Morgunblaðið - 01.07.2017, Blaðsíða 25

MINNINGAR 25
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 1. JÚLÍ 2017
✝ Njörður MarelJónsson bóndi
fæddist 1. maí 1942
á Bergþórugötu
11a í Reykjavík.
Hann lést á gjör-
gæsludeild Land-
spítalans í Fossvogi
19. júní 2017.
Njörður var son-
ur hjónanna Sigríð-
ar Óskar Einars-
dóttur, f. 3. júlí
1914, d. 24. mars 1988, og Jóns
Harrýs Bjarnasonar, f. 16. apríl
1914, d. 6. júlí 1980. Systkini
Njarðar eru: Einar Sig-
urbjartur, f. 1934, d. 2008,
Amalía Jóna, f. 1935, Óskar
Harrý, f. 1939 og Dagmar, f.
1950.
Eftirlifandi eiginkona Njarð-
ar er Guðrún Lára Ágústs-
dóttir, f. 10. júlí 1946. Lára er
dóttir hjónanna Kristjáns
Ágústs Lárussonar, f. 3. janúar
1910, d. 1. júní 2009, og Ing-
unnar Jónsdóttur, f. 9. maí
1916, d. 12. júlí 2016. Synir
Njarðar og Láru eru: 1) Jón
Harrý, f. 1967, unnusta hans er
Harpa Viðarsdóttir, f. 1965. Jón
á dæturnar Evu Ósk, f. 1996, og
var Njörður í Íþróttaskólanum í
Haukadal einn vetur áður en
hann hóf búfræðinám í Hóla-
skóla, þaðan sem hann útskrif-
aðist sem búfræðingur 1963. Að
námi loknu vann Njörður ýmis
verkamannastörf í Reykjavík.
Njörður og Lára hófu búskap
sinn með ársdvöl að Minni-Borg
í Grímsnesi 1966. Þaðan lá leið
þeirra að Kjartansstöðum í
Hraungerðishreppi þar sem þau
voru frá 1967 til 1978. Þeim
bauðst svo árið 1978 að hefja bú-
skap í Brattholti, þar voru þau
með blandaðan búskap og síðar
ferðaþjónustu. Jón Harrý, sonur
þeirra, gerðist svo aðili að bú-
skapnum 1990 og var Brattholt
frá því rekið sem félagsbú. At-
vinnubúskap í Brattholti var lok-
ið árið 2000 þegar þar reis hótel
sem þau hjón ráku ásamt Jóni
syni sínum og Írisi þáverandi
konu hans. Njörður vann frum-
kvöðlastarf við að koma að
skipulagi þjónustusvæðis við
Gullfoss í Hvítá, en þar kom
hann að stofnun veitingastað-
arins Gullfosskaffi ásamt Svav-
ari syni sínum sem á og rekur
hann ásamt eiginkonu sinni, Elfu
Björk, í dag. Jafnframt var
Njörður um árabil umsjónar-
maður svæðisins við Gullfoss.
Njörður var ötull hestamaður og
verðlaunaður hrossaræktandi.
Útför Njarðar fer fram frá
Skálholtskirkju í Bláskógabyggð
í dag, 1. júlí 2017, klukkan 11.
Elínu Helgu, f.
1998 með fyrrver-
andi eiginkonu
sinni Írisi Ingu
Svavarsdóttur, f.
1966. Sonur Írisar
er Birgir Páll Mar-
teinsson, f. 1982. 2)
Kristján Ágúst, f.
1968. 3) Svavar, f.
1971. Eiginkona
hans er Elfa Björk
Magnúsdóttir, f.
1972, börn þeirra eru: Óðinn, f.
1997, Sölvi, f. 2001 og Ástdís
Lára, f. 2005. 4) Sigurjón, f.
1979. Sambýliskona hans er
Guðmunda Þóra Björg Ólafs-
dóttir, f. 1985, dætur þeirra
eru: Lára Sif, f. 2012 og Edda
Sjöfn, f. 2015. Fyrir átti Njörð-
ur, ásamt Þorbjörgu Henný Ei-
ríksdóttur, f. 1942, Lindu Mar-
gréti, f. 1962. Fyrri eiginmaður
Lindu er Ægir Pálsson, f. 1959.
Börn þeirra eru Henný, f. 1986
og Grétar, f. 1992, í sambúð
með Sonju Karlsdóttur, f. 1993.
