Morgunblaðið - 24.11.2016, Blaðsíða 29

MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 24. NÓVEMBER 2016
„Ég á kjól á þig
sem ég hef ekki get-
að notað, hann er of
stuttur fyrir mig,“ sagði Búdda
eitt sinn þegar ég var í heimsókn
hjá henni fyrir 15 til 20 árum.
Fyrsta hugsun mín var hvort hún
héldi virkilega að ég gæti notað
kjól sem hæfði hennar aldri. Það
var 27 ára aldursmunur á okkur.
Búddukjóllinn hefur fylgt mér
síðan og er enn í notkun. Kjóllinn
er nefnilega sígildur og aldurlaus
eins og fyrri eigandi hans. Ég
kynntist Búddu vegna þess að
hún var mamma vinkonu minnar,
hennar Öggu. Það er bara þannig
í þeirra fjölskyldu að stofnir þú til
vinskapar við einn meðlim þá
fylgir allur ættboginn með. Allt
hennar fólk er skemmtilegar og
vandaðar manneskjur sem ég er
þakklát að eiga samleið með.
Búdda var frá miklu tónlistar-
heimili í Vestmannaeyjum þar
sem faðir hennar var hið ástsæla
tónskáld Oddgeir Kristjánsson.
Sjálf var hún músíkölsk og lærði á
píanó. Eina sögu læt ég fjúka hér
sem hún sagði mér. Um tíma var
hún organisti í Landakirkju. Þá
var sr. Jóhann Hlíðar prestur í
Eyjum. Eftir fyrstu athöfnina
sagði Jóhann að hann hefði aldrei
verið svona snöggur með messu
því organistinn var alltaf byrjað-
ur að spila áður en hann gat lokið
máli sínu. Búdda hafði góðan
húmor og gat gert óspart grín að
sjálfri sér. Hún var skemmtilega
hvatvís í jákvæðri merkingu þó,
hjartahlý og hláturmild. Hún
hafði lifandi áhuga á mönnum og
málefnum, hafði ríka réttlætis-
kennd, var víðlesin og kunni
ógrynni ljóða.
Að leiðarlokum vil ég þakka
vináttu og ógleymanlegar sam-
verustundir.
Við hjónin vottum ástvinum
Hrefna Guðbjörg
Oddgeirsdóttir
✝ Hrefna Guð-björg Odd-
geirsdóttir fæddist
1. ágúst 1931. Hún
lést 16. nóvember
2016.
Útför Hrefnu fór
fram 23. nóvember
2016.
öllum okkar samúð.
Minning um dásam-
lega konu lifir.
Guðmunda
Steingríms-
dóttir.
Fjögurra eða
fimm ára hleyp ég
óþreytandi um alla
Mávahlíð 1, Reykja-
hlíðarmegin, en
enda alltaf á sama
staðnum, hringlaga teppinu í stof-
unni. Þar er ekkert skemmtilegra
en að hlaupa í endalausa hringi.
Hún sest við píanóið og fer að
spila einhverja dásamlega tónlist.
Ég stoppa, aldrei þessu vant, og
sest niður, á mitt teppið. „Hvað
ertu að spila,“ spyr ég. „De-
bussy,“ segir Búdda og heldur
áfram. Hún lýkur verkinu, Ara-
besque No.1, og ég segi: „Aftur!“.
Hún hefst handa og byrjar aftur.
Þegar hún lýkur verkinu í annað
sinn heyrist: „Aftur!“. Eftir þetta
bið ég Búddu um að spila
Debussy í hvert skipti sem ég
kem í heimsókn.
Þetta er fyrsta tónlistarminn-
ingin mín og þegar ég lít til baka
er víst að þetta augnabil mótaði
mig fyrir lífstíð. Búdda að spila
Debussy.
Ég átti fleiri svona augnablik
með Búddu. Ég man hvernig
áhugi minn á þjóðsögum kviknaði
í kjöltu hennar þar sem hún las
fyrir mig sögur, leikandi allar
persónurnar. Við skríktum bæði
af hlátri yfir tilburðum hennar.
