Morgunblaðið - 11.02.2022, Qupperneq 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 11. FEBRÚAR 2022
✝
Bjarni Bjarna-
son fæddist í
Reykjavík 3. júní
1948. Hann lést á
hjúkrunarheim-
ilinu Droplaug-
arstöðum 19. jan-
úar 2022.
Foreldrar hans
voru Kristjana
Brynjólfsdóttir, f.
1923, d. 2000, og
Bjarni Björnsson,
f. 1920, d. 2001. Bræður
Bjarna eru Björn, f. 1944,
maki Kristín Helgadóttir;
Brynjólfur, f. 1946, maki Þor-
björg K. Jónsdóttir; og Birgir,
f. 1953, maki Guðbjörg Sig-
mundsdóttir.
Bjarni útskrifaðist úr námi
við Menntaskólann í Reykjavík
árið 1968 og sem viðskipta-
fræðingur frá Háskóla Íslands
árið 1972. Í desember 1972
giftist hann unnustu sinni,
Emilíu Ólafsdóttur, f. 1948,
dóttir Ólafs Beinteinssonar, f.
eiga saman Emilíu Rán, f.
2007, og Rakel Ylfu, f. 2009,
fyrir átti Emil synina Pétur
Axel, f. 1995, og Úlf, f. 1996.
Bjarni og Emilía bjuggu nán-
ast allt sitt hjónalíf á Seltjarn-
arnesi.
Bjarni átti stóran vinahóp
frá æskuárum sínum úr Hlíða-
hverfinu í Reykjavík og í
gegnum íþróttafélagið Val.
Hann starfaði lengst sem
framkvæmdastjóri hjá Penn-
anum og sem aðstoðarmaður
forstjóra hjá Olíufélaginu hf.
Þá sat hann í stjórn fjölda fyr-
irtækja.
Hann tók virkan þátt í
stjórnarstörfum og félags-
störfum fyrir Val, m.a. í stjórn
knattspyrnudeildar, í stjórn
körfuknattleiksdeildar, í að-
alstjórn og í framkvæmda-
stjórn Friðrikskapellu.
Útför Bjarna fer fram frá
Háteigskirkju í dag, 11. febr-
úar 2022, og hefst athöfnin
klukkan 13. Grímuskylda er í
kirkjunni.
Útförinni verður streymt á:
https://www.skjaskot.is/bjarni
https://www. mbl.is/andlat
1911, d. 2008, og
Sigurveigar
Hjaltested, f.
1923, d. 2009.
Bjarni og Emilía
áttu eina dóttur
frá fyrra hjóna-
bandi Emilíu,
Sigurveigu
Hjaltested, f.
1966, gift Bald-
vini Björgvins-
syni, f. 1967, Sig-
urveig á börnin Emilíu Sif, f.
1992, og Björn Stefán, f. 1998,
og Baldvin á dótturina Anítu
Lenu, f. 1990. Bjarni og Em-
ilía áttu saman þau Brynjólf,
f. 1974, kvæntur Jódísi Kol-
brúnu Jónsdóttir, f. 1978, þau
eiga saman Söru Björk, f.
2011, fyrir á Brynjólfur börn-
in Guðmund Bjarna, f. 2003,
og Evu Bryndísi, f. 2007, fyrir
á Jódís Kolbrún synina Orra
Stein, f. 1999, og Emil Skorra,
f. 2001; og Ólafíu, f. 1977, gift
Emil Péturssyni, f. 1968, þau
Elsku pabbi. Þó að það hafi
verið ósk okkar allra að þú fengir
hvíldina þá er það enn svo óraun-
verulegt að þú skulir vera farinn.
Aldrei í veröldinni gat mig grun-
að hvað það myndi vera erfitt að
kveðja þig og halda lífinu áfram
án þín. Það er bókstaflega stórt
tómarúm í hjarta mínu.
Á síðustu árum hafði alzheim-
erinn ágerst mikið en þó að hug-
ur þinn hafi verið orðinn reikull
var svo gott að finna í faðmlagi
þínu þegar þú þekktir mig því
það gaf svo mikið, ég fann frá þér
ótakmarkaða væntumþykju og
endalaust stolt.
