Morgunblaðið - 15.07.2017, Blaðsíða 32

Með örfáum orð-
um kveð ég góðan
félaga og starfs-
bróður, Sigurð
Ólafsson, Didda á Grund, eins og
hann var kallaður hér á heima-
slóð. Leiðir okkar lágu fyrst sam-
an árið 1992, ég þá í sama starfi á
Ísafirði. Sumarið eftir fór Félag
forstöðumanna sjúkrahúsa í
fræðsluferð til Þýskalands og þar
var Sigurður sem endranær
hrókur alls fagnaðar. Við komum
síðdegis á áfangastað á sveita-
hótel hressir í bragði og Sigurður
vindur sér að ungri þarlendri
þjónustustúlku og ávarpar hana
og segir: „Gibt es etwas hier zu
essen?“ Þetta fannst mér flott
setning og er mér minnisstæð,
bæði vegna samhengisins og
þess að Sigurður var séntilmað-
ur, kurteis og kunni að ávarpa
konur og umgangast þær af virð-
ingu. Hann hafði setið á skóla-
bekk á yngri árum í Þýskalandi
og kunni málið auk ensku og
dönsku og nýtti sér það í starfi
sínu enda félagslyndur og mann-
blendinn.
Sigurður var söngmaður og í
hópi okkar sjúkrahúsmanna sá
hann til þess að söngur var fastur
Sigurður Ólafsson
✝ Sigurður Ólafs-son fæddist 21.
september 1933.
Hann lést 16. júní
2017.
Útför Sigurðar
fór fram 27. júní
2017.
liður þegar við kom-
um saman og
ósjaldan var kyrjað
„Við göngum svo
léttir í lundu ...“.
Það var sannarlega
einkennandi fyrir
Sigurð. Hann var
einn meðlima
Skagakvartettsins
landskunna og lögin
sem þeir sungu inn
á hljómplötu lifa
áfram. Sigurður var skartmenni,
ávallt snyrtilegur og hafði áhuga
á öðru fólki, hvernig það hélt sig
og var í háttu. Þetta átti ekki síst
við um konur sem hann hændist
að á sinn kurteislega hátt, jafnt á
vinnustað sem utan, hafði orð á
útliti þeirra, kannski nýrri klipp-
ingu, fatnaði og framkomu og
þessi eiginleiki hans létti mjög öll
samskipti, t.d. á vinnustað sem
oft voru krefjandi. Sigurði fannst
nóg komið eftir um 30 ár í starfi.
Hann var feginn, þetta er eril-
samt starf og fjárhagurinn jafn-
an ómögulegur og hallarekstur
fremur regla en undantekning.
Hann lét hins vegar áhyggjur af
því aldrei ná tökum á sér og hélt
alltaf léttri lund og það eru
margar frægar gleðisögur til af
Sigurði og félögum sem enn eru
rifjaðar upp. Þegar öll sund virt-
ust lokuð í rekstrinum, þá var
viðkvæði Sigurðar jafnan „þetta
reddast“ og á myrkum stundum
er það enn haft eftir.
Þegar ég kom til starfa á
stofnuninni árið 2001, þá er mér
minnisstætt hversu snyrtilegt
skrifborðið hans var. Það lágu
engir pappírar á borðum, ekkert
ófrágengið, engir bunkar sem
biðu afgreiðslu. Allt var klárt,
annaðhvort komið í möppu eða
búið að farga. Þetta var einkenn-
andi fyrir Sigurð. Hann hlóð ekki
í kringum sig því sem hann þurfti
ekki á að halda. Sigurður kvænt-
ist ungur mikilli sómakonu, Mar-
gréti Ármannsdóttur, sem lést
árið 2004. Saman ólu þau upp
fjögur börn sín á neðri Skagan-
um, í Deildartúninu og skammt
frá voru æsku- og uppeldisstöðv-
ar Sigurðar á Grund sem hann
var gjarnan kenndur við. Þar var
gestrisni við brugðið og í fjölda
ára komu fjölskyldan og nánir
vinir saman í morgunkaffi á
hverjum einasta laugardags-
morgni. Við Dýrfinna sendum
börnum Sigurðar og fjölskyldu
hans innilegar samúðarkveðjur á
þessum tímamótum þegar við
kveðjum vænan dreng sem gaf
okkur góðar minningar og skilur
eftir gleði í sálinni. Það er arfleifð
til sóma.
Guðjón Svarfdal Brjánsson.