Í þrjósku minni sem ungur
drengur neitaði ég að læra á
klukku eða læra að lesa. Búdda
hins vegar plataði mig til þess að
læra hvort tveggja. Með húmor,
gleði og áhuga dró hún mig inn í
töfraheim listanna.
Þegar ég fluttist út til Amer-
íku, átta ára gamall, fékk ég
reglulega senda pakka frá Búddu
og ömmu Svövu með öllum Andr-
ésblöðunum sem voru nýkomin
út. Þetta gerðu þær til að við-
halda íslenskukunnáttunni minni.
Þessi áhugi Búddu á högum og
velferð minni dvínaði aldrei. Það
var alltaf sama kímnin og gleðin í
öllum okkar samtölum, alveg eins
og þegar ég sat í kjöltu hennar.
Sameiginlegur áhugi okkar á
tónlist var oftast miðpunktur vin-
áttu okkar og þá sérstaklega tón-
list Oddgeirs, föður hennar. Í
löngum samtölum fræddi hún mig
um allt sem ég vildi vita varðandi
æsku hennar og uppeldi í Vest-
mannaeyjum. Við ferðuðumst þar
saman í gegnum alla tónlistina,
gleðina og sorgirnar. Ég held að
ég hafi ekki þekkt neina mann-
eskju jafn vel og hana Búddu og
enginn skilið mig jafn vel og hún.
Í gegnum þjóðsögurnar, Geira-
lögin og Debussy verður alltaf
stutt í hana Búddu.
Hafsteinn Þórólfsson.
Við sem störfuðum með Hrefnu
minnumst hennar með miklum
hlýhug. Hún var bókavörður á
Borgarbókasafni Reykjavíkur en
helsta starf hennar á bókasafninu
var símavarsla.
Hún hafði unnið hjá Pósti og
síma í Vestmanneyjum, var þaul-
vön, rödd hennar einstaklega
þægileg og hvers manns vanda
vildi hún leysa.
Hrefna var hrókur alls fagnað-
ar þegar svo bar undir og gat ver-
ið óbærilega fyndin. Hún kom
strax auga á furðulegustu og
skondnustu hliðar flestra mála.
Það var oft mikið hlegið þegar
Hrefna var á staðnum.
Og auðvitað, eins og hún átti
kyn til, var hún ákaflega músík-
ölsk.
Eftir að Hrefna hætti störfum
sjötug sáum við því miður allt of
lítið til hennar. Stundum var þó
hringt í hana ef safngestur þurfti
að vita höfund texta, ljóðs eða
lags, eða kunni upphafslínur og
vantaði framhaldið. Þá var sjaldn-
ast komið að tómum kofunum hjá
Hrefnu.
Innilegustu kveðjur til að-
standenda. Blessuð sé minning
hennar.
Fyrir hönd samstarfsfólks á
Borgarbókasafni Reykjavíkur,
Ingvi Þór Kormáksson.
Í dag kveðjum við elskulega
vinkonu með söknuði en jafnframt
innilegu þakklæti. Bússa var með
okkur í hópi sem hittist reglulega.
Hún setti sinn sterka svip á sam-
kundurnar með sínum skemmti-
legu og hnyttnu tilsvörum og
orðalagi. Henni var annt um fjöl-
skylduna sína og þegar þau bar á
góma þá hét það einfaldlega
„Gömlu lögin sungin og leikin“.
Það var sérstaklega skemmti-
legt að sækja hana heim. Heimilið
svo listrænt og smekklegt og veit-
ingarnar ekki af verri endanum,
ómótstæðilegar. Hún á eftir að
lifa í huga okkar og við munum
rifja upp skemmtilegar stundir
með henni um ókomin ár. Innileg-
ar samúðarkveðjur til fjölskyldu
hennar og vina.
Guðrún Margrét, Anna, Guð-
rún, Eygló, Rakel, Hulda,
Berglind, Erna og Anna
Björg.
