Börn og menning - 01.09.2012, Síða 23

Sigurður H. Pálsson
A öxlum músa
Uppfærsla Þjóðleikhússins á Dýrunum í Hálsaskógi
Það þarf sterkar taugar til að ráðast í
að setja upp Dýrin í Hálsaskógi í
Þjóðleikhúsinu. Þetta er ekki bara eitthvert
leikrit, heldur leikrit og saga sem allir
Þekkja, órjúfanlegur hluti þjóðararfs...
Norðmanna?
Hvað sem líður öllum íkornum,
skógarbjörnum, broddgöltum, krákum
°9 elgum er Hálsaskógur einkennilega
nálægt okkur. Sporin sem fyrstu uppfærslur
Pjóðleikhússins á þessu kunna leikriti
Thorbjorns Egner mörkuðu á íslenskt
barnaleikhússvið fyrnast seint, og okkur
hlýtur að fyrirgefast að þykja sem verkið
hljóti að vera eins íslenskt og Heimskringla
Snorra Sturlusonar. Snorra, sem Norðmenn
l'ta á sem landa sinn. Kannski er yfirtaka
°kkar á Egner maklegt svar við tilburðum
frænda okkar til að slá eign sinni á Snorra.
^eim í Hálsaskóg
Þannig eru Dýrin f Hálsaskógi, sem og
Kardimommubærinn, orðin hluti af íslenskri
leikhúskanónu. Það liggur við að það sé
vítavert að kunna ekki skil á helstu atriðum
verksins, og kunna aðeins Piparkökusönginn
utanbókar. Að sama skapi eru miklar kröfur
gerðar til hverrar uppfærslu á Dýrunum.
Meðan börnin taka því sem fyrir augu
ber með opnum huga, koma foreldrarnir
á sýninguna með væntingar. Jafnvel lítt
raunhæfar væntingar. Annars vegar kunna
að vera væntingar um að allt sé „rétt",
að fullorðni áhorfandinn sé að koma heim
í Hálsaskóg bernsku sinnar. Hins vegar
hlýtur hann að vænta þess að honum sé
skemmt og komið á óvart, því án þess
verður harla dauflegt í leikhúsinu. Þetta setur
uppfærslunni skorður: Hún þarf helst að
bjóða upp á einhverja endurnýjun, án þess
að rjúfa tengslin við hefðina.
Leikstjórinn Ágústa Skúladóttir fetar þetta
einstigi fimlega I sýningunni sem nú er á
fjölum Stóra sviðs Þjóðleikhússins. Persónur
leiksins eru upp til hópa gæddar sömu
einkennum og við eigum að venjast úr fyrri
uppfærslum, enda er í flestum tilfellum
líklega eftir litlu að slægjast væri reynt að
kafa í djúpið eftir nýstárlegum túlkunum.
Nýjabrumið í sýningunni er frekar að finna
í útfærslu einstakra atriða, yfirbragði og að
einhverju leyti tempói og leikstíl.
Öguð ærsl
Nokkuð er brugðið á leik með „slapstick",
ekki síst I atriðum Hérastubbs og
bakaradrengsins. Það kom vel út, og hefði
alveg þolað meiri nýtingu út í gegnum
sýninguna, en þess ber að gæta að slíkt
krefst mikils tæknilega af leikurunum og
útheimtir gjarnan mikla vinnu. Því má halda
til haga að bakaradrengurinn sýndi mjög
góða takta í þessum atriðum. Talandi um
tækni, þá tókum við dóttir mín bæði andköf
yfir kökuátssenu Lilla klifurmúsar. Við erum
sammála um að aðra eins græðgi höfum
við aldrei séð á sviðí. Annað skemmtilegt
uppátæki er hvernig það er ýkt hvað refir
eiga erfitt með að klifra í trjám (sem alkunna
er). Það liggur við að Mikki detti til jarðar við
það eitt að sjá tré út undan sér.