Morgunblaðið - 04.07.2017, Page 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 4. JÚLÍ 2017
✝ Jónas Hall-grímsson
fæddist í Vest-
mannaeyjum 29.
júní 1928. Hann
lést á Hrafnistu í
Reykjavík 25. júní
2017.
Foreldrar hans
voru hjónin El-
ísabet Valgerður
Ingvarsdóttir, hús-
freyja, fædd 8.
apríl 1898, d. 22. mars 1976, og
Hallgrímur Jónasson, kennari
og rithöfundur, f. 30. okt. 1894,
d. 24. okt.1991. Bræður Jón-
asar eru Ingvar Hallgrímsson
fiskifræðingur, f. 23. janúar
1923, og Þórir Hallgrímsson
skólastjóri, f. 7. ágúst 1936.
Jónas flutti með foreldrum
sínum til Reykjavíkur árið
kell, Herdís og Brynjar; 3.
Helga, f. 13. nóv. 1951, dætur
hennar eru Hrafnhildur og
Auður; 4. Elísabet, f. 22. feb.
1953, dóttir hennar er Vigdís
Ayesha; 5. Ólafur, f. 12. okt.
1960, kvæntur Jónu Sigrúnu
Hjartardóttur, þeirra börn eru
Hulda Sigríður, Arnar Már og
Hjördís Ósk. Jónas og Hulda
eiga 14 barnabarnabörn.
Jónas og Hulda bjuggu allan
sinn búskap í Reykjavík, að
Hólmgarði 27, og síðar að Bás-
enda 1 eða allt þar til þau
fluttu í þjónustuíbúðir fyrir
aldraða. Jónas hóf ungur störf
sem bílstjóri og síðar starfs-
maður Olíufélagsins Esso og
starfaði þar alla tíð, síðustu ár-
in sem húsvörður félagsins að
Suðurlandabraut 18 eða uns
hann lét af störfum árið 1998
eftir 49 ára starf hjá félaginu.
Jónas sat í stjórn Verka-
mannafélagsins Dagsbrúnar
um hríð á 6. og 7. áratugnum.
Útför Jónasar fer fram frá
Fossvogskirkju í dag, 4. júlí
2017, klukkan 13.
1931. Bjó fjöl-
skyldan í Skerja-
firði, þar sem þá
hét Hörpugata 37.
Jónas lauk gagn-
fræðaprófi frá
Ingimarsskóla og
stúdentsprófi frá
Menntaskólanum í
Hamrahlíð árið
1985.
Jónas kvæntist
29. júní 1949
Huldu Sigríði Ólafsdóttur
sjúkraliða, f. 20. ágúst 1927,
frá Hraunkoti í Grindavík.
Börn þeirra eru: 1. Hallgrímur,
f. 10. júlí 1947, kvæntur Guð-
ríði Kristófersdóttur, þeirra
börn eru Jónas og Kristrún
Þóra; 2. Guðrún, f. 10. des.
1949, gift Eiríki Páli Eiríks-
syni, þeirra börn eru Hrafn-
Tengdafaðir minn, Jónas Hall-
grímsson, er látinn tæplega 89
ára að aldri. Við ævilok gleðj-
umst við aðstandendur hans yfir
langri og giftudrjúgri ævi hans.
Hann naut ástríkis í hjónabandi
með ævifélaga sínum Huldu Sig-
ríði Ólafsdóttur og átti barnaláni
að fagna, þau hjón eignuðust
fimm börn sem öll eru á lífi.
Hann var heilsuhraustur nær
alla ævi og gat séð um sig og sína
og dvalið á eigin heimili. Heimilið
var honum mikils virði, þau hjón
bjuggu að Básenda 1 í Reykja-
vík, það hús byggði Jónas á 6.
áratug síðustu aldar og þar
bjuggu þau í 55 ár. Barnabörnin
kenndu þau hjón alltaf við Bás-
endann og kölluðu afa og ömmu í
Bás.
Jónas vann alla tíð hjá Olíufé-
laginu Esso. Þar gegndi hann
ýmsum störfum, m.a. sá hann um
að afferma olíuskip í Örfirisey.
Síðustu árin var Jónas húsvörður
í skrifstofubyggingu Olíufélags-
ins við Suðurlandsbraut.