Það er ekki sjálfgefið að maður
fái að njóta elsku og umhyggju
fólks í sínu nánasta umhverfi. Og
það er heldur ekki sjálfgefið að
maður eignist góða vini úr nær-
umhverfi sínu.
Allt frá því að ég man eftir mér
hefur Bússa verið hluti af lífinu.
Ég á mínar allra fyrstu minning-
ar úr Vestmannaeyjum, á Heið-
arvegi að leika mér við Geira son
hennar. Hann er sjö mánuðum
eldri en ég og við höfum fylgst að
alla tíð. Hann á þessa fjölskyldu
og átti þessa móður, hana Bússu,
sem alltaf tók mér af sinni ein-
stöku elsku og væntumþykju. Við
áttum það til, örsjaldan, að vera
ódælir í æsku, klifum fjöll, stálum
sérríi og drukkum og gerðum
ýmislegt sem ekki má en skamm-
irnar voru alltaf einhvern veginn
þannig að maður fann alltaf elsk-
una skína í gegn þó svo að sumir
virtust reiðir. Þannig var Bússa,
tilfinninganæm og viðkvæm en
alltaf elskuleg.
Ég flutti til Reykjavíkur tæp-
lega átta ára og skildi þá með
okkur Geira um skeið. Bússa
flutti með Martin til Reykjavíkur
skömmu síðar í Mávahlíð 1 þar
sem hún bjó æ síðan. Við bjugg-
um skammt frá, í Mávahlíð 22, og
var hún tíður gestur þar. Geiri
flutti nokkru síðar frá Vest-
mannaeyjum og flutti þá í Máva-
hlíð 1.
Það var því oft komið við hjá
Bússu á unglingsárunum og
langt fram yfir tvítugt. Og það
var alltaf sama elskan í bland við
góð ráð og létt uppeldi. Þótt mað-
ur á yfirborðinu hafi talið sig yfir
það hafinn að taka slíkum ráðum
á unglingsaldri hlustaði ég alltaf
af athygli á það sem hún sagði.
Hún vakti líka athygli okkar og
áhuga á ýmsu öðru, eins og klass-
ískri tónlist, sem hún hafði sjálf
mikið yndi af auk þess sem hún
lék dável á píanó.
Það var alltaf líf og fjör í boð-
um þar sem Bússa var. Hún var
óhemju skemmtileg kona og
sagði vel frá. Það var einstök
skemmtun þegar hún sagði sögur
úr Eyjum og af fólki sem hún
hafði mætt á lífsleiðinni. Hún sá
spaugilegu og skemmtilegu hlið-
arnar á fólki og allt var það
græskulaust.
Ég kynnti Bússu og Aldísi í af-
mælisboði hjá móður minni. Hún
tók henni alveg sérlega vel og var
hún ævinlega mjög vinsamleg í
hennar garð.
„Er einhver farinn að hefa
sig,“ sagði Bússa síðar í öðru af-
mælisboði hjá mömmu þegar hún
heyrði ávæning af því að Aldís
væri ólétt. Svo þegar Ási minn
fæddist færði hún okkur góðar
gjafir og hún táraðist í skírninni
hans þegar sungið var lagið „Ég
vildi geta sungið þér“ sem faðir
hennar samdi og pabbi minn
gerði texta við.
Ég geymi vel eintak af „Vor
við sæinn“, nótnahefti með lögum
Oddgeirs Kristjánssonar, föður
hennar, sem hún gaf mér í af-
mælisgjöf fyrir margt löngu. Í
heftið skrifaði hún: „Til Óla í Bæ
með kveðju frá Bússu“. Hún kall-
aði mig alltaf Óla í Bæ, sem mér
þótti alltaf vænt um og hljómaði
svo fallega þegar hún sagði það.
Það sem er líka fallegt við kveðj-
una í nótnaheftinu er skriftin,
Bússa hafði alveg sérlega fallega
rithönd.
Það hafa verið forréttindi mín
að fá að umgangast þessa konu
og eiga hana að. Blessuð sé minn-
ing Hrefnu Oddgeirsóttur.
