Morgunblaðið - 23.12.2016, Blaðsíða 26

26 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 23. DESEMBER 2016
✝ Hjálmar A.Stefánsson
húsasmiður fædd-
ist í Bakkakoti í
Vesturdal, Skaga-
firði, 27. ágúst
1926. Hann lést á
Vífilsstöðum 5.
desember 2016.
Foreldrar hans
voru Oddný Sigur-
rós Sigurðardóttir
og Stefán Jóhann-
esson.
Tvítugur að aldri var Hjálm-
ar kominn að Reykjalundi í
Mosfellssveit þar sem hann
kynntist eftirlifandi eiginkonu
sinni, Önnu Þ. Víglundsdóttur.
Þau giftust árið 1947 og voru
fyrsta parið til að gifta sig á
Reykjalundi. Árið 1961 flutti
fjölskyldan til Kópavogs, þar
sem Hjálmar starf-
aði í Trésmiðju
Sigurðar Elíasson-
ar. Hjálmar starf-
aði þar til 1977
þegar hann stofn-
aði Tempó,
innrömmun í
Kópavogi, og rak
til 1999. Síðustu
árin bjuggu Hjálm-
ar og Anna á
Snorrabraut í
Reykjavík.
Hjálmar og Anna eignuðust
sex börn. Þau eru: Stefán
Gunnar, f. 1948, Ásbjörn, f.
1949, Dagný Mjöll, f. 1951,
Oddný Sigurrós, f. 1956, Gunn-
ar Lárus, f. 1965, og Hjálmar
Þorbjörn, f. 1967, d. sama ár.
Útför Hjálmars hefur farið
fram í kyrrþey.
Vinur minn Hjálmar Stefáns-
son er farinn í hina miklu ferð
sem bíður okkar allra, vona ég að
hann hafi fengið góða ferð og góð-
ar móttökur á hinum nýja stað.
Leiðir okkar Hjálmars lágu sam-
an í fyrsta skipti fyrir réttum 13
árum, þegar börnin okkar þau
Gunnar og Bjarnveig urðu hjón,
og voru komin með Dagbjart okk-
ar þriggja mánaða. Þá var mér
boðið í jólaboð heim til þeirra
hjóna Hjálmars og Önnu. Það fór
strax mjög vel á með okkur og var
yndislegt að heimsækja þau hjón
þá og alltaf síðar. Eitt það fyrsta
sem ég tók eftir hjá Hjálmari var
hans einstaka bros, hann brosti
ekki bara með vörunum og aug-
unum, hann brosti með öllu and-
litinu, og það hreinlega lýsti upp í
kringum hann með þessu ein-
staka hlýja og bjarta brosi. Og
mun ég muna það alla tíð. Það eru
ein af forréttindum mínum í þessu
lífi að hafa fengið að kynnast
þessum heiðurshjónum og er ég
að eilífu þakklátur fyrir það.
Næst lágu leiðir okkar saman á
Kanaríeyjum og áttum við þar
góðar stundir saman og þrátt fyr-
ir háan aldur þeirra hjóna var
ekkert gefið eftir, fórum við sam-
an út að borða og dansa á eftir
mörg kvöldin og skemmtum okk-
ur konunglega saman. Á sumrin
kom ég alltaf til Íslands og heim-
sótti þau þá gjarna í sumar-
bústaðinn þeirra á Þingvöllum.
Þar voru alltaf nýbakaðar pönnu-
kökur og ljúfmeti á borðum. Allt-
af komum við þangað saman, ég
og Giedra kona mín, ásamt Bjarn-
veigu, Gunnari og börnum þeirra.
Eitt skiptið vorum við niður við
vatn að veiða saman þegar Elísa-
bet mín, líklega fimm til sex ára,
fór að hafa miklar áhyggjur af því
að allar pönnukökurnar yrðu bún-
ar ef við færum ekki að drífa okk-
ur upp í bústað. Og hló Hjálmar
þá að afastelpunni sinni og sagði
henni að þau gleymdu nú ekki að
geyma pönnsur fyrir pönnsus-
telpuna sína.
