Morgunblaðið - 13.01.2022, Qupperneq 48

48 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 13. JANÚAR 2022
✝
Sigurður
Brynjar Guð-
laugsson fæddist 5.
apríl 1994 í Reykja-
vík. Hann lést 25.
desember 2021.
Faðir hans var
Guðlaugur Ingi
Sigurðsson, flug-
stjóri hjá Air Atl-
anta, og móðir hans
Vala Rós Ingv-
arsdóttir snyrti-
fræðingur.
Systkini hans eru: Þórunn Sif,
maki Giuseppe Porricelli, dætur
Olivia Lóa og Greta Sofia. Elm-
ar Ingi, unnusta Helga María
Kristjánsdóttir.
Sigurður stundaði nám í Fjöl-
brautaskólanum í Breiðholti en
tók síðan réttindi
og var löggildur
meindýraeyðir.
Sigurður var um
tíma til sjós, vann
sem aðstoðarmaður
við pípulagnir, auk
annarra starfa.
Útför Sigurðar
verður gerð frá
Lindakirkju í dag,
13. janúar 2022,
klukkan 15.
Kirkjugestir eru beðnir að
framvísa neikvæðu hraðprófi
sem er ekki meira en 48 stunda
gamalt.
Streymt er frá athöfninni á:
www.lindakirkja.is/utfarir/.
Virkan hlekk má finna á:
www.mbl.is/andlat/.
Elsku drengurinn okkar.
Við eigum engin orð en það
sem kemur upp í hugann er
einstakur:
„Einstakur“ er orð
sem notað er þegar lýsa á því
sem engu öðru er líkt.
faðmlagi
eða sólarlagi
eða manni sem veitir ástúð
með brosi eða vinsemd.
„Einstakur“ lýsir fólki
sem stjórnast af rödd síns hjarta
og hefur í huga hjörtu annarra.
„Einstakur“ á við þá
sem eru dáðir og dýrmætir
og hverra skarð verður aldrei fyllt.
„Einstakur“ er orðið sem best lýsir
þér.
(Terri Fernandes)
Við vitum að þú ert með okk-
ur alltaf og tekur á móti okkur
þegar okkar tími kemur, en
þangað til: „Love you“, eins og
við kvöddumst alltaf.
Mamma og pabbi.
Elsku Sigurður minn, það er
varla að ég komi orðum að því
hvernig mér líður nú þegar þú
hefur kvatt þennan heim. Sökn-
uðurinn er átakanlegur, sorgin
yfirþyrmandi, ég sakna þín alla
daga daga, alltaf. Síðan þú
fæddist hefur þú verið litli
skugginn minn, þú fylgdir mér
hvert fótmál. Fyndinn, uppá-
tækjasamur og skemmtilegur
varstu alla tíð. Á seinni árum
hef ég reynt að vera skugginn
þinn, að vera til staðar fyrir
þig. Vinátta okkar var sú allra
fallegasta, alltaf nóg af hlátri
og glensi en aldrei vantaði ein-
lægnina og hlýjuna sem
streymdi frá þér. Þú varst ein-
stakur og ég er heppin að hafa
átt þig fyrir bróður. Lífið án
þín er tómlegt en minningin um
þig lifir áfram. Nú ert þú frjáls,
ég veit þó að þú ferð ekki langt
og munt halda verndarhendi yf-
ir okkur. Við sem eftir stöndum
finnum enn hlýjuna sem frá þér
streymdi, sérstaklega pabbi.
Minningarnar eru margar en
það sem sameinar þær eru
hláturinn og gleðin sem ríktu í
nærveru þinni. Elsku bróðir, ég
elska þig, „arrivederci“.
Þórunn Sif.
Ég heyri’ í fjarska villtan vængjaþyt.
Um varpann leikur draumsins
perluglit.
Snert hörpu mína himinborna dís,
og hlustið, englar guðs í Paradís.
(Davíð Stefánsson)
Það er erfitt að átta sig á því
að við erum að kveðja elskuleg-
an sonarson okkar, Sigurð
Brynjar, í hinsta sinn. Á svona
stundum er bara hægt að reyna
að muna góðu stundirnar og
orna sér við þær minningar af
veikum mætti. En það er bless-
unarlega af nógu að taka. Hann
Sigurður Brynjar okkar var
góður og ljúfur drengur, opinn,
alls ófeiminn, uppátækjasamur
og frábær sögumaður. Sigurður
Brynjar gat talað við alla og
öllum líkaði vel við að tala við
hann. Sannkallaður hrókur alls
fagnaðar frá unga aldri. Þegar
hann varð eldri þá voru líka ófá
áhugamálin. Það var sama
hvort það voru fluguhnýtingar,
stangveiði, leiðsögumennska
eða golf, allt tók hann með
trompi. Hann tileinkaði sér alla
nýja kunnáttu á ótrúlega
skömmum tíma og það var eng-
in yfirborðsþekking. Enda var
ósjaldan sagt að hann Sigurður
Brynjar væri ótrúlegur.
Þrátt fyrir að lífið hafi
stundum verið erfitt þá var
hann fyrir okkur aldrei annað
en kátur ungur drengur og síð-
ar meir kátur ungur maður.
Vandamálin, ef einhver voru,
skildi hann jafnan eftir við
dyrnar. En nú er hann farinn
allt of fljótt og það eina sem við
getum sagt er: Góða ferð í
Sumarlandið, elsku drengurinn
okkar.
Amma og afi í Garðabæ,
Magna Magdalena
Baldursdóttir og
Sigurður Guðlaugsson.
Í dag kveðjum við ástkæran
frænda og vin sem lést á jóla-
dag allt of ungur.
Í æsku var Sigurður Brynjar
hjá okkur í nokkra daga. Hann
spjallaði við okkur um ýmis-
legt, m.a. áhugamál sín sem
voru flug og veiðar. Þarna var
veiðiáhugi hans þegar kominn í
ljós. Sem dæmi um áhugann þá
náði hann að fá (mig) Ágústu til
að ganga með sér niður á stóru
bryggjuna í Keflavík með veiði-
stöng. Nú skyldi fara að veiða
og ætlaði hann að kenna mér
handtökin. Þegar á bryggjuna
kom sá ég að það var fjara og
ef hann myndi detta út í sjó
yrði fallið langt. Ég hélt í úlpu-
kragann til að byrja með, hálf-
hrædd um hann, en honum
þótti það óþarfi því hann væri
vanur veiðimaður. Hann sagði
við mig: „Ég dett ekkert í sjó-
inn, Ágústa.“ Ég passaði mig á
svo lítið bæri á að vera tilbúin
að grípa hann ef hann skyldi
detta. Ég sá það alveg fyrir
mér að þurfa að stinga mér til
sunds á eftir honum. Hann hélt
ótrauður áfram að veiða og
leiðbeindi mér. Ekkert var fisk-
að þann daginn og glaður
drengur labbaði með mér heim.
Hann er eina barnið sem hefur
fengið mig til að veiða með sér
úti á bryggju, sannfæringar-
krafturinn og áhuginn var slík-
ur að það var ekki annað hægt
en að hrífast með og fara með
honum.
Árin liðu og hittum við Sig-
urð Brynjar reglulega í fjöl-
skylduboðum og við önnur
tækifæri og sagði hann okkur
frá draumum sínum. Hann
hringdi reglulega í Baldur.
Rétt fyrir tvítugsaldurinn
flutti hann til okkar í u.þ.b.
einn vetur og stundaði nám í
FS. Það gekk á ýmsu og oft
kátt á hjalla. Kristján sonur
okkar var mikið hjá okkur á
þessum tíma og náðu þeir vel
saman. Sigurður Brynjar var
afar þakklátur fyrir að vera hjá
okkur og talaði oft um það hvað
honum þætti vænt um Baldur
og hvað Kristján og Andrés
hefðu reynst sér vel líka. Sig-
urður Brynjar elskaði barna-
börnin okkar sem þá voru orðin
fjögur. Þegar þau komu í heim-
sókn var það fyrsta sem þau
spurðu um: „Hvar er Siggi
frændi?“ Ágústa var að læra
ljósmyndun á þessum árum og
kom Sigurður Brynjar sem
módel í skólann og þótti það
gaman.
Sem dæmi um hvað honum
þótti vænt um Baldur og
barnabörnin okkar þá tók hann
ekki annað í mál en að halda
upp á 20 ára afmælið sitt hjá
okkur. Hann vildi bara fá vöffl-
urnar hans Baldurs sem var
nóg fyrir hann. Barnabörnin
laumuðust inn í herbergið hans
og létu engan vita, klæddu sig í
fötin hans og héldu tískusýn-
ingu fyrir hann og hlógu sig
máttlaus þegar þau settu sig í
stellingar fyrir framan uppá-
halds Sigga frænda. Hann hló
og klappaði fyrir þeim og þótti
þetta mjög gaman.
Við vorum heppin að fá að
hafa hann hjá okkur þennan
tíma og kynnast honum betur.
Þetta var mjög dýrmætur tími
og við gleymum honum aldrei.
Við syrgjum góðan dreng og
þökkum honum fyrir samfylgd-
ina sem var allt of stutt.
Elsku Guðlaugur og Vala,
Þórunn Sif, Giuseppe og sól-
argeislarnir ykkar Olivia Lóa
og Greta Sofia,
Elmar Ingi og Helga María.
Sendum ykkur innilegar
samúðarkveðjur og biðjum Guð
að styrkja ykkur og leiða.
Við vitum það að Sigurður
Brynjar var elskaður af mörg-
um og hans verður sárt saknað.
Ágústa og Baldur frændi.
Elsku Sigurður Brynjar
frændi okkar.
Það er skrítið að hugsa til
þess að þú sért dáinn. Svo
óraunverulegt að fá þær fréttir
að þú hafir orðið bráðkvaddur
núna um jólin. Margs er að
minnast og margs er að sakna.
Þú varst svo frábær drengur og
alltaf þegar við hittum þig þá
mætti okkur fallega brosið þitt,
síðan var haft gaman og mikið
hlegið. Þú sagðir okkur frá öllu
því sem þú varst að brasa
hverju sinni, enda varstu mikil
draumóramanneskja. Hug-
myndirnar sem þú fékkst voru
misgáfulegar, en alltaf var
sannfærandi að heyra þær, því
allt sem þú sagðir hljómaði vel
í eyrum okkar. Þú varst gædd-
ur miklum persónutöfrum,
hreifst alla upp úr skónum og
kunnir vel að tala þig út úr að-
stæðum ef svo bar við. Það er
ekki annað hægt en að minnast
á áhuga Sigurðar Brynjars á
veiði, þá fiskveiðum í ám lands-
ins. Þú lifnaðir við þegar þú
sagðir frá veiðiferðunum sem
þú hafðir farið í og varst af-
bragðsleiðsögumaður fyrir
marga stórlaxana að þinni
sögn.
Þið Andrés, frændurnir, vor-
uð snemma með sömu flugdell-
una. Þegar komið var í heim-
sókn í Klapparbergið var oftar
en ekki farið í „flightsim“ eða
stiginn upp í stofu lagður undir
playmo. Þú fluttir um tíma til
mömmu og pabba á Starmóann
í Njarðvík. Við mun alltaf
hugsa hlýlega um tímann þegar
Sigurður Brynjar bjó þar. Sér-
staklega eitt kvöldið þegar
Andrés og Tinna elduðu mexí-
kóskan mat og Sigurður, eins
mikill peppari og hann var,
kallaði „gúagatúle!“ þegar við
segjumst ætla að gera guaca-
mole. Síðan þá er það bara
gúagatúle.
Þú varst svo barngóður og
alltaf var stutt í bros, gleði og
hlýju þegar börn voru annars
vegar.
Við systkinin erum þakklát
fyrir allt sem við áttum með
þér.
Við sendum Guðlaugi og
Völu, Þórunni Sif, Giuseppe og
dætrum, Elmari Inga og Helgu
Maríu innilegar samúðarkveðj-
ur. Guð styrki ykkur og gefi að
sorgin mildist með tímanum og
góðu minningarnar fylli hug
ykkar.
Guð geymi þig elsku frændi.
Minning þín lifir í hjörtum okk-
ar.
Þín frændsystkini,
Magna, María
og Andrés.
Ég kynntist Sigga frænda
fyrir alvöru þegar hann dvaldi
hjá mömmu og pabba í Njarð-
vík 2013. Hann hafði þá lent í
ýmsum raunum og var staðráð-
inn í að ná sér á strik með sín
veikindi. Ég var nýskilinn og
bjó einnig hjá mömmu og
pabba. Það var virkilega gaman
að kynnast þessum sniðuga litla
frænda svona náið. Hann var
útsjónarsamur og frjór af alls
kyns sniðugum hugmyndum
sem hann viðraði við mig á
hverjum degi og kenndi mér
einnig mjög margt á sama tíma
um lífið, hversu skemmtilegt
það getur verið og hversu
dimmt það getur einnig verið.
Samfélagsmiðlar eins og In-
stagram og læksíður á Face-
book voru að ryðja sér til rúms
á þessum tíma og var Siggi
auðvitað fremstur manna við að
fanga þá nýjung með trompi.
Þær voru ófáar veiðisögurnar
sem hann sagði mér sem hann
fór sem leiðsögumaður og
hvaða flugur væri best að veiða
á. Á Facebook sýndi hann mér
síðu sem hét taggalicious (eins
konar tinder) en þar kynntist
ég eiginkonu minni sem ég á
þrjá stráka með og yndislegt
heimili, sem hefði kannski ekki
orðið af nema fyrir Sigga
frænda sem kenndi mér á þetta
forrit á Facebook. Siggi var al-
gjört tískugúrú. Hann þekkti
öll merkin og átti allar flottustu
skyrturnar og kenndi mér að
klæða mig upp á nýtt. Hann
var alltaf svo áhugasamur um
lífið hjá manni. Spurði út í hitt
og þetta og mundi alltaf það
sem ég hafði sagt honum. Ég
naut þess einnig mikið að taka
ísrúnt með honum og eiga gott
spjall. Ég heyrði síðast í Sigga
sumarið 2021 á Instagram þar
sem hann segir við mig:
„Frændi, manstu eftir ford-
inum sem þú fékkst upp í
bimmann, það var svaka díll,
við vorum sko flottir á bimm-
anum frændi í den.“ „Mér þyk-
ir vænt um þig,“ endar hann
svo á að segja. Ég á eftir að
sakna hans mikið því ég lærði
margt af þessum magnaða
frænda mínum. Þín verður sárt
saknað elsku Sigurður Brynjar.
Þinn frændi,
Kristján Á. Baldurs.
Það er þyngra en tárum taki
að kveðja núna hann Sigurð
Brynjar hinstu kveðju. Það er
einhvern veginn merkingar-
laust að hnoða tilfinningar í orð
því sorgin er svo mikil í kring-
um fráfall hans. Hvað er hægt
að segja þegar ungur maður
deyr allt of snemma og er
harmdauði fjölskyldu og öllum
sem hann þekktu? Það er ósköp
fátt og þá er kannski helst
hægt að leita til góðra minn-
inga.
Sigurður Brynjar var í
bleyju og varla farinn að tala
þegar hann kom einu sinni sem
oftar í heimsókn til ömmu og
afa á Nesinu. Þau höfðu tekið
fram skreytingu með áföstum
fugli sem leit nokkuð eðlilega
út, þökk sé fagurrauðum fjöðr-
um sem voru límdar á skrokk
úr plasti. Hann Sigurður
Brynjar kom sér leifturhratt í
námunda við skreytinguna og
þá bjuggust allir við að dagar
fuglsins væru nú taldir.
En Sigurður tók snuðið sitt
úr munninum, rétti að fuglinum
og reyndi nokkrum sinnum að
koma því upp í gogginn. Hann
varð svolítið undrandi þegar
engar voru undirtektirnar. En
þarna reyndi hann Sigurður
okkar að gefa minni máttar það
dýrmætasta sem hann átti.
Betri vitnisburð um hjartalag
lítils barns er ekki hægt að
hugsa sér.
Þetta er fjarri því að vera
eina góða minningin um spur-
ult, uppátækjasamt, og
skemmtilegt barn sem varð að
spurulum, uppátækjasömum og
skemmtilegum manni sem ein-
hvern veginn allt lék í hönd-
unum á. En þetta er sú sem við
notum mest til að eiga við sorg-
ina – minning um góðan dreng.
Sigurður Óli Sigurðs-
son og Rhian Atta.
„Sástu mig, Halldór, hversu
hratt ég fór niður brekkuna?
Held ég hafi verið sá fyrsti í
langan tíma sem fer þarna nið-
ur á bretti, alla vega á 60 km
hraða! Þetta var magnað, ég
ætla aftur!“ Þarna vorum við í
Hlíðarfjalli. Nokkrum árum áð-
ur vorum við staddir í Klapp-
arbergi. Það er gamlárskvöld,
við búnir að festa hólk við staur
en í hólknum er tívolíbomba,
kveikt er í. „Nei heyrðu, bomb-
an snýr öfugt!“ Við hlaupum
eins og fætur toga … bamm!
Jörðin logar og þvílík læti.
„Sástu maður, þetta var geggj-
að!“ Síðan hoppaði Sigurður
eins og hann gerði svo oft og
nuddaði saman höndunum
ákaft fyrir framan nefið á sér.
Þessi minningabrot lýsa honum
svo vel. Alltaf fjör og alltaf stuð
í kringum hann Sigurð frænda
minn.
Nú sit ég og slæ á lykla-
borðið, hugsa til þín og tárin
streyma niður kinnar mínar.
Minningarnar eru margar.
Manstu hundinn Lúkas? Þú
ætlaðir að fá fundarlaunin.
Manstu Jórdaníuferðina okkar?
Þú varst hrókur alls fagnaðar
þar. Manstu allar útilegurnar?
Alltaf stuð með ykkur Klapp-
arbergsfjölskyldunni.
Elsku frændi, meira og
minna allt sem þú tókst þér
fyrir hendur fórstu létt með,
varst góður námsmaður er þú
varst við, varst afburðaveiði-
maður, lóðsaðir veiðimenn um
helstu laxveiðiár landsins,
stofnaðir heimasíður og margt
annað tengt þínum áhugamál-
um.
Þú fæddist inn í þennan
heim sem góður drengur og
fékkst fallegt hjartalag í vöggu-
gjöf. Þú varst yndisleg mann-
vera en því miður glímdirðu við
sjúkdóm sem dró þig á þann
stað sem þú ert á í dag. Við
vorum stundum samferða Siggi
í glímunni við þann sjúkdóm og
oft gekk mikið á. Fyrir leik-
mann er svo erfitt að skilja þær
þjáningar sem einstaklingur
eins og þú hefur gengið í gegn-
um.
Elsku Guðlaugur bróðir
minn, Vala, Þórunn, Giuseppe
og börnin ykkar, Elmar og
Helga, Sigurðar Brynjars verð-
ur sárt saknað og sorgin er
óbærileg. Minning um góðan
dreng lifir, nú þarf hann ekki
að þjást meira og ég trúi því að
hann sé kominn á betri stað.
Halldór frændi.
Sigurður Brynjar
Guðlaugsson
Dýrmætast í líf-
inu er sönn vinátta
í gleði og sorg. Vin-
átta sem er alltaf
til staðar. Hlustar,
dæmir ekki en segir svo sína
skoðun og gefur ráð. Þannig
vinur var Helga og svo margra
annarra bæði í starfi sínu og
vinahópi sem var stór. Ég
kynntist Helgu á gamlársdags-
morgni 1978 í Reykjadal. Hún
var þá nýráðin starfsmaður hjá
SÁÁ og hafa þau kynni okkar
haldið alla tíð síðan. Helga var
sannur vinur sona minna, eins
og yndisleg og skemmtileg
frænka sem eldaði indverskan
mat sem þeir elskuðu. Eitt sinn
fórum við öll í ferðalag til Portú-
gal, ógleymanleg ferð. Það síð-
asta sem Helga gaf mér á af-
mælinu mínu í ágúst var
Helga
Ásgeirsdóttir
✝
Helga Ásgeirs-
dóttir fæddist
20. desember 1953.
Hún lést 29. desem-
ber 2021.
Útförin fór fram
11. janúar 2022.
myndaalbúm sem
hún skreytti svo
fallega og átti að
vera hjá okkur öll-
um til skemmtunar
þegar hún væri far-
in því þannig var
húmor Helgu sem
var einn hennar
stærsti kostur og
svona sá hún lífið.
Helga var samt
sem áður dul og
ekki mikið fyrir að tala um for-
tíð sína en maður skynjaði samt
að hún hafði stundum verið
týnda barnið sem kynntist ein-
elti og höfnun í lífinu. Það varð
svo hennar dýrmæta reynsla
seinna þegar hún hóf störf sem
ráðgjafi því hún skildi fólk svo
vel út frá sinni eigin reynslu.
Helga valdi það að búa með
sjálfri sér en átti alltaf góðan
vinahóp sem fjölskyldu, þar var
hún alltaf velkomin. Þegar
Helga Ásgeirs var nefnd kom
alltaf bros hjá fólki, já hvað er
að frétta af henni Helgu o.s.frv.
Helga starfaði sem vímuefna- og
áfengisráðgjafi á geðdeild Land-
spítalans til fjölda ára. Hún
hafði sterka réttlætiskennd og
gat orðið öskureið og þar voru
mál sem við stöllurnar ræddum
lítið því þar fórum við á hálan ís
eins og pólitík og trúmál, Jesús
var ekki góður við alla og íhaldið
var ekki gott. Við lásum bækur
og ljóð og hún kunni góð skil á
myndlist, enda komin af lista-
fólki og skreytti t.d. sín jólakort
sjálf. Í gegnum árin hef ég feng-
ið símtöl frá Helgu: Rósfríður
mín, ég skellti mér til Parísar
eða Ítalíu, eða austur í sveitir.
Svo komu lýsingar á öllu sem
hafði hrifið hana svo ég fann
jafnvel lyktina af því sem hún
upplifði sjálf. Það er ekki hægt
að skrifa um Helgu nema nefna
Jóa, besta vin hennar. Þar setti
Helga allt sitt traust og var
hann hennar nánasti aðstand-
andi, bæði í lífinu og við lok
þess. Ótrúlega heilt og fallegt
samband sem sönn vinátta
þeirra til margra áratuga vitnar
um. Ég á eftir að sakna Helgu
og símtalanna skemmtilegu. Í
síðasta símtalinu okkar sagði
hún mér að hún væri á leiðinni
til himnaríkis, ef hún fengi inn-
göngu þar. Þá skall á þögn milli
okkar en við kvöddumst samt
með brandara, kökk í hálsi og
tár í augum. Hvíl í friði, kæra
vinkona.
Rósa Ólafsdóttir.