Ólafur Ástgeirsson.
Ástkær móður-
bróðir okkar er
horfinn á vit nýrra ævintýra.
Fjöldi skyldmenna umvefur ef-
laust í annarri vídd vélstjórann,
ættfræðinginn, matgæðinginn,
ljóðskáldið og hagleiksmanninn
Guðmund Valberg Sigurjóns-
son.
Við systur urðum þess aðnjót-
andi að fæðast inn í stórfjöl-
skyldu að ítalskri fyrirmynd þar
sem stórar hugsjónir, átök og
sorgir til jafns við glaðværð,
sögusagnir, kveðskap og um-
fram allt háværð voru í heiðri
höfð – já, Valbergsgjallandinn
var aldrei langt undan. Mummi
frændi var einn af stoðum þess-
arar stórfjölskyldu.
„Á ekki að kveðja Mumsa
pumsa?“ kvað ávallt við í and-
dyrinu á Reynimelnum og síðar
Stapaselinu, þegar aðfangadags-
gleðin var á enda og Mummi
Guðmundur Val-
berg Sigurjónsson
✝ GuðmundurValberg Sigur-
jónsson vélfræð-
ingur fæddist 20.
ágúst 1930. Hann
lést 30. október
2016.
Útför Guð-
mundar fór fram
16. nóvember 2016.
frændi sem ausið
hafði frænkur sínar
gjöfum og góðgæti
hélt út í jólanóttina.
Síðar áttu heim-
sóknir þeirra hjóna
Mumma og Diddu,
rétt fyrir jól, eftir
að gleðja okkur og
ekki síst börn okkar
systra. Já, þær eru
margar minning-
arnar sem hrannast
upp. Næstum heil kynslóð hefur
kvatt þennan heim. Af sjö systk-
inum, þeim Jóhanni, Siggu, Óla,
Mumma, Nonna og Erlu, stend-
ur Ari frændi nú einn vaktina í
fjölskyldu hinna háværu Val-
berga.
Með tár í augum og gleði í
hjarta þökkum við systur
Mumma frænda samfylgdina um
leið og við vottum Ara, Diddu og
fjölskyldunni allri okkar dýpstu
samúð.
Oft hann hefur glatt sá er kveður
sem og til funda fer við sína feður.
Eftir situr þá þitt hjarta meyrt og kalt
- hafðu þökk fyrir allt og allt.
(JGG 2016)
Guð blessi minningu Mumsa
pumsa.
Jóna Guðrún og Þórunn
Guðmundsdætur.
Faðir minn
kynntist honum
ungum manni í er-
indrekstri sínum
fyrir Alþýðusambandið vestra á
fyrri hluta síðustu aldar. Móðir
mín og móðuramma, sem dvald-
ist á heimili okkar, þekktu hins
vegar Önnu frá Seyðisfirði, dótt-
ur sýsluritarans, en þær voru úr
kaupfélaginu, dóttirin þar og
kaupfélagsstjórafrúin. Það þótti
því sjálfsagt að leita til Tómasar,
þegar meltingarsjúkdómar herj-
uðu á fjölskylduna. Við vorum
heldur ekki svikin af því, enda
Tómas með eindæmum traustur
og góður læknir, og skemmtileg-
ur að auki. Því fékk ég aðallega
að kynnast, þar sem ég hef verið
meltingarveik alla mína ævi.
Í fyrsta skipti, sem ég fékk
magabólgu, og fékk ráðleggingar
um mataræði hjá Tómasi, spurði
ég hann í sakleysi mínu, hvort
mér væri óhætt að borða skötu.
Tómas var ekki lítið undrandi,
þar sem skatan var Austfirðing-
um ókunnur fiskur nema af af-
spurn, hvað sem síðar hefur orð-
ið, og spurði, hvort ég borðaði
skötu. Raunar vissi hann að faðir
minn myndi borða þann fisk, en
tæplega við mæðgurnar. Þá sagði
ég honum, að allir í fjölskyldunni
borðuðu skötuna með bestu lyst á
hverjum laugardegi og náttúr-
lega á Þorláksmessu, og þætti
Tómas Árni
Jónasson
✝ Tómas ÁrniJónasson fædd-
ist 5. október 1923.