Hjálmar var alltaf að sýsla eitt-
hvað og þegar hann var orðinn
líklega 85 eða 86 ára tók hann sig
til og byggði svefnhús frá grunni
við sumarhúsið. Við hittumst allt-
af á hverju ári, ýmist heima hjá
Bjarnveigu og Gunnari eða hjá
þeim, og voru það alltaf góðar og
notalegar stundir til að setja í
minningapokann. Ég var svo
heppinn að vera heima á Íslandi í
sumar sem leið, þegar minn mað-
ur hélt upp á níræðisafmæli sitt,
og hitti þar stærsta hluta af hans
einstöku fjölskyldu. Þar varð okk-
ar hinsta kveðjustund og gat hún
ekki orðið öllu betri eða eftir-
minnilegri.
Kæri Gunnar minn, ég votta
þér og allri þinni stórfjölskyldu
mína innilegustu samúð við fráfall
þíns yndislega föður. Og Anna
mín, þér votta ég sérstaklega
mína samúð og vona að meistar-
inn okkar mikli veiti þér styrk og
kraft til að takast á við lífið. Aftur
eins og ég er búinn að segja, það
voru forréttindi og heiður að fá að
kynnast þér og eiga með þér sam-
leið þó stutt væri, Hjálmar minn.
Magnús og Giedra
Sigurðsson.
Nú er bróðir og vinur minn,
Hjálmar A. Stefánsson, horfinn
yfir móðuna miklu og við sem eft-
ir stöndum á ströndinni hérna
megin við fljótið kveðjum hann
með söknuði og trega, en jafn-
framt með innilegu þakklæti fyrir
langa, góða og dyggilega og um-
fram allt skemmtilega samfylgd.
Þrátt fyrir ýmislegt heilsuleysi
framan af ævi náði þessi góði
bróðir minn háum aldri, því að á
liðnu sumri fagnaði hann níræð-
isafmæli sínu. Taldi hann sjálfur
það stórmerkan áfanga eftir allt
sem á undan var gengið
Hjálmar bróðir var einstaklega
vel gerður til lífs og sálar. Hann
var einstakt ljúfmenni í allri um-
gengni, vinamargur og vinafast-
ur. Verkmaður var hann líka góð-
ur og má segja að allt léki í
höndum hans. Listfengur var
hann í besta lagi og fékkst við að
teikna og mála í lausum stundum
á yngri árum. Einnig átti hann
létt með að setja saman vísur,
þegar svo bar undir. Ungur lærði
hann húsasmíði og vann sem
smiður um langt árabil. Síðan
eignaðist hann innrömmunarstof-
una Tempó í Kópavogi og rak
hana lengi með miklum ágætum.
Um það geta þeir mörgu sem áttu
viðskipti við Tempó borið vitni,
því að þar mættu menn aðeins
kurteisi, ljúfmennsku og sann-
girni í öllum samskiptum.
Á yngri árum stundaði Hjálm-
ar bróðir ýmislegt útilíf í frístund-
um sínum. Meðal annars greip
hann í stangveiði í ám og vötnum
og naut þess í ríkum mæli. En í
seinni tíð festu þau hjónin, Hjálm-
ar og Anna, kaup á sumarbústað í
Miðfellslandi við Þingvallavatn.
Það var að vísu ekkert stórhýsi,
en Hjálmar endurbætti það
margvíslega, stækkaði og færði
allt til betri vegar. Einnig ræktaði
hann blóm og tré á lóðinni, svo að
þarna áttu hann og fjölskyldan öll
sannkallaðan unaðsreit þar sem
gott var að leita hvíldar frá erli
dagsins í nánum tengslum við ein-
staklega fagurt umhverfi.
