Málfríður - 15.09.2002, Side 17

Sumarnámskeið í Cambridge
Við stöllurnar ákváðum síðasta vetur að
reyna að komast saman á kennaranám-
skeið í Bretlandi þá um sumarið.Töldum
við okkur geta haft af því bæði gagn og
gaman. Við ákváðum að sækja um
Comenius-styrk, en með því að fara inn á
heimasíðu Alþjóðaskrifstofu háskólastigs-
ins (www.ask.hi.is) má finna skrá yfir
námskeið sem Menntaáætlun Evrópusam-
bandsins telur styrkhæf, svo og umsóknar-
eyðublöð og leiðbeiningar. Rétt er að hafa
tímann fyrir sér, því það er nokkuð tíma-
ffekt að fylla út umsóknareyðublöðin og
umsóknarfrestur fyrir sumarnámskeið
rennur út 1. mars ár hvert.Við höfðum úr
yfir 80 námskeiðum að velja.Við skoðuð-
um nánar nokkur námskeið sem okkur
leist vel á. Það sem réði vah okkar var vita-
skuld fyrst og frernst námskeiðslýsing og
hagnýtt gildi þess fýrir okkur sem ffam-
haldsskólakennara, en einnig réði
nokkru á hvaða stað námskeiðið var hald-
ið.Við vildum til að mynda ffekar vera í
fallegum smábæ en einhverri stórborg-
inni.Að lokum varð námskeið sem nefnd-
ist „Cultural Awareness in ELT“, haldið í
Bell School í Cambridge, fyrir vahnu.
Skemmst er ffá því að segja að umsókn
okkar hlaut náð fyrir augum úthlutunar-
nefndarinnar, og okkur var lofað styrk
upp á 1500 evrur. Þegar ljóst var að við
fengjum styrkinn ákváðum við að reyna
að finna okkur sjálfar gistingu í stað þess
að taka þá gistikosti sem skólinn bauð upp
á (gistingu og fæði í heimahúsi eða her-
bergi á stúdentagarði með mjög takmark-
aðri aðstöðu).Við fundum fljótlega ágæta
íbúð í góðu göngufæri ffá skólanum. Þeg-
ar aht kom til ahs reyndist þessi kostur
ekkert miklu dýrari en garðvist, en óhkt
visdegri. Þar fyrir utan var bæði gagnlegt
og skemmtilegt að geta horft á breskt
sjónvarp og rætt viðfangsefni dagsins í ró-
legheitum heima í stofu eða geta kippt
með sér heim „Chicken Tikka Masala“ á
„Indian take-away“ á horninu. Við
komumst reyndar að því á námskeiðinu
að þessi réttur er nú sá vinsælasti í
Englandi — hinn nýi breski þjóðarréttur,
en ekki „fish and chips“, sem segir sína
sögu um breyttar aðstæður í Bretaveldi.
Staðarheitið Cambridge hefúr þann töffa-
mátt að fólk gerir sjálfkrafa ráð fýrir því að
námskeið í þeim söguffæga háskólabæ
hljóti að vera öðrum námskeiðum betra.
Það var sannarlega skemmtilegt að vera á
leið til Cambridge og gaman að dvelja þar
í tvær vikur í ágúst í félagsskap kjarna-
kvenna ffá ýmsum löndum Evrópu. Við
komumst til dæmis að því að enn eru kjör
kennara einna lélegust á Islandi (fýrir utan
Póhand og Ungveqaland) og sumarffíið
það lengsta. Svo sem engin ný tíðindi það.
Aðalkennarinn var sjarmerandi og sérvit-
ur. Hann var ættaður ffá Skodandi en
menntaður á staðnum, hjólaði um bæinn
sinn og nágrenni en forðaðist London.
Hins vegar gat hann vel hugsað sér að
ferðast tU Islands við tækifæri. Ekki var
hann mjög tæknisinnaður, kunni varla á
Word. Okkur fannst bæði skrítið og jafn-
vel bara svolítið notalegt á þessari tölvuöld
að fá handskrifuð og teiknuð ljósrit. En
hann kunni því betur að spekúlera um
bága sjálfsmynd Breta, sem eftir stór-
veldistímann virðast varla vita sitt rjúkandi
ráð er „cultural identity“ ber á góma,
og óska sér þess helst að vera á leið til
Provence, Toscana eða annarra suðlægra
sælureita. Fannst okkur stundum nóg um
barlóminn eftir að hafa sjálfar hrifist svo af
ensku máh og breskum bókmenntum á
unga aldri að gera enskukennslu að ævi-
starfi! Víst er að smáþjóðin „á mörkum
hins byggUega heims“, o.s.frv., á ekki í
nokkrum vandræðum með ímyndina í
samanburði við Breta. „Cultural
Awareness“ er mikið tU umræðu meðal
tungumálakennara um þessar mundir. At-
hyghn beinist æ meira að menningarleg-
um grunni tungumálsins og því að enginn
getur stundað tungumálanám nema læra
um leið um samfélagið og menninguna
sem máhð er sprottið úr. A námskeiðinu
fengu þátttakendur fjölda ljósritaðra dag-
blaðagreina um það sem var ofarlega á
baugi og var rætt ffam og aftur um ýmsa
þætti í bresku þjóðhfi, fjallað um dagblöð,
sápuóperur, unghngamenningu, mat og
drykk og fleira, og hvaða áhrif þetta hefur
Við höfðum úr
yfir 80 nám-
skeiðum að
velja.Við skoð-
uðum nánar
nokkur nám-
skeið sem okkur
leist vel á. Það
sem réði vali
okkar var vita-
skuld fyrst og
fremst nám-
skeiðslýsing og
hagnýtt gildi
þess fyrir okkur
sem framhalds-
skólakennara.
17