Hann lést 5. nóv-
ember 2016. Útför
Tómasar Árna var
gerð 14. nóvember
2016.
þetta hið mesta lost-
æti. Hann furðaði
sig stórum á því og
spurði, hvernig faðir
minn hefði farið að
þessu. Ég sagði
honum það, en
leyfði mér líka að
spyrja, hvort börnin
hans borðuðu ekki
skötu, sem hann
játti, en átti greini-
lega ekki von á
þessu.
Þegar móðir mín veiktist af
krabbameini í ristli, og henni var
vísað til læknanna á Landsspít-
alanum í rannsókn, þótt ekkert
kæmi út úr þeirri skoðun, og hún
var ekki nógu ánægð með það, og
fann sig sífellt veika, þá hafði hún
samband við Tómas, sem furðaði
sig á kollegum sínum á Landspít-
alanum, og sagði, að þeir á
Landakoti myndu ekki gefast svo
fljótt upp, enda gat hann og hans
lið þar fundið fljótt orsökina. Þar
fékk móðir mín líka að vera inni
lengst af, þar sem Tómas vissi að
ég hafði varla tök á því að hafa
hana heima svo veika. Þannig
reyndist Tómas okkur ævinlega
vel, hvenær sem á þurfti að halda.
Þess vegna er efst í huga mér
einlægt og innilegt þakklæti fyrir
alla þá góðu læknisþjónustu,
góða viðkynningu og vináttu, sem
hann lét mér og mínum í té gegn-
um árin, þegar ég nú sé á eftir
honum yfir móðuna miklu, og bið
honum allrar blessunar Guðs, þar
sem hann er nú. Önnu og öðrum
aðstandendum votta ég innilega
samúð.
Blessuð sé minning Tómasar
Árna Jónassonar læknis.
Guðbjörg Snót Jónsdóttir.
Móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
GUNNHILDUR SIGURÐARDÓTTIR,
Fjarðarstræti 2, Ísafirði,
lést á hjúkrunarheimilinu Eyri á Ísafirði
21. nóvember. Útförin fer fram frá
Ísafjarðarkirkju laugardaginn 26. nóvember
klukkan 14.
.
Sigríður Árnadóttir,
Steinunn Ragnheiður Árnadóttir, Róbert Guðfinnsson,
Ása Árnadóttir, Ólafur Marteinsson,
Jón Guðmundur Árnason,
Sigurður Sverrir Árnason,
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi
og langafi,
SIGMUNDUR ANDRÉSSON
bakarameistari,
Vestmannaeyjum,
lést á hjúkrunar- og dvalarheimilinu
Hraunbúðum 16. nóvember. Útförin fer fram frá Landakirkju í
Vestmannaeyjum laugardaginn 3. desember klukkan 13.
.
Dóra Bergs Sigmundsdóttir, Sigmar Magnússon,
Bergur Magnús Sigmundsson,
Andrés Sigmundsson,
Óskar Sigmundsson, Oddný Huginsdóttir,
börn, tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn.
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug vegna andláts og útfarar
ÞÓRÓLFS ÁRMANNSSONAR
frá Myrká.
Fyrir hönd fjölskyldunnar,
.
systur hins látna.
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug vegna andláts og útfarar ástkærrar
móður okkar, tengdamóður, ömmu og
langömmu,
KÖTLU MAGNÚSDÓTTUR,
Hraunvangi 7, Hafnarfirði.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki á
Ölduhrauni 3-B Hrafnistu, fyrir einstaka
alúð og umhyggju.
.
Freyja Matthíasdóttir, Þór Matthíasson,
Edda Matthíasd. Swan, Edward M. Swan,
Sif Matthíasdóttir, Jörundur Svavarsson
og fjölskyldur.