Íþróttablaðið - 01.12.1970, Blaðsíða 3

lega. Kemur reynsla þín sem
skemmtikraftur að notum?
— Það er fyrst núna, sem mér
finnst ég græða eitthvað á henni.
í byrjun hélt ég, að þessi reynsla
kæmi að miklum notum og ég
hefði forskot yfir aðra, en svo var
ekki. Ég fipaðist og gerði ýmsar
skyssur. Annars er starfið þann-
ig að maður veit aldrei fyrir-
fram, hvernig tekst til. Jafnvel
þegar maður telur sig vera mjög
vel undirbúinn, rekur mann í
vörðurnar.
— Þú ert gamall íþróttamað-
ur, Ómar?
— Öllu má nú nöfn gefa! Ég
get ekki neitað því, að ég hef
spriklað talsvert um ævina og hef
alla tíð haft áhuga á íþróttum.
Ég iðkaði frjálsíþróttir í ÍR og
náði svo langt að komast í keppn-
isflokk félagsins, sem fór í keppn-
isför til Svíþjóðar. Einnig æfði
ég knattspyrnu með Ármanni.
Sannleikurinn er sá, að mér líð-
ur illa, ef ég hreyfi mig ekki eitt-
hvað. Nú eru íþróttaæfingar mín-
ar aðallega fólgnar í því að hjóla
í og úr vinnunni. Ég á lítið reið-
hjól, sem rná brjóta saman. Það
er mjög þægilegt að hafa það
meðferðis á ferðalögum. Það er
hægt að geyrna það í bílnum eða
flugvélinni. Ekki fer hjá því, að
hjólreiðamaður veki eftirtekt. Ég
man, að Austfirðingar ráku upp
stór augu, þegar ég kom hjólandi,
er ég átti að fara að skemmta á
Hallormsstað, var ekki laust við,
að þeim fyndist maðurinn skrít-
inn. Annars er það mín skoðun,
að fátt sé eins hressandi og hjól-
reiðar. Með reiðhjól, úlpu og
stígvél eru þér flestar leiðir fær-
ar. Er sérstök ástæða til að benda
Trim-mönnum á hjólreiðar, sem
heppilega og aðgengilega íþrótt
fyrir almenning.
— Svo við víkjum talinu að
Ómar á hjólinu sínu
ÍÞRÓTTABLAÐIÐ
235