Morgunblaðið - 24.03.2021, Side 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 24. MARS 2021
✝
Guðmunda
María Guð-
mundsdóttir fædd-
ist í Reykjavík 1.
júní 1972. Hún lést í
faðmi fjölskyldunn-
ar á líknardeild
Landspítalans í
Kópavogi 12. mars
2021.
Foreldrar henn-
ar eru Guðmundur
Hólm Hjörleifsson,
f. 20. nóvember 1948 í Hafn-
arfirði, og Jenný Þórisdóttir, f.
Valgerður María Sigurðardóttir,
f. 30. júní 1981. Börn þeirra eru
Arnar Leó og Bríet Elka.
Dóttir Maríu er Melkorka
Jenný Gunnarsdóttir, f. 26. mars
1998. Sonur Melkorku er Elmar
Eron Sindrason, f. 17. apríl 2019.
María stundaði nám í
Öldutúnsskóla í Hafnarfirði og
síðar í Flensborgarskóla. Hún
lærði förðun og fór síðar í Við-
skipta- og tölvuskólann. Hún
starfaði við verslunarstörf og síð-
ustu ár við tollskjalagerð hjá
Eimskip.
Útförin fer fram í Hafnar-
fjarðarkirkju 24. mars 2021
klukkan 13.
Streymi frá útför:
https://youtu.be/32Kp8V4fl8E
Virkur hlekkur: https://
www.mbl.is/andlat
23. maí 1949 í
Reykjavík. Systkini
Maríu eru Helga
Laufey Guðmunds-
dóttir, f. 11. ágúst
1970, og Róbert Atli
Guðmundsson, f. 15.
júní 1982. Maki
Helgu er Arnar
Borgar Atlason, f.
16. september 1969.
Börn þeirra eru
Guðmundur Atli,
Saga Ísafold, Elías Fannar og
Hekla Sóley. Maki Róberts er
Elsku yndislega dóttir okkar
hefur kvatt okkur eftir erfið veik-
indi. Við stöndum eftir í mikilli
sorg en við eigum allar góðu og
fallegu minningarnar um þig.
Þannig að við sleppum þér aldrei
langt frá okkur. Við munum alltaf
geyma mynd af þér í hjörtum okk-
ar elsku María. Fjölskyldan mun
varðveita og halda vel utan um
litlu gullin þín. Nú ertu komin til
forfeðra okkar og allra þeirra sem
okkur þykir vænt um, þeir munu
umvefja þig með ást og kærleika.
Umhyggju og ástúð þína
okkur veittir hverja stund.
Ætíð gastu öðrum gefið
yl frá þinni hlýju lund.
Gáfur prýddu fagurt hjarta
gleðin bjó í hreinni sál.
Í orði og verki að vera sannur
var þitt dýpsta hjartans mál.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Pabbi og mamma.
Elsku mamma mín, það er
þyngra en tárum taki að þurfa að
kveðja þig. Maður áttar sig ekki á
hvað lífið er tómlegt án þín fyrr en
maður hefur misst þig. Ég mun
virkilega sakna þess að heyra þig
koma heim, í þessum háværu
hælaskóm sem þú varst alltaf í og
mun ég sakna allra Spánarferð-
anna sem við fórum í saman. Ég er
mjög þakklát fyrir allar þær góðu
minningar sem við eigum saman,
en þakklátust er ég fyrir að þú
hafir fengið að kynnast ömmu-
barninu þínu. Ég mun ætíð passa
upp á að hann fái að þekkja þig
þrátt fyrir að þú sért ekki hjá okk-
ur lengur, en þú verður þó alltaf í
hjarta okkar. Þín verður sárt
saknað, en við munum hittast aft-
ur, því lofa ég þér.
Þín
Melkorka Jenný.
Það eru þung spor sem við
göngum í dag. Við erum að kveðja
systur mína, hana Maríu. Hún
barðist af æðruleysi og reisn við
sín veikindi, en tapaði þeirri bar-
áttu að lokum. Við sem fylgdumst
með henni heyja baráttu við
krabbamein dáðumst að þeim
styrk og baráttuanda sem hún bjó
yfir. Eftir sitjum við, sem hana
elskuðum, í djúpri sorg. Það eru
forréttindi að hafa átt Maríu sem
systur og sárt að hugsa til þess að
hún sé farin.
