Morgunblaðið - 17.02.2022, Blaðsíða 50

50 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 17. FEBRÚAR 2022
✝
Gunnlaugur
Valþór Sig-
urðsson fæddist á
Ytra-Hrauni í
Landbroti 26. febr-
úar 1939. Þar ólst
hann upp með fjöl-
skyldu sinni og bjó
alla tíð. Gunn-
laugur lést 8. jan-
úar 2022. For-
eldrar hans voru
Sigurður Sveins-
son, f. 15.6. 1909,
d. 14.10. 1995, og
Þórdís Ágústs-
dóttir, f. 26.4.
1908, d. 19.12.
1998. Systkini
Gunnlaugs eru:
Arnar, f. 19.6.
1935; Birna, f. 5.10.
1936 og Ágústa, f.
2.5. 1944.
Útförin fór fram
22. janúar 2022.
Gunnlaugur, eða Daddi eins og
hann var kallaður, fæddist á Ytra-
Hrauni í Landbroti og ólst þar
upp með fjölskyldu sinni. Að
loknu barnaskólaprófi frá
Þykkvabæ stundaði Gunnlaugur
margvísleg störf til sjávar og
sveita. Hann var í mörg ár sjó-
maður á línu- og netabátum,
lengst af frá Hornafirði, en einnig
Vestmannaeyjum, Keflavík, Þor-
lákshöfn og Reykjavík. Gunnlaug-
ur var eftirsóttur beitningamað-
ur, þótti lipur, laginn og
handfljótur. Þegar vetrarvertíð
lauk fór hann heim að Hrauni og
stundaði þar öll almenn bústörf.
Gunnlaugi var margt til lista
lagt og var smiður á tré og járn;
gerði jafnvel við úr og klukkur,
auk þess sem hann sinnti marg-
víslegum viðgerðum á dráttarvél-
um og öðrum tækjum og tólum
sem tilheyra búskap til sveita.
Hann starfaði um tíma við bíla-
viðgerðir á Kirkjubæjarklaustri
hjá Steinþóri Jóhannssyni.
Feðgarnir á Hrauni komu upp
heimarafstöð á bænum á árunum
1951-53. Þeir stífluðu Tjarnarlæk,
eina af fallegu bergvatnsánum
sem koma undan Skaftárelda-
hrauni. Með því varð til stórt lón
sem varð athvarf og heimkynni
fjölmargra tegunda andfugla.
Þeir steyptu stöðvarhús og með
aðstoð Eiríks Björnssonar í
Svínadal komu þeir fyrir 6 kW
rafstöð sem sá bænum fyrir ljós-
um og hita í íbúðarhúsi og úti-
húsum. Rafstöðin og viðhald
hennar var eitt af hjartans mál-
um Gunnlaugs. Síðastliðið sumar
fylgdist hann af ánægju með því
þegar bræðrasynir hans stóðu að
endurbótum á heimarafstöðinni.
Lengst af var Gunnlaugur
bóndi á Ytra-Hrauni ásamt for-
eldrum sínum og bróður. Hann
lagði sérstaka rækt við fjárbú-
skap og hlúði vel að skepnunum.
Einstaklega haganleg fjárrétt er
heima við bæ, hlaðin úr hraun-
grjóti, byggð á bjargi.
Þeir feðgar á Hrauni höfðu
vanið fé sitt á að hafa opinn að-
gang að fjárhúsum og gátu því
verið vissir um að féð skilaði sér í
hús áður en eða um leið og óveð-
ur brast á. Gunnlaugur fór jafnan
á dráttarvél til að sinna skepnum
sínum og hundur hans með hon-
um, hans kæri vinur. Þeir rötuðu
betur en GPS-tæki milli hinna
fögru gjallhóla með fuglaþúfum
sem eru eins og konubrjóst og
einkenna landslag í Landbroti.
Trúnaður Gunnlaugs við sauðféð
var fölskvalaus. Hann hafði
glöggt auga fyrir fuglalífi í kring-
um sig en var uppsigað við mink
og ref sem herjuðu á lömb, fugla
og sjóbirting í Landbroti.
Það var jafnan gaman að
heilsa upp á Gunnlaug þegar
komið var að Ytra-Hrauni. Hann
var viðræðugóður og vel heima í
þjóðmálum. Hafði greinilega lagt
rækt við lestur margvíslegra
rita.