En nú er lífsgöngu þessa mæta
manns lokið. Fyrir mig var það
sérstakur ávinningur að eiga
þennan góða dreng sem bróður.
Við höfðum alist upp saman og
vinátta okkar verið traust og
óbrigðul frá björtum bernsku- og
æskudögum. Eitthvað strjáluðust
samfundir öðru hverju á langri
leið, því að vegir liggja til allra
átta. En þótt samfylgdin væri
ekki samfelld dvínaði aldrei sú
trausta vinátta sem við höfðum
bundist í æsku. Slík vinátta er
eins og ljós sem lýsir upp um-
hverfið og auðgar tilveruna.
Að leiðarlokum þakka ég
Hjálmari bróður mínum fyrir
trausta og einlæga vináttu á
langri ævi og óska honum velfarn-
aðar á nýju tilverustigi. Þá send-
um við Guðrún okkar einlægustu
samúðarkveðjur til eftirlifandi
eiginkonu hans, Önnu Þorbjargar
Víglundsdóttur, og barna þeirra,
barnabarna og annarra vanda-
manna. Megi minningin um þenn-
an góða dreng og ljúfmenni lýsa
upp tilveruna nú á stund sorgar
og saknaðar. Og megi góður Guð
blessa minningu Hjálmars Alex-
anders.
Jón R. Hjálmarsson.
Elsku Hjálmar minn. Mikill er
sá söknuður sem þú skilur eftir
þig en minningarnar sem ég á af
þér og öllum okkar samræðum og
skrafi eru minningar sem ég met
mikils. Nú þegar þú hefur kvatt
okkur öll og fengið loks svarið við
því hvað er
fyrir handan þá fyrst áttar
maður sig á hversu miklum fjár-
sjóði maður bjó að í þér. Endalaus
uppspretta af kvæðum, sögum og
spekúleringum þar sem ekkert
var þér óviðkomandi. Ég tel mig
vera betri mann og betri föður
eftir að hafa fylgst með þér sýna
börnunum mínum, og í raun öllum
sem komu nálægt þér, hversu
vænn, góður og umburðarlyndur
þú varst og hvernig þú smitaðir
frá þér lífsvilja og gleði. Þú hefur
alltaf verið mér fyrirmynd og
mun ég alltaf kunna þér þakkir
fyrir allt sem þú hefur gefið mér
og gert. Hvíl í friði elsku hjartans
vinur.
Er mánaljósið, fegrar fjöllin
Ég feta veginn minn.
Dyrnar opnar draumahöllin
Og dregur mig þar inn.
(Einar Georg Einarsson.)
Funi Magnússon.
Hjálmar A.
Stefánsson
✝ RagnheiðurÞyri Jónsdóttir
fæddist í Sandfells-
haga í Öxarfirði
19. apríl 1921. Hún
lést á Hrafnistu í
Hafnarfirði 6. des-
ember 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Jón Sig-
urðsson, bóndi í
Sandfellshaga, f. í
Laxárdal í Þistil-
firði 17.12. 1884, d. 1.2. 1971,
og Kristín Helga Friðriksdóttir
húsfreyja, f. á Víðirhóli á Hóls-
fjöllum 11.8. 1881, d. 2.4. 1970.
Systkini Ragnheiðar Þyri eru:
Árni, f. 19.1. 1914, d. 3.3. 2008,
Hrefna, f. 18.1. 1916, d. 13.1.
2009, Sigurður, f. 10.11. 1917,
d. 6.11. 2008, Friðrik Júlíus, f.
5.10. 1918, Stefán Ólafur, f.
23.9. 1922, og Guðmunda Her-
borg, f. 9.7. 1926, d. 18.10. 1990.
Ragnheiður Þyri fór í Hús-
stjórnarskólann á Laugalandi
1937 þar sem hún fann ævistarf
1910, d. 23.2. 2000. Börn Júlíu
og Ragnars eru: 1) Ómar, f.