Við systurnar ólumst upp í
Kinnunum í Hafnarfirði og
skemmst frá því að segja að upp-
vaxtarárin voru góð og margar
góðar minningar sem tengjast
þeim tíma. Það voru ófáir klukku-
tímarnir sem við teiknuðum sam-
an og bjuggum til okkar eigin
heim af ævintýrafígúrum. Heimur
sem við tvær bjuggum til og áttum
saman. Það var aldrei drasl í her-
bergi þínu ólíkt mínu. Eitt skipti
fannst foreldrum okkar það góð
hugmynd að gera tvö herbergi úr
einu stóru með skilrúmi á milli.
Það virkaði ekki fyrir Maríu að
hafa svona draslara með sér í her-
bergi, þannig að hún greip til ör-
þrifaráða í eitt skiptið og læsti mig
inni í herbergi þangað til að ég var
búin að taka til. Hún var lausna-
miðuð og vissi að ég myndi ekki
endast lengi í lokuðu herbergi, því
ég var ekki mikið fyrir að hanga
inni í herbergi.
Á táningsaldri þá elskaði María
að dansa og það voru ófá skipti
sem ég horfði á hana dansa eftir
Flashdance- eða Footloose-tón-
list, danssporin sem hún lék eftir
gerði hún óaðfinnanlega. Hún var
heimakær, bestu stundir hennar
voru að máta föt og stundum tókst
henni að fá mig með í búðaleik og
þá klæddum við okkur upp og oft-
ast í föt af mömmu. María elskaði
skó og má eiginlega segja að það
hafi verið áhugamál hennar. Enda
ber skósafn hennar vott um hve
smekkleg María var. Þótt við vær-
um ólíkar þá voru alltaf sterk
tengsl á milli okkar, við fórum
ólíkar leiðir en áttum alltaf hvor
aðra að. Það kom svo berlega í ljós
þegar hún dvaldi hjá okkur undir
það síðasta. Þegar minningarnar
hrannast upp þá stendur það upp
úr hve ljúf og góð manneskja
María var. Hún var falleg innan
sem utan. María fékk ríflegan
skerf af láni og óláni í lífinu. Henn-
ar mesta gæfa er dóttir hennar
Melkorka og barnabarnið Elmar
sem hún sá ekki sólina fyrir.
Margir hafa skrifað um sorgina og
missinn. Uppsprettan er alltaf sú
sama, tilfinningar sem líkt og nátt-
úruhamfarir umbylta tilveru
manns og sársauki sem virðist svo
sár að hann er nánast óbærilegur.
Þannig á það líklega að vera, sá
sem kemst hjá því að upplifa slík-
an missi hefur líklega ekki þegið,
ekki gefið, ekki notið og ekki lifað.
Ég veit að ég mun finna fyrir fjar-
veru þinni það sem ég á ólifað, þó
vonast ég til þess að geta af og til
séð einstaka hreyfingu eða svip
sem tilheyrir þér í Melkorku og
Elmari. Ég er svo þakklát fyrir
þann tíma sem ég fékk með þér og
ég mun passa gullin þín tvö. Þang-
að til við hittumst aftur í sumar-
landinu þá kveð ég þig og mun ylja
mér á góðum minningum.
Sjáumst seinna, elsku María mín.
Þín systir,
Helga Laufey.
Elsku systir mín kvaddi okkur
eftir erfiða baráttu. Þrátt fyrir að
hafa af æðruleysi og hugrekki ætl-
að þér að vinna þá varðstu að lúta í
lægra haldi. Mikið hvað þessi dag-
ur var erfiður fyrir okkur. Frá því
ég man eftir mér þá varstu alltaf til
staðar, þrátt fyrir að heill áratugur
sé á milli okkar náðum við vel sam-
an. Við deildum sama húmor og
áttum samleið í svo mörgum
áhugamálum. Eins og lífið er þurf-
um við öll að yfirstíga og standa á
móti vindi einhvern tímann á lífs-
leið okkar. Það var svo dásamlegt
þegar þú eignaðist dóttur þína og
við horfðum á ykkur blómstra eins
og tvær fallegar rósir. Sá tími sem
fengum með þér verður mér alltaf
kær og er ég þakklátur fyrir að ég
gat alltaf leitað til þín og fengið
þann kærleik frá þér sem yngra
systkini þarf. Sömuleiðis er ég
þakklátur fyrir að börnin mín
fengu að kynnast þér.