Fyrir um fjórum árum greind-
ist Gunnlaugur með krabbamein.
Hann fékk hvíldarinnlögn á
hjúkrunar- og dvalarheimilinu
Klausturhólum sl. haust þar sem
hann lést 8. janúar 2022. Bræðra-
börn hans sinntu honum mjög vel
síðustu dagana.
Við sendum nánustu fjöl-
skyldu Gunnlaugs samúðar-
kveðjur.
Magnús Guðmundsson.
Gunnlaugur Valþór
Sigurðsson
✝
Valgerður
Guðnadóttir
var fædd 14.6. 1923
á Guðnastöðum
(Skækli), Austur-
Landeyjum. Hún
lést á Hjúkr-
unarheimilinu
Fossheimum á Sel-
fossi að morgni
dags þann 21. jan-
úar 2022. Móðir
hennar var Jónína
Guðmunda Jónsdóttir, f. 5.6.
1902, d. 16.6. 1969, frá Austur-
Búðarhólshjáleigu (nú Hóla-
vatn) í Austur-Landeyjum. Fað-
ir Valgerðar var Guðni Guð-
jónsson, f. 11.6. 1898, d. 14.4.
1995, á Brekkum í Hvolhreppi í
Rangárvallasýslu. Hún var elst
12 systkina en þau eru: Ing-
ólfur, f. 21.2. 1925, Guðni Björg-
vin, f. 1.4. 1926, d. 15.1. 2022,
Ágústa, f. 20.8. 1927, d. 5.2.
1980, Haraldur, f. 14.12. 1928,
d. 17.1. 2021, Gunnar, f. 7.3.
1930, d. 1.6. 2013, Hafsteinn, f.
22.10. 1932, d. 19.2. 1995, Júl-
íus, f. 16.10. 1933, d. 30.10.
1968, Guðjón Sverrir, f. 30.5.
1935, drengur, f. 30.5. 1935, d.
15.2. 1936, Dagbjört Jóna, f. 1.9.
1939, Þorsteinn, f. 19.6. 1942, d.
25.4. 1990. Valgerður giftist
Dís, f. 2.8. 1973, gift Kristjáni
Friðriki Einarssyni, f. 8.1. 1970.
Börn þeirra eru: Kári Freyr, f.
16.2. 2003, Eva Sóley, f. 3.1.
2006, Einar Friðrik, f. 15.6.
2009 og Guðjón Daði, f. 15.6.
2009. b) Garðar, f. 20.2. 1977,
kvæntur Söru Jasonardóttur, f.
27.7. 1983. Börn þeirra eru: Jó-
hannes Sturlaugur, f. 26.6.
2014, Herborg Hanna, f. 5.5.
2016 og Kolbeinn Árni, f. 23.3.
2021. 3) Steinunn Guðný Skúla-
dóttir, f. 20.10. 1951. Sonur
hennar er Valur Arnarson, f.
5.10. 1973, kvæntur Evu Krist-
ínu Arndal, f. 5.8. 1983. Sonur
þeirra er Arnar, f. 8.8. 2005. 4)
Jón Gústaf, f. 24.8. 1953, d. 12.2.
1978. 5) Nína Edda, f. 30.7.
1956, sambýlismaður Jakob
Skafti Magnússon, f. 22.1. 1955,
dóttir Valgerður Rut, f. 6.3.
1989. Börn Valgerðar eru Kar-
en Edda, f. 15.1. 2012 og Jó-
hann Leví, f. 24.6. 2014, faðir
þeirra er Þórarinn Jóhannsson,
f. 17.1. 1981.
Valgerður og Skúli byrjuðu
búskap í Reykjavík og bjuggu
um tíma á Jófríðarstöðum. Í
maí 1949 fluttu þau á Selfoss.
Valgerður og Skúli byggðu sér
hús á Sunnuvegi 10 og fluttu
þangað í desember 1953. Þar
bjuggu þau til ársins 1998 er
þau fluttu á Grenigrund 34. Ár-
ið 2005 fluttu þau á Grænumörk
2.
Útför Valgerðar fór fram í
kyrrþey að ósk hennar þann 4.
febrúar.
27.1. 1945 Skúla
Guðnasyni, f. á
Kotmúla, Fljóts-
hlíð, 25.2. 1920, d.
