Morgunblaðið - 05.05.2017, Blaðsíða 25

aði sér lækninga stóð hann fast
við bak konu sinnar í einkar erf-
iðum veikindum. Veikindum sem
aldrei sá fyrir endann á. Og nú
hefur hann gengið inn í vorið á
sama mánaðardegi. Saman verð-
ur þeim hjónum ekki betur lýst.
Þórður Ingimarsson.
Ég mun ávallt minnast Sveins
Heiðars Jónssonar með gleði og
þakklæti í huga. Ég hafði lengi
kannast við Svein en kynntist
honum fyrir alvöru þegar ég
ákvað að taka þátt í starfi Sjálf-
stæðisflokksins á Akureyri og
bjóða mig fram til bæjarstjórnar
vorið 2014. Hann ákvað að styðja
mig alla leið. Ég áttaði mig fljótt
á því hvað það þýddi. Það var
bara allt undir. Hann mætti með
listana sína og var á fullu alla
daga meðan á kosningabarátt-
unni stóð, að hringja í og hitta
fólk. Hann geislaði af gleði og
krafti svo eftir var tekið og hreif
aðra svo sannarlega með sér.
Þrátt fyrir að vera orðinn veikur
við síðustu alþingiskosningar í
október mætti Sveinn og tók mik-
ilvirkan þátt í starfinu eins og
venjulega. Það mátti sjá hann
lifna við og það var örugglega
sóttur einhver aukakraftur enda
skilaði hann sínu verki afar vel að
venju. Það verður mikil eftirsjá
að Sveini úr starfi flokksins og
vandséð hvernig skarð það sem
hann skilur eftir sig verður fyllt.
Kynni okkar Sveins í gegnum
starfið í flokknum urðu mikil og
góð. Við vorum reglulega í sam-
bandi og mætti ég þá gjarnan í
pólitíska hornið heima hjá hon-
um, eins og hann kallaði það. Þar
ræddi hann við mig um málefni
flokksins og hvernig við gætum
þrýst á að mikilvæg og góð mál-
efni fengju framgang. Hann átti
það einnig til að skamma mig eins
og hann kallaði það. Þá var hann
ekki alveg ánægður með fram-
göngu okkar í einhverjum mál-
um.
Þetta voru ávallt góðir fundir
sem við áttum og mér gagnlegir á
svo marga vegu. Ég mun sakna
þessara funda okkar og gleðinnar
sem fylgdi þeim alltaf þrátt fyrir
að stundum væri hart tekist á.
Ég votta fjölskyldu Sveins
Heiðars mína dýpstu samúð, en
veit að nú er hann kominn í faðm
Erlu sinnar sem var honum alla
tíð afar mikilvæg og hugstæð.
Gunnar Gíslason.
Fátt er svo með öllu illt að ei
boði nokkuð gott. Ekkert á betur
við til að lýsa því sem einkennt
hefur síðasta rúma ár. Eftir að
lenda í þrautagöngu með húsið
sitt og finnast stundum allt vera
að hrynja umhverfis sig þá skipti
öllu máli að eiga góða að. Í þeirri
framvarðasveit var Svenni. Frá
fyrsta degi varð hann stuðnings-
maður númer eitt. Eyddi ómæld-
um tíma í að vinna að okkar mál-
um og var þar í essinu sínu. Alltaf
til staðar, alltaf til í að hlusta, allt-
af til í að redda. Stundum hafði ég
á tilfinningunni að ef ekki væri
fyrir Svenna þá hefði ég bugast.
Sjálfur hafði hann lent í áföllum
sem hann tókst á við af æðruleysi
og gat því miðlað af sinni reynslu.
Stuðningur hans var ómetanleg-
ur en ekki síður ljúft að eyða
meiri tíma með honum þó að til-
efnið hefði mátt vera ánægju-
legra.
Dætur mínar fengu líka að
njóta aukinna samvista við hann
því við vorum nágrannar í sjö vik-
ur.