Elsku María mín, eftir sitjum
við hér í sorg en huggum okkur
við þær ljúfu minningar frá þeim
tíma sem við fengum að vera sam-
an. Ég trúi því að ferðalagi þínu
hafi ekki lokið hér og að ég muni
mæta þér á þeim vegi sem við öll
verðum að fara einn daginn.
Þinn bróðir
Róbert.
Engin veit hvað í hugann flýgur
þegar að kveðjustund kemur,
hversu langur sem aðdragandinn
er. Hugurinn fer á flug og ótrúleg-
ustu hlutir skjóta upp kollinum.
Ég er margfalt ríkari maður af
kynnum mínum af Maríu mág-
konu minni. Jafn lítillát og hún var
og sjálfri sér nóg, þá veit ég að
heimurinn væri umtalsvert betri
ef hann fyllti fleira fólk henni líkt.
Hún lét sjaldan uppi skoðanir á
hlutum en þegar hún það gerði þá
lýsti hún sterkum skoðunum á
misrétti gegn þeim sem minna
mega sín.
Eins lengi og ég man eftir mér
þá hef ég ekki haft minnstu hug-
mynd um það sem er flott og lek-
kert, þegar kemur að klæðnaði, út-
liti og almennri holleringu. Tíska
og straumar hafa flogið fram hjá
mér eins og andvari sem maður
veitir ekki athygli eða snertir við
manni. Því hef ég ætíð þurft að
leita stuðnings og aðstoðar við
þessi málefni. Ég hef ótal sinnum
spurt spurninga eins og „finnst þér
þetta flott“ eða „gengur þetta“.
María, mágkona mín, var hins
vegar alltaf með þetta á hreinu.
Hún þurfti aldrei að spyrja svona
spurninga, henni var þetta í blóð
borið. Henni fannst hlutir ekki
flottir heldur vissi hún hvað var
flott. Ef maður leitaði ráða hjá
henni þá svaraði hún stuttlega af
lítillæti sínu, hafði aldrei mörg orð
um hluti. Ef ekkert svar fékkst þá
mátti vel skilja hvernig í hlutunum
lá og ljóst að undirritaður var á
verulegum villigötum.
Fyrir þrjátíu árum sá ég Maríu
skipta skapi. Þá bjuggu Guð-
mundur og Jenný í Stekkjar-
hvamminum og uppi í risi á þriðju
hæð var herbergi. Ég sat við sjón-
varpið á annarri hæðinni þegar ég
heyrði mikil öskur ofan úr risinu.
Helga, núverandi eiginkona, kom
niður stigann á hröðu undanhaldi
og María á eftir. Eins og hendur
toguðu sá ég að hún reif upp stóra
og mikla jukku og lét vaða á eftir
systur sinni sem vék sér fimlega
undan. Mér brá verulega. Með
tímanum hef ég áttað mig á því að
það er hafið yfir nokkurn vafa að
Helga átti alla sök í þessu máli.
Sönnunargagnið er það að síðan
þá sá ég Maríu aldrei skipta skapi.
Um svipað leyti, eða árið 1988,
var ég nýfarinn að gista í
Stekkjarhvamminum. Reyndar
svo nýlega að ég lenti þar eitt
skiptið án vekjaraklukku, sem ég
læt aldrei henda mig. Konan mín,
verandi sterk B-týpa á þeim árum,
skildi ekki áhyggjur mínar af
þessu smámáli og hunsaði þetta
algjörlega. Ég þurfti því að leita til
verðandi mágkonu minnar enda
sagði Helga að hún ætti að
minnsta kosti þrjár. María lánaði
mér klukku, tók reyndar smá tíma
í að velja hverja ég gæti fengið.
Það var síðan undir morgun sem
að mér sótti svo mikill óhugur að
ég glaðvaknaði. Yfir mér stóð þá
dökkhærð, drungaleg vera, ósofin,
og sagði stuttlega: „Ég verð að
hafa klukkuna“. Ég lét klukkuna
fúslega af hendi, enda þurfti ég
ekki á henni að halda, mér kom
ekki dúr á auga það sem eftir lifði
nætur.
Elsku María, það vantar mikið í
fjölskylduna nú þegar þú hefur
kvatt, hún verður aldrei söm. Öll
munum við þurfa að finna okkar
leið til að vinna úr því, gullin þín
munu hjálpa okkur við það.
Arnar Atlason.