1.12. Fyrri kona hans var
Brynja Björg Bragadóttir, f.
24.12. 1956, d. 10.7. 2013, synir
þeirra eru: Ragnar, f. 11.6.
1980, hann á einn son, Birgi, f.
6.1. 1984, Gunnar Ölvir, f.
13.10. 1986, d. 6.3. 2001, og
Arnar, f. 21.4. 1992. Seinni
kona hans er Hildur Björg
Hrólfsdóttir, f. 13.6. 1963. 2)
Jóna Arnfríður, f. 24.2. 1960.
Maður hennar er Magnús Dani-
elsen, f. 29.9. 1955, börn þeirra
eru Breki, f. 1.8. 1990, og Tara
Þöll, f. 13.11. 1993. 3) Svein-
björn, f. 17.4. 1962. Fyrri kona
hans var Svava Bjarnadóttir, f.
21.5. 1964, börn þeirra eru
Daníel, f. 2.6. 1984, hann á eina
dóttur, Þór, f. 25.9. 1987, Þyrí,
f. 26.8. 1991, og Þórdís, f. 19.2.
1993. Seinni kona hans er
Ragnhildur Magnúsdóttir, f.
17.4. 1965. 4) Þórdís, f. 18.3.
1964, maður hennar er Sívar
Árni Scheving, f. 5.8. 1965,
þeirra börn eru Jóhanna Júlía,
f. 16.8. 1987, hún á tvö börn,
Atli Freyr, f. 5.10. 1990, og
Yrsa Ír, f. 11.8. 1997.
Ragnheiður var jarðsungin
frá Langholtskirkju 15. desem-
ber 2016.
sitt, matreiðsluna.
Hún aflaði sér líka
frekari menntunar
á því sviði í Dan-
mörku, þar sem
hún lærði að elda
heilsufæði og sér-
fæði fyrir sjúkra-
hús og seinna öðl-
aðist hún réttindi
sem matráður frá
Fjölbrautaskól-
anum í Breiðholti.
Hún vann á ýmsum stöðum áð-
ur en hún kom til Reykjavíkur
og vann við eldhúsverk á
Kleppi og síðan á Vífilsstöðum
þangað til hún fór á eftirlaun.
Hún eignaðist eina dóttur, Júl-
íu, f. 25.6. 1937. Faðir Júlíu var
Jón D. Jónsson, f. 20.11. 1914,
d. 1.6. 2003. Júlía er gift Ragn-
ari Imsland, f. 22.3. 1936. For-
eldrar Ragnars voru Kristján
Imsland frá Seyðisfirði, f. 24.4.
1905, d. 15.7. 1972, og Guðný
Martha Höskuldsdóttir frá
Grund við Djúpavog, f. 21.10.
Kæra vinkona mín og
frænka. Ég átti fallega og
hljóða kveðjustund með þér,
reyndar án þinnar vitundar
tveimur dögum áður en þú
kvaddir og er mjög þakklát fyr-
ir það.
Við vissum hvor af annarri
frá því ég var 16 ára í heim-
sókn hjá afa og ömmu á Syðra-
Lóni. Þar sem ég var búsett á
Vestfjörðum var ég að sjálf-
sögðu kynnt fyrir öllum skyld-
mennum mínum á staðnum, þar
á meðal þér. Þú bjóst í for-
eldrahúsum á Sandfellshaga og
hjúkraðir ömmu okkar af mik-
illi alúð þar til hún lést 104 ára.
Þá fluttir þú suður.
Við vissum alltaf hvor af
annarri en hittumst ekki mikið
fyrr en fluttum í sömu blokk í
Ljósheimum.
Vinátta okkar þróaðist en
smám saman áttuðum við okk-
ur á að við áttum fullt af sömu
áhugamálum, við hittumst
reglulega, vorum þá báðar mik-
ið einar, minn maður til sjós og
þú einhleyp.