Sigurður Ólafsson, félagi okk-
ar í Lionsklúbbi Akraness, er lát-
inn. Hann gekk til liðs við klúbb-
inn í febrúar 1959 og var okkar
næstelsti starfandi félagi. Diddi
varð ritari klúbbsins starfsárið
1961-1962, formaður 1962-1963
og meðstjórnandi starfsárin
1979-1980 og 1984-1985. Hann
var siðameistari (temjari) nokkr-
um sinnum. Formaður eftirtal-
inna nefnda: félaganefndar,
skemmtinefndar, nefndar um
málefni aldraðra, áhaldakaupa-
sjóðs, afmælishátíðarnefndar,
fjáröflunarnefndar, íþrótta-
nefndar, ferðanefndar, líknar-
sjóðs, þingnefndar og hússtjórn-
ar. Þá starfaði hann í öllum
þessum nefndum auk þess að
vera í árshátíðarnefnd klúbbsins.
Þá var hann verkefnastjóri,
kynningarstjóri og tengiliður við
Lionessuklúbb Akraness sem
seinna varð Lionsklúbburinn
Eðna. Hann var skoðunarmaður
reikninga klúbbsins. Þá starfaði
hann alla tíð ötullega að verk-
efnum klúbbsins á hverjum tíma
meðan hann hafði heilsu og
krafta til. Hann var sjálfskipaður
forsöngvari klúbbsins á skemmt-
unum og fundum. Það var létt yf-
ir Didda í klúbbstarfinu og gam-
an að vera með honum við hin
ýmsu tækifæri. Hann mætti vel á
fundi, nema undir það síðasta að
mætingum fór fækkandi og að
lokum fór það svo að hann treysti
sér ekki lengur til fundarsetu, og
var það miður.
Sigurður var gerður að Melvin
Jones-félaga í mars árið 1994 og
var vel að þeim heiðri kominn.
Hann fékk viðurkenningu frá al-
þjóðahreyfingunni fyrir 50 ára
starf að Lionsmálum og fer þeim
félögum fækkandi sem ná svo
háum starfsaldri. Að leiðarlokum
þökkum við félagar í Lionsklúbbi
Akraness fyrir ánægjulega sam-
veru og skemmtileg kynni og allt
hans starf fyrir klúbbinn og
hreyfinguna. Við sendum fjöl-
skyldu hans okkar dýpstu sam-
úðarkveðjur á kveðjustund.
Fyrir hönd Lionsklúbbs Akra-
ness,
Benjamín Jósefsson.
32 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 15. JÚLÍ 2017
Þegar komin er
sú stund að kveðja
rifjast upp margar
minningar sem eru
mér dýrmætar og ég
er þakklát fyrir. Hún Svana okkar
var einstök kona með glott og kát-
ínu í augunum, brosmild og full af
góðvild. Hún var ákaflega hæfi-
leikarík kona og góð fyrirmynd því
ekkert var henni ómögulegt. Hún
gat og gerði allt og gekk í öll störf.
Ég var svo heppin að fá að alast
upp og eiga hana fyrir móðursyst-
ur og kynnast henni áður en veik-
indin báru að. Ég er afar þakklát
minningunum sem ég á frá því að
ég var barn og unglingur og fékk
að skottast með um alla sveitina
ásamt henni, Indriða og börnum.
Hvort sem var heima á Álfheim-
um, fram í Gilhaga, í göngum eða
réttum.
Minnisstæðar eru gönguferð-
irnar niður á Hól að líta eftir dýr-
unum sem Svana átti alveg sér-
stakt samband við en hún bar
mikinn kærleik og virðingu fyrir
þeim. Ég man eitt sinn í sauðburði,
en þá gekk eitthvað illa, að ég fékk
að aðstoða hana, hún kenndi mér
ýmislegt í leiðinni en litlu barni
fannst stórt kraftaverk að fá að
hjálpa lambi í heiminn. Einnig
Svandís Lilja
Marinósdóttir
✝ Svandís LiljaMarinósdóttir
fæddist 3. desember
1949. Hún lést 24.
júní 2017.
Útför Svandísar
fór fram 7. júlí 2017.
man ég vel eftir að
við höfðum farið í
berjamó og ég sat
við eldhúsborðið
heima á Álfheimum
og tíndi öll stærstu
krækiberin úr dallin-
um og gæddi mér á
þeim. Svo fór ég að
hafa samviskubit yf-
ir að hafa borðað öll
stærstu berin, þá
sagði Svana og
glotti: „Þetta er allt í lagi. Sá sem
kemur næstur að dallinum á líka
eftir að borða öll stærstu berin.“
Eitt sinn fórum við upp á Ey-
vindarstaðaheiði í afar fallegu
veðri að gera gangnakofa kláran.