Eiginmaður Lindu er Jón
Kjartan Bragason, f. 1969 og
sonur þeirra er Steinar Bragi,
f. 2003.
Að grunnskólagöngu lokinni
Elsku pabbi.
Þú varst vanur að drífa hlut-
ina áfram og hvetja okkur
strákana til afreka og fram-
kvæmda. Á svona stundum
hellast yfir mann minningar og
maður svífur aftur í tímann og
rifjar upp samverustundir með
þér.
Á Kjartansstöðum í Flóa var
gott að búa og vorum við þar
fram til ársins 1978. Þar var
stundaður hefðbundinn búskap-
ur þar sem allir þurftu að sinna
sínum verkefnum, það vantaði
ekkert upp á að þú treystir
okkur fyrir að vinna bústörfin
með þér og munum við búa að
því alla ævi að hafa kynnst gildi
vinnusemi og ábyrgðar allt frá
unga aldri. Að fá að „keyra“
traktor 6 ára gamall á milli
heybagga meðan heyjað var er
ógleymanlegt fyrir ungan
dreng og að skynja það traust
sem borið var til manns frá
þér.
Hestamennskan átti hug
þinn allan og þar lá ástríða þín,
einbeiting og fölskvalaus gleði
skein af þér þegar þú varst að
sinna hestunum. Það var gam-
an að fá að fylgja þér þá, hvort
sem var að ríða út eða temja
hrossin.
Það gekk á ýmsu, hestar
spörkuðu, hentu okkur af baki,
ýmsir pústrar, meiðsl og vesen
en alltaf brostum við þegar
uppskeran var góð. Keppnis-
skap pabba var tölvuvert þegar
kom að hestunum og fórum við
saman á fjölda hestamóta.
Framkvæmdagleði þín var
mikil og tókst ykkur mömmu
að byggja upp ágætan búrekst-
ur þrátt fyrir lítil efni. Árið
1985 urðu þáttaskil þegar sett-
ur var á mjólkurkvóti sem
gerði heimilið tekjulaust í
marga mánuði.
Á þessum árum vorum við
komin í Brattholt í Biskups-
tungum. Uppi á vegi sáum við
alltaf fleiri og fleiri ferðamenn,
pabbi sá tækifæri í því og
ákváðu mamma og hann að fara
í að bjóða upp á gistingu í
heimahúsi. Við strákarnir tók-
um þátt í þessu og upplifðum
ferðaþjónustu frá unga aldri.
Pabbi var ákveðinn í að byggja
upp ferðaþjónustu við Gullfoss,
það tók hann allt að tíu ár að
koma í gegn deiliskipulagi og
sannfæra yfirvöld um nauðsyn
þess að byggja svæðið upp til
að geta tekið sómasamlega á
móti ferðamönnum. Pabbi
sýndi ótrúlega þrjósku, fram-
sýni og seiglu í þessari baráttu
sinni.
Oft blés hressilega í fangið á
honum en hann lét það ekki
stoppa sig. Eftir frumkvöðla-
starf og undirbúning tóku ég
og kona mín við keflinu á Gull-
fossi og héldum uppbyggingu
svæðisins áfram.
Elsku pabbi, ég veit að þú
ert kominn á góðan stað núna,
vonandi ertu kominn á hestbak
aftur og þeysist um. Þín er sárt
saknað en við yljum okkur við
góðar minningar um þig.
Kveðja, þinn sonur
Svavar.
Í dag kveð ég pabba minn,
Njörð Marel Jónsson.
Pabbi minn er merkilegasti
maður sem ég hef kynnst.
Hann fór sínar eigin leiðir í líf-
inu og lifði því á sínum for-
sendum.
Fyrir um 50 árum hófu hann
og mamma mín, Lára, búskap
með tvær hendur tómar og síð-
an hafa þau unnið fyrir öllu
sínu.
Það er margt sem ég lærði af
pabba, hann var sípælandi, allt-
af með eitthvað plan í gangi og
hikaði ekki við að vaða í hlutina
jafnvel þótt þeir væru ekki allt-
af hugsaðir alla leið.
Pabbi minn var líka besti
pabbi sem ég get hugsað mér,
það var alveg sama hversu illa
ég var búinn að mála mig út í
horn, alltaf var pabbi mættur
fyrstur á staðinn, boðinn og bú-
inn til að aðstoða mig með hvað
sem var.