Sú yngri átti þá fast hlutverk
að sækja Svenna í mat. Þar hitti
skrattinn ömmu sína því þær
mínútur sat Svenni uppi með að
koma varla orði að, því svo mörgu
þurfti að deila með honum. Sem
betur fer leiddist honum það
ekki, því þótt hann kynni vel við
að segja sögur kunni hann líka
listina að hlusta. Það er því með
miklu þakklæti sem ég kveð
Svenna. Minningin um öðling lif-
ir.
Hafdís.
MINNINGAR 25
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 5. MAÍ 2017
✝ María SigbjörgSveinbjörns-
dóttir fæddist á
Vopnafirði 20. nóv-
ember 1942. Hún
lést á ferðalagi í
Flórída 15. apríl
2017.
Foreldrar henn-
ar voru Sveinbjörn
Sigbjörnsson, f. 9.
apríl 1919, í
Tunguseli á
Langanesi, N-þing., d. 26. sept-
ember 2000, verkamaður á
Vopnafirði, og Ingunn Guðlaug
Valmaría Guðmundsdóttir, frá
Bolungarvík, f. 1. júlí 1922, d.
1. ágúst 1943. Móðir Maríu lést
af slysförum aðeins 21 árs að
aldri og fluttist María þá, átta
mánaða, til frænda síns Jón-
asar Thordarsonar, f. 21. jan-
úar 1901, d. 31. desember 1993,
sjúkrasamlagsgjaldkera og
konu hans Elínar Einarsdóttur,
f. 14. mars 1906, d. 2. júlí 1975.
Þau heiðurshjón bjuggu lengst
af í Hafnarstræti 83 á Ak-
ureyri. Þar ólst María upp við
ástríki og umhyggju þeirra
hjóna, sem komu henni í for-
eldra stað. Hinn 21. mars 1963
banka. Kvæntur Hólmfríði
Berglindi Þorsteinsdóttur, f.
31. júlí 1973, sjúkraþjálfara.
Börn þeirra eru: Þorsteinn
Björn, f. 2001, og María Krist-
ín, f. 2010. María og Guð-
mundur hófu búskap í Keflavík
en fluttu fljótlega til Akureyr-
ar og keyptu sér íbúðarhæð á
Byggðavegi 90, þar sem öll
börn þeirra fæddust. Árið 1974
festu þau kaup á fokheldu ein-
býlishúsi í Reynilundi 8 á Ak-
ureyri og fluttu þangað í apríl-
mánuði. Þar bjuggu þau næstu
42 árin. Í marsmánuði 2016
fluttust þau í minni íbúð að
Jaðarstúni 12 á Akureyri.
María lauk gagnfræðaprófi frá
Gagnfræðaskóla Akureyrar ár-
ið 1959 og hélt þá til Englands
ásamt nokkrum vinkonum, þar
sem hún lagði stund á hár-
greiðslunám ásamt barnagæslu.
Við heimkomu starfaði hún hjá
Prentverki Odds Björnssonar á
Akureyri. Fyrstu búskaparár
Maríu og Guðmundar var hún
heimavinnandi húsmóðir en hóf
síðan störf í fataverksmiðjunni
Heklu á Akureyri. Lengst af,
eða um 25 ára skeið, starfaði
María sem móttökuritari á
Heilsugæslustöðinni á Ak-
ureyri, allt þar til hún lét af
störfum árið 2010.
Útför Maríu fer fram frá
Akureyrarkirkju í dag, 5. maí
2017, og hefst athöfnin klukk-
an 13.30.
giftist María eft-
irlifandi maka,
Guðmundi Stein-
grímssyni, f. 21.
mars 1942, fv.
framkvæmdastjóra
Skipstjóra- og
stýrimannafélags
Norðlendinga.
