Morgunblaðið - 11.02.2022, Page 27

MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 11. FEBRÚAR 2022
klára. Það er táknrænt að síðasta
leik handboltalandsliðsins var ný-
lokið þegar fór að draga af honum
og hann játaði sig sigraðan. Það
var eins og hann biði eftir því
hvernig landsliðinu gengi og þá
gat hann farið.
Minningin um Davíð mun lifa í
hjörtum okkar.
Sigrún og Þór.
Grein um minningar. Hvernig
er mögulegt að koma minningum
40 ára niður á blað? Minningum
um minn besta vin sem nú er fall-
inn frá langt fyrir aldur fram og
mér þykir svo óendanlega vænt
um. Manni sem fyrir einu ári var
fullfrískur í blóma lífsins, hold-
gervingur heilbrigðs lífernis,
dansandi í gegnum lífið.
Sumarið 1982 flutti Davíð 12
ára gamall ásamt foreldrum sín-
um og systur úr Bólstaðarhlíðinni
á Sævargarða á Seltjarnarnesi.
Ég hafði dvalið í sveit um sumarið
en þegar ég kom til baka frétti ég
að „nýr“ strákur væri fluttur í
götuna, Davíð. Hann væri mjög
góður í fótbolta og ansi efnilegur í
handbolta þótt hann hefði aldrei
æft þá mætu íþrótt. Það átti eftir
að breytast. Ég man enn eftir
fyrstu kynnum okkar, aðeins var-
færnisleg í fyrstu en ekki leið á
löngu áður en við urðum miklir
mátar. Ekki hefði mig þó getað
órað fyrir því þá að líf okkar
myndi fléttast saman í ótal fléttur
næstu fjóra áratugina.
Við byrjuðum í gaggó, Val-
húsaskóla, þá um haustið og þó að
við hefðum aldrei lent saman í
bekk, hvorki þar né síðar í
Menntaskólanum í Reykjavík,
vorum við mikið saman utan
skólastofunnar. Gönguferðirnar í
skólann urðu að skemmtiferðum
saman. Davíð var mikill húmor-
isti, hann gat verið stríðinn og
kaldhæðinn en alltaf á góðlátleg-
an hátt, glotti út í annað eða
skellti upp úr eftir að hafa sagt
eitthvað mjög fyndið og hreif
þannig alla með sér. Það tók suma
stundum smá tíma að átta sig á
kímnigáfu Davíðs, hann gat oft
verið mjög lúmskt fyndinn.
Davíð var mjög traustur vinur.
Honum gat ég treyst fyrir öllu og
hann var sjálfur mjög opinn og
hreinskilinn. Sagði hlutina eins og
þeir voru og dró ekkert undan.
Úthverfur og þá um leið hrókur
alls fagnaðar og gaf mikið af sér.
Hann var því fljótur að kynnast
fólki og eignaðist ógrynni góðra
vina.
Eitt af því mikilvægasta á þess-
um mótandi unglingsárum er að
eiga góða og trausta vini og Davíð
var minn traustasti vinur. Við
æfðum handbolta saman í Gróttu
og fljótlega kom í ljós að Davíð
var meira en efnilegur. Ekki leið á
löngu þar til hann var orðinn einn
af máttarstólpum liðsins og sama
átti við þegar hann síðar fór að
spila með meistaraflokki þess.
Unglingalandslið HSÍ nutu svo
einnig krafta hans þegar fram í
sótti. Við fluttum okkur um set úr
Való í MR og eins og margir upp-
lifa urðu menntaskólaárin afskap-
lega viðburðarík og minningarnar
óteljandi. Davíð var námsmaður
góður, fluggáfaður og stálminn-
ugur, og þurfti ekki mikinn tíma
til að tileinka sér námsefnið.
Hann lét því oft nægja að læra
„hæfilega“ mikið en átti þá nægan
tíma aflögu til að sinna áhugamál-
um sínum. Síðar þegar svo lög-
fræðin tók við hækkaði hann flug-
ið enda komið að alvörunni.
