Morgunblaðið - 11.02.2022, Síða 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 11. FEBRÚAR 2022
✝
Sigurlaug
Valgerður
Ágústsdóttir fædd-
ist á Hofi í Vatnsdal
27. apríl 1923. Hún
lést á HSN á
Blönduósi 31. janúar
2022.
Foreldrar hennar
voru hjónin Ingunn
Hallgrímsdóttir og
Ágúst Böðvar Jóns-
son, bændur á Hofi.
Systur hennar: Ragna, f. 1925, d.
2020, Vigdís Inga, f. 1928, d.
2018, og Ásdís, f. 1930, d. 1930.
Valgerður nam í Kvennaskól-
anum á Blönduósi í tvo vetur. Síð-
an lauk hún námi bæði í kjóla- og
karlmannafatasaumi í Reykjavík
og vann á saumastofunni Gull-
fossi þar til ástin kallaði. Eigin-
maður hennar var Sigurður Örn
Þorbjarnarson, f. 27. október
1916, d. 15. mars 2002. Þau
gengu í hjónaband 9. júní 1944 og
bjuggu á Geitaskarði í Austur-
Húnavatnssýslu til ársins 1975.
Börn þeirra:
1) Ágúst, f. 5.5. 1945. Eigin-
kona Ásgerður Pálsdóttir. Þeirra
börn: a. Hildur Þöll, f. 1966. Maki
Svanur Reynisson. Hún á fimm
stjúpbörn. b. Hjalti Ómar, f. 1968.
Sigurjónsdóttir. Þau eiga tvær
dætur. d. Valgeir Már, f. 1981.
Maki Anna Sigurjónsdóttir. Þau
eiga tvö börn.
4) Þorbjörn, f. 6.3. 1952. Eigin-
kona Anna María Elíasdóttir.
Þeirra börn: a. Elías Gunnar, f.
1980. Maki Maija Kalliokoski.
Þau eiga tvö börn. b. Katrín
Erna, f. 1987. Maki Morten Aurs-
land. Þau eiga einn son.
5) Hildur Sólveig, f. 26.2. 1955.
F. eiginmaður Gunnar Bjarni
Gunnarsson. Þeirra synir: a.
Gunnar Örlygur, f. 1979. Maki
Hildur Hermannsdóttir. Þau eiga
tvö börn. b. Sigurður Örn, f.
1987.
Að loknu uppeldi barnanna,
þegar elsti sonurinn var tekinn
við jörðinni, tók hún bílpróf, lauk
sjúkraliðanámi og starfaði síðan
sem sjúkraliði á Héraðshælinu á
Blönduósi í 17 ár. Valgerður var
félagsmálakona, var m.a. for-
maður Kvenfélags Engihlíðar-
hrepps, sat í stjórn Kvenfélaga-
sambands A-Hún. og var virk í
starfi Sjálfstæðisflokksins. Seinni
árin átti hún einnig margar
stundir við bridgespil. Með henni
er gengin húnvetnsk kempa,
sjálfstæð til hinstu stundar.
Útför hennar fer fram frá
Blönduóskirkju í dag, 11. febrúar
2022, klukkan 14.
Hægt verður að nálgast
streymi frá útförinni á facebook-
síðu Blönduóskirkju.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
Maki Helga Kvam.
Hann á þrjú börn og
tvö afabörn. c. Sig-
urður Örn, f. 1970.
Maki Margrét
Stefánsdóttir. Hann
á einn son og fjórar
stjúpdætur. d. Val-
gerður Freyja, f.
1973. F. maki Ró-
bert Ragnarsson.
Þau eiga þrjá syni.
e. Stefán Páll, f.
1974. Maki Agnes Jónsdóttir.
Hann á tvö börn. f. Ingi Freyr, f.
1975. Maki Anna Guðrún Kon-
ráðsdóttir. Hann á tvö börn og
eina stjúpdóttur.
2) Sigríður Heiða, f. 13.4. 1946.
Eiginmaður Charles MacEach-
ern, látinn. Sonur: Davíð Jón.
Maki Kristín Hákonardóttir.
Hann á tvö börn og eina stjúp-
dóttur.
3) Ingunn Ásdís, f. 8.3. 1949.
Eiginmaður Bragi Skúlason. F.
eiginmaður Eggert J. Levy.
Þeirra synir: a. Sigurður Örn, f.
1972. Maki Berglind Alfreðs-
dóttir. Þau eiga þrjú börn. b.