Í dag minnumst við elskulegrar
frænku okkar sem kvaddi allt of
snemma eftir hetjulega baráttu
við krabbamein. Margar góðar
minningar koma upp í hugann
þegar við minnumst Maríu. Ótelj-
andi fjölskyldustundir á heimili
foreldra Maríu þar sem við frænd-
systkinin lékum okkur saman.
Erla minnist sérstaklega æskuár-
anna með Maríu og systur hennar
Helgu Laufeyju en það var í miklu
uppáhaldi hjá Erlu að fara á heim-
ili þeirra og leika við þær systur
enda allar á svipuðum aldri. María
fékk þó stundum að finna fyrir því
að vera yngst og hafa þær frænk-
ur hlegið mikið að uppátækjum
sínum í gegnum tíðina. María var
einstaklega hlý og góð manneskja
sem hafði góða nærveru og brosið
var aldrei langt undan. Okkur
þótti afar vænt um frænku okkar
og við sendum elsku Melkorku og
litla ömmustráknum hennar Mar-
íu, Elmari, allan okkar styrk, hlý-
hug og samúðarkveðjur.
Elsku María, við vitum að
amma Gógó, mamma okkar og
fleiri góðir ættingjar hafa tekið vel
á móti þér í Sumarlandinu.
Við vottum elsku Melkorku,
Elmari, foreldrum og systkinum
okkar dýpstu samúð.
Erla, Ari og Silja.
Okkur langar í örfáum orðum að
minnast Maríu frænku okkar.
María hefur fylgt okkur í gegnum
lífið frá því við vorum litlar stelpur,
enda stórfjölskyldan tengd sterk-
um og kærleiksríkum böndum.
Við minnumst Maríu í fjöl-
skylduboðunum, frænkuhitting-
unum og hinum ýmsu tilefnum í
önnum hversdagsins. María alltaf
svo róleg og ljúf. Hún tók aldrei
mikið pláss, sóttist ekki eftir at-
hygli eða hafði sig mikið frammi,
en hún fylgdist með og hafði sínar
skoðanir. Það var aldrei nein til-
gerð í kringum Maríu, þú vissir
alltaf hvar þú hafðir hana. Um-
fram allt hafði hún góða og hlýja
nærveru, stórt hjarta, fullt af kær-
leik og ást.
Þau eru miserfið verkefnin sem
við fáum á lífsleiðinni. Verkefnið
sem María fékk var bæði erfitt og
stórt. Í veikindum sínum sýndi
hún styrk sinn, æðruleysi og hug-
rekki. Hún barðist svo sannarlega
til hinstu stundar.
Elsku Melkorka, Jenný, Guð-
mundur, Helga Laufey, Róbert og
fjölskyldur, við samhryggjumst af
öllu hjarta. Þetta er svo óendan-
lega sárt og missir ykkar er mikill.
Guð gefi ykkur styrk í sorginni um
leið og fallegar minningar um
elsku Maríu fá sinn sérstaka stað í
huga okkar og hjarta.
Helena, Ásgerður,
Hildur og Helga Björk.
Guðmunda María
Guðmundsdóttir
Göngugarpur
SNÆBJÖRN PÉTURSSON
Reynihlíð
verður jarðsunginn frá Reykjahlíðarkirkju
laugardaginn 27. mars. Vegna samkomu-
takmarkana er athöfnin aðeins opin
boðsgestum en henni verður útvarpað og streymt.
Hlekk á streymi má nálgast á mbl.is/andlat.
Þeir sem vilja votta honum virðingu eru velkomnir í opið hús í
Reykjahlíðarkirkju sama dag milli 10 og 13.
Börnin stór og smá
Elsku pabbi okkar, tengdapabbi, afi,
langafi, bróðir og mágur,
ÁRNI KR. AÐALSTEINSSON
vélvirkjameistari,
Kaldaseli 8, Reykjavík,
lést á Hrafnistu Skógarbæ fimmtudaginn
18. mars. Útförin fer fram frá Seljakirkju föstudaginn 26. mars
klukkan 11. Sérstakar þakkir fær starfsfólk á Skógarbæ fyrir
einstakt viðmót og hlýju.
Útförinni verður streymt á vefsíðunni seljakirkja.is.
Aðalsteinn Árnason Guðrún Friðjónsdóttir
Rannveig Björg Árnadóttir Ingvi Rúnar Guðmundsson
afa- og langafabörn
Viðar og Gyða
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
GUÐBJÖRN B. BJARNASON,
Heiðarbraut 3c, Keflavík,
lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi
föstudaginn 19. mars.