Menntaskólaárin tóku enda og
við hófum nám hvor í sinni deild
Háskóla Íslands. Oft er það á
þessum tímamótum sem leiðir
skilur en í okkar tilfelli átti vin-
skapurinn eftir að styrkjast enn
frekar. Handbolti sameinaði okk-
ur á hverjum degi bæði í Gróttu
og síðar í Fram og meira að segja
handboltadómgæsla í öllum deild-
um HSÍ. Við kynntumst mökum
okkar, Brynhildi og Hrönn, sem
ekki síður náðu vel saman og
bundust einstökum vinaböndum
og fjölskyldur okkar tóku að
stækka. Við héldum áfram að búa
til einstakar minningar saman en
æsku- og unglingsárin voru að
baki.
Meira á www.mbl.is/andlat
Jón Örvar.
Við tók alvara lífsins. Nám í
lögfræði sem Davíð að sjálfsögðu
dansaði í gegnum eins og hans var
von og vísa. Við urðum saman
vitni að hverju kraftaverkinu á
fætur öðru þegar börn okkar
komu í heiminn heilbrigð og
sterk. Davíð naut sín til fulls í föð-
urhlutverkinu, svo umhyggju-
samur og hlýr.
Einstakur æskuvinskapur fjöl-
skyldufeðranna, Davíðs og Jóns
Örvars, þróaðist í mikil og dýr-
mæt tengsl fjölskyldna okkar. Þó
það hafi verið fyrir rúmum 28 ár-
um þá er það samt svo stutt síðan
að þeir æskuvinirnir deildu hvor
með öðrum að von væri á frum-
burði þeirra beggja á einni hand-
boltaæfingunni. Í kjölfarið stækk-
uðu báðar fjölskyldurnar og með
ótrúlegum hætti fylgdust vinirnir
að þar til börnin urðu átta, fjögur í
hvorri fjölskyldu. Samveran var
mikil. Við fórum í ótal ferðalög og
unnum nánast alla stórviðburði
saman enda fylgdumst við að í
fermingum, útskriftum og stóraf-
mælum. Gleðin og samvinnan var
krydduð með dansi í gegnum lífið
sem Davíð stjórnaði en hann kom
öllum af stað á sinn einstaka hátt.
Davíð var varkár og anaði ekki
að hlutunum. Hugsaði áður en
hann framkvæmdi og sóttist ekk-
ert sérstaklega eftir spennu. Það
síðasta sem Davíð hefði tekið sér
fyrir í lífinu var að stökkva í fall-
hlíf eða fara í teygjustökk. Tívolí-
garðar með börnunum voru því
ekki hans uppáhald og að því leyti
vorum við aðeins ólíkir. Hann eft-
irlét mér, Hrönn og Brynhildi því
oft ferðirnar í rússíbanana en
fylgdist frekar öruggur með af
bekkjunum og naut þess að horfa
á brosmild börnin úr fjarlægð.
Fyrsti bíllinn hans var líka í hans
anda, fasteign á hjólum, Volvo 240
eins og Gísli faðir hans átti.
Öruggur, laus við spennu.
Fyrir utan ferðalags lífsins
mun ferðalag okkar frá austur-
strönd Bandaríkjanna til strand-
ar í vestri sumarið 2011, tólf sam-
an á einum bíl, standa upp úr.
Allar þessar minningar um glaða
og skemmtilega Davíð munu ylja
okkur í sorginni og söknuði. Davíð
lifir áfram í hjörtum okkar en
hvernig lífið verður án hans vitum
við ekki.
Fallinn er frá merkur maður,
einstakur vinur. Minningin mun
lifa í hjörtum okkar um ókomna
tíð.
Elsku Brynhildur, Eva Björk,
Þorgeir Bjarki, Anna Lára og
Benedikt Arnar, megið þið finna
styrk til að takast á við þessa
miklu sorg.
Hrönn, Jón Örvar, Helena
Rut, Hörður Kristinn,
Hilmar Snær og Örvar Logi.
…
Hann hvarf oss á braut. Og birtunni sé
hann falinn
sem bjó í sál hans og var honum
styrkur í nauðum.
Vér hlustum, vér spyrjum, og horfum
með trega um dalinn
sem húmnóttin fyllir að slökktum
glóðunum rauðum.
Því aldrei framar mun leiftra af ljóðrisi
nýju
hjá lindum og björkum í augunum
skæru og hlýju.