6.9. 2007. For-
eldrar Skúla voru
Steinunn Halldórs-
dóttir, f. 18.5. 1884,
d. 28.11. 1966 og
Guðni Guðmunds-
son, f. 9.8. 1883, d.
29.4. 1949.
Börn Valgerðar
og Skúla eru: 1) Gunnar, f. 9.4.
1946, var kvæntur Ingibjörgu
Sveinbjörnsdóttur, f. 13.10.
1952. Þau skildu. Synir þeirra
eru: a) Skúli Már, f. 25.9. 1971,
kvæntur Eglé Mikalonyté, f.
14.3. 1983. Hans dóttir er
Anetta Eik, f. 27.9. 1999, móðir
hennar er Eydís Dögg Eiríks-
dóttir, f. 10.10. 1977. Anetta Eik
er í sambúð með Andra Stefáni
Bjarnasyni, f. 15.8. 1996. Þau
eiga soninn Atlas Leon, 29.2.
2020. b) Davíð Logi, f. 27.7.
1977, kvæntur Sigrúnu Eyjólfs-
dóttur, f. 20.11. 1980. Þeirra
börn eru Heba, f. 19.10. 2008,
Inger Björk, f. 30.3. 2014 og
Eyja, f. 14.7. 2019. 2) Guðjón, f.
19.3. 1948, kvæntur Jóhönnu
Sóleyju Jóhannesdóttur, f. 22.9.
1954. Þeirra börn eru: a) Hanna
Móðir mín lést árla morguns
þann 21. janúar. Hún var andlega
vel á sig komin og var þakklát fyr-
ir það þótt önnur lífsgæði hefðu
versnað. Hún var elst 12 systkina
og þurfti fljótt að taka til hendinni
á æskuheimili sínu og var iðulega
treyst til ýmissa verka. Hún
mundi eftir því, að 6 ára sat hún
með fjögur systkini sín í kringum
sig til að líta eftir þeim.
Mamma naut ekki langrar
skólagöngu en skóli var á Stórólfs-
hvoli við Hvolsvöll. Gönguleiðin
var vissulega löng fyrir börn. Um
16 ára hleypti mamma heimdrag-
anum er hún réð sig á saumastofu
á Hellu. Síðar lá leiðin í vist í
Reykjavík og fór því næst á tvær
vertíðir í Vestmannaeyjum. Hún
bjó þá hjá frænku sinni en móð-
uramma og –afi bjuggu einnig í
Eyjum. Um þetta leyti kynnist
hún pabba. Þau byrjuðu fljótlega
búskap, fyrst í Kópavogi. Þau
fluttu til Reykjavíkur þegar íbúð
bauðst á Jófríðarstöðum, á mörk-
um Seltjarnarness og Reykjavík-
ur. Mamma talaði stundum með
söknuði um sólsetrið í Vesturbæn-
um. Í maí 1949 flytja þau á Selfoss.
Fyrst að Straumi fyrir utan á og
síðar að Blómsturvöllum rétt við
Mjólkurbúið þar sem pabbi vann.
Næst var flust um stund í íbúð of-
an við bakaríið á Eyravegi á með-
an lokið var smíði á Sunnuvegi 10
þar sem þau bjuggu lengst eða frá
árinu 1953.
Mamma og pabbi ferðuðust
mikið um landið en utanlandsferð-
ir voru ekki margar. Útivist í góðu
veðri og sól var henni að skapi.
Hún notaði hvert tækifæri sem
gafst til útiveru og að sinna garð-
inum bæði á Sunnuvegi og í Greni-
grund. Blómarækt og garðvinna
var henni í blóð borin og örugg-
lega arfleið frá ömmu minni sem
ræktaði garðinn sinn af miklum
eldmóð og skreytti heimilið á
Brekkum fjölmörgum inniblóm-
um.
Mæður voru hornsteinn heim-
ilis og önnuðust jafnan heimilis-
hald. Þær sáu til þess að allt væri í
röð og reglu og börnin vel hirt og
mett. Almennt var áhersla lögð á
nýtni og ráðdeild. Að hausti var
slátur tekið og voru umsvifin
heima í þeim efnum töluverð.
Kjötskrokkar kinda og hesta voru
keyptir, að hluta með öðrum.