Það var spjallað á leiðinni, náttúr-
an skoðuð, spáð í fjöll og jökla og
við Inga fræddar um ýmislegt.
Þegar í skálann var komið var allt
þrifið og gert klárt. Að lokum
fengum við nesti og svo var haldið
heim. Það var alveg sama hvað
stóð til, maður var alltaf velkom-
inn með og fékk að taka þátt í því
sem var verið að gera hverju sinni.
Í seinni tíð hitti ég Svönu
nokkrum sinnum á sjúkrastofnun
og eru þær minningar mér líka
kærar. Sérstaklega eitt skiptið
þar sem ég sat á rúmstokknum
hjá henni og hélt í höndina á
henni. Hún þekkti mig ekki en ég
fór að raula lag og hún tók undir.
Svana, takk fyrir tímann sem
við fengum saman. Ég mun halda í
minninguna um þig, þessa ein-
stöku og góðu konu.
Þórdís Úlfarsdóttir.
Dísa mín blessun-
in er farin.
Dísa var einstök
kona. Með henni er
horfin einn mesti
persónuleiki í Mývatnssveit. Ég
kynntist Dísu mjög ungur þegar
hún kom í heimsókn í Gula húsið
til Maju og Jóns Péturs í Reykja-
hlíð III. Alltaf kom ferskur og
annar blær inn í umræður þegar
hún mætti. Hún var ákveðin, ein-
örð og snörp í sinni orðræðu og
henni fylgdi engin lognmolla. Hún
kom yfirleitt með nýjar fréttir úr
sveitinni og talaði mikið og lengi.
Æska Dísu var enginn dans á
rósum og oft á tíðum erfið fyrir
unga konu. En Dísa mín stóð af
sér allt og það með miklum sóma.
Hún var iðjusöm og féll aldrei
verk úr hendi, sívinnandi alla sína
ævi. Dísa var með þá einlægu
staðföstu skoðun að hennar hlut-
verk hér í heimi væri að gera eitt-
hvað í þágu þeirra sem minna
mega sín.
Hin síðari ár var Dísa óeigin-
gjarn þjónn Reykjahlíðarkirkju
en það starf átti hug hennar allan.
Oft sá ég Dísu mína koma gang-
andi með hjólbörur úr þorpinu og
út í kirkju með ýmsa hluti eins og
dúka og hökla, allt þvegið og
strokið. Ég reyndi oft að bjóða
henni hjálp en svarið var yfirleitt:
„Nei, góði minn, ég er nær alveg
komin.“ Dísa ávarpaði mig oft með
orðunum „góði minn“, og það
fannst mér einlægt og gott upphaf
að samræðum. Ég hringdi oft í
Dísu til að kanna hvernig hún
hefði það og spurði hana frétta.
Hún sagði það sem segja þurfti og
eins og við var að búast komst ég
ekki að og hún lauk samtalinu með
Álfdís
Sigurgeirsdóttir
✝ Álfdís Sig-urgeirsdóttir
fæddist 15. nóv-
ember 1925. Hún
lést 22. júní 2017.
Útför Álfdísar fór
fram 30. júní 2017.
orðunum „Jæja góði
minn, nú er þetta
orðið gott og vertu
nú blessaður Óli
minn.“ Ég kvaddi,
því óþarfi var að
ræða málin frekar.
Oft reyndi ég að
gefa Dísu ýmsan
fatnað, blússur og
fleira og bað hana
um að máta. Dísa
sýndi mér mikla
kurteisi og tók þetta heim með sér
en kom svo eftir tvo daga og oft án
þess að opna pakkann og sagði:
„Ég á svo mikið af þessu og algjör
óþarfi fyrir mig að þiggja þetta,
Óli minn.“ Svona var Dísa alveg
ótrúlega nægjusöm kona. Hún tók
margt fólk í gegnum tíðina í
heimagistingu, bílstjóra og fólk af
erlendu bergi, fólk sem vildi að-
eins gista hjá Dísu og eignaðist
hún þar vini til æviloka. Ég man
hversu gaman það var að heim-
sækja hana og fá kökur og kaffi.
Heimili hennar var einstakt, líkt
og að koma inn í kvikmynd frá
miðri síðustu öld og allt var svo
hreint og á sínum stað.
Dísa hafði sérstakan eiginleika
en hún gat talað íslensku við alla
útlendinga og þeir skildu hana
meira og minna. Ein sagan af
henni er þannigað erlend hjón
sem voru að skoða Mývatnssveit-
ina sátu með henni í bíl. Þegar
henni var sagt að þau væru út-
lendingar og skildu ekki íslensku
þá hækkaði hún bara röddina og
hélt áfram sínu tali. Þegar þau
voru síðar spurð hvað væri eftir-
minnilegast úr heimsókn þeirra úr
sveitinni var það Dísa sem stóð
upp úr. Svona var Dísa mín, alltaf
hrein og bein allt sitt líf.
Ég vil þakka Dísu minni fyrir
allt það óeigingjarna og góða starf
sem hún gerði fyrir okkur öll í
Gula húsinu. Það er ómetanlegt.
Hennar verður saknað.
Blessuð sértu Dísa mín.
Ólafur H. Jónsson.
✝ SigurðurÁgúst Guð-
björnsson fæddist
20. júní 1957 á
Hvammstanga.
Hann lést á Heil-
brigðisstofnun
Vesturlands á
Akranesi 16. júní
2017.
Sigurður var
sonur hjónanna
Guðbjörns Breið-
fjörð, f. 8. apríl 1929, d. 19. des-
ember 2016, og Sigurlaugar
Helgu Árnadóttur, f. 11. apríl
1937. Sigurður var næstelstur
11 systkina: Guðmundur Teitur,
f. 1956, d. 2010, Árni Svanur, f.
1958, Pétur Hilmar, f. 1959,
Stella Bára, f. 1960, Jón Krist-
ófer, f. 1961, Alda Særún, f.
1962, Skúli Hreinn, f. 1965,
Hólmfríður Ósk, f. 1966, Hörð-
ur Heiðar, f. 1971, og Bergur
Viðar, f. 1973.
Eftirlifandi kona Sigurðar er
Sigríður Arnfjörð
Guðmundsdóttir, f.
8. ágúst 1960. Börn
þeirra eru 1) Guð-
laug Ósk, f. 9. febr-
úar 1980, og á hún
tvær dætur. 2)
Brynjar Þór, f. 24.
júní 1982, sam-
býliskona hans er
Brynja Péturs-
dóttir, f. 23. febr-
úar 1984. Brynjar
á þrjá syni fyrir og Brynja
fimm börn. 3) Sólrún Heiða, f.
21. febrúar 1986, hún er gift
Jakob Inga Helgasyni, f. 4.
febrúar 1979, og eiga þau þrjú
börn. 4) Hjördís Bára, f. 13.
mars 1987, í sambúð með Sig-
urjóni Elí, f. 28. febrúar 1983,
og eiga þau tvær dætur en fyrir
á Sigurjón einn son. 5) Steinunn
Inga, f. 27. febrúar 1998.
Útför Sigurðar hefur farið
fram í kyrrþey að ósk hins
látna.
Elsku pabbi.
Pabbi var hraustur maður og
aldrei heyrði maður hann kvarta
yfir neinu heilsufarslega.
Í mínu hjarta var pabbi sterk-
ur, stór, kunni allt, gat allt og
mun það aldrei breytast í huga
mér.
Það var aldrei neitt vandamál
að fá hjálp frá þér og það sem
pabbi var fljótur til verka, drífandi
og gerði ekkert með hangandi
hendi.
Þolinmæðin sem þú hafðir var
líka yndisleg, það að kenna manni
ýmis störf, hvort sem það var við
girðingarvinnu, sveitastörf, raf-
magn eða svo margt fleira. En það
er mér efst í huga þegar þú kennd-
ir mér á klukku. Það sem ég var
lengi að átta mig á því hvernig hún
virkaði en þú gafst ekki upp og
sýndir mér mikla þolinmæði.
Ég hugga mig við allar þær
minningar og stundir sem við átt-
um saman því þær eru mér dýr-
mætar og allt sem þú hefur kennt
mér.
Pabbi var alltaf tilbúinn að
hjálpa mér og minni fjölskyldu og
var ekki lengi að koma ef við þurft-
um á hjálp að halda, hvort sem það
var heima við eða uppi í Vöglum.
Ferðalögin sem við fórum eru
börnum okkar alltaf efst í huga og
þá sérstaklega þegar þau fengu að
fara með afa sínum að veiða.