Útförin fer fram í kyrrþey að ósk hins látna.
Sigurlaug Nanna Þráinsdóttir
Ingunn Guðbjörnsdóttir Þorlákur Jónsson
Þráinn Guðbjörnsson
Inga Fríða Guðbjörnsdóttir Anton Már Ólafsson
Bjarni Davíð Guðbjörnsson Tiara Rizkia
barnabörn og barnabarnabörn
✝
Ólafur Hauks-
son fæddist á
Akranesi þann 28.
desember 1946.
Hann lést á Hrafn-
istu í Reykjavík
þann 20. mars
2021. Foreldrar
hans voru hjónin
Ástdís Sigurð-
ardóttir, f. 23.
ágúst 1914, d. 20.
júlí 1968, og Hauk-
ur Ólafsson, f. 4. september
1916, d. 23. september 1972.
Systur Ólafs eru þær Dagný, f.
24. janúar 1940, Jóhanna, f. 14.
febrúar 1945, d. 30. júní 2007,
og Sigríður, f. 23. mars 1950.
Dætur Ólafs eru 1. Kristín
Ásta, f. 2. júlí 1979. Eig-
inmaður hennar er Jóhannes
Reykdal og synir
þeirra eru Kári
Björn og Bjarni
Gunnar. 2. Þór-
hildur Edda, f. 28.
mars 1983. Eig-
inmaður hennar er
Guðmundur Arnar
Þórðarson og synir
þeirra eru Bjarni
Þór, Arnar Már og
Þórður Örn.
Ólafur gekk í
skóla á Akranesi þar sem hann
ólst upp en hann bjó síðar víðs-
vegar á höfuðborgarsvæðinu,
lengst af í Mosfellsbæ. Hann
starfaði mestan hluta ævi sinn-
ar sem bílstjóri á ýmsum vett-
vangi.
Útför Ólafs fer fram í Lága-
fellskirkju í dag, 24. mars 2021.
Mig langar með nokkrum orð-
um að minnast föður míns sem nú
er látinn. Hann var mikill bílakarl
og hafði gaman af öllu sem þeim
tengdist, sérstaklega jeppaferð-
um um hálendið. Hann gerði
akstur að atvinnu sinni, keyrði
ýmsar gerðir vöru- og flutninga-
bíla og var laginn kranamaður.
Hann gerðist líka rútubílstjóri og
sameinaði þannig áhuga sinn á
akstri og ferðalögum. Hann fór
ófáar ferðir um landið með ferða-
menn og oft sagði hann sögur af
ferðunum og fólkinu sem hann
kynntist. Hann átti auðvelt með
að spjalla við fólk og gaf mikið af
sér, þekktur fyrir greiðvikni við
vini og nágranna. Hann hafði
áhuga á hestum og saman vorum
við félagar í hestamennskunni
þegar ég var að alast upp. Hann
var afar stoltur af dætrum sínum
og barnabörnum og hann átti það
til að gerast montinn af afrekum
afkomendanna. Ég fann alltaf
fyrir miklum stuðningi frá pabba,
bæði í námi og starfi, og hann
hefði fært fyrir mig himin og haf
hefði hann getað. Hann vissi
samt að ég gæti allt sem ég ætl-
aði mér. Pabbi var trúaður maður
og trúði því staðfastlega að eftir
dauðann biði okkar nýtt líf í
himnasölum Herrans. Ég ylja
mér við tilhugsunina um að nú sé
hann laus við sjúkdóminn sem lék
hann svo illa undanfarin ár og að
honum líði vel í samneyti við
gengna ástvini og gamla félaga.
Heyr, himna smiður,
hvers skáldið biður,
komi mjúk til mín
miskunnin þín.
Því heit eg á þig,
þú hefur skaptan mig,
ég er þrællinn þinn,
þú ert Drottinn minn.
Guð, heit eg á þig,
að græðir mig,
minnst, mildingur, mín,
mest þurfum þín.
Ryð þú, röðla gramur,
ríklyndur og framur,
hölds hverri sorg
úr hjartaborg.
Gæt, mildingur, mín,
mest þurfum þín
helzt hverja stund
á hölda grund.
Set, meyjar mögur,
máls efni fögur,
öll er hjálp af þér,
í hjarta mér.
(Kolbeinn Tumason)
Elsku pabbi, þakka þér sam-
fylgdina. Við hittumst aftur síðar.
Þín
Kristín Ásta.
Ólafur Hauksson