Börn þeirra eru: 1)
Jónas Þór, f. 11.
maí 1968, hæsta-
réttarlögmaður í
Hafnarfirði, kvæntur Ingi-
björgu Árnadóttur, f. 21. nóv-
ember 1972, lögmanni hjá Ís-
landsbanka. Börn þeirra eru:
Guðmundur Már, f. 1999,
Lovísa Margrét, f. 2003 og
Stefán Árni, f. 2005. 2) Unnur
Elín, f. 9. desember 1970, sem
starfar hjá Íslenskum verð-
bréfum hf. á Akureyri. Maki
Jón Már Jónsson, f. 8. október
1960, skrifstofumaður hjá Sam-
herja hf. á Akureyri. Börn
þeirra eru: Elvar, f. 1990, í
sambúð með Karítas Ólafs-
dóttur og Alexander, f. 1992, í
sambúð með Caylu Jean Asves-
tas. 3) Guðmundur Már, f. 7.
mars 1974, tölvunarfræðingur í
Kópavogi. Starfar hjá Íslands-
Elsku Maja mín.
Er kallið stóra kemur
kraftur þinn – mig styrkir.
Við Skaparann enginn semur
en það styttir upp og birtir.
Þér einni mun ég unna
ævidaga alla.
Drottning drauma minna
dekurbarn mitt snjalla.
Þó árin áfram líði hjá
aldrei ég þér gleymi.
Þitt gullna hjarta og gjöfult – já!
Guð þig ávallt geymi.
Með þökk fyrir alla þína ást,
umhyggju og umburðarlyndi.
Þinn
Guðmundur.
Með trega og tárum ég kveð
elskulega móður mína, þín
verður sárt saknað.
Hvað er mýkra en móðurhöndin kær
og mildara en hún að lækna sárin.
Og nú er þungur harmur hugann
slær
já hver á þá að strjúka burtu tárin.
Þó hlýja móðurhöndin væri smá,
hún hafði styrk að miðla öllu góðu.
Það munu fáir greina götu þá
né ganga í spor sem nettir fætur
tróðu.
Fjölskyldan þín eftir stendur ein
þá eins og nakin björk í köldum
heimi.
Það skjól og ást sem alltaf frá þér
skein
þó enn er kjölfestan í tómum geymi.
Það er sem hafi sloknað leiðarljós
sem leiðarstjarna hverfi í myrku kafi.
Sem hafi fölnað, kulnað kærleiksrós
sem kveikur ankersfestar slitnað
hafi.
Sumir vildu sjálfsagt fylgja þér
til sumarlands að baki lífs og
gröfum.
En við sem lifum erum ennþá hér
og eigum því að hlíta þessum töfum.
Og jafnvel þó að enn sé allt svo
hljótt,
við eigum ljós í minninganna sjóð-
um.
Við getum alltaf ylinn þangað sótt
frá æsku og bernsku hlýjum dögum
góðum.
Og guð á himnum hann mun gæta
þín
og hann mun líka þerra sorgartárin.
Hann mun þér líka leyfa móðir mín
að leggja hönd á dýpstu tregasárin.
Og þú munt líka horfa himni frá
og hafa gát á framtíð þinna barna.
Og sendir kveðju er svefninn lokar
brá
að sætta okkur við þinn bústað
þarna.
Og guð á himnum hann mun gæta
þín,
hann kann að meta störf þín hér á
jörðu.
Hann kallar til sín bestu börnin sín
og ber þau út úr jarðarlífi hörðu.
Hann leiðir þau í ljósið upp til sín
og ljúfur engill brautina þér vísar.
Vertu sæl, nú guð mun gæta þín
og greiða þína för til Paradísar.
(Guðný Jónsdóttir)
Guðmundur Már
Guðmundsson.
Elsku Maja, mín ástkæra
tengdamóðir.
Mikið var það nú erfitt að
kveðja þig. Ég var svo heppin
að fá þig sem tengdamóður. Þú
varst alltaf svo blíð og góð. Ég
gat sagt þér allt, því ég vissi að
ég fengi alltaf góðar móttökur
hjá þér. Þú varst alltaf reiðubú-
in að hjálpa ef þú varst beðin
um það og gerðir allt vel sem
þú tókst að þér. Einhvern tím-
ann var ég spurð hvernig
tengdamóðir mín væri. Það
fyrsta sem mér datt í hug var
að segja: „Hún er svo góð
manneskja að það hálfa væri
nóg.“ Þessi setning lýsti þér
fullkomlega að mínu mati. Þú
vildir öllum svo vel og vildir
gera allt sem þú gast til að öll-
um liði vel í kringum þig.
