Austri - 12.12.1996, Page 19

Jólin 1996
AUSTRI
19
*s!62
•54 *SS
. .56
51
'SO 49
•46 ‘47
44’ z/s
* *S8 4* - ‘5 . 10
.1 ’4 9
Dragðu strik frá
1 að 59. Þá sérðu
hver tók húfu
jólasveinsins.
8*
■ 12
. - 946 .73
4Í 41 .40 i9 ,32 ?o 2? 2? 14 .15
« 38 *3^ X*/'*
•37 *35 ^282S
‘36,
27
Ljósálfasagan framh.
Nú liðu nokkur ár. Dag nokkurn,
þegar Asta litla var orðin 7 ára, kom
pabbi hennar heim úr kaupstaðnum
og sagði henni að nú ættu þau að
flytja úr gamla bænum til höfuðstað-
arins, sem héti Reykjavík. Asta var
nú ekkert sérlega hrifin af þessu. Hún
fór að hugsa um hvort hún gæti haft
með sér hvolpinn sinn, kisu sína og
heimalninginn, já og svo allt dótið-
og ljósálfana sína, því auðvitað hlaut
hún að eiga ljósálfana sem dönsuðu á
hennar vegg. Hún fór til mömmu
sinnar og spurði hana um þetta allt.
Elsku vinan, sagði mamma henn-
ar. Ég er hrædd um að þú verðir að
skilja eftir kisu þína, Snata og
Gimbu. Dótið geturðu haft með þér
og ljósálfana, ætli það verði ekki
hægt að laða þá fram í Reykjavík,
engu síður en úti á landi. Nú voru þau
Ásta litla og fjölskylda hennar kom-
in til Reykjavíkur og í staðinn fyrir
gamla torfbæinn heima í sveitinni
fluttu þau í kjallaraíbúð í gömlu húsi.
Verst af öllu var það að nú sáu þau
ekkert út um gluggana nema í vegg-
ina á næsta húsi, engin blóm , ekkert
gras, engin fjöll. Öllum fannst þetta
mjög ömurlegt, einkum ömmu gömlu
sem sjaldan gat farið út fyrir dyr.
Pabbi sagði að þau myndu fljótlega
reyna að fá sér aðra íbúð. Til þess að
geta séð gróðurinn, fjöllin og sjóinn
yrðu þau bara að skreppa við og við
upp á Arnarhól, því að þaðan væri
svo fagurt útsýni.
Skömmu seinna varð amma hennar
Ástu litlu veik og lagðist í rúmið.
Herbergið hennar var norðan megin í
húsinu svo að aldrei kom aldrei
sólargeisli inn til hennar. Oft leiddist
ömmu og hún fór að tala um það að
hún hefði aldrei átt að fara burt úr
blessaðri sveitinni sinni.
Á götunni fyrir utan húsið kynntist
Ásta litla krökkum á sínu reki. Af
þeim lærði hún að sippa, hoppa parís
og fara í alls konar boltaleiki. Hún
var farin að kunna vel við sig í
krakkahópnum, en í hvert sinn sem
hún kom inn í kjallarann og þá sér-
staklega inn í her bergið hennar
ömmu sinnar, fannst henni svo ákaf-
lega dimmt.
Hún fór að tala um það við hann
pabba sinn, að aldrei kæmi sólargeisli
inn til hennar ömmu sinnar, það væri
ekki einu sinni hægt að laða ljósálf-
ana þangað inn.
Pabbi sagði að þétta stafaði nú af
því að herbergið sneri í norður og
ekkert væri við þessu að gera. Hún
skyldi ekki vera að brjóta heilann um
þetta, bara fara út að leika sér. Dag
nokkurn, þegar Ásta litla var að
hoppa parís úti í sólskininu, datt
henni snjallræði í hug. Hún ætlaði
sjálf að bera sólina inn til ömmu
sinnar. Að henni skyldi ekki hafa
hugkvæmst þetta fyrr. Hún sneri sér
beint í sólina, breiddi úr svuntunni
sinni, fyllti hana af sól, hljóp síðan í
spretti inn til ömmu sinnar og hvolfdi
sólinni á gólfið hjá henni. Þetta gerði
hún á hverjum degi og stundum fór
hún margar ferðir á dag. Oftast stóð
hún við dálitla stund og sagði ömmu
sinni fréttimar, þ.e.a.s. allt sem gerð-
ist í hennar eigin heimi. Hún lærði
t.d. nýjan leik, hún sá kött sem skaust
inn í húsasund, hún sá smáfugla sem
kroppuðu í moldinni inni í næsta
garði, hún sá hitt og þetta og allt fékk
amma að vita.
Eitt sinn er hún hafði hrist úr
svuntunni á gólfið hjá ömmu sinn,
sagði hún u ndrandi: Ég er svo aldeil-
is hissa. Það er alltaf jafn dimmt hér
inni þó að ég fari margar ferðir á dag
að sækja sól.
Sækja sól? sagði amma. Er það það
sem þú ert að gera? Já, sagði Ásta
litla, ég hef verið að reyna að bera
sólina inn til þín, amma mín. Fyrst
það er ekki hægt að fá ljósálfana til
að hoppa á veggnum þínum, þá ætl-
aði ég að þykjast vera ljósálfur og
koma með sólina, en það er víst ekki
hægt. Ástu litlu þótti þetta svo leiðin-
legt að hún var nærri farin að skæla.
Þá sagði amma hennar: Komdu
héma, Ásta mín, ég ætla að segja þér
svolítið. Sestu hérna á rúmstokkinn
hjá mér. Ásta settist á rúmstokkinn
hjá ömmu og horfði á hana með
ákefð. Kannski ætlaði amma að segja
henni skemmtilega sögu.