Tveimur dögum áður en
hann lést útskrifaðist ég sem
lögfræðingur, það er fyrst og
fremst vegna aðstoðar hans og
mömmu sem það var gerlegt
fyrir mig að ná þeim áfanga.
Pabbi var þó ekki bara besti
pabbi sem ég get hugsað mér,
hann var líka meiri háttar afi,
stelpurnar mínar tvær voru
mjög hændar að honum, hann
lét allt undan þeim. Það hrygg-
ir mig mikið að þær muni ekki
fá að kynnast honum betur,
heyra sögurnar hans og þiggja
fleiri tröllaskammta af kóki og
nammi.
„Guð geymi þig, þótt þú trúir
ekki á hann“ var það síðasta
sem pabbi sagði við mig. Hug-
myndir okkar pabba um guð-
dóminn voru misjafnar og við
körpuðum oft um hann, honum
tókst alltaf ergja mig og hafði
beinlínis gaman af því. Það
verður núna einhver bið á því
að við körpum aftur, svona er
það stundum.
Ég veit að ég get einn dag-
inn gengið að honum vísum í
útreiðartúr í högunum heima.
Fram að því verð ég að vona að
Guð geymi mig eins og pabbi
bað fyrir.
Guð má hafa sig allan við ef
hann ætlar að vera hálfdrætt-
ingur á við pabba í að passa
upp á strákana sína. Takk fyrir
allt pabbi.
Við sjáumst þegar við
sjáumst. Guð geymi þig og
varðveiti, þangað til…
Meira: mbl.is/minningar
Sigurjón Njarðarson.
Njörður Marel
Jónsson
Mér finnst erfitt að kveðja
Magga í minningargrein þar
sem vissar hefðir og venjur
gilda í kringum þær. Maggi
hefði aldrei sætt sig við að falla
undir viðteknar venjur enda
var hann einstakur.
Maggi var lítið fyrir börn en
kunni að spila við þau. Þannig
kynntist ég Magga „sem borðar
börn“.
Ég minnist heimspekilegra
umræðna við spilaborðið. Hann
kenndi mér að fólk á sínar
myrku og ljósu hliðar sem
Magnús Þórðarson
✝ Magnús Þórð-arson fæddist
19. desember 1947.
Hann lést á Land-
spítalanum 11. júní
2017.
Foreldrar hans
voru Hrefna
Bjarnadóttir og
Þórður Magnússon
og fósturfaðir hans
var Ólafur Krist-
jánsson. Börn
Magnúsar eru Þórður Áskell,
Ólafur, Kormákur Örn og Auð-
ur Bergdís. Einnig átti hann
Kjartan og Ástu Margréti sem
eru látin.
Útförin fór fram í kyrrþey 21.
júní 2017.
þyrfti að viður-
kenna. Mér fannst
hann merkilegur.
Hann var alltaf til í
að spjalla um sið-
ferðileg málefni og
benda á fleiri sjón-
arhorn. Ég var
stundum ósammála
en hann gaf mér
tækifæri á rökræð-
um. Þetta er Maggi
sem ég þekki og sé
fyrir mér við hringlaga dúka-
lagða borðið í eldhúsinu hennar
mömmu.
Mér þótti aðdáunarvert að
hlusta á Magga tala um her-
kænskubrögð sín í spila-
mennsku. Hann kramdi saman
annað augað og horfði fast á
sinn helsta mótherja og barði
svo fast í borðið þegar honum
tókst áætlunarverkið sitt að
gamla koparlitaða ljósakrónan
sveiflaðist.
Þá hló hann hásum hlátri
vegna allra reykinganna og tók
sopa af guðaveigunum.
Maggi hugsaði svo mikið að
ég næstum heyrði hann hugsa.
Hann var klár en ekki fullkom-
inn. Harkan var úr stáli en
samt gat hann á undraverðan
hátt sýnt sínar viðkvæmari
hliðar. Með látbragði, hlustun,
raddtóni og hugrekki til að tala
um mál sem fullorðnir forðuð-
ust í kringum unglinga náði
hann mér svo sannarlega á sitt
band.