Þú sást til þess að mér leið
eins og heima hjá mér á þínu
heimili og voru stundirnar ófá-
ar sem við áttum saman þar.
Þú sást til þess að við gátum
slakað vel á og notið okkar á
sem bestan hátt þegar við fjöl-
skyldan vorum hjá ykkur.
Þegar þið hjónin komuð suð-
ur og gistuð hjá okkur fannst
okkur öllum svo notalegt að
hafa ykkur. Það var fyrst og
fremst yndislegt að hafa fé-
lagsskap ykkar, en þar að auki
sagði ég stundum að það væri
nú ekki amalegt að fá þessa að-
stoð við heimilisstörf eins og
þvott og þrif frá þér. Þau kunn-
irðu upp á 10, vandvirknin í
hverju handtaki. Heimili ykkar
hjóna bar þess líka merki. Þar
var alltaf allt á sínum stað,
hreint og strokið.
Elsku Maja, þakka þér fyrir
öll árin sem við áttum saman.
Allar okkar minningar munu
ylja mér um hjartað um ókomin
ár.
Hólmfríður B.
Þorsteinsdóttir.
Mig langar í fáeinum orðum
að minnast tengdamóður minn-
ar hennar Mæju, eins og hún
var alla tíð kölluð. Það eru 29
ár síðan ég hitti hana fyrst þeg-
ar við Unnur fórum að vera
saman, hún tók mér strax opn-
um örmum og hefur alla tíð síð-
an sýnt mér og öllum sem mér
tengjast væntumþykju og
hlýju.
Mæja var ótrúlega hlý kona
og mátti ekkert aumt sjá, hún
hafði mikla réttlætiskennd og
þoldi illa óréttlæti og mismun-
un, hún kom vel fram við alla
og ég heyrði hana aldrei tala
illa um nokkurn mann.
Það var svolítið lýsandi fyrir
Mæju að hún passaði upp á allt
og alla, það kom t.d. í ljós þeg-
ar við vorum að hjálpa þeim að
flytja úr Reynilundinum að hún
geymdi ótrúlegustu hluti og
tengdist þeim flestum tilfinn-
ingaböndum og gat sagt frá
hverjum hlut fyrir sig. Það
reyndist henni þess vegna svo-
lítið erfitt að fara úr stóru húsi
í minni íbúð og þurfa að láta
hluti frá sér.
Ég man eftir einu dæmi um
Mæju sem sýnir vel hvernig
hún var, en fyrir tveimur árum
lenti hún í því hér á Akureyri
að bílinn bilaði á miðjum gatna-
mótum og hún var ein í bílnum.
Hún fór þá út úr bílnum og
byrjaði að stjórna umferðinni
til þess að tryggja það að eng-
inn myndi fara sér að voða við
þessar aðstæður, hafði meiri
áhyggjur af öðum en sjálfri sér.
Hún fylgdist mjög vel með
öllu sem börnin hennar gerðu
svo og barnabörn enda hringdi
hún nánast á hverjum degi til
að fá upplýsingar og fylgjast
með að allt væri nú í lagi hjá
okkur og strákunum okkar.
Í mörg ár talaði Mæja um
það að hana langaði mikið til að
við myndum hittast öll fjöl-
skyldan, börn og barnabörn, og
fara jafnvel í ferð saman. Fyrir
ári var byrjað að skipuleggja
slíka ferð, ferð til Flórída. Því
miður gat sonur okkar hann Al-
exander ekki komið með þar
sem hann var í prófum, að öðru
leyti var öll stórfjölskyldan
mætt.
Við áttum yndislega og eft-
irminnilega daga saman og ég
held að þessar samverustundir
sem við áttum öll saman þarna
úti hafi verið Mæju mjög dýr-
mætar. Þessi ferð á eftir að
binda fjölskylduna traustari
böndum.
Því miður átti Mæja ekki aft-
urkvæmt úr þessari ferð. Mæja
var ótrúlega góð tengdamóðir
og góð amma, hún hafði áhrif á
alla sem voru nálægt henni og
þetta hlýja viðmót og væntum-
hyggja sem hún sýndi gerir
mann að betri manni.
Bestu þakkir, Mæja, fyrir
allar stundirnar sem við áttum
saman og fyrir þau góðu gildi
sem þú kenndir mér og strák-
unum mínum, fyrir það verð ég
ávallt þakklátur.
Minning þín er ljós í lífi okk-
ar.
Þinn uppáhaldstengdasonur,
Jón Már Jónsson.
Kær tengdamóðir mín, María
Sigbjörg Sveinbjörnsdóttir, lést
á sjúkrahúsi í Orlando í Flórída
hinn 15. apríl síðastliðinn. Við
fráfall Mæju, eins og hún var
yfirleitt kölluð, rifjast upp hlýj-
ar og góðar minningar.
Það eru komin yfir 23 ár síð-
an ég hitti tengdaforeldra mína
í fyrsta sinn.
Við Jónas höfðum þá nýverið
kynnst og auðvelt hefði átt að
vera að fara leynt með sam-
bandið í byrjun þar sem við
bjuggum fyrir sunnan en þau á
Akureyri en eins og sönnum
mæðrum sæmir þá hafði Mæja
komist á snoðir um að sonurinn
ætti orðið vinkonu og í næstu
ferð til höfuðborgarinnar sótti
hún fast að fá að hitta hana. Ég
hef eflaust verið eitthvað
taugaspennt í þessari heimsókn
því það eina sem ég man frá
henni er óljós svipmynd af
tengdafjölskyldunni.
Stundirnar með Mæju og
stórfjölskyldunni áttu eftir að
verða margar þó svo að við
Jónas settumst að í Hafnarfirði
en þau byggju fyrir norðan. Í
dag eru þessar stundir orðnar
að fjársjóði minninga. Minning-
ar um Mæju vakandi fram á
nótt bíðandi eftir okkur í dyra-
gættinni í Reynilundinum.
Við að koma keyrandi að
sunnan, ætluðum auðvitað að
vera miklu fyrr á ferðinni. Allt-
af beið hún okkar með bros á
vör, búin að búa um rúm fyrir
okkur, tilbúin með brauð í ofn-
inum.
Fyrst bara fyrir okkur tvö
en seinna fyrir börnin okkar
þrjú eftir að þau bættust við
eitt af öðru.
Hún taldi það ekki eftir sér
að taka á móti hópnum sem gat
verið þurftafrekur. Minningar
úr ferðalagi um strandir Spán-
ar með tengdaforeldrunum eft-
ir að frumburðurinn fæddist.
Mæju líkaði Spánn og hún elsk-
aði sólina. Hún og Guðmundur í
heimsókn á Klettahrauninu,
oftar en ekki til að gæta bús og
barna á meðan foreldrarnir
héldu utan.
Alltaf svo gott að koma heim
því Mæja sá til þess að allt
væri í röð og reglu, hvort held-
ur varðandi heimilið eða börn-
in.
Síðasta minningin, góðir dag-
ar í Orlando. Mæja ein úti á
stétt, brosandi, veifandi til okk-
ar að skilnaði.
Hún var góð kona sem vildi
öllum vel. Þannig minnist ég
hennar.
Þegar komið er að leiðarlok-
um þakka ég fyrir að hafa orðið
þeirrar gæfu aðnjótandi að fá
að verða samferða Mæju og
fengið að njóta alls þess besta
sem hún hafði að geyma.
Megi hið eilífa ljós lýsa
Mæju.
Ingibjörg Árnadóttir.
Elsku amma Maja.
Þú varst alltaf svo hlý og
góð. Þú hugsaðir alltaf svo vel
um okkur þegar við vorum
saman, enda varstu sérstaklega
tillitssöm og tókst gjarnan
þarfir annarra fram yfir þínar
eigin.
Mikið fannst okkur gaman
að vera í fríum með þér og afa,
við eigum eftir að sakna þín
mikið á slíkum stundum. Við
vonum að þér líði vel uppi á
himnum.
En komin eru leiðarlok
og lífsins kerti brunnið
og þín er liðin æviönn
á enda skeiðið runnið.
Í hugann kemur minning mörg,
og myndir horfinna daga,
frá liðnum stundum læðist fram
mörg ljúf og falleg saga.
(Höf. ók.)
Þorsteinn Björn og
María Kristín.
Í dag kveðjum við ömmu
Mæju sem var okkur svo kær.
Að skilnaði viljum við systkinin
þakka ömmu fyrir alla þolin-
mæðina og hlýjuna sem hún
sýndi okkur og kveðja hana
með ljóði eftir afa okkar.
Þú ert það, sem þú öðrum miðlað
getur,
og allar þínar gjafir lýsa þér
og ekkert sýnir innri mann þinn
betur
en andblær hugans, sem þitt viðmót
ber.
Því líkt og sólin ljós og yl þér gefur
og lífið daprast, ef hún ekki skín,
svo viðmót þitt á aðra áhrif hefur
og undir því er komin gæfa þín.
(Árni Grétar Finnsson)
Blessuð sé minning ömmu
Mæju.
Guðmundur Már, Lovísa
Margrét og Stefán Árni.
Elskuleg systurdóttir mín,
ég sá þig fyrst níu mánaða
gamla, þegar ég kom sautján
ára gamall til að vera við jarð-
arför móður þinnar og systur
minnar sem hafði látist af slys-
förum tuttugu og eins árs. Síð-
an þegar þú eignaðist þessa
yndislegu fósturforeldra var ég
í námi við Menntaskólann á Ak-
ureyri. Þegar ég lít til baka
reyndust þau okkur báðum afar
vel.
Móðir þín Ella var einstök
húsmóðir, notalegt er að minn-
ast þess hve oft þau buðu mér í
mat um helgar þegar ég var í
námi.
Seinna þegar við Sigríður
stofnuðum heimili á Akureyri
reyndust þessi sómahjón eins
og bestu foreldrar og var mikill
samgangur milli heimilanna.
Eftir að við fluttum á Akranes
var Jónas stöðugt í sambandi
við mig og flutti fréttir af þér.
Þú eignaðist góðan lífsförunaut,
Guðmund Steingrímsson, og
eignuðust þið þrjú mannvænleg
börn, tvo drengi og eina stúlku,
og hafa þau verið ykkur stoð og
stytta alla tíð. Á síðustu árum
höfum við náð mjög góðu sam-
bandi.
Síðast þegar þið komuð voru
báðir synirnir með sem ég hafði
ekki hitt áður og þú lést falla
þau orð að gaman væri að eiga
ekta góðan móðurbróður. Ég
mun sakna þín, Mæja mín, og
ég votta fjölskyldu þinni inni-
lega samúð mína. Hvíldu í friði.
Andrés Þ.
Guðmundsson.
Elsku Maja mín.
Ég kveð þig með sorg í
hjarta en jafnframt þakklæti
fyrir árin okkar sem við unnum
saman. Ég sendi fjölskyldu
þinni mínar dýpstu samúðar-
kveðjur.
Ég leita orða, leita nær og fjær,
ljóð að flytja þér á mildum tónum,
þér, sem skuggi dauðans fölva fær
og fram á veginn horfir döprum
sjónum.
Handan við sorg og harmköld
veðraský
himinn er blár, svo tær og fagur.
Sólin mun aftur brosa björt og hlý,
brátt fer að skína vonadagur.
(Hjálmar Jónsson)
Góða ferð, elsku vina.
María Jóhannsdóttir.
María Sigbjörg
Sveinbjörnsdóttir