Amma tók í hendurnar á litlu
stúlkunni og sagði: Ásta mín, þú ert
litli ljósálfurinn minn. Ég myndi ekki
með neinu móti vilja eiga annan
ljósálf. Þa ð birtir alltaf inni hjá mér
þegar þú kemur inn. Það er eins og
blessuð sólin ljómi af þér allri þegar
þú brosir og segir mér allt sem fyrir
þig kemur. Lítil og góð börn verða
alltaf bestu og fallegustu ljósálfarnir.
Amma mín, kallaði Ásta litla upp
yfir sig, þá skal ég vera ljósálfurinn
þinn. Þú segir mér bara hvað ég eigi
að gera til þess að geta verið reglu-
Vér undir tökum englasöng
Þannig ferðu að:
Þú teiknar fyrst höfuðið á dálitið
stífan pappír. (1. mynd)
Kringum andlitið og aftan á
höfuðið er fallegt að líma
pappírshringi sem veröa eins og
hárlokkar.
Handleggirnir eru bara ein nokkuð
löng ermi með höndum út úr
báðum endum (2. mynd)
Þú getur annaðhvort látið
hendurnar halda á sálmabók eða
hörpu (3 og 4. mynd)
Það er fallegt að hafa hörpuna
gyllta og vefa í hana strengina
með fallegum þræði.
Ef þú vilt hafa engilinn í kjól færðu
þér hyrndan bút af efni sem sést í
gegnum, fellir þétt saman, festir á
miðjuna á erminni (2. mynd) og
lætur hökuna á englinum koma
þar yfir.
5 rnyrjd
A vængina getur þú annaðhvort
teiknað fjaðrir eða þéttlímt snifsi af
hvítum salernispappír (eða mjúkri
pappírsþurrku) Þetta setur þú
báðum megin á vænginá (5.
mynd)
Þegar allt er orðið fast saman,
vængir, handleggir, kjóll og höfuð,
sveigir þú hendur engilsins fram
og festir þær við hörpuna (eða
bókina) — (6. mynd)
Engilinn getur þú svo hengt upp í
spotta, t.d. úti í glugga. Mundu að
breiða vel úr kjólnum. Þú getur
tyllt honum út í ermina ef hann
ætlar að lafa niður.
Mundu svo að hugsa fallega
eins og Magga litla. Þá fyllist
heimurinn af alvöru englum!
Gleðileg jól!
H-mynd
„Magga mín, ætlarðu ekki að
fara að sofa barn?" spurði
mamma og leit á klukkuna.
„Nei, ég hef ekki tíma til að
sofa, ég hef svo mikið að gera, “
svaraði Magga sem var sex ára.
Mamma hennar fór að hlæja;
„Að heyra til þín. Mér sýnist þú
ekki vera að gera neitt. Þú liggur
bara og glápir upp í loftið."
„ Það er ekki að marka, “
svaraði Magga, „ég er nefnilega
að búa tíl engla.“
„Engla?" spurði mamma
undrandi.
„Já, alvöru engla," svaraði
Magga um hæl. „Ég ligg og
hamast við að hugsa fallega. Svo
fá hugsanirnar vængi og verða að
englum sem passa alla í -------
heiminum." .-----------/
3.
Nú skulum við búa til syngjandi
engil til að minna okkur á allt það
fallega og góða sem er í kringum
okkur.
lega góður ljósálfur.
Það skal ég gera, Ásta mín. Fyrst
og fremst verður þú að vera hlýðin
við mömmu þína og pabba þinn og
góð og hjálpsöm við alla sem verða
á vegi þí num. Þá þykir öllum vænt
um þig og þá ertu orðin ljósálfur-
inn á heimilinu, en ekki bara
ljósálfurinn hennar ömmu.
Ásta litla starði hugfangin á
ömmu sína. Af hverju veistu þetta
amma mín? Gamalt fólk veit nú
svo margt, sagði amma og það færi
betur ef börn vildu fara eftir ráðum
gamla fólksins sem vill þeim vel.
Ásta litla iðaði í skinninu að kom-
ast út og segja stallsystrum sínum
frá þessu. Hver veit riema þær
vildu líka verða ljósálfar. Ljósálfar
frá því í gamla daga eru víst orðnir
þreyttir á því að hoppa og skoppa.
Nú var allt orðið öðruvísi heldur
en þegar amma var ung. Það var
víst alltaf að koma eitthvað nýtt,
það gamla var að hverfa. Ásta litla
skildi ósköp vel að það þurfti að
finna upp nýja ljósálfa og það var
víst best að nota til þess litlar telp-
ur, eða þannig hafði hún skilið
ömmu sína. Hún hljóp út á götuna
og fór að segja hinum telpunum frá
því sem amma hennar hafði verið
að segja henni.
Þetta þótti þeim ákaflega skrýtið
og þegar Ásta fór að spyrja þær
hvort þær vildu ekki líka reyna að
vera góðar og hlýðnar svo að það
væri hægt að kalla þær ljósálfa,
þá þótti þeim verulega mikið til
þess koma. Jú þetta skyldu þær
allar reyna, þær þyrftu ekki endi-
lega að vera að hoppa parís og
leika sér allan daginn. Að gleðja
einhvern á hverjum degi og vera
ljósálfurinn á heimilinu, það gæti
orðið verulega skemmtilegu r leik-
ur sem einnig væri til gagns.
Já, svona urðu litlu ljósálfar nú-
tímans til. Þeir gegna sama hlut-
verki og litlu ljósálfamir sem hopp-
uðu á súðinni á gömlu sveitabæj-
unum, en það er: Að vera á hverj-
um degi öðrum til gleði og hjálpar,
sérstaklega heima.
Hrefna Tynes.
Birt með góðfúslegu leyfi
Æskunnar.