Síðustu dagarnir voru svo erf-
iðir en þú gast samt komið okkur
til að hlæja, þrátt fyrir þá baráttu
sem þú varst að ganga í gegnum.
Sem sýnir okkur og kennir að
meðan við lifum skulum við njóta
lífsins með fólkinu sem okkur þyk-
ir vænt um og vera þakklát.
Þinn faðmur var svo stór
svo blítt var huggun að fá
tíminn leið hratt og fór
þín er mikil eftirsjá.
Æskuárin sem voru mín
þær minningar ég geymi.
Elsku pabbi ég sakna þín
og aldrei ég þér gleymi.
(S. H.)
Sólrún Heiða Sigurðardóttir.
Að skrifa minningargrein um
mann sem var svo góður vinur og
félagi er ekki það léttasta sem ég
hef gert, en raunin er nú sú að
tengdafaðir minn er búinn að
kveðja þennan heim eftir ótrú-
lega baráttu við veikindi sem oft
er ekki sanngjarnt hlutskipti.
Maður skilur ekki alveg tilgang-
inn í þessu ferli, að taka stóran
og þrekinn mann frá okkur og
skilja eftir þær spurningar sem
við spyrjum flest, af hverju
hann?
Aldrei var neitt gert með
hangandi hendi sem Diddi lagði
fyrir sig. Eitt skemmtilegt atvik
sýnir svo vel hvað hann var dríf-
andi í verki, en hann hringdi eitt
sinn og bað um myndir af felli-
hýsinu okkar því hann væri
kannski búinn að skipta því út
fyrir bát.
Elsku Diddi, ég þakka fyrir
allar þær stundir sem við áttum
saman og alla þá hjálp sem þú
varst svo óspar á að veita mér.
Þegar ég hringdi í þig og spurði
ráða var svarið ávallt: Égkem
bara og aðstoða þig við þetta.
Jakob Ingi Helgason.
Sigurður Ágúst
Guðbjörnsson
Kveðja frá
Stanga-
veiðifélagi
Reykjavíkur
Fallinn er frá
Orri Vigfússon, stofnandi og for-
maður Verndarsjóðs villtra lax-
Guðbrandur Orri
Vigfússon
✝ Orri Vigfússonfæddist 10. júlí
1942. Hann lést 1.
júlí 2017.
Útför Orra fór
fram 10. júlí 2017.
fiska (NASF). Orri
var ötull baráttu-
maður fyrir nátt-
úruvernd og ekki
síst góðum um-
gengnisreglum við
íslenskar laxveiðiár.
Margar viðurkenn-
ingar og verðlaun
hlaut hann fyrir
störf sín að vernd-
un Atlantshafslax-
ins. Orri var fé-
lagsmaður í Stangaveiðifélagi
Reykjavíkur og naut virðingar
innan félagsins. Hann var
sæmdur gullmerki SVFR fyrir
störf sín í þágu NASF. Orri var
góður og gegn félagsmaður í
SVFR og sýndi það fyrir nokkr-
um vikum er hann mætti á
stjórnarfund hjá félaginu til að
upplýsa um stöðu baráttu sinnar
vegna laxeldisáforma. Það er
einlæg von okkar að veiðimenn
minnist Orra þegar þeir sleppa
þeim silfraða í sumar. Það hefði
verið honum að skapi. Stjórn og
starfsfólk flytur fjölskyldu Orra
samúðarkveðjur.
Árni Friðleifsson,
formaður Stangaveiðifélags
Reykjavíkur.
Í dag minnumst við Orra Vig-
fússonar, eins merkasta manns
sem við höfum fengið tækifæri á
að hitta og starfa með.
Orri helgaði líf sitt því að
berjast fyrir Atlantshafslaxinn
og fyrir það verðum við honum
ævinlega þakklát. Vinátta hans
og góðmennska gerðu öll okkar
ævintýri saman betri. Í gegnum
Orra fengum við tækifæri á að
kynnast Íslandi vel og kynnt-
umst mörgu frábæru fólki. Fyrir
það þökkum við honum.
Sannkallaður meistari í sínu
fagi hefur fallið frá og arfleið
hans mun lifa í gegnum okkur
öll.
Við sendum innilegar samúð-
arkveðjur til hans yndislegu fjöl-
skyldu.
Fyrir hönd Eleven Experi-
ence,
Elvar Örn Friðriksson.