höfðu tvær stelpur
sem við höfðum mikinn áhuga á
farið í Þórsmörk og aftur átti
Hannes frumkvæði að mikilli
svaðilför á jeppanum um miðja
nótt. Þar lentum við í mesta lífs-
háska sem ég man eftir þegar
jeppinn stakkst á bólakaf í
Steinsholtsá en reif sig upp úr
ánni fyrir einhverja Guðs mildi.
Við rukum út úr bílnum og föðm-
uðumst skjálfandi af geðshrær-
ingu. Ekki höfðum við erindi
sem erfiði inn í Þórsmörk en
stúlkurnar hafa verið góðar vin-
konur okkar alla tíð.
Eftir MR lá leiðin í lækna-
deild og þá byrjaði alvara lífsins.
Við náðum báðir fyrsta árs próf-
unum sem þótti mikill sigur fyrir
hvern sem var. Hugur Hannesar
stóð alltaf til geðlækninga. Hann
var náttúrubarn í mannlegum
samskiptum alltaf jákvæður og
reiðubúinn að hlusta og styðja
sjúklinga á sinn einlæga og nær-
gætna hátt. Hannes vann um
skeið í héraði á Hólmavík og
Flateyri. Þegar snjóflóðið féll á
Flateyri var hann fenginn til að
fara vestur til að veita áfalla-
hjálp. Eftir undirbúning á geð-
deildum í Reykjavík fór hann til
framhaldsnáms við virtan geð-
spítala í Bandaríkjunum þar sem
hann lærði nýja hluti og öðlaðist
meiri reynslu. Hannes var þá
orðinn þriggja barna faðir með
metnaðarfull plön og allt virtist
ætla að ganga upp hjá honum.
Árið 2004 kom hann aftur til
landsins og hóf störf á LSH.
En nokkrum árum seinna dró
ský fyrir sólu. Hjartasjúkdómur
sem hann hafði haft frá fertugs-
aldri fór að valda vaxandi erf-
iðleikum og svo komu skapgerð-
arbreytingar sem gerðu honum
erfitt fyrir að starfa í sínu fagi.
Allt þetta reyndist honum mjög
þungbært. Síðustu árin var hann
orðinn heilsulaus og því kom
andlát hans okkur ekki á óvart.
Nú er hann farinn á fund feðr-
anna, minn góði vinur sem var
svo margt gefið. Við kveðjum
hann með söknuði og vottum
börnunum dýpstu samúð.
Steinn Jónsson.
Við Hannes hittumst fyrst
sumarið 1968 inni á Kleppsspít-
ala, tveir sumarstarfsmenn á
deild 10, báðir hávaxnir og
renglulegir í hvítum jökkum.
Endalaus sumarnóttin var óræð
og full af fyrirheitum eins og lífið
framundan. Við sátum á nóttum
og bollalögðum og uppgötvuðum
sjálfa okkur í hvor öðrum. Húm-
orinn var keimlíkur, kaldhæðnin
og sýnin á lífið sjálft. Árin liðu,
leiðir okkar skildu og lágu sam-
an á ný. Hannes lagðist í ferða-
lög, kom heim og lauk lækna-
námi. Við unnum stopult saman
og alltaf var eins og við hefðum
fundist nýlega. Við hittumst í
áfallahjálpinni á Flateyri og síð-
an frétti ég af Hannesi úti í Am-
eríku. Nokkrum árum síðar unn-
um við saman á göngudeild
geðdeildar um skeið. Mannkostir
Hannesar, húmorinn, góð fag-
þekking og hjálpsemi gagnvart
sjúklingum, komu vel í ljós.
Hann var frábær læknir og
kennari og mikill húmoristi.
Jafnframt kynntist ég öðrum
eiginleikum hans og vanda-
málum. Hann hafði ákveðnar
skoðanir á lífinu sem oft fóru
ekki saman við viðtekin lögmál í
heimi læknisfræði. Stundum var
eins og hann stríddi við demón í
sjálfum sér sem ruglaði áttavit-
ann og færði hann af réttri
braut. Hannes lét af störfum
vegna veikinda sem læknir langt
um aldur fram.
Guðirnir voru Hannesi sér-
lega gjafmildir í árdaga. Hann
var manna skemmtilegastur,
myndarlegur og afburða greind-
ur. Honum gekk illa að nýta sér
allar þessar gjafir svo vel væri
og stundum var eins og þær
Hannes J. S.
Sigurðsson
24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 13. JÚLÍ 2016
Elsku elsku vin-
kona mín er dáin,
ég bara trúi því
ekki enn. En þú
varst búin að vera svo lasin,
elsku Jóhanna mín, ég hélt alltaf
að þú mundir ná þér aftur, en
þetta varð bara erfiðara og erf-
iðara. Eins og þú varst yndislega
falleg kona, áttir svo falleg börn
og varst svo góð og blíð alltaf.
Við höfðum mikið samband
áður og áttum margar góðar
stundir saman. Fyrir tíu, tólf ár-
um keyptir þú þér góðan bíl og
við ætluðum að fara eitthvað að
gamni okkar, þú varst líka komin
með bílprófið svo við ætluðum að
skiptast á að keyra. Þetta var
orðið svolítið spennandi hjá okk-
ur, þú áttir tjald og það sem við
þurftum með, en svona fór það,
það varð ekkert úr því. En þú
keyrðir og naust þess að hafa bíl-
inn þinn og keyra það sem þú
þurftir hér á Selfossi og upp í
skemmtilega sumarbústaðinn
þinn sem þið Oddur byggðuð á
fallega staðnum uppi í Gríms-
nesi.