Jónas byggði Básendann með-
fram fullri vinnu. Það hús er full-
ar tvær hæðir og kjallari. Þurft
hefur bæði áræði og dugnað að
ráðast í slíka framkvæmd með
fjögur börn. Löngu síðar hóf
hann nám, auðvitað með fullri
vinnu, við öldungadeild MH og
lauk stúdentsprófi 1985. Hann
lagði sig eftir tungumálum. Þeg-
ar hann dældi úr rússneskum ol-
íuskipum hafði hann náð þeim
tökum á rússnesku að geta
bjargað sér á því máli. Í mörg ár
sótti hann tíma á kvöldin hjá
rússneskum sendikennara í HÍ.
Hann lærði líka býsna vel
spænsku. Þau hjón nutu þess að
ferðast saman erlendis er á leið
og efnin bötnuðu.
Jónas hafði skýra sýn á
þjóðfélagsmál þótt ekki tæki
hann beinan þátt í pólitísku
starfi. Hann var um skeið á 6.
áratugnum í stjórn Verkamanna-
félagsins Dagsbrúnar og tók þátt
í hörðum verkföllum þess tíma.
Hann leit alltaf á sig sem verka-
mann og studdi sitt stéttarfélag,
hugur hans og hjarta var fé-
lagshyggju- og samhjálparmegin
í lífinu.
Jónas Hallgrímsson var há-
vaxinn maður, beinn í baki og bar
sig vel, hafði sterkt svipmót.
Hann var fallega hærður með lið-
um, ennið hátt og brúnirnar
miklar. Augun voru lifandi og
tjáðu svipbrigði og geðslag.
Hann hafði fallegar hendur og lét
sér annt um útlit þeirra og gætti
þess að vinnan setti ekki mark
sitt á þær. Hann var snyrti-
menni, notaði rakspíra, klæddist
fötum úr góðum efnum og skórn-
ir skiptu verulegu máli, alltaf
gljápússaðir. Hann var algjör
barnakarl sem barnabörnin elsk-
uðu og hændust að. Þeim sýndi
hann spilagaldra og fleiri furðu-
verk sem barnssálin skynjar.
Jónas gat líka verið fastur fyrir
ef svo bar undir og lyndisloftvog-
in var ekki alltaf stillt á blíðviðri.
Hann var uppalinn við flug-
völlinn, sá vettvangur mótaði
hann því alla tíð var hann sér-
stakur flugáhugamaður, fylgdist
með komu einstakra flugvéla og
þekkti flugvélategundir á hljóð-
inu einu saman. Fuglar voru líka
í sérstöku uppáhaldi, hann hafði
gaman af að benda á þá og
þekkja.
Nú er þessi mæti maður fall-
inn frá, ellin var honum þungbær
síðasta spölinn. Þau hjón fluttu í
öryggisíbúð í Fróðengi 2014.
Lengi vel gat hann hugsað um
eiginkonu sína af ást og um-
hyggju en eftir þungt fall að
næturlagi og mjaðmargrindar-
brot varð bjargarleysið hlut-
skipti hans og hann varð upp á
aðra kominn.
Því hlutskipti tók hann af
æðruleysi og karlmennsku.
Sjúkradeildinni á Hrafnistu fær-
um við aðstandendur hans inni-
legustu þakkir fyrir hjúkrun og
umönnun síðasta árið. Minning
hans lifir okkur öllum aðstand-
endum hans í hjarta.
Meira: mbl.is/minningar
Eiríkur Páll Eiríksson.
Það er ljúfsárt að setjast niður
og skrifa nokkur orð til minn-
ingar um hann afa minn sem ég
var svo heppin að fá að eiga
svona lengi. Ég bý að góðum
minningum sem ylja og hafa átt
þátt í að móta mig. Ég naut
þeirrar gæfu að fá að vera mikið
á heimili þeirra hjóna í Básenda-
num sem barn. Í Básendann voru
allir velkomnir.
Þar stóðu dyrnar ávallt opnar
fyrir stórfjölskylduna og þar var
pláss fyrir alla sem litu inn til
þeirra hjóna. Alltaf heitt á könn-
unni og oftar en ekki heimabakað
bakkelsi í boði ömmu. Notalegra
heimili á ég erfitt með að ímynda
mér. Hjónin í Básendanum stóðu
sína plikt sem höfuð stórfjöl-
skyldunnar og var annt um veg-
ferð og líðan allra afkomenda
sinna.
Nú hugsa ég með hlýju til allra
litlu hlutanna sem gerðu afa að
þeim sem hann var. Oft mátti
heyra hann muldra í lágum hljóð-
um innan úr herbergi þar sem
hann sat og las rússnesku eða
spænsku við skrifborðið sitt.
Þegar ég fékk að gista hjá þeim
kom ég stundum að afa seint um
kvöld sitjandi í eldhúskróknum
með blaðið og búinn að lauma
jólakökusneið á diskinn sinn.
Minningar í afafangi þar sem
hann var að lesa fyrir mig. Hann
kenndi mér að fletta og bera
virðingu fyrir bókum.
Afa var meinilla við allt bruðl
og var sparsamur og nýtinn.
Hann var friðelskandi maður
sem vildi jöfnuð og réttlæti.
Hann gat líka verið svolítið
þver og óhaggandi í skoðunum
sínum, það vitum við líka sem
þekktum hann. En allt þetta
gerði hann að þeim afa sem við
þekktum og elskuðum.
Langafabörnin urðu þeirrar
gæfu aðnjótandi að fá að eiga
samastað í Básenda líkt og við
barnabörnin gerðum á sínum
tíma.
Afi hafði einstakt lag á ungvið-
inu og tók börnin í fangið og fór
með þau á rúntinn um Bás-
endann þar sem gamla klukkan,
úrið, pönnukökubókin, Rebbi og
Pási komu iðulega við sögu. Voru
börnin svo leyst út með suðu-
súkkulaðimola úr skálinni við
heimför.
Þessar minningar ylja þegar
komið er að kveðjustund.
Ég kveð þig, afi, með hlýju og
þakklæti í hjarta. Þín
Auður Hannesdóttir (Auja).
Elskulegur afi minn er látinn.
Þegar ég hugsa til hans, dettur
mér eitt orð í hug: arfleifð. Ég las
eitt sinn að arfleifð væri eitthvað
sem menn skildu eftir sig sem
lifði þá sjálfa. Þeirra væri minnst
vegna arfleifðar sinnar, eða af
henni.
Afi var einstaklega háttvís og
prúður maður. Hann umgekkst
allt með virðingu, bæði annað
fólk og náttúruna, sem og bækur.
Hann fletti aldrei bókum nema
þvo sér um hendurnar fyrst og
fletti þeim svo hægt og af virð-
ingu, eins og honum einum var
lagið. Einnig var hann mikill fjöl-
skyldumaður og var alla tíð mjög
annt um konu sína og börn og
síðar barnabörn og barnabarna-
börn. Þau amma voru eins og
límið sem héldu Básendaættinni,
eins og við kölluðum hana stund-
um, saman. Í Básendanum safn-
aðist stórfjölskyldan ætíð saman
á jólum og öðrum tyllidögum og
ég á ótal minningar um sumarbú-
staðaferðir með ömmu og afa þar
sem afi fór með okkur börnin í
göngutúra upp að stóra steini.
Afi var ótrúlega barngóður mað-
ur og lék sér óspart með okkur
barnabörnunum og síðar barna-
barnabörnunum. Honum fannst
ekkert skemmtilegra en að fá
börnin í heimsókn og fylgdist
alltaf vel með þeim öllum og
spurði frétta af þeim, hvort sem
þau bjuggu hér á landi, í Japan,
eins og sum gerðu um tíma, eða í
Danmörku, eins og nú síðast.
Afi lifði langa og góða ævi og
hann og amma voru þakklát fyrir
að fá að vera saman alla þessa
tíð. Vissulega fylltumst við sökn-
uði við fregnir af andláti hans en
draumur sem systur mína
dreymdi sömu nótt og hann dó,
huggaði okkur mikið. Systur
mína dreymdi að við afkomendur
ömmu og afa í Básendanum vær-
um öll saman komin í Básendan-
um í veislu. Einnig voru bræður
afa tveir þar komnir. Allir voru
við veisluhöldin nema afi, sem lá
veikur uppi í rúmi. Hann var svo
glaður yfir öllum sem voru
komnir og spurði hvort hann ætti
ekki bara að koma fram og taka
þátt í veisluhöldunum, sem hann
og gerði svo. Þetta var kveðju-
veisla, en systir mín skildi ekki í
draumnum hvern væri verið að
kveðja. Afi sagði svo mörg elsku-
leg og falleg orð í draumnum og
var svo glaður. Hann sat við eld-
húsborðið með bræðrum sínum
tveim og sagði að það væri erfitt
að kveðja en var samt svo glaður
yfir þessu öllu saman og það var
svo mikill friður yfir honum. Þeg-
ar systir mín fékk svo símtal um
morguninn að hann væri látinn,
skildi hún að þetta hafði verið
kveðjuveisla afa. Ég trúi því að
þetta þýði að afi hafi farið í friði.