Í gegnum árin fórum við
saman í leikhús, á hljómleika,
bíó og alls konar menningu sem
á boðstólum var og maður tali
nú ekki um sumarferðalögin
um landið. Við sátum oft og
spjölluðum um allt og ekkert,
þú hafðir svo gaman af að segja
frá vinnunni þinni, fjölskyld-
unni og ferðalögunum um Evr-
ópu og Austurlönd.
Það var gaman að fylgjast
með þér, þú gerðir allt vel og af
alhug, vildir vanda til allra
verka hvort sem það var að
gera upp baðherbergið í fallegu
og heimilislegu íbúðinni þinni
eða velja þér vandað efni í fal-
lega flík sem þú lést svo kjóla-
meistara sauma úr. Þú áttir
fjölda afkomenda sem voru alla
tíð stolt þitt og yndi.
Tara og þú áttuð eitt ynd-
islegasta „ömmusamband“ sem
ég hef kynnst alveg frá því hún
fæddist.
Ég kveð þig með virðingu og
þökk fyrir allar skemmtilegu
stundirnar okkar.
Jónína Eiríksdóttir.
Nú er hún Ragnheiður mín í
Sandfellshaga lögð í sína hinstu
för, gæðakonan góða, sönn og
trygg sem öllum lagði gott til,
alls staðar kom sér vel og skil-
aði góðu verki. Andlát hennar
var hljótt eins og allt hennar
líf. Þegar ég fór ungur sveinn
til sumardvalar í Sandfellshaga,
5 ára gamall, gefur auga leið að
ekki var ég sjálfbjarga um alla
hluti.
Kom þá í hlut Ragnheiðar að
annast drenginn og stýra hon-
um í gegnum lífið í sveitinni.
Það gerði hún á sinn hlýja og
hljóða hátt eins og annað og
þakka ég henni fóstrið frá mín-
um dýpstu hjartarótum.
Líf Ragnheiðar var ekki allt-
af auðvelt, sérstaklega þegar
hún ung var skilin frá dóttur
sinni Júlíu, sem var alin upp í
annarri sveit hjá föður sínum
og ömmusystur.
En þannig var nú lífið á þeim
tímum og veitist mörgum nú-
tímamanninum erfitt að skilja
hvernig slíkt gat átt sér stað.
En Ragnheiður bar harm sinn í
hljóði og lífið hélt áfram. Hún
hélt sinni ljúfu lund, var hlát-
urmild með afbrigðum, og ekki
gleymi ég því hvað hún var
flott þegar hún tók sprettinn
niður bæjarhólinn.
Lét sig hreinlega falla svo
það voru eins og tíu fætur á
lofti í einu – en alltaf kom hún
standandi niður. Eftir lát
ömmu sinnar, Guðmundu, losn-
aði um Ragnheiði í sveitinni og
hún hélt suður. Með dugnaði
sínum og eljusemi komst hún
fljótt í góða atvinnu sem mat-
ráðskona, eignaðist sína íbúð
og síðast en ekki síst þá náði
hún eðlilegum og góðum
tengslum við dóttur sína og
hennar fjölskyldu og afkomend-
ur sem hafa verið hennar líf og
yndi æ síðan.
Ragnheiður var þrátt fyrir
það sem áður sagði gæfumann-
eskja. Henni tókst með hægð-
inni að vinna bug á hverjum
vanda og snúa sér til betri veg-
ar.
Hún ávann sér virðingu og
traust hvar sem spor hennar
lágu og hún skilur eftir sig góð-
ar minningar hjá öllum sam-
ferðamönnum. Hún skilaði
miklu dagsverki. Slíkar dætur
eru sannarlega mikilvægar
hverri þjóð.