Elsku fallega góða vinkona
mín, við kynntumst stuttu eftir
að við fluttumst á Selfoss en það
var ári seinna en þið Oddur flutt-
ust hingað. Hvernig við kynnt-
umst var gaman, frændi manns-
ins míns og konan hans komu í
heimsókn til okkar hjónanna, svo
sagðist hún ætla aðeins að
skreppa til Hönnu frænku sem
átti heima við næstu götu. Þegar
hún kom aftur sagði hún við mig:
„Þú verður að kynnast Hönnu
frænku, það er svo margt líkt á
með ykkur.“
Við vorum alveg jafn gamlar
og áttum jafngamlar dætur elst-
ar.
Svo á ég dóttir jafn gamla
elsta syni hennar. Svo áttum við
tvo syni á svipuðum aldri, og
tveir yngstu drengirnir eru jafn-
aldrar og voru alltaf í sama bekk
í skólanum en þeir léku sér oft
saman litlir drengir. Og þannig
kynntumst við, elsku vinkona
mín, og áttum svo góðan vinskap
síðan.
Ég hef saknað þín svo mikið,
elsku Jóhanna mín, ég gleymi
þér aldrei, þú hringdir oft og
baðst mig að koma í heimsókn
þegar við vorum orðnar einar.
Það var svo gaman að koma til
þín, þú byrjaðir á því að setja
disk af stað með svo fallegum
lögum sem þú elskaðir og ég líka,
svo töluðum við saman um allt og
ekkert, áttum orðið mörg barna-
börn báðar. Það var líka svo oft
gaman þegar Oddur var á lífi,
þegar við sátum í eldhúsinu á
Sléttuveginum og töluðum sam-
an en mér fannst alltaf gott að
tala við Odd, hann var svo ræð-
inn og vel heima í öllu.
Elsku Sirrý, Sveinbjörn,
Gunnar og Einar Valur, megi
Jóhanna Margrét
Einarsdóttir
✝ Jóhanna Mar-grét Einars-
dóttir fæddist 21.
mars 1934. Hún lést
18. júní 2016.
Útför Jóhönnu
var gerð 28. júní
2016.
Guð vera með ykk-
ur og fjölskyldum
ykkar, styðja ykkur
og styrkja í sorg-
inni.
Blessuð sé minn-
ing hennar.
Ída Stanleysdóttir
og Jóhann
Þorvaldsson.
Elskuleg kona er
fallin frá, Jóhanna Margrét. Ég
kynntist henni fyrir nokkrum ár-
um í sundleikfimi í Hveragerði
NLFÍ. Þar var hún með Berg-
þóru frá Forsæti, sem ég kann-
aðist vel við og kom þá til tals að
við gætum keyrt saman í bíl sem
við svo og gerðum. Svo síðar
bættust tvær aðrar við, Lísa og
Kristín, og skiptumst við á að
keyra frá Selfossi, tvisvar í viku.
En Jóhanna tók ekki þátt í að
keyra, hún sagðist bara keyra
innanbæjar á Selfossi, heldur
vildi hún borga fyrir ferðina, tók
ekki annað í mál. Við vildum það
ekki, en tókum þá ákvörðun að
það yrði þá sama verð og að fara
með strætó á milli.
Einnig man ég, undirrituð, vel
eftir Jóhönnu í skóbúðinni hjá
KÁ Selfossi, yndisleg kona í af-
greiðsluhlutverkinu. Jóhanna
fann oft upp á því að bjóða okkur
í vöfflukaffi er heim var komið úr
sundinu. Hún var nú ekki lengi
að skella saman í vöfflur og baka
og hella upp á kaffi og dekka fal-
legt á borðið, alveg aðdáunar-
vert. Þá var margt spjallað og
gaman.
Hún átti gullfallegt heimili,
skreytt með listaverkum eftir
hana sjálfa, það voru ljósmyndir
innrammaðar uppi á vegg, alls
konar glerlist bæði lampaskerm-
ar og skraut í gluggum og svo
keramikborðplötur – allt svo fal-
legt og vel gert. Hún var lista-
maður með meiru. Svo var garð-
urinn hennar líka fallegur. Þar
hékk merkileg róla til að liggja í.
Ég spurði: „Notar þú þetta?“ „Já
það geri ég á sumrin, oft og
mörgum sinnum.“ Hún sagði að
það væri ekkert mál að komast
upp í róluna og yndislegt að
liggja þar í góðu veðri.
Það var sorglegt að árið 2015
fór að bera á lasleika hjá henni.
Við fórum stöllurnar þrjár til
hennar á Sólvelli Eyrarbakka.
Okkur brá að sjá hana, en hún
hélt sinni fegurð, alltaf svo ung-
leg. Sundferðirnar og kaffistund-
irnar munu seint gleymast í okk-
ar hjörtum. Ég kíkti stundum til
hennar á milli sundtíma, en allt
of sjaldan. Hún var kvödd frá
Selfosskirkju 28. júní síðastliðinn
við mikinn mannfjölda og athöfn-
in var sérstaklega falleg og sér-
stök, mun seint gleymast.
Kveðja senn ár
og ókomnir dagar
að mér víkja,
er ekkert betra
en eiga vini
sem aldrei svíkja.
(Höf. ók.)
Fyrir hönd okkar sem keyrð-
um saman í sundið,
Sólrún Guðjónsdóttir.
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð,
vináttu og kærleika vegna andláts og
útfarar
JÓNS AÐALSTEINS JÓNSSONAR,
Nóna frá Hömrum,
Mýrarvegi 111, Akureyri.
.
Elín Inga Jónasdóttir,
Bryndís Arna,
Hinrik Már,
Friðrik Þór og fjölskyldur.