Sem móðir kynntist ég ann-
arri hlið á Magga. Hann var til
í að fíflast með börnunum mín-
um sem þekkja hann undir
nafninu „Maggi sem borðar
börn“. Einhvern tímann sagði
hann við Elís Orra að hann
borðaði óþekk börn en þætti
vælin börn sérstaklega bragð-
góð. Það má velta því upp hver
þáttur hans var í uppeldi frum-
burðarins sem var einstaklega
glatt og stillt barn. Hin yngri
þekkja Magga líka undir þessu
nafni og innan systkinahópsins
hafa oft átt sér stað harðar um-
ræður um sannleiksgildi mann-
ætufrændans. Mér þykir vænt
um að börnin mín minnist hans.
Eftir að Maggi veiktist sá ég
að skelin sem hann hafði byggt
sér upp úr efniviði hörkunnar
var þynnri en ég hafði gert mér
grein fyrir. Kímnin og svartur
húmorinn voru fyrirferðarmikil
en þó fannst mér einlægnin
koma meira í ljós. Í sjötugs-
afmæli mömmu áttum við gott
spjall um veikindin, jarðarför-
ina hans og kosti fólks sem hef-
ur hugrekki til að viðurkenna
litróf lífsins.
Í þessu samtali okkar hrós-
aði hann sínum nánustu í há-
stert. Hann var þakklátur sam-
ferðafólki sínu og kveið ekki
dauðanum.
Hann var staðráðinn í að
njóta lífsins. Hann fór oft til
Spánar til mömmu og Sturlu en
heilsan var ekki alltaf góð.
Hins vegar var síðasta ferð
þeirra eins og best varð á kos-
ið. Ég er þakklát fyrir að
mamma hafi fengið þennan
tíma með honum og er þess
fullviss að hann hafi notið hans
líka.
Maggi var því gæðakennari
sem víkkaði sjóndeildarhring
minn. Á tímum söknuðar og
missis skulum við minnast þess
sem hið góða og hið slæma hef-
ur kennt okkur. Það gerir okk-
ur að betri útgáfu af sjálfum
okkur í speglasal lífsins.
Takk, Maggi minn, fyrir mig.
Þú átt streng í hjarta mínu.
Erla Lind Þórisdóttir.
En komin eru leiðarlok
og lífsins kerti brunnið
og þín er liðin æviönn
á enda skeiðið runnið.
Aðalsteinn B.
Jóhannsson
✝ AðalsteinnBjörgvin Jó-
hannsson fæddist
23. ágúst 1934.
Hann lést 19. júní
2017.
Útför Aðalsteins
fór fram 30. júní
2017.
Í hugann kemur minn-
ing mörg,
og myndir horfinna
daga,
frá liðnum stundum
læðist fram
mörg ljúf og falleg
saga.
(Höf. ók.)
Hvíl í Guðs friði,
kæri frændi.
Guðrún
Sæmundsdóttir.
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi og
langafi,
JÓHANNES STEFÁN JÓSEFSSON
múrarameistari,
lést á Heilbrigðisstofnun Norðurlands
Sauðárkróki miðvikudaginn 28. júní.
Útför fer fram í kyrrþey að ósk hins látna.
Einar Stefánsson
Erlingur Björgvin Jóhannesson
Elín Kristín Jóhannesdóttir Hjörtur B. Ingason
Soffía Amanda T. Jóhannesdóttir
Kristjana Stefanía Jóhannesdóttir Jón Gíslason
Jósep Svanur Jóhannesson Bylgja Eyhlíð Gunnlaugsdóttir
Dagbjört Elva Jóhannesdóttir
afabörn og langafabörn
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
EYGLÓ FRIÐMEY GÍSLADÓTTIR,
Lindargötu 57, Reykjavík,
áður Hvanneyri,
lést að heimili sínu fimmtudaginn 29. júní.
Jarðarförin verður auglýst síðar.
Brynjar Haraldsson Unnur G. Jónsdóttir
Þórir Haraldsson María S.Þorbjörnsdóttir
Guðrún Sigríður Haraldsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Kær systir okkar,
KRISTÍN ERLA ALBERTSDÓTTIR,
Boðagranda 2a,
lést á Vífilsstöðum sunnudaginn 25. júní.
Útför hennar fer fram í kyrrþey.
Auður Albertsdóttir
Erna Albertsdóttir
og fjölskyldur
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og afi,
FLOSI HRAFN SIGURÐSSON
veðurfræðingur,
lést að morgni 30. júní.
Hulda Sigfúsdóttir
Ágústa Lyons Flosadóttir John Lyons
Sigurður Flosason Vilborg Anna Björnsdóttir
og barnabörn