Ég var úti við á fallegu kvöldi
fyrir nokkrum dögum. Ég hugs-
aði um hve þakklát ég væri fyrir
það að afi hefði farið í friði, þakk-
lát fyrir allan þann góða tíma
sem við áttum með honum og
þakklát fyrir arfleifðina sem
hann skildi eftir sig, að halda fjöl-
skylduböndin og umgangast ann-
að fólk og landið með virðingu.
Þá urðu á vegi mínum þessi orð
úr Heimsljósi eftir Halldór Lax-
ness og mér varð hugsað til afa:
„Þar sem jökulinn ber við loft hættir
landið að vera jarðneskt, en jörðin fær
hlutdeild í himninum, …“
Hvíl í friði, elsku afi, og takk
fyrir allt og allt.
Hrafnhildur Lárusdóttir.
Jónas
Hallgrímsson
✝ Unnur Magn-úsdóttir fædd-
ist í Hringverskoti,
Ólafsfirði, 2.
ferbrúar 1933. Hún
lést á Hlévangi,
Keflavík, 21. júní
2017. Foreldrar
hennar voru Ása
Ingibjörg Sæ-
mundsdóttir, f.
7.11. 1891, d. 4.12.
1984, og Magnús
Sigurður Sigurðsson, f. 25.8.
1891, d. 26.8. 1974. Unnur var
næstyngst þrettán systkina, eft-
irlifandi er yngsta systirin,
Anna Magnúsdóttir, f. 5.6. 1934.
Unnur giftist Ásmundi Þór-
arinssyni, f. 1.1. 1930, d. 27.12.
2015, hinn 20.9. 1953. Börn
þeirra eru 1) Magnús Kristinn, f.
14.4. 1954, kvæntur Mariu M.
Sissing, f. 29.1. 1959. Börn hans
eru fjögur og barnabörn sjö.
Börn hennar eru þrjú og barna-
börn þrjú. 2) Þórarinn, f. 27.4.
1959, kvæntur Arndísi Krist-
jánsdóttur, f. 27.5. 1958. Eiga
þau tvær dætur og tvö barna-
börn. 3) Ása Bjarn-
ey, f. 19.5. 1961, d.
24.8. 2005, gift Ein-
ari Gunnarssyni, f.
21.8. 1956. Eiga
þau tvö börn og
þrjú barnabörn. 4)
Hildur Kristín, f.
25.10. 1962, gift Ás-
þóri Kjartanssyni,
f. 20.5. 1961. Börn
þeirra eru tvö og
barnabörn þrjú. 5)
Jón Örn, f. 4.11. 1964, kvæntur
Jóhönnu Sturlaugsdóttur, f.
28.2. 1970. Börn þeirra eru fjög-
ur og barnabörn þrjú.
Unnur ólst upp í foreldra-
húsum í Hringverskoti og flutti
níu ára að Þverá í Ólafsfirði. 18
ára fór hún í vist á Siglufirði og
kynntist eiginmanni sínum þar.
Unnur vann lengst af sem verk-
stjóri í frystihúsum, m.a. Sjö-
stjörnunni í Njarðvík, Sjólastöð-
inni í Hafnarfirði og
Hraðfrystihúsi Hellissands.
Útför Unnar fer fram frá
Keflavíkurkirkju í dag, 4. júlí
2017, og hefst athöfnin kl. 13.
Það eru sumarsólstöður, bjart-
asti tími ársins, þegar mér berast
þær sorgarfregnir að tengdamóð-
ir mín, Unnur Magnúsdóttir, sé
látin.
Það hefði ekki átt að koma á
óvart, hún hafði átt við margvís-
leg og alvarleg veikindi að stríða á
undanförnum árum en á undur-
samlegan hátt náð að sigrast á
þeim. Samt vekja dánarfregnir
tilfinningar sem minna okkur
ávallt á að umboð okkar á lífinu er
ekki í okkar höndum.