(Ólafur Jóhann Sigurðsson)
Í dag kveðjum við góðan vin og
minnumst Davíðs sem sannarlega
var einstakur maður eins og allir
sem þekktu hann vita. Þvílík lífs-
gleði og kraftur sem geislaði af
honum í öllu sem hann tók sér fyr-
ir hendur. Þannig man maður eft-
ir honum alla tíð frá því í Való á
Nesinu, í gegnum MR og í háskól-
anum og áfram út lífið. Sem vinur,
eiginmaður, faðir, sonur, lögmað-
ur, íþróttamaður og í öllu fé-
lagsstarfi var hann til fyrirmynd-
ar. Sinnti öllu af alúð og einlægni.
Þá voru Davíð og Brynhildur sér-
staklega samhent hjón í sínu fjöl-
skyldulífi og öllum verkefnum
sem þau tókust á við, stórum og
smáum. Svo var Davíð bara svo
hress og skemmtilegur að það var
alltaf gaman að vera með honum.
Sem betur fer höfðum við þann
vana að hitta þau hjónin og fara
saman út að borða þegar við kom-
um til Íslands í frí á meðan við
bjuggum erlendis. Kom líka fyrir
að við fórum á tónleika og ef það
átti við þá var Davíð ófeiminn að
syngja með en hann kunni yfir-
leitt alla texta. Við minnumst líka
þegar þau Brynhildur heimsóttu
okkur til New York, hvað Davíð
nennti að tala við og grínast í
stelpunum okkar en hann átti
auðvelt með að ná góðu sambandi
við fólk á öllum aldri. Og það var
alltaf stutt í brosið. Eins mun
minning um Laugavegsgöngu í
blíðskaparveðri sumarið 2020
aldrei gleymast. Davíð og Bryn-
hildur höfðu skipulagt þessa ferð
með frábærum hópi fólks frá a til
ö og ferðin var fullkomin. Það eru
engar ýkjur. Eins og í ævintýri þá
hvarf Covid í smátíma og veðrið
var eins og það gerist best, sól og
blíða, og við örkuðum þetta á
tveimur dögum eins og til stóð frá
Landmannalaugum inn í Þórs-
mörk. Við hjónin vorum tiltölu-
lega nýflutt heim eftir 22 ár er-
lendis og þetta var svo frábær
upplifun. Þá áttum við með þeim
hjónum aðrar en þó of fáar stund-
ir síðasta ár þegar aðstæður
leyfðu sem eru nú dýrmætari en
orð fá lýst og við munum alltaf
minnast. Davíð tók snörpum erf-
iðum veikindum sínum af miklu
æðruleysi og hugrekki en þau
hjónin voru samstiga í þeirri veg-
ferð sem öðru. Missirinn er sár og
áfallið mikið en minningin um
Davíð lifir. Við sendum Brynhildi,
Evu Björk, Þorgeiri Bjarka,
Benedikt Arnari og Önnu Láru og
allri fjölskyldunni innilegar sam-
úðarkveðjur.
Guðrún og Gunnar.
Það er erfitt að setjast niður og
rita nokkrar línur sem minning-
arorð um gæðadreng og vin sem
fallinn er frá í blóma lífsins.
Já það er sannarlega skrítið að
hraustur maður sem alla tíð
stundaði íþróttir og lifði einstak-
lega heilbrigðu lífi sé hrifsaður frá
okkur.
Davíð var einn af okkur Gróttu-
strákunum sem fórum flestir
saman upp alla yngri flokka
Gróttu í handbolta. Davíð var
lengst af yfirleitt í hægra horni
því hann var með góða vinstri
hönd og efldist og styrktist eftir
því sem árin liðu. Þegar við kom-
umst í meistaraflokk var Davíð
orðinn lykilmaður, fyrst í hægra
horninu, en síðar sem stórskytta.
Hann var verulega öflugur og
vann fyrir okkur ófáa leikina.
Það var alltaf stutt í brosið og
glettnina í leik hjá Davíð enda ein-
stakur ljúflingur ásamt því að
vera mikill keppnismaður og fyr-
irmynd. Eftir handboltaferilinn
fór Davíð að dæma í handbolta
ásamt Jóni Örvari stórvini sínum.