Jóhannes Helgi, f. 1974. Maki
Ragnheiður Harpa Hilmars-
dóttir. Þau eiga tvö börn. c. Atli
Björn, f. 1980. Maki Ásdís Jóna
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
(Valdimar Briem)
Það fer margt gegn um hugann
er ég hugsa til þess að skrifa örfá
kveðjuorð til tengdamóður minn-
ar, Valgerðar Ágústsdóttur, fyrr-
verandi húsfreyju á Geitaskarði í
Langadal. Kynni okkar hófust er
við Þorbjörn, sonur hennar, hóf-
um okkar sambúð fyrir tæpum 44
árum. Þá voru þau hjón, Valgerð-
ur og Sigurður, flutt til Blönduóss
og hætt búskap. Samskipti okkar
Valgerðar hafa alla tíð verið góð
og áttum við vinasamband alla tíð.
Nú þegar kemur að kveðjustund
er margs að minnast. Valgerður
var ætíð áhugasöm um fólkið sitt
og taldi það bera af öllum öðrum.
Vildi vita um barnabörnin og
hvernig þeim vegnaði, svo ég tali
nú ekki um litlu langömmubörnin
sem báru af í flestu. Valgerður var
áræðin og þrautseig, sem lýsti sér
vel þegar hún, komin yfir fimm-
tugt, fór í sjúkraliðanám til
Reykjavíkur. Tók bílpróf og
keypti sér bíl. Hún elskaði að
ferðast og hún naut ferðalaga, alls
konar ferðalaga, að setjast upp í
bílinn og keyra til Ólafsfjarðar var
ferðalag ekki síður en allar ferð-
irnar til Flórída og Kanada. Hún
var síkvik og vakandi, áhugasöm
og fróðleiksfús fram á síðustu ár.
Eftir andlát Sigurðar seldi hún
húsið þeirra á Mýrarbrautinni á
Blönduósi og keypti sér litla og
fallega íbúð í íbúðarkjarna eldri-
borgara á Flúðabakka 1. Þar undi
hún sér vel og eignaðist góða ná-
granna og spilafélaga í brids. Val-
gerður naut þess að vera „sjálfrar
sín“ eins og hún sagði oft, vildi
hafa stjórn á sínum málum og
gerði það fram á síðasta ár. Vildi
helst ekki fá hjálp við daglegt líf
þótt komin væri vel á tíræðisald-
ur. Sjálfstæð var hún og fé-
lagslynd og alltaf til í að gera sér
dagamun. Barnabörnin, sérstak-
lega þau sem komin eru til fullorð-
insára, voru dugleg að hafa sam-
band við ömmu. Heimsóttu hana
við hvert tækifæri og kunnu ótal
sögur um samtöl og heilræði sem
hún veitti fúslega. Hún var sann-
kölluð ættmóðir, miðstöð upplýs-
inga um alla sína afkomendur og
miðlaði óspart fréttum til okkar
allra um það sem var efst á baugi í
lífi hverrar fjölskyldu.
Ég veit að Valgerður kvaddi
jarðvistina sæl og sátt við lífs-
hlaupið, þótt hún hefði stundum á
orði að hún vildi vera orðin ung
aftur. Hún velti fyrir sér hvað hún
hefði valið sér í nútímanum og
fannst tækifæri unga fólksins í
dag óendanleg. Síðan bætti hún
við: „Ef ég væri ekki ég, þá öfund-
aði ég þessa kellingu.“ Hún kunni
flestum betur að nota tækifærin
og gleðjast yfir sínu.
Síðastliðið haust veiktist Val-
gerður og dvaldi á Heilbrigðis-
stofnun Norðurlands á Blönduósi,
þar lauk hún sínu lífshlaupi 31.
janúar síðastliðinn. Ég kveð kæra
tengdamóður mína með söknuði
en veit að hún á góða heimkomu
og sé þau fyrir mér, sómahjónin
Valgerði og Sigurð, dansa loksins
saman inn í sólarlagið.
Far þú í friði,
friður guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(Valdimar Briem)
Þín tengdadóttir,
Anna María Elíasdóttir.
Það eru nú að verða 34 ár síðan
ég hitti Valgerði, sem síðar varð
tengdamóðir mín, fyrst. Sú minn-
ing er skýr. Þá áttu þau Sigurður
heima á Mýrarbrautinni. Ég hafði
nýlega kynnst Ingunni dóttur
þeirra, sem var stödd hjá þeim, en
þau héldu boð fyrir nokkra vini.
Ég leit inn hjá þeim og skipti eng-
um togum að hún vísaði mér til
stofu og kynnti mig fyrir viðstödd-
um með orðunum: „Þetta er
Bragi, tilvonandi tengdasonur
minn.“ Þegar þetta var vorum við
Ingunn ekkert farin að íhuga
hvert samband okkar myndi leiða,
en svona var Valgerður, glögg-
skyggn og alltaf fljót að taka
ákvarðanir. Hún sá þetta fyrir á
undan okkur báðum, blessunin.
Það var notalegt að koma til
þeirra hjóna og síðar til hennar á
Flúðabakkann. Alltaf rausnarleg-
ar veitingar og skemmtilegar
samræður um heima og geima.
Hún áttaði sig fljótlega á því að ég
var ekki líklegur til að kjósa Sjálf-
stæðisflokkinn og þótti henni það
frekar ljóður á mínu ráði, sem ég
fékk stundum að heyra, en allt var
það í góðu og fylgdi glettnisbros.
Hún fylgdist ætíð vel með málefn-
um líðandi stundar og lá ekki á
skoðunum sínum ef svo bar undir,
þannig var hún allt fram til síðustu
stundar. Hún fylgdist mjög vel
með allri stórfjölskyldunni, ég
held að hún hafi nánast alltaf vitað
nákvæmlega hvar hver og einn
var staddur á hverjum tíma, þó
fólk væri „á ferð og flugi“.
Svo var það þessi mikla gest-
risni; ef hún vissi að við værum á
ferðinni var hún ætíð búin að dúka
borð, hella á kaffi og taka fram
ótal sortir af bakkelsi … „klukkan
hvað komið þið?“ Ég held að ég
hafi hvergi fengið betri pönnukök-
ur en hjá henni.
Henni tókst, með þrautseigju
og ótrúlegum viljastyrk, að halda
sjálfstæði sínu, búa í eigin íbúð
nánast til loka, þótt hún væri orðin
svolítið óstyrk undir það síðasta.
Hún tók þó ekki í mál að gefast
upp og fara að nota göngugrind
sér til stuðnings því „það er svo
kerlingarlegt“. Hún varði sjálf-
stæði sitt og sjálfsákvörðunarrétt
til hinstu stundar.
Við leiðarlok er mér ljóst hve
dýrmætt það er að hafa kynnst
þessari stórbrotnu og dugmiklu
konu, tengdamóður minni, sem ég
kveð nú með þakklæti og virðingu.
Bragi Skúlason.
Hún var Vatnsdælingur í hjarta
sínu, þótt hún byggi lengst af á
bökkum Blöndu.
Ung giftist hún ævintýraprins-
inum sínum, Sigurði Þorbjarnar-
syni á Geitaskarði, og þar hófu
þau búskap árið 1944. Valgerður
tók við bústjórn á stóru heimili og
fórst það vel úr hendi. Þau Sig-
urður eignuðust fimm börn og
heimilið var stórt. Hún hafði því
lítinn tíma til annars en skyldu-
starfa. Tók þó þátt í starfi kven-
félagsins og fylgdist með lands-
málefnum. Þegar hún var um
fimmtugt tók lífið nýja stefnu.
Þegar við Ágúst fluttum í Geita-
skarð fluttu tengdaforeldrar mínir
á Blönduós og Valgerður ákvað að
fara í Sjúkraliðaskólann. Það
þurfti bæði kjark og áræði til þess
og hvorttveggja hafði hún í ríkum
mæli. Hún tók bílpróf og keypti
sér bíl, vildi alltaf vera sjálfstæð.
Hún naut þess vel þegar þau hjón-
in gátu farið að ferðast innan lands
og utan. Eftir lát Sigurðar hélt
hún áfram að ferðast fram á síð-
ustu ár. Hún hafði yndi af því að
ferðast, fróðleiksfús eins og hún
var.
Ég held að hefði hún fæðst ára-
tugum síðar hefði hún viljað ganga
menntaveg og hún lagði alltaf
mikla áherslu á það við afkomend-
ur sína að þau stæðu sig vel í skóla
og leituðu sér þekkingar. Hún var
ánægð með tækifærin sem ungt
fólk hefur til náms og starfa.
Hún lét sér annt um barna-
börnin sín og langömmubörnin,
var stolt af þeim og þeim þótti líka
vænt um hana, höfðu gaman af því
að spjalla við hana og hún leið
þeim uppátæki og glens sem öðr-
um hefði ekki liðist. Hún var
ástríðufull spilamanneskja, spilaði
bridds fram til þess síðasta í
briddshópnum sínum.
Hún var Sjálfstæðiskona með
stórum staf og kjörorðið var „Gjör
rétt, þol ei órétt“.
Hún þeysti ung um grundir
Vatnsdalsins með systrum sínum
og frændfólki, og átti þar marga
glaða stund. Þegar afkomendur
hennar fóru í hrossarækt heima á
Geitaskarði fylgdist hún vel með
og þótti gaman að skoða hrossin
og klappa þeim. Hún var að sumu
leyti kona tveggja tíma, fædd og
uppalin í gamla bændasamfélag-
inu, var húsfreyja í sveit í rúm
þrjátíu ár, flutti svo í kaupstað, afl-
aði sér starfsréttinda, fór að
ferðast og lifði um margt öðru lífi.
Síðustu árin hafði hún áhuga á
umhverfismálum og trjárækt og
undi sér einkar vel í sumarbústað
fjölskyldunnar, Skarði.
Hún hafði lifandi áhuga á um-
hverfi sínu og samfélagi, fylgdist
með fréttum og hafði sterkar
skoðanir á mönnum og málefnum.
Hún var bókhneigð og vel lesin
og lagði sig fram um að lesa einnig
bækur eftir yngri höfunda. Vildi
fylgjast með straumum og
stefnum tímans. Oft lagði hún þær
samt frá sér og sagði að það væri
ekki hægt að lesa þessi ósköp.
Hún var mikillar gerðar og
mátti ekki vamm sitt vita í neinu.
Að vera heillyndur þótti henni
skipta mestu máli.
Ég er þakklát fyrir samfylgd
hennar svo langan tíma og hún var
börnunum mínum og barnabörn-
unum góð og kærleiksrík amma.
Kvenskörungur stígur nú af
sviði lífsins eftir hartnær aldar
lífsgöngu. Við sem eftir sitjum
þökkum fyrir hennar líf og vonum
að hún hitti aftur prinsinn sinn í
Sumarlandinu. Blessuð sé minn-
ing hennar.
Ásgerður Pálsdóttir.
Amma okkar, Valgerður
Ágústsdóttir, er nú farin til fundar
við afa í Sumarlandinu, á Móhell-
unni, södd lífsdaga. Af konunga-
kyni vatnsdælsku, sem hún þreytt-
ist seint á að segja fallegustu sveit
landsins, en flutti ung í Langadal-
inn, að Geitaskarði – hvar hún varð
ættmóðir okkar allra.
Hennar hlutskipti fyrri hluta
ævinnar var að vera húsmóðir og
bóndi á stóru heimili. „Mér fannst
aldrei sérstaklega gaman að elda,
né að hússtörfum,“ sagði hún okk-
ur.
En Geitaskarð varð vermi-
reitur sálar hennar – þar fæddi
hún fimm börn og kom til manns.
Ríflega fimmtug reif hún sig
upp og hélt til náms til Reykjavík-
ur, og tók bílpróf. Hvort tveggja
er birtingarmynd karakters sem
trúir því að eigið framtak sé for-
senda framfara og árangurs. Að
láta ekkert utanaðkomandi stoppa
sig. Hún talaði oft um hve sig hefði
langað að vera ung á ný, til að nýta
öll þau góðu tækifæri sem okkar
kynslóð stóð til boða hvað varðaði
menntun, ferðalög og atvinnu-
tækifæri – að ekki væri talað um
aukið jafnrétti.
Hún var heillynd og hrein og
bein. Þeir eru fáir ef nokkrir sem
hana þekktu sem velktust í vafa
um hennar skoðanir – né í hvorri
bókinni þeir voru.
Á sama tíma og söknuður gef-
andi og hressandi samvista við vel
lesna, lífsglaða, skoðanafasta,
kjarkaða, viljasterka og skemmti-
lega ömmu er mikill er það okkar
gæfa að hafa átt hana að. Tilsvör-
in, snúðurinn, viskan – hún kenndi
okkur öllum mikilvægi þess að
vera við sjálf – að standa með
sjálfum okkur – og standa saman.
Og við þurftum að standa á okkar
gagnvart henni, skoðun þarf að
vera ígrunduð. Hispurslaust sam-
tal um gamla tíma, hvernig og
hvers vegna ákvarðanir voru
teknar – og lærdóminn sem hún
dró af þeim og deildi með okkur.