Ég kynntist Unni á Siglufirði
sumarið 1975. Hún starfaði á Hót-
el Höfn en þar bjó ég um tíma
þegar ég vann hjá Jarðborunum
ríkisins, en boranir eftir heitu
vatni stóðu þá yfir sem hæst í
Skútudal. Þessi kynni leiddu til
þess að við Ása, dóttir Unnar,
urðum hjón. Eignuðumst við Ása
síðar börnin okkar tvö, Ásmund
Óskar 1979 og Unni 1989.
Unnur Magnúsdóttir og eigin-
maður hennar, Ásmundur Óskar
Þórarinsson, voru mér einkar
kær, bæði hjálplegir og góðir
tengdaforeldrar. Einnig voru þau
barnabörnum sínum frábær
amma og afi. Auk þess tóku þau
að sér um langan og skamman
tíma önnur börn. Það má með
sanni segja að öll börn hafi laðast
að Unni, þau eru mörg börnin
sem hafa kallað Unni Magnús-
dóttur „ömmu“.
Tengdamamma var þeim gáf-
um gædd að fátt kom henni á
óvart. Ófá eru skiptin sem hún
var tilbúin með svörin áður en
spurningin kom. Einnig sá hún
fyrir ýmislegt sem ekki verður út-
skýrt. Hún fór frekar dult með
þessar gáfur. Samt átti hún
stundum til að stríða mér með
það sem ég hélt hana ekki vita,
því hún var bæði glettin og
skemmtileg kona.
Það er ekki auðvelt að koma
öllu til skila í stuttri grein. Það
fyrsta sem kemur upp í hugann er
þakklæti, þakklæti fyrir að hafa
verið samtíða Unni Magnúsdótt-
ur og eiga hana fyrir tengda-
mömmu. Það var henni og okkur
öllum mikil sorg þegar Ása dó ár-
ið 2005. Aðeins er eitt og hálft ár
síðan Ásmundur tengdapabbi dó.
Nú hefur Unnur Magnúsdóttir
gengið til þeirra í dýrðina.
Systkinahópur Unnar Magn-
úsdóttur var mjög stór. Anna er
ein eftirlifenda úr þeim stóra
hópi. Henni og börnum Unnar,
öllum barnahópnum, ættingjum
og vinum votta ég mína dýpstu
virðingu og samúð.
Einar Gunnarsson.
Unnur
Magnúsdóttir
Minningarathöfn um elskulegan föður
okkar, bróður, tengdaföður, afa og langafa,
INGVAR EMILSSON
haffræðing,
fer fram frá Dómkirkjunni á morgun,
miðvikudag 5. júlí, klukkan 14.
Fyrir hönd vandamanna,
Kristján Ingvarsson
Tryggvi Ingvarsson Emilsson
Elín Margrét Emilsson Ingvarsdóttir
Hulda Emilsdóttir
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og afi,
FLOSI HRAFN SIGURÐSSON
veðurfræðingur,
lést að morgni 30. júní.
Útför hans verður gerð frá Fríkirkjunni í
Reykjavík föstudaginn 7. júlí klukkan 15.
Hulda Sigfúsdóttir
Ágústa Lyons Flosadóttir John Lyons
Sigurður Flosason Vilborg Anna Björnsdóttir
og barnabörn
Hjartans þakkir fyrir auðsýnda samúð og
vinarþel við andlát og útför ástkærs
eiginmanns míns, föður okkar, tengdaföður,
afa og langafa,
GUÐBJARTS K. GUÐBJARTSSONAR
frá Ísafirði.
Guðbjörg Svandís Jónsdóttir
Jón G. Guðbjartsson Maria Plattner
Jónína G. Guðbjartsdóttir Krisberg E. Kristbergsson
Selma S. Guðbjartsdóttir Þröstur Jóhannesson
Brynjar Guðbjartsson Ragnheiður María Adólfsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir,
afi, langafi og langalangafi,
HÖRÐUR PÁLSSON
bóndi,
Hömrum,
Grundarfirði,
lést á Heilbrigðisstofnun Vesturlands á
Akranesi að morgni 1. júlí.
Útförin fer fram frá Grundarfjarðarkirkju fimmtudaginn 6. júlí
klukkan 13. Blóm og kransar vinsamlegast afþakkað en þeim
sem vilja minnast hans er bent á Krabbameinsfélagið Von í
Grundarfirði, 0321-13-700101, kt. 650107-0200.
Guðlaug Halldóra Guðmundsdóttir
börn, tengdabörn, barnabörn og fjölskyldur