Kjötið var bæði saltað í tunnur og
fryst. Kartöflur gegndu veiga-
miklu hlutverki í matseld, svo að
áhersla var lögð á að hafa góðan
kálgarð. Að morgni hvers skóla-
dags var hafragrautur í boði, iðu-
lega með súru slátri. Heitur matur
í hádegi og miðdegiskaffi. Kvöld-
verður hafði sinn tíma. Á þessum
árum vafðist ekki fyrir fólki að
sitja saman við eldhúsborðið.
Jón bróðir minn var veikburða
allt frá fæðingu og heimsóknir til
lækna og á sjúkrahús í Reykjavík
voru því margar. Þetta reyndi
óneitanlega mikið á foreldra mína,
sem töluðu þó aldrei um það, ekk-
ert frekar en almennt tíðkaðist á
þessum árum.
Upp úr níræðu átti mamma
orðið erfitt með ýmislegt sem hún
leysti áður hjálparlaust. Hreyfi-
getan þvarr og sjónin dapraðist.
Óneitanlega takmarkaði þetta
lífgæði hennar. Hún sem áður
stjórnaði þurfti nú að treysta á
aðra til að auðvelda sér daglegt líf.
Andlegt atgervi hennar var þó í
góðu lagi til hinstu stundar. Hún
var vel með á nótunum og fylgdist
með því sem var að gerast. Hún
spurði jafnan frétta en tvö síðust
árin voru Covid-smittölur henni
ofarlega í huga. Tæpum sólahring
fyrir andlát sitt passaði hún enn
upp á að taka lyfin sín og bað auk
þess um graut þótt mjög væri af
henni dregið. Hún ætlaði ekki að
fara svöng í sitt síðasta ferðalag.
Guðjón Skúlason.
Þegar ég fæddist, snemma í
október árið 1973, var ég sóttur af
staðföstu og ábyrgðarfullu fylgd-
arliði á Landspítalann. Við
mamma vorum þá keyrð yfir
Hellisheiðina frá Reykjavík aust-
ur á Selfoss þar sem ég var
geymdur í trékassa á leiðinni. Það
var Jón Gústaf Skúlason, bróðir
hennar mömmu, sem keyrði bíl-
inn, Volvo Amazon 1967-módel,
en Jón lést svo nokkrum árum
síðar vegna veikinda. Með í för
var hún amma mín, Valgerður
Guðnadóttir, sem hefur nú kvatt
okkur og hvílir á betri stað með
englum og öðrum verum himn-
anna, með honum afa mínum sem
kvaddi fyrir um 15 árum.
Ég hef alltaf álitið sjálfan mig
heppinn að hafa verið keyrður að
heimili þeirra að Sunnuvegi 10 á
Selfossi þennan dag því amma
mín og afi, Skúli Guðnason, voru
alveg einstaklega gott fólk og
fékk ég að njóta þess fyrstu 6 ár
ævi minnar að búa hjá þeim. Við
mamma bjuggum þar í herbergi á
fyrstu hæð sem var alltaf kallað
litla herbergið og þar á ég mínar
fyrstu minningar. Amma og afi
voru afskaplega heilsteypt fólk,
alltaf allt í röð og reglu og ekkert
drasl í kringum þau. Þegar ég var
orðinn eldri fékk ég að hjálpa
þeim í garðinum, að setja niður
kartöflur og taka upp, slá blettinn
og raka saman grasið, bera á
grindverkið og fleira tilfallandi.
Mínar gleðilegustu æskuminning-
ar eru þegar ég fór með þeim og
mömmu í útilegur. Þá var gjarnan
farið í Þjórsárdal og fleiri náttúru-
perlur heimsóttar.
Það má segja að fyrstu ár mín
hafi þau amma og afi verið örugg-
ur staður í tilverunni minni og allt-
af hægt að ganga að stuðningi
þeirra sem vísum. Öruggt og
traust yfirbragð, viska og dugnað-
ur voru einkunnarorð sem ein-
kenndu þau bæði og nú hafa þau
kvatt þennan heim og vil ég þakka
ykkur fyrir þann góða grunn sem
þið byggðuð mér, elsku amma og
afi.
Valur Arnarson.
Amma og afi eru eitt af dýr-
mætasta fólkinu í lífi margra.
Fólkið sem elskar þig jafn mikið
og foreldrar þínir. Fólkið sem vill
að þér líði alltaf vel og gerir allt
sem það getur til að sjá til þess.