Þeir mynduðu öflugt dómarapar
um nokkurt skeið. Afskiptum
Davíðs var síður en svo lokið eftir
dómaraferilinn. Hann bauð sig
fram til starfa fyrir handknatt-
leikshreyfinguna og tók sæti í
stjórn HSÍ og var varaformaður
sambandsins þar til yfir lauk. Við
fylgdumst stoltir með störfum
Davíðs fyrir HSÍ. Þarna var okk-
ar maður að gera svo góða hluti og
við vissum að Gróttuhjartað var
þarna.
Við félagarnir og samferða-
menn úr handboltanum á Nesinu
erum slegnir og sorgmæddir en
um leið afar þakklátir fyrir að
hafa fengið að vaxa upp og þrosk-
ast með Davíð okkar. Það eitt og
sér hefur gert okkur alla að betri
mönnum.
Hugur okkar er hjá elsku
Brynhildi og börnum og öðrum
ástvinum vinar okkar.
Megi góður Guð geyma minn-
inguna um eðaldreng.
Fyrir hönd allra vinanna úr
handboltanum í Gróttu,
Þór Sigurgeirsson og
Ólafur Ármann Sveinsson.
Í matarboði heima hjá okkur í
nóvember síðastliðnum sagði
Davíð: „Við skulum ekki láta líða
langan tíma þar til við hittumst
næst.“ Við vorum öll sammála um
það og ekki efi í okkar huga að við
værum að fara að hittast fljótt aft-
ur. En það varð ekki úr því, á ein-
hvern óskiljanlegan hátt fékk
Davíð þennan grimma og ólækn-
andi sjúkdóm sem tók hann frá
samheldnu fallegu fjölskyldunni
sinni og okkur öllum.
Eftir stendur þakklæti fyrir
allar góðu stundirnar sem við nut-
um saman og Davíð átti oftar en
ekki frumkvæði að. Hvort sem
það var að dansa zumba, halda
danspartí, fara í leikhús eða
ganga Laugaveginn.
Þegar Davíð fékk hugmynd þá
voru allir með! Líka þegar honum
datt í hug að safna saman vinum
og börnum þeirra til að vera með
„flash mob“ í Smáralindinni undir
laginu „Hit me baby one more
time“ með Britney Spears. Þetta
var auðvitað alveg eðlilegt, að fá
lánaðan fimleikasalinn hjá Gróttu
og taka æfingu eftir æfingu í
speglasalnum því þetta yrði jú að
vera almennilegt, ekkert hálfkák
sko! Við vorum að fara að troða
upp í sjálfri Smáralindinni og eng-
inn myndi vita af því fyrr en við
birtumst. Allir voru með því eng-
inn sagði nei við Davíð og úr varð
ógleymanleg stund! En Davíð
sagði heldur ekki nei við vini sína,
eins og þegar við báðum hann að
vera plötusnúður (sem var auka-
starfið hans) í fimmtugsafmælinu
okkar og hann átti löngu bókaða
veiði hinum megin á landinu. Þá
skruppu hann og Brynhildur bara
í bæinn, tóku giggið föstum tök-
um og keyrðu svo aftur í veiðina
um nóttina.
Davíð var frábær fyrirmynd
sem setti fjölskylduna í fyrsta
sæti. Davíð og Brynhildur hafa
alltaf verið einstaklega dugleg að
fylgja krökkunum sínum eftir í
íþróttum en líka að búa til sam-
verustundir sem höfðuðu jafnt til
fullorðinna sem barna, eins og
ógleymanleg áramótafjölskyldu-
danspartí á Fornuströndinni sem
við vorum svo lánsöm að vera boð-
ið í.
Við vorum líka svo heppin að fá
að vera með í litla leikhúsklúbbn-
um sem Davíð og Brynhildur
stofnuðu og varð til þess að við
áttum dýrmætar upplifanir í leik-
húsinu með góðum vinum.
Það er höggvið stórt skarð í
vinahópinn sem ekki er hægt að
fylla en minningarnar um hjarta-
hreinan og góðan vin munu alltaf
lifa með okkur.
Elsku Brynhildur, Eva Björk,
Þorgeir Bjarki, Anna Lára og
Benedikt, betri eiginmann og
pabba er ekki hægt að eiga.
Missir ykkar er mikill en minn-
ingarnar góðar.
Við samhryggjumst ykkur og
allri fjölskyldunni af dýpstu hjart-
ans rótum.
Margrét og Þorsteinn (Steini).
Það er undarleg tilfinning að
setjast niður og skrifa minning-
arorð um góðan vin okkar, Davíð
Benedikt Gíslason. Í rúmt ár hef-
ur hann háð harða baráttu við vá-
SJÁ SÍÐU 28
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir
og amma,
HULDA GESTSDÓTTIR,
Vopnafirði,
áður til heimilis á Þórshöfn,
lést á hjúkrunarheimilinu Sundabúð
laugardaginn 5. febrúar. Útför hennar fer fram frá
Þórshafnarkirkju laugardaginn 12. febrúar klukkan 14.
Svanur Snæþórsson Kapitola Jónsdóttir
Þorgrímur Kjartansson Dorota Burba
Elfa Björk Kjartansdóttir Gunnar Dór Karlsson
og barnabörn
Okkar ástkæra systir og frænka,
SIGRÍÐUR GUÐMUNDA
EINARSDÓTTIR,
Silla,
frá Ytri-Sólheimum,
lést á dvalarheimilinu Lundi á Hellu
sunnudaginn 6. febrúar.
Útför fer fram í Eyvindarhólakirkju laugardaginn 12. febrúar
klukkan 14. Blóm og kransar vinsamlegast afþakkaðir, þeim
sem vilja minnast hennar er bent á dvalarheimilið Lund.
Sigurjón E. Einarsson
og aðstandendur
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
HJÖRDÍS BÁRA ÞORVALDSDÓTTIR,
Bogabraut 17,
Skagaströnd,
lést á Sjúkrahúsinu á Akureyri að kvöldi
mánudagsins 7. febrúar.
Útför fer fram frá Hólaneskirkju á Skagaströnd föstudaginn
18. febrúar klukkan 14.
Gunnar Þór Gunnarsson Bryndís Björk Guðjónsdóttir
Anna Elínborg Gunnarsdóttir Matthías Björnsson
Áslaug Sif Gunnarsdóttir Örn Torfason
ömmu- og langömmubörn
Okkar yndislegi
JÓHANN HALLDÓRSSON,
Hraunbæ 116, Reykjavík,
lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi
sunnudaginn 6. febrúar.
Útför fer fram frá Fossvogskirkju
mánudaginn 14. febrúar klukkan 15. Streymt verður frá útförinni
á streyma.is. Hlekk á streymi má nálgast á mbl.is/andlat.
Guðrún Siguróladóttir
Andri Már Hermannsson Bryndís Rós Arnardóttir
Kristrún Jóhannsdóttir Þorbjörn Jóhannsson
Pálmi Rúnar Jóhannsson
barnabörn og systkini hins látna
Okkar yndislegi faðir, tengdafaðir, afi
og hjartkær vinur,
PÁLMI LÁRUSSON
verkfræðingur,
lést föstudaginn 4. febrúar. Útförin fer fram
frá Dómkirkjunni þriðjudaginn 15. febrúar
klukkan 15. Öll eru hjartanlega velkomin en streymi verður
einnig aðgengilegt á www.mbl.is/andlat
Vilmundur Pálmason Lilja Björk Pálsdóttir
Guðrún Lára Pálmadóttir Trausti Gunnarsson
Elsa Barðdal Vilmundard.
Ásrún Ösp Vilmundardóttir Eyþór Ingólfsson Melsteð
Arnþór Víðir Vilmundarson
Ragnhildur Ísaksdóttir
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
GUÐBJÖRG GÍSLADÓTTIR,
lést fimmtudaginn 3. febrúar á
hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð í Kópavogi.
Útför hennar fer fram frá Kópavogskirkju
miðvikudaginn 16. febrúar klukkan 15.
Jarðarförinni verður streymt á: https://youtu.be/XaatXt1BOdI
Einnig er hægt að nálgast streymið á www.mbl.is/andlat
Hulda Björg Ásgeirsdóttir
Anna Karen Ásgeirsdóttir Jón Steinar Jónsson
Ása Guðbjörg Ásgeirsdóttir Björn Þór Jónsson
Ruth Ásgeirsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn