Morgunblaðið - 01.07.2017, Side 26

Minningar
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 1. JÚLÍ 2017
✝ Hörður Magn-ússon fæddist í
Bolungarvík 25. júlí
1930. Hann and-
aðist á dvalarheim-
ilinu Ási 11. júní
2017.
Foreldra hans
voru Magnús Guð-
brandsson, f. 5.6.
1901, d. 9.11. 1989,
og Rósinkransa
Jónsdóttir, f. 9.5.
1907, d. 6.10. 1987. Systkini
Harðar voru Oddný Ester Cer-
isano, f. 31.5. 1936, d. 28.7. 2004,
og Grétar Jón Magnússon, f.
18.8. 1940.
Hörður giftist 26.2. 1955 Hjör-
1965. Börn þeirra eru: a) Hörður
Örn, f. 26.9. 1989, í sambúð með
Evu Ýr Sigurðardóttur, f. 13.6.
1991. Dóttir þeirra er Oddný
Freyja, f. 9.4. 2014. b) Brynjar
Karl, f. 12.5. 1992, í sambúð með
Jóhönnu Mjöll Tyrfingsdóttur, f.
25.6. 1992. Sonur þeirra er Oli-
ver Karl, f. 21.2. 2017. c) Elvar
Þór, f. 7.6. 1994.
Hörður fluttist til Reykjavíkur
með fjölskyldu sinni þegar hann
var 16 ára. Hann starfaði fyrri
hluta ævinnar við námagröft í
Svíþjóð og virkjana- og ganga-
gerð í Færeyjum, Grænlandi og
víðs vegar um Ísland. Byggði upp
garðyrkjustöð í Laugarási um
1970 og rak hana í tíu ár. Eftir
það fluttu þau hjónin til Selfoss
þar sem hann afgreiddi bygging-
arvörur, fyrst í Kaupfélagi Ár-
nesinga. Síðasta hluta ævinnar
bjuggu þau í Ási.
Útför Harðar fór fram í kyrr-
þey að ósk hins látna.
dísi Elinórsdóttur, f.
10.3. 1929. For-
eldrar hennar voru
Elinór Þorleifsson,
f. 7.6. 1898, d. 15.12.
1969, og Jóhanna
Sesselía Hjörleifs-
dóttir, f. 19.11.
1902, d. 23.9. 1975.
Börn Harðar og
Hjördísar eru: 1)
Kristinn Guð-
brandur, f. 9.8.
1955, kvæntur Helgu Hans-
dóttur, f. 15.8. 1959. Synir þeirra:
a) Theodór Magnús, f. 7.7. 1988
og b) Dagur Elinór, f. 14.2. 2002.
2) Ragnhildur Hanna, f. 19.11.
1966, gift Kára Helgasyni, f. 16.3.
Nú þegar minn ástkæri
tengdafaðir er lagður til hinstu
hvílu minnist ég þeirra fjöl-
mörgu ánægjustunda sem við
áttum saman á þeim rúmu 30 ár-
um sem leiðir okkur lágu saman.
Þegar ég fór að venja komu
mína á heimili þeirra Harðar og
Hjördísar í Varmagerði í Laug-
árási voru fram undan breyting-
ar á högum þeirra hjóna. Til
stóð að selja garðyrkjustöðina
sem hafði verið heimili þeirra og
starfsvettvangur um áratug.
Keypt hafði verið hús á Selfossi
sem verið var að standsetja fyrir
fjölskylduna. Þegar fram-
kvæmdum við húsið á Selfossi
var lokið og fjölskyldan flutt hóf
Hörður störf hjá Byggingavöru-
deild Kaupfélagsins. Hörður var
maður framkvæmda, hugmaður
mikill og leið ekki langur tími
uns hann hafði fundið sér land
til ræktunar. Leiðin lá í Laug-
arás að nýju enda var honum
staðurinn afar hjartnæmur. Þar
dvaldi hann löngum stundum við
uppbyggingu húsa og umbreytti
þar á undraskömmum tíma
þúfóttu beitilandi í skógivaxið
land. Nú er þar sælureitur fjöl-
skyldunnar.
Þótt oftast væri mikið um að
vera hjá Herði þótti honum gott
að vera í faðmi fjölskyldunnar.
Barnabörnin voru honum mikið
yndi, voru samverustundir með
þeim gleðiríkar og ánægjulegar.
Líf hans var ekki alltaf einfalt,
veikindi móður á æskuárum og
umrótið upp úr því setti mark
sitt á þennan harðgerða mann.
Hann var ekki mikið fyrir fjöl-
menni, naut sín best í fámenni.
Á góðum stundum voru rifjaðir
upp gamlir tímar. Þar var af
nógu að taka, bústörf, sjó-
mennska, virkjunarframkvæmd-
ir, gangagerð í Færeyjum og
Grænlandi, byggingastörf og
garðyrkja. Oft var hann valinn
til stjórnunar enda tókst hann á
við öll verkefni af dugnaði og
ábyrgð. Hann var ákveðinn, vildi
hafa allt á hreinu, stundum orð-
hvass en sanngirni og réttlæti
voru honum fyrir mestu. Upp-
gjöf var ekki hans háttur og
þrátt fyrir alvarleg veikindi náði
hann að áorka margfalt meira en
flestir ná á æviskeiði sínu. Ég
kveð hann fullur þakklætis fyrir
þann heiður að kynnast og eiga
stundir með þessum einstaka
manni.
Kári Helgason.
Minn kæri tengdafaðir, Hörð-
ur Magnússon, er látinn. Ég
minnist þegar Kiddi fór með mig
til Selfoss að hitta tilvonandi
tengdaforeldra. Ég hafði heyrt
að Hörður væri sjarmör og
reyndist það rétt. Hávaxinn
maður og reffilegur, með ein-
staklega lifandi augu, ákveðinn í
fasi og mikla rödd þannig að
ekki var komist hjá því að heyra
hvað hann sagði. Heimili þeirra
Hjördísar var fallegt og notalegt
og þar vorum við oft eins og
blóm í eggi í okkar tilhugalífi.
Ævi Harðar var áhugaverð,
það má segja að hann hafi alist
upp við aðstæður og lifnaðar-
hætti sem hafa fylgt Íslending-
um frá örófi alda. Hann ólst upp
í Bolungavík ásamt stórfjöl-
skyldu. Þar lifði fólk beint af
náttúrunni, fiskaði, var með
hænur og geitur, sótti egg og
fugl og var alltaf nógur matur.
Hörður sagði sögur af hlaupum
upp á fjöll eftir geitum, frá róðr-
um sem hann stundaði frá unga
aldri, frá skólanum, en honum
þótti meira gaman að stunda
sjóinn með karlmönnunum en að
sitja skólabekk. Sjálfsagt gildir
það um marga orkumikla drengi
enn í dag, en sjósóknin stendur
ekki lengur til boða.
Eins og hefur verið í aldanna
rás voru smitsjúkdómar algeng-
ir og þjáðist móðir hans, Rósa,
af berklum. Lítið var um lækn-
ingar og óttuðust allir smit. Það
leiddi til félagslegrar einangrun-
ar, sem reyndist Herði mjög
þung í skauti og hann gleymdi
seint. Í hörku þess að lifa undir
ægivaldi óblíðrar náttúru, veðra
og vinda og slysa, var ekki talað
um tilfinningar heldur var æðru-
leysi merki um manndóm og
hetjuskap.
Aðalsmerki Harðar var dugn-
aður og vinnusemi. Eftir að
hann kom til Reykjavíkur vann
hann ýmis störf, m.a. við upp-
skipun og svo síðar sem verk-
stjóri við gangagerð og virkjan-
ir. Vinnudagurinn var langur og
dvaldi hann oft langdvölum að
heiman. Sem verkstjóri var
hann strangur en réttsýnn.
Hann rak garðyrkjustöð í
Laugarási um tíma en neyddist
til að hætta því, keypti síðar jörð
þar og hóf trjárækt, sem varð líf
hans og yndi. Sú jörð ber merki
hans hátt, risavaxin tré teygja
sig til himins, ræktarleg og
blómleg. Nú höfum við Kiddi
tekið við hluta jarðarinnar og
sumarbústaðnum og njótum vel.
Það gladdi hann að fjölskyldan
vildi taka við búinu sem er arf-
leifð hans. Um landið er hvar-
vetna merki um athafnasemi
hans. Hvert lauf, hver fugl sem
flýgur um og gerir hreiður sitt,
býflugur sem suða njóta afrakst-
urs framlags hans. Þar mun andi
hans hvíla.
Helga Hansdóttir.
„Ég treysti mér hreinlega
ekki til að koma, vina mín“ sagði
Hörður föðurbróðir minn í sím-
ann þegar hann hringdi í mig í
lok mars síðastliðins. Við fjöl-
skyldan höfðum boðið honum að
vera viðstaddur fermingu eldri
sonarins en heilsa Hödda
frænda bauð ekki upp á ferða-
lagið í bæinn. Þetta var í síðasta
sinn sem ég heyrði rödd hans.
Hörður var stóri bróðir hans
pabba og um hann á ég margar
góðar minningar. Síðast þegar
við hittumst lék Höddi við hvern
sinn fingur og ekki að sjá að
hann væri alvarlega veikur.
Auðvitað áttaði ég mig á því að
hann eltist en í mínum augum
var hann alltaf eins. Hann var
frændi sem okkur systkinunum
þótti svo gaman að heimsækja.
Þegar við vorum krakkar bjó
Hörður með fjölskyldu sinni í
Laugarási. Þar voru þau með
garðyrkjustöð og þar kom ég í
fyrsta sinn inn í gróðurhús. Fjöl-
skyldan átti bæði hund og kött
og svo ráku þau lítinn söluskála
um skeið í einu gróðurhúsanna.
Í hugum okkar systkina var
þessi staður algjört sæluríki og
þar biðu okkar alltaf miklar
veislur. Hörður var okkur afar
góður, hann hafði einstaklega
þægilega nærveru, var rólegur
og yfirvegaður en líka hlýr og
brosmildur og átti það til að
reka upp miklar hláturrokur.
Hann var mikill sagnamaður og
hafði alltaf á takteinum sögur af
mönnum og málefnum.
Margar sagnanna tengdust
ævintýralegri ævi hans og þar
var af nógu að taka. Allt frá sög-
um af geitum sem móðuramma
hans og afi héldu í Bolungarvík
til mikilfenglegra mannvirkja
sem Hörður sjálfur tók þátt í að
reisa. Æska systkinanna Harð-
ar, föður míns og Oddnýjar syst-
ur þeirra, var enginn dans á rós-
um. Rósa móðir þeirra veiktist
af berklum á meðan börnin voru
ung og heimili þeirra í Bolung-
arvík leystist upp um tíma þegar
hún leitaði lækninga suður.
Seinna sameinaðist þó fjölskyld-
an á nýju heimili, í Árhvammi
við Elliðaárnar í Reykjavík. Þá
var Hörður orðinn 16 ára, harð-
duglegur ungur maður.
Um tvítugt lágu svo leiðir
hans til útlanda. Hann vann við
námagröft í Svíþjóð og kynntist
þar meðferð sprengiefna og á
þeirri þekkingu byggði hann svo
starfsferil sinn næstu árin.
Hann vann við jarðgangagerð og
virkjanir hér heima en líka í
Færeyjum og á Grænlandi. Litla
bróður hans, föður mínum, þótti
nú ekki ónýtt að eiga bróður
sem kunni að gera sprengjur og
miðað við sögur af tilraunum
þeirra er eiginlega ótrúlegt að
Árhvammur standi enn.
Seinna, eftir að Hörður og
Hjördís hættu rekstri garð-
yrkjustöðvarinnar í Laugarási
og fluttu á Selfoss komu þau sér
upp nýju sæluríki í Laugarási,
sumarbústaðnum Klettaborg.
Þar gat Höddi haldið áfram að
sinna sínu stóra áhugamáli,
garðyrkjunni. Klettaborgin er
nú skjólgóður sælureitur í faðmi
hárra trjáa sem Hörður gróð-
ursetti í gegnum tíðina og þar
eiga barnabörn þeirra Hjördísar
eftir að eiga góðar stundir.
Hörður var mikill fjölskyldu-
maður og það er alveg í hans
anda að skilja eftir sig stað þar
sem fjölskylda hans getur sam-
einast og skapað saman minn-
ingar.
Elsku Hjördís, Kiddi og
Ragnhildur, ég votta ykkur og
fjölskyldum ykkar innilega sam-
úð mína.
Rósa Maggý.
Hörður
Magnússon
Lífsbók ástkærs
afa míns, Hallgríms
Viðars Árnasonar,
er nú lokið. Í fjóra áratugi hlotn-
aðist mér sá heiður að njóta sam-
vista við hann og fyrstu æsku-
minningar mínar tengjast nánast
allar honum. Óhætt er að segja
að við barnabörnin upplifðum afa
sem einn af okkar nánustu vin-
um. Enda var hann með ein-
dæmum barngóður og naut sín
hvergi betur en með fjölskyld-
unni, ekki síst barnabörnum sín-
um og barnabarnabörnum. Get
Hallgrímur
Viðar Árnason
✝ HallgrímurViðar Árnason
húsasmíðameistari
fæddist 7. október
1936. Hann lést 8.
júní 2017.
Útför Hallgríms
fór fram 23. júní
2017.
ég talið með fingr-
um annarrar hand-
ar þau skipti sem
hann skipti skapi
nærri okkur, svo
þolinmóður var
hann og tillitssamur
í okkar garð.
Afi hafði jákvæð
áhrif á afar margt í
mínum uppvexti.
Það voru ófá skipti
sem ég trítlaði á eft-
ir honum til þess að vera með
honum í því sem hann tók sér
fyrir hendur, hvort heldur sem
var á óperusýningu, sinfóníutón-
leika, í sundlaugar, veiðitúra, á
knattspyrnuleiki hjá ÍA eða þeg-
ar ég var handlangari fyrir hann;
þetta eru þær minningar sem ég
mun varðveita ævilangt.
Hallgrímur afi var þeim eig-
inleikum gæddur að koma fram
við alla samferðamenn sína eins
og jafningja. Og hvar sem hann
kom var hann hrókur alls fagn-
aðar. Hann gat jafnframt verið
einstaklega orðheppinn. Ófá
skipti grétum við úr hlátri þegar
hnyttin tilsvör hans hrukku af
vörum hans af ólíku tilefni. Alveg
sama við hvern hann ræddi, öll-
um virtist líða vel í kringum
hann og hann var fyrstur til að
rétta fram hjálparhönd þegar
þess þurfti. Hallgrímur nefndi
oft að kurteisi og góðmennska
væru ókeypis en ávallt rétta
nálgunin í mannlegum samskipt-
um. Sást þetta ítrekað í gegnum
árin, því að honum var jafnan
heilsað sem vini hvar sem hann
kom.
Nú er komið að kveðjustund
að sinni. Í hvert skipti sem við
fjölskyldan komum saman til að
fagna, spila saman á spilakvöld-
um eða við önnur tilefni, munu
minningar okkar um afa ávallt
kalla fram bros á vörum okkar.
Það eru þær aðstæður sem hon-
um leið jafnan best við. Í faðmi
fjölskyldunnar.
Megir þú hvíla í friði, elsku afi
minn.
Hallgrímur Viðar Arnarson.
HJARTAVERND
Minningarkort
535 1825
www.hjarta.is 5351800
Virðing,
reynsla
& þjónusta
Allan
sólarhringinn
571 8222
Svafar:
82o 3939
Hermann:
82o 3938
Ingibjörg:
82o 3937
www.kvedja.is
svafar & hermann
Innilegar þakkir til allra þeirra sem sýndu
okkur hlýhug og samúð við andlát og útför
ástkærrar móður, tengdamóður og ömmu,
MARGRÉTAR EYJÓLFSDÓTTUR,
Teigagerði 5,
Reykjavík.
Kristín Jónsdóttir Grímur Þ. Valdimarsson
Kristján Ágústsson
Gyða Jónsdóttir Guðmundur Ingason
og ömmubörn
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
afi og langafi,
SVEINN MARGEIR FRIÐVINSSON,
Sauðármýri 3, Sauðárkróki,
verður jarðsunginn frá Sauðárkrókskirkju
mánudaginn 3. júlí klukkan 14.
Ingibjörg Jósafatsdóttir
Björgvin Jósafat Sveinsson María Sif Gunnarsdóttir
Gunnar Bragi Sveinsson
Atli Freyr Sveinsson Ingibjörg Jenný Leifsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær eiginkona mín, móðir, tengdamóðir
og amma,
KRISTÍN BJÖRNSDÓTTIR
ljósmóðir,
lést að hjúkrunarheimilinu Mánateigi,
Hrafnistu, miðvikudaginn 21. júní.
Útförin fer fram frá Árbæjarkirkju þriðjudaginn 4. júlí klukkan 15.
Blóm og kransar vinsamlegast afþakkað en þeim sem vildu
minnast hennar er bent á Barnaspítala Hringsins.
Ólafur G. Sigurðsson
Björn Ólafsson Sigurður Ólafsson
Helga Thors Hildur Hafstein
Okkar ástkæri sonur, bróðir, frændi og
barnabarn,
HALLDÓR INGVI EMILSSON
kennari,
sem lést af slysförum 21. júní í Utah í
Bandaríkjunum, verður jarðsunginn frá
Grindavíkurkirkju miðvikudaginn 5. júlí klukkan 14.
Blóm og kransar afþakkað en þeim er vilja minnast hans er bent
á Björgunarsveitina í Grindavík.
Gerður Sigríður Tómasdóttir Jón Emil Halldórsson
Hrannar Jón Emilsson
Helgi Hrafn Emilsson
Jóhanna Gerður Hrannarsd.
Ívar Hrannarsson
Helga Emilsdóttir Halldór Ingvason
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
JÓNAS HALLGRÍMSSON,
áður til heimilis að Básenda 1,
sem lést sunnudaginn 25. júní,
verður jarðsunginn frá Fossvogskirkju
þriðjudaginn 4. júlí klukkan 13.
Hulda Sigríður Ólafsdóttir
Hallgrímur Jónasson Guðríður Kristófersdóttir
Guðrún Jónasdóttir Eiríkur Páll Eiríksson
Helga Jónasdóttir
Elísabet Jónasdóttir
Ólafur Jónasson Jóna Sigrún Hjartardóttir
barnabörn og barnabarnabörn