Fólkið með hlýjasta faðminn og
mýkstu kjöltuna til að sitja í. Fólk-
ið sem veitir öruggt skjól, á alltaf
til nóg að borða og leyfir þér alltaf
að fá eitthvert góðgæti þegar for-
eldrar þínir sjá ekki til. Fólkið sem
segir þér skemmtilegar sögur,
kennir þér að leggja kapal, hjálpar
þér að læra að lesa og skrifa. Fólk-
ið sem þú kynnist svo síðar meir
sem miklu meiri manneskjum
heldur en þeim sem höfðu sinnt
grunnþörfum þínum svona vel og
þú ferð að kynnast karakternum
sem þetta fólk hefur að geyma.
Bakgrunni þeirra, persónuleika,
húmor, draumum þeirra og þau
fara smátt og smátt að hafa ennþá
meiri þýðingu fyrir þig.
Þegar afi fór skyndilega frá
okkur fyrir 15 árum var amma ein
eftir. Amma mín – ofurkona og
engill í mannsmynd. Kona sem alla
tíð hugsaði um hag annarra fram
yfir eigin. Fæddi og klæddi alla
sína afkomendur, rak risastórt
heimili sem varð svo griðastaður
okkar allra afkomenda hennar þar
sem alltaf var hægt að treysta á að
mæta hlýjum faðmi, góðum mat og
öruggu skjóli. Amma mín, sem
trúði mér fyrir draumum sínum
um lífið sem hana dreymdi um
þegar hún var lítil stelpa. Hún ósk-
aði þess að hún hefði fengið að
klára skólann og lært miklu meira,
en hún fékk það ekki því tímarnir
voru aðrir þá og stelpur fengu oft
ekki að klára sína skólagöngu því
þær þurftu að hjálpa til heima við.
Hún kenndi mér þess vegna að
vera þakklát fyrir þau tækifæri
sem ég hef haft í mínu lífi, sérstak-
lega til menntunar. Amma átti
langa en svo sannarlega ekki
áfallalausa ævi. Hún eignaðist
margt en missti líka margt. Hún er
skólabókardæmi um manneskju
með gríðarlega seiglu. Stóð allt af
sér og þurfti að halda áfram, til að
halda öllu gangandi og passa að
öllum liði vel. Hún kunni að meta
svo margt sem mér fannst svo
gaman að uppgötva. Hún elskaði
tónlist, elskaði sól og hita alveg
jafn mikið og ég, var mikill dýra-
og sérstaklega fuglavinur, var ein-
staklega barngóð, hafði húmor
sem ég spottaði betur og betur eft-
ir því sem ég varð eldri og ég elsk-
aði hláturinn hennar, mun aldrei
gleyma honum. Hún var alltaf að
passa upp á mann og lét mig reglu-
lega lofa því að gera ekki vissa
hluti, ef hún taldi það fela í sér vott
af einhverri hættu – eins og að
keyra yfir Hellisheiði í vafasömu
veðri o.fl. Ég ætla að leggja mig
fram við að virða þessi loforð.
Ég er svo endalaust þakklát
fyrir að hafa fengið að kynnast þér
amma í seinni tíð svona vel sem
manneskjunni sem þú varst, ekki
bara sem ömmu sem gaf mér alltaf
gott að borða, söng fyrir mig,
ruggaði mér í kjöltunni sinni og
passaði upp á mig. Ég komst að
því hversu stórmerkileg og mögn-
uð manneskja þú varst og það ger-
ir það ennþá erfiðara að kveðja þig
og geta aldrei aftur komið í heim-
sókn til þín í hlýjuna og notaleg-
heitin og spjallað við þig.
Ég ber nafnið þitt stolt og mun
sakna þín að eilífu. Hvíldu í friði,
elsku fallega amma mín.
Valgerður Rut
Jakobsdóttir.
Valgerður
Guðnadóttir
Harpa Heimisdóttir
s. 842 0204
Brynja Gunnarsdóttir
s. 821 2045
Kirkjulundur 19 | 210 Garðabær
s. 842 0204 | www.harpautfor.is
Sálm. 9.11
biblian.is
Þeir sem þekkja
nafn þitt treysta
þér því að þú,
Drottinn, bregst
ekki þeim sem til
þín leita.
Minningarkort á
hjartaheill.is
eða í síma 552 5744