Mér finnst svo ósanngjarnt að
ég fái ekki að kynnast þér betur á
fullorðinsárum mínum, þar sem
samband okkar myndi þróast
frekar í vinskap en faðir og dótt-
ir. En lífið er víst lotterí og maður
veit aldrei hvaða spil maður dreg-
ur. Ég mun því meta betur þær
stundir sem við áttum saman,
ylja mér við minningar og sögur
frá öðrum. Þannig vona ég að
tómarúmið í hjarta mínu eigi eftir
að fyllast aftur.
Ég er þakklát fyrir að hafa
verið hjá þér á endasprettinum,
þakklát fyrir að hafa getað sýnt
þér hversu mikilvægur þú varst
mér, þakklát fyrir að hafa getað
stutt við bakið á ástvinum þínum
og fengið stuðning til baka, þakk-
lát fyrir að þú sért kominn á betri
stað þar sem þú ert aftur orðinn
þú sjálfur. Ég öfunda þó þá sem
hafa þig nú hjá sér og fá að upp-
lifa þína hlýju nærveru, þitt fal-
lega bros og þinn stórkostlega
hlátur sem var svo smitandi.
Elsku pabbi, takk fyrir allt, þú
varst yndislegur faðir og munt
lifa áfram í hjarta mínu. Ég verð
alltaf dúllan þín.
Ólafía (Olla).
Elsku pabbi minn, þá er komið
að kveðjustund. Nokkuð sem við
vissum að væri að koma en þegar
á hólminn er komið var ég engan
veginn tilbúinn. Þú varst stoð og
stytta allra sem stóðu þér nærri
og varst alltaf til staðar þegar á
þurfti að halda. Söknuðinum og
sorginni sem fylgja því að þú sért
farinn fá ekki orð lýst og eftir sit-
ur holrúm sem verður aldrei fyllt.
Sumir hverfa fljótt úr heimi hér
skrítið stundum hvernig lífið er,
eftir sitja margar minningar,
þakklæti og trú.
Og þegar tími minn á jörðu hér
liðinn er þá er ég burtu fer,
þá ég veit að þú munt vísa veg
og taka á móti mér.
(Ingibjörg Gunnarsdóttir)
Elska þig.
Brynjólfur (Binni).
„Hann er farinn.“ Það er
skrýtið hvað svona ómerkileg orð
geta haft djúp áhrif. Á svip-
stundu hrynur heimurinn. Þrátt
fyrir að þessi orð hafi legið í loft-
inu í nokkra daga er höggið samt
þungt. Margar tilfinningar fara í
gegnum hugann. Þung sorg, en
samt viss léttir, því núna er stríð-
inu lokið og þú hefur fengið hvíld-
ina.
Bjarni kom inn í líf mitt þegar
ég var fjögurra ára. Ég man því
varla eftir öðru en að hann hafi
verið partur af tilverunni. Hann
tók strax að sér það hlutverk að
ala mig upp og þó að á ýmsu hafi
gengið held ég að honum hafi tek-
ist það verk nokkuð vel. Ég gerði
hins vegar tilraun til að kenna
honum á píanó og eftir þrotlausar
æfingar gat hann spilað eitt stutt
tónverk og bæði kennari og nem-
andi voru bara nokkuð stolt af
því. Ég treysti mér hins vegar
ekki til að kenna honum að
syngja og benti honum kurteis-
lega á að fá aðstoð hjá ömmu
minni við það nám.
Það voru ófáar ferðir farnar á
Hlíðarenda, enda hef ég alltaf
sagt að ég hafi verið alin upp af
hreinræktuðum Valsara og því
hafi aldrei komið neitt annað til
greina en að halda með Val.
Fyrstu árin var það stemningin á
vellinum sem hreif mig, en síðar
lærði ég reglurnar og fór að lifa
mig inn í sjálfan leikinn. Valur
átti mjög stóran sess í lífi Bjarna
og fléttaðist því mikið inn í líf fjöl-
skyldunnar með allri þeirri gleði
og skemmtun sem því fylgdi.
Börnunum mínum var hann
yndislegur afi, hvatti þau áfram
og hafði alltaf áhuga á því hvað
þau voru að gera. Hann lagði það
jafnvel á sig að fara með dóttur
minni í rússíbana á Flórída, þrátt
fyrir mikla lofthræðslu. Þegar ég
spurði börnin mín hvað þau
myndu helst eftir við afa sinn, þá
var það hlýjan sem var þeim efst í
huga. Sonur minn minnist þess
þegar þeir afi hans sneru bökum
saman svo hægt væri að mæla
hvort hann væri að ná honum í
hæð. Dóttir mín minnist þess
hversu áhugasamur hann hafi
verið um námið hennar, enda
áttu þau það sameiginlegt að vera
MR-ingar og honum var ljúft að
rifja upp veru sína í Lærða skól-
anum.
Sjálf minnist ég þeirra ófáu
stunda sem við horfðum á fót-
bolta saman. Knattspyrnuáhug-
inn hvarf aldrei frá honum, þótt
hann ætti í meiri erfiðleikum með
að fylgja leiknum eftir. Undir
lokin, þegar málið fór að hverfa,
var samt alltaf blik í augunum og
brosið og hlýjan geislaði af hon-
um.
Nú er komið að kveðjustund.
Aldrei aftur á maður eftir að
heyra þinn smitandi hlátur eða
söng á frumsaminni útgáfu af
Apres toi, þar sem farið var
frjálslega með franskan texta.
En minningarnar munu lifa í
hjarta mínu um ókomna tíð. Þær
mun ég alltaf geyma.
Sigurveig.
Minn kæri tengdafaðir, í dag
verður þú borinn til grafar frá
Háteigskirkju. Mikið sem ég er
þakklát fyrir okkar vináttu sem
ég mun varðveita um ókomin ár.
Okkar fyrstu kynni voru í
kaffiboði hjá okkur Binna þar
sem ég bauð upp á pönnukökur,
ég náði svo sannarlega að fanga
hjarta þitt með góðum veitingum.
Þú varst mikill sælkeri og þótti
þér alltaf gott að koma í kaffi
enda passaði ég upp á að vera
alltaf með eitthvað nýbakað og
ekki var það verra er það var til
kalt kók með kræsingunum.
Það gladdi þig mikið að vita að
ég væri farin að spila golf og mun
ég leggja mig alla fram við að ná
að standast væntingarnar sem þú
hafðir til mín í golfinu. Ég er
endalaust þakklát fyrir að hafa
fengið að vera uppáhaldstengda-
dóttir þín eins og við göntuðumst
svo oft með þar sem ég var jú sú
eina.
Minning um einstakt ljúf-
menni lifir í hjörtum okkar sem
þekktum hann og fengum að
njóta samvista með honum.
Hörpu þinnar ljúfa lag
lengi finn í muna.
Því ég minnist þín í dag,
þökk fyrir kynninguna.
(ÁK)
Þín tengdadóttir,
Jódís Kolbrún (Kolla).
Þá er einn af okkur BB-bræðr-
um fallinn frá, kallaðir svo af
mæðrum vina okkar og kunn-
ingja í hverfinu þar sem við ól-
umst upp.
Bjarni var þriðji í röð okkar
fjögurra bræðra, hógvær en
kappsamur í því sem hann tók sér
fyrir hendur hvort heldur sem
það var skák í stigaopinu heima
eða fótboltaleikir á Klambra-
túninu. Ef hann skoraði, sem
hann reyndar gerði oftar en ekki,
þá gaf hann nákvæma skýrslu við
matarborðið hvernig mörkin
voru skoruð.
Ég var minntur á atvik sem
gerðist forðum daga. Pabbi gaf
okkur pening í bíó og við keypt-
um miða og nammi. Að bíóinu
loknu átti Bjarni afgang til að
taka strætó en við bræður mátt-
um ganga heim, hafandi eytt
restinni af peningnum í nammi.
Ég man enn eftir sigurbrosi
Bjarna í glugganum í strætó.
Hann átti eftir að nýta sér þessa
fyrirhyggju eftir því sem árin
liðu, bæði kappsemi og næmi
hans á gildi fjármagns og með-
ferð þess.
Hann var virkur félagsmaður í
Val, lék þar á sínum yngri árum
við góðan orðstír, var leikinn með
boltann. Hann fór aldrei í sveit
eins og við hinir bræðurnir gerð-
um, hans sveit var Hlíðarendi,
þar sem hann undi sér vel. Hann
hætti á toppnum eins og hann
sagði sjálfur, kom inn á í leik í
Evrópukeppni félagsliða og lauk
hans ferli þar. Hann var síðar
mjög virkur í stjórn knattspyrnu-
deildar Vals á mjög farsælum
tíma félagsins.
Síðari árin spiluðum við bræð-
ur mikið golf saman, og síðar með
eiginkonum okkar. Eftir að
Bjarni veiktist fannst honum
þægilegra að spila með okkur
sem þekktum til hans veikinda,
hann sem áður gat talið högg-
fjölda meðspilara sinna og skeik-
aði hvergi. Eftir því sem tíminn
leið þurfti hann að spyrja Millu á
hve mörgum höggum hann spil-
aði.
Við hjónin kvöddum Bjarna í
lok október, farandi þá utan til
lengri tíma en venjulega, ein-
hvern veginn skynjuðum við að
nær drægi lokum. Það var sárt að
horfa í augu Bjarna; augun,
gluggi sálarinnar, voru hætt að
sýna gleðina, sorgina, vináttuna
og allt það sem hans góða sál
hafði að geyma, augun tóm, sálin
horfin.
Elsku Milla og fjölskylda,
söknuðurinn og sorgin er mikil
en á vissan hátt léttir að sjá ást-
vin og föður ekki þjást meir, og fá
hvíld að lokum.
Hvíl í friði kæri bróðir og vin-
ur, takk fyrir samveruna, við
sjáumst.
Kristín og Björn.
Kær bróðir er fallinn frá. Það
eru forréttindi að fá að alast upp í
öryggi og aðhlynningu stórrar
fjölskyldu, og þess nutum við
fjórir bræðurnir. Ærslagangur
og læti eflaust, en mikið hlegið og
brallað. Miklabrautin, Klambrat-
únið og Öskjuhlíðin okkar upp-
eldisumhverfi, sem og sumarbú-
staður fölskyldunnar við
Leirvogsá á Kjalarnesi sem var
okkar leiksvið. Mér eru minnis-
stæðar stundirnar, sem við lág-
um á kolakössum við sumarbú-
staðinn í sólinni, því móðir okkar
vildi að við fengjum okkar
skammt af D-vítamíni, og ferðir á
bóndabæinn Varmadal þar sem
við eignuðumst góða vini. En
hvert sem uppátækið var þá var
alltaf stutt í brosið hjá Bjarna. Á
seinni árum nutum við þess að
leika Bræðragolf, þar sem
keppnisskapið var í fyrirrúmi.
Við bræður vorum sendir í sveit
norður í Mývatnssveit, en ekki
Bjarni, því sveitin hans var alltaf
Hlíðarendi. Hjarta Bjarna sló
með fótboltanum og Val, og
kjarni hans vina voru að sjálf-
sögðu Valsararnir.
Bjarni átti farsælan starfs- og
viðskiptaferil og trausta fjöl-
skyldu, sem hann naut samvista
við.
Bjarni fékk hinn illræmda
sjúkdóm Alzheimer fyrir þó
nokkrum árum. Hann greindist
fljótt og naut þess að stunda golf-
íþróttina og ganga sinn hring á
Seltjarnarnesinu með Millu sinni,
hans traustu eiginkonu og vini.
Smám saman dró af honum og
var hann fyrst í dagvistun, en síð-
ar í góðri umsjá á Droplaugar-
stöðum. En enginn hefur stutt
hann og annast meir og betur en
hún Milla. Þótt kveðjustund sé
ætíð sár þá getur maður ekki ver-
ið annað en þakklátur fyrir hvíld-
ina sem Bjarni fékk, og við að-
standendur þökkum að hafa
fengið að vera honum samferða.
Alltaf stutt í brosið og hann kom
manni alltaf í gott skap, sem er
ómetanlegur eiginleiki. Hafðu
þökk kæri bróðir, mikill missir,
en minningin lifir.
Brynjólfur Bjarnason.
Fallinn er frá drengur góður.
Alltaf kátur og glaður, til í alls
konar sprell. Bjarni kenndi mér
að drekka. Það var hinn viðeig-
andi drykkur „asni“ (vodka í gin-
ger ale). Þetta endaði hjá mér á
fyrsta alvöru kossinum í Breið-
firðingabúð, sem stóð með litlum
hléum út ballið. Svakalegar harð-
sperrur í tungunni eru mér enn í
fersku minni. Einnig útvegaði
hann sérstaka dropa svo ekki
fyndist áfengislykt við heimkom-
una. Þar sváfu allir djúpum
svefni. Já, maður á Bjarna ým-
islegt að þakka. Í bæjarvinnu við
Vesturbæjarlaug fórum við að
semja málshætti. Þar sem Bjarni
stóð á bakka laugarinnar varð
þetta til: „Tæpt tyllir táin sér.“
Minn var í rigningunni: „Dimmur
er drottins mjöðurinn.“
Á MR-árunum reyndi Bjarni
að kenna mér golf með engum ár-
angri og einnig þjálfaði hann mig
fyrir 14-2 leikinn á móti Dönum.
Minn maður hafði verið í þýsku-
námi úti í Austurríki og kom í
heimsókn til Englands þar sem
ég átti að vera í enskunámi, þeg-
ar ég var valinn í landsliðið. Við
hófum strax æfingar í bílskúrs-
innkeyrslu með leikfangabolta.
Fyrir þá sem ekki vita þá bar
Valsarinn Bjarni af hvað knatt-
leikni varðar í yngri flokkum. Í
þessu fólst meðal annars „að sóla
andstæðinginn upp úr skónum“.
Honum fannst hann eiga miklu
meira erindi í landsliðið en ég,
sem hafði notað sumarið til þess
að læra að reykja með litlum ár-
angri. Sem betur fer missti ég af
14-2, vegna þess að annar góður
vinur sparkaði boltanum í mitt
viðkvæma höfuð. Skömmu eftir
stúdentspróf mættu þrjár skóla-
systur á forláta Willys-jeppa og
tróðu eins mörgum og hægt var í
bílinn. Þegar komið var langleið-
ina að Bifröst var okkur Bjarna
plantað upp á toppgrindina, hann
í rauðum rallýgalla. Þarna héld-
um við okkur föstum á leiðinni
eftir þjóðvegi 1 og var orðið
þokkalega kalt. Inni í jeppanum
var mikið sungið og trallað og
þegar við börðum í þakið til að
komast inn héldu þeir sem inni
sátu að við værum að berja takt-
inn. Við sluppum inn rétt fyrir ut-
an Borgarnes og vissum báðir að
þetta væri ekki til eftirbreytni.
Hver man ekki eftir Eurovision-
sigurlaginu frá Lúxemborg
Aprés toi. Þetta söng vinurinn í
tíma og ótíma á fljótandi frönsku.
Til voru þeir sem þótti nóg um.
Eins og sést er vonlaust að
skrifa eitthvað dapurt um þennan
gleðipinna.
Bjarni og ég erum/vorum
kvæntir náfrænkum, þannig að
ég fylgdist með honum í áranna
rás og þá sjaldan að við hittumst
voru fagnaðarfundir.
Bekkjarfélagar úr B-bekk
Menntaskólans í Reykjavík
senda Emilíu og fjölskyldu svo og
bræðrum Bjarna innilegar sam-
úðarkveðjur.
Hvíl í friði, kæri vinur.
Elmar Geirsson.
Í dag kveð ég æskuvin minn og
samferðamann Bjarna Bjarna-
son. Okkar fyrstu kynni hófust á
Valsvellinum vorið 1963, er við
lékum saman knattspyrnu í
þriðja aldursflokki Vals undir
stjórn Elíasar Hergeirssonar.
Töp og sigrar eins og gengur, en
íþróttaandinn og félagsskapurinn
var ætíð einlægur í fyrirrúmi.
Bjarni lék ýmist stöðu tengiliðar
eða kantmanns. Góð tækni og lip-
urð með boltann skildi margan
andstæðinginn eftir á leiðinni, að
mata samherjana með nákvæm-
um sendingum sem gáfu mörk.
Eins og gengur liggja leiðir
sundur og aftur saman meðfram
skólagöngu og starfi. En
tryggðataug vinskapar og við-
skipta hélst frá upphafskynnum
til hinstu stundar. Vingjarnlegt
brosið, hlý nærveran og kveðjan
með handabandi segir allt um
ljúfmennsku Bjarna.
Takk fyrir samfylgd kæri vin-
ur. Emilíu og aðstandendum öll-
um votta ég samúð.