Ég votta Júlíu og fjölskyldu
hennar innilega samúð. Skarðið
eftir Ragnheiði verður vand-
fyllt en þá er vert að muna að
þegar kemur að leiðarlokum þá
á maðurinn ekkert nema verk
sín í nesti til æðri heima. Í mal
Ragnheiðar er gnægð góðra
verka.
Ég þakka Ragnheiði fyrir
alla gæsku og velvild í minn
garð og minnar fjölskyldu og
bið henni Guðs blessunar á
þeim vegum sem nú liggja fyrir
henni.
Haukur Björnsson.
Ragnheiður Þyri
Jónsdóttir
Mig langar að
minnast Jóns Ólafs-
sonar, tengdaföður
míns, í nokkrum orð-
um.
Það var árið 1991 sem ég
kynntist konunni minni og þá um
leið hennar góðu fjölskyldu. Ég
var hundstressaður að hitta fjöl-
skylduna hennar, en sá ótti var
óþarfur því mér var tekið afskap-
lega vel og varð um leið hluti af
hennar fjölskyldu.
Ég á hlýjar og góðar minning-
ar um Jón, einkum minningar
tengdar Börmum sem var sum-
arhús þeirra hjóna. Barmar í
Reykhólasveit er einstaklega fal-
legur staður og þar naut Jón sín
vel. Það var notalegt að hamast í
girðingavinnu eða í heyskap,
spjalla svo saman yfir góðum
kvöldverði, grípa í spil og leggj-
ast svo þreyttur til hvílu í nota-
legri baðstofu. Leggja net í
Barmavatni, fara í fjallgöngur og
finna fallega steina, tína kræk-
ling í fjörunni, fara í berjamó,
huga að gróðrinum, tína blóðberg
og ilmrey, allt stress líður í burtu
og klukkan skiptir engu máli. Það
var margt skemmtilegt hægt að
gera á Börmum og ekki síst það
að vera í góðum félagsskap með
Jón Ólafsson
✝ Jón Ólafssonfæddist 29. apr-
íl 1938. Hann lést 6.
desember 2016.
Jón var jarðsung-
inn 19. desember
2016.
þeim sem manni
þykir vænt um.
Þetta eru yndisleg-
ar minningar sem
ylja mér þegar ég
hugsa til baka.
Þau Jón og Birna
voru líka dugleg við
að hóa fjölskyld-
unni saman og það
var mjög notalegt
að koma á þeirra
fallega heimili.
Fjölskyldan kom saman til að búa
til piparkökuhús, borða skötu á
Þorláksmessu eða hvað sem var.
Það er mjög dýrmætt í fjölskyld-
um að styrkja svona böndin og
standa saman. Fyrir það er ég
mjög þakklátur.
Jón átti við mikla vanheilsu að
stríða um langa hríð, var astma-
veikur og með gigt svo eitthvað
sé nefnt. Þau hjónin tóku þessum
veikindum með þvílíku æðruleysi
að aðdáunarvert var að fylgjast
með því. Nutu líðandi stundar,
létu veikindin ekki stoppa sig en
tóku líka tillit til þeirra. Þegar
mikil veikindi eru til staðar þá
reynir á og kemur þá í ljós hvaða
mann fólk hefur að geyma. Það
var með ólíkindum hvað Jón tók
þessum veikindum vel, enginn
pirringur eða ónot, baráttuþrekið
var mikið.
Það hrannast upp góðar minn-
ingar og það er gott því þær eru
virkilega dýrmætar.
Blessuð sé minning Jóns
Ólafssonar.
Guðmundur Vilhjálmsson.
Alúðarþökk fyrir hlýhug og vinarþel við
andlát og útför
SÓLVEIGAR AÐALBJARGAR
SVEINSDÓTTUR
kennara frá Víkingavatni.
Megi máttur kærleikans fylgja ykkur á
komandi hátíð ljóss og friðar.
Í nafni fjölskyldunnar,
.
Ágúst H. Bjarnason.