Hvað hún vildi hafa gert öðruvísi –
að fylgjast með henni ná þroska
sem við eigum langt í land með að
ná. Sálarró og yfirvegun.
Amma vissi vel hvers virði hún
var okkur. Heimsóknir til hennar
á Flúðabakka voru ekki af skyldu
heldur áhuga, kostuleg voru mörg
símtöl við hana um lífið og til-
veruna. Við vorum auðvitað langt
frá því að vera alltaf sammála
henni – af slíkum snerrum höfðu
allir gaman og skildu ósárir. Það
var gaman að fíflast í og með
ömmu.
Hún kenndi okkur mikilvægi
mennskunnar. Og að koma óum-
beðinni skoðun á framfæri með að
nota „ef ég væri spurð/ur“.
Ekki er annað hægt en að
minnast á Sjálfstæðisflokkinn,
sem hún kaus frá barnsaldri. Hún
var óvenju slöpp síðastliðið haust
og hafði af því nokkrar áhyggjur
að það væri ekki nóg að kjósa ut-
ankjörstaðar í alþingiskosningum
því ef kjósandi gæfi upp öndina
fyrir kjördag gilti atkvæðið ekki.
Hún var staðráðin í að skila sínu
atkvæði. Hún stóð sína vakt sem
endranær og kaus Ólaf Thors enn
einu sinni. Og eru hans atkvæði þá
fulltalin hérna megin.
Hamingjulán okkar fyrir þann
tíma sem við og börnin okkar átt-
um með henni er mikið. Minning-
arnar um hana munu lifa meðal
okkar, sem öll nutum þess að hitta
hana, þessa lágvöxnu en stór-
brotnu manneskju.
Hvíl í friði elsku amma og takk
fyrir allt sem þú kenndir okkur og
varst, biðjum að heilsa afa.
Hildur Þöll Ágústsdóttir,
Davíð Jón Arngrímsson,
Hjalti Ómar Ágústsson,
Sigurður Örn Ágústsson,
Sigurður Örn E. Levy,
Valgerður Freyja Ágústs-
dóttir, Jóhannes Helgi E.
Levy, Stefán Páll Ágústsson,
Ingi Freyr Ágústsson,
Elías Gunnar Þorbjörnsson,
Atli Björn E. Levy,
Gunnar Örlygur Gunnarsson,
Valgeir Már E. Levy,
Katrín Erna Þorbjörnsdóttir,
Sigurður Örn Gunnarsson.
Stórfrænka mín, Valgerður
Ágústsdóttir, var elst þeirra
þriggja systra, yngri voru Ragna
og móðir mín, Vigdís.
Þegar maður veltir fyrir sér
heimilislífinu á æskuheimili Val-
gerðar og þeirra systra, þá sér
maður fyrir sér sviðsmyndir sem
fróðlegt væri að bera saman við
sviptingarnar í núinu svokallaða.
Móðir þeirra, Ingunn, var ákveðin
kona sem stjórnaði sínu stóra
heimili af festu og röggsemi, eftir
því sem ég hef heyrt. Það skipti
engu hvort húsbóndinn var heima
eða fjarverandi, en hann sinnti
fjölmörgum störfum utan heimilis.
Umgjörð þessa æskuheimilis
mótaði eina heilsteyptustu sál sem
ég hef kynnst á lífsleiðinni. Alltaf
kom Valgerður mér fyrir sjónir
sem einörð, ákveðin og réttsýn
kona.
Eftir að hún flutti í Hnitbjörg
heimsótti ég hana reglulega, sér-
staklega eftir að foreldrar mínir
féllu frá. Síðustu árin hef ég ekki
farið um Blönduós án þess að taka
hús á henni og njóta þeirrar gleði
sem fylgdi nærverunni við hana
og samtalsins. Hún var ávallt
hress og tók mér vel.
Okkar samverustundir voru
blanda af gæðum og fróðleik,
mættu kallast hlýðnifundir þar
sem hún spurði um hagi og atferli
mitt og minna, gaf sitt álit, lagði
mér lífsreglurnar og minnti á gildi
lífsins. Eitt sinn las hún mér stutta
vísu, sem hún sagði mér að hug-
leiða og skilja. Vísan, sem hún
sagði efnalítinn mann hafa ort til
samferðamanns sem státaði sig af
eigin velgengni, hljóðar svona:
Auðs þótt akir beinan veg
ævin treinist meðan,
þú flytur á einum eins og ég
allra seinast héðan.
Nú þegar Valgerður er að flytja
yfir móðuna miklu stendur eftir í
mínum huga mynd af konu sem
undirbjó sína ferð vel og skildi eft-
ir sig ímynd og áhrif, sem við sem
eftir erum ættum að taka okkur til
fyrirmyndar.
Síðast hitti ég Valgerði
skömmu fyrir jól. Þá sem oftar
ræddum við framtíðina og sér-
staklega möguleika hennar á að
ná 100 ára aldri. Við ákváðum að
þá yrði veisla og ég boðaði komu
mína. En af því verður ekki úr
þessu, því miður.
Takk fyrir ótal gæðastundir
kæra frænka. Ég votta aðstand-
endum og frændfólki mínu samúð.
Páll Gíslason.
Látin er í hárri elli sómakonan
Valgerður Ágústsdóttir. Það var á
árunum 1960-1970 sem ég kom á
Geitaskarð í Langadal frá útlönd-
um og hitti frændfólk mitt og Val-
gerði, sem var gift móðurbróður
mínum Sigurði Þorbjörnssyni.
Þetta var skemmtilegur tími.
Fékk að vera í sveit með frændum
mínum og frænkum. Maður lærði
að vinna. Valgerður var einstak-
lega góð við mig. Sumt sem hún
eldaði féll mér samt ekki vel, eins
og svið og ábrystir, hjörtu og
nýru. Það var nú bara vegna þess
að ég hafði ekki vanist þeim mat
frá unga aldri. En alltaf var til-
hlökkunarefni að fá kökur á dag-
inn og þegar töðugjöld voru.
Ég skila hér innilegum samúð-
arkveðjum frá systkinum mínum,
Önnu, Sigríði og Tryggva, til ást-
vina Valgerðar, sem öll kynntust
henni, þó ekki svo vel sem ég. Við
systkinin vitum af kærri vináttu
Valgerðar og móður okkar Hildar.
Hvíl í friði.
Björn Agnarsson.
Álíta má sem svo, að þegar um
100 ára manneskja fellur frá, þá
verði enginn héraðsbrestur, það
sé bara lífsins gangur. Og vissu-
lega er það svo, en okkur finnst þó
að hér hafi brakað í stoðum Hún-
vetninga og sé mikill sjónarsviptir
með fráfalli Valgerðar Ágústs-
dóttur frá Geitaskarði og langt
muni líða þar til önnur slík kemur.
Við hjónin höfðum sem venju í
mörg ár að fara á Blönduós til að
heimsækja Valgerði á giftingar-
daginn okkar 19. des. og var ekki
hægt að halda upp á þann dag bet-
ur en að njóta samvistar við hana
við samræður um fræðimennsku
og skáldskap sem var okkur hug-
leikinn.
Þó að okkur fyndist andlát
hennar bera nokkuð brátt að, þá
leyndi sér ekki hvert stefndi er við
heimsóttum hana á Sjúkrahúsið
rétt fyrir síðustu jól, en við bund-
um þó vonir við að hún myndi ná
sér, eins og hún hafði gert oft áður
við fyrri áföll. En lífskvótinn sem
öllum er áskapaður við fæðingu
var búinn.
Hún var stórglæsileg sem ung
kona og með aldrinum bættist
mikil viska og þekking við. Að
hitta hana var upplyfting fyrir
andann og fyllti alla bjartsýni.
Alla tíð var hún sannur Íslend-
ingur, sem mat mikils menningu
og góða siði þjóðarinnar sem og
blómlegar sveitir landsins. Var
hún þar samferða og samhent eig-
inmanni sínum, Sigurði Þorbjarn-
arsyni, sem féll frá fyrir um 20 ár-
um.
Við þökkum innilega og með
djúpum söknuði fyrir ógleyman-
leg og góð samskipti, þá síðustu
áratugi frá því að við kynntumst
henni, en af Covid-ástæðum get-
um við ekki mætt við útförina, en
verðum með í anda.
Kalt er haustið, hússins sólarljómi,
horfinn er að Alvaldsdómi,
litum bregður loft og jörð og sær.
Móðir, systir, kona, kvennasómi.
Kalt er lífið, horfinn allur blómi,
drúpir sveit, en hnípir höfðingsbær.
Hjartans þakkir, hjartans vinan kæra,
hjartað ríka, stóra, hvílstu nú.
Glóðheit tár þér grátnir vinir færa.
Guð þér launi dyggð og trú.
(M. Joch.)
Hlíf og Agnar, Hrísakoti.
Valgerður
Ágústsdóttir