Þorberg Ólafsson.
Góður vinur og Valsmaður
mikill, Bjarni Bjarnason, er fall-
inn frá. Var felldur af sjúkdómi
sem færir fólk inn í gleymskunn-
ar heim og sagt hefur verið að
geti orðið faraldur þessarar aldar
ef ekki verður settur enn meiri
kraftur í rannsóknir á honum.
Við Bjarni kynntumst á vett-
vangi Vals og áttum síðan eftir að
starfa mikið saman til fjölda ára.
Sátum saman í stjórn knatt-
spyrnudeildar, í stjórn Fulltrúa-
ráðs Vals og í framkvæmdastjórn
Samtaka um byggingu Frið-
rikskapellu. Öll voru þessi störf
áhugaverð og gefandi, hvert á
sinn hátt, og til þess fallin að efla
vináttuna og félagsandann.
Bjarni kom að þessum störfum
með mikla reynslu úr viðskipta-
lífinu sem farsæll stjórnandi þar
og var því ekki síst maðurinn með
fjárhagslegu þekkinguna.
Í upphafi þessa tíma átti Valur
sannkallað „gullaldarlið“ í meist-
araflokki karla í knattspyrnu og
unnust margir titlar á þessum ár-
um sem okkur leiddist ekkert að
rifja upp, þótt margir hafi bæst
við síðan hjá félaginu. Ferðir
okkar í tengslum við þátttöku
liðsins í Evrópukeppni, t.d. til
Magdeburgar og Hamborgar,
voru einnig uppspretta skemmti-
legra minninga á góðum stundum
síðar. Þá var bygging Friðriks-
kapellu sérstök reynsla og hefur
kapellan stuðlað að vitundar-
vakningu um störf sr. Friðriks
fyrir æsku landsins.
Bjarni var mörgum hæfileik-
um gæddur, yfirvegaður og ein-
staklega ljúfur og þægilegur í
öllu samstarfi, jákvæður, drífandi
og áreiðanlegur, og lét ekki
standa upp á sig að einhverju
verkefni væri ekki lokið.
Okkar kæri vinur og félagi hef-
ur hafið lokaferðina og vil ég að
leiðarlokum þakka honum sam-
fylgdina og samstarfið og bið
honum Guðs blessunar á nýjum
vegum. Millu og fjölskyldu og
bræðrum Bjarna sendi ég inni-
legar samúðarkveðjur okkar
Kristínar.
Blessuð sé minning góðs
drengs.
Ólafur G. Gústafsson.
Þegar sr. Friðrik hvatti strák-
ana með ráðum og dáð til að
stofna Knattspyrnufélagið Val sá
hann í því markmið til að sameina
sálir í að stefna saman að
ákveðnu marki og bindast vina-
böndum. Fyrir utan ánægjuna af
ástundun boltaleikjanna er virk
þátttaka ekki sízt tækifæri til að
kynnast góðum félögum og þann-
ig geta orðið til vinabönd sem
endast ævina á enda. Við stönd-
um nú frammi fyrir þeirri stað-
reynd að sjúkdómurinn sem hóf
að herja á vin okkar Bjarna
Bjarnason fyrir nokkrum árum
hefur sigrað. Bjarni ólst upp í
Hlíðunum og fór snemma að
venja komur sínar að Hlíðarenda
og lék knattspyrnu upp í meist-
araflokk og lítillega einnig með
körfuboltanum. Bjarni hafði
gaman af að rifja upp að leikirnir
með meistaraflokki urðu aðeins
þrír en þar af tveir í Evrópu-
keppninni gegn Anderlecht. Þótt
Bjarni væri flinkur vinstri fótar
knattspyrnumaður þá var enginn
yfirmáta metnaður í gangi að
verða afreksmaður innan vallar
Bjarni Bjarnason HINSTA KVEÐJA
Elsku afi, takk fyrir allar
stundirnar.
Láttu nú ljósið þitt
loga við rúmið mitt,
hafðu þar sess og sæti,
signaði Jesús mæti.
(Höf. ók.)
Eins láttu ljósið þitt
lýsa í hjarta mitt,
skína í sál og sinni,
sjálfur vaktu þar inni.
(Sigurbjörn Einarsson)
Guð geymi þig elsku afi
minn.
Þín
Sara Björk.