Morgunblaðið - 29.04.2022, Síða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 29. APRÍL 2022
✝
Guðríður Guð-
mundsdóttir,
eða Lóa eins og
hún var alltaf köll-
uð, fæddist í
Reykjavík 17. sept-
ember 1934. Hún
lést 16. apríl 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Guð-
mundur Guðnason,
f. 1892, d. 1984, og
Ingveldur Árna-
dóttir, f. 1902, d. 1942.
Lóa var ein úr fimm systkina
hópi. Elstur var Lúðvík, f.
1929, d. 2015, María, f. 1930, d.
1982, þá Lóa, f. 1934, Ása, f.
1940, og yngst var Ingveldur, f.
1942 d. 2001.
Lóa giftist hinn 26. nóv-
ember 1955 Sigþóri Júlíusi Sig-
þórssyni, f. 23. júlí 1933. Þau
eignuðust fimm
börn: 1) Sigþór
Ragnar, f. 1955,
kvæntur Kristínu
Ingunnar-
Eiríksdóttur. Þau
eiga fimm börn. 2)
Sjöfn, f. 1956, hún
á tvær dætur. 3)
Jóna f. 1957, er
gift Eiríki Mörk
Valssyni og eiga
þau einn son. 4)
Guðmundur, f. 1961. Sambýlis-
kona hans er Sigríður Sunneva
Vigfúsdóttir og eiga þau tvær
dætur. 5) Hrafnhildur, f. 1966,
í sambúð með Helga Sigurðs-
syni. Hún á einn son.
Lóa og Sigþór eiga 11 barna-
börn og 12 barnabarnabörn.
Útförin hefur farið fram í
kyrrþey.
Já mamma mín – nú ertu farin á
braut á vit nýrra ævintýra. Nú
verður gaman hjá þeim sem þú
hittir fyrir á þeim stað.
Þú varst einstök, það eru engar
ýkjur. Meiri hjartahlýju, húmor-
ista, gleðigjafa og hnyttni í tilsvör-
um var erfitt að finna. Ég var glöð
þegar ég heyrði orðið „tilfinninga-
greind“ á sínum tíma, því þú ert
besta lýsingin á því orði. Engan
betri hlustanda hef ég heldur hitt.
Ég hef alltaf verið svo montin
og stolt af þér. Þú komst svo vel
fram við vini mína, þeir tengdust
þér á góðan hátt og eiga hlut í þér.
Allir voru velkomnir í heimsókn,
vel tekið á móti þeim sem ráku inn
nefið og þú helltir upp á „gott
kaffi“. Besta kaffi í bænum segja
margir.
Þið pabbi hélduð okkur systk-
inunum gott og heilbrigt heimili.
Það var röð og regla á hlutunum,
við vissum alltaf hvar við höfðum
ykkur og gátum alltaf treyst á
stuðning ykkar í hvaða formi sem
var.
Ég kom mér upp vana að
hringja í þig að lágmarki einu
sinni á dag. En það varð að vera
regla á þeim hringingum. Alls
ekki milli 9.45 og 10 á morgnana,
því þá varstu í leikfiminni sem er
útvarpað á Rás 1. Því máttir þú
alls ekki missa af og þá stund
mátti enginn trufla sem auðvitað
leiddi til þess að þú varst í fínu
formi fram á síðasta dag. Alltaf
var jafngott að heyra glaðlegu
röddina þína sem gerði alla daga
betri.
Þú hafðir mikinn áhuga á leik-
húsi og fórum við margar ferðir
saman að sjá hin ýmsu verk. Að
öðrum ólöstuðum var hann Ingvar
okkar Sigurðsson í sérstöku uppá-
haldi hjá þér. Þegar þið pabbi átt-
uð gullbrúðkaupsafmæli í nóvem-
ber 2020, í miðjum heimsfaraldri,
datt mér í hug að fá þinn uppá-
haldsmann, Ingvar, til að koma og
fara með lagatexta, sem ég vissi að
þú héldir upp á. Þið pabbi náðuð
auðvitað að heilla Ingavar upp úr
skónum svo hann fór með fleiri
texta en til stóð og hafði á orði
hversu yndislega foreldra við
systkinin áttum. En það sem mér
þótti vænst um er að þú tjáðir mér
að þetta væri ein sú besta gjöf sem
hún hefði fengið um dagana. „Að
hafa hann Ingvar minn hérna inni
í vaskahúsi hjá mér að lesa fyrir
mig þessa dásamlegu lagatexta –
á dauða mínum hefði ég frekar átt
von á“. Hann fékk ekki að koma
innar í húsið því við vorum jú að
slást við covid.
Mér eru í fersku minni öll tjald-
ferðalögin sem við fórum í, upp á
hálendi, yfir Sprengisand og Kjöl,
tjaldað við læk og eldað á prímus.
Þar gengum við á fjöll og kynnt-
umst landinu okkar.
Takk fyrir allt elsku mamma
mín – þú varst einstök manneskja
og ég stálheppin að eiga þig sem
móður. Ekki bara varstu góð móð-
ir heldur líka dásamleg amma. Það
sýnir sig best á dálæti barna- og
barnabarna þinna á ömmu Lóu.
Þegar þú lást á spítalanum og
við vissum í hvað stefndi, sagði ég
þér að ég kæmi á eftir þér, þegar
röðin kæmi að mér, þangað sem
þú fórst þegar þú kvaddir þann 16.
apríl. Þar talaðir þú líka um hvað
þú hafir verið heppin að velja hann
pabba, því hann væri besti og fal-
legasti maður sem þú hafir séð.
Ég er sammála því.
Farðu í friði elsku hjartað mitt
og njóttu tímans með foreldrum
þínum, systkinum, vinum og öllum
þeim sem hafa kvatt þessa jarð-
vist sem við þekkjum.
Þín dóttir,
Hrafnhildur (Búbba).
Árið er 1975.
Kaupmannssonur úr Álfheim-
um kynnist kaupmannsdóttur í
Breiðholti. Býður kaupmanns-
dótturinni í bíó á The Great
Gatsby í Háskólabíói og fær lán-
aða appelsínugula VW-bjöllu
stóra bróður síns. Ekur upp á
Fremristekk um hálfníuleytið.
Þannig hófust kynni mín af Guð-
ríði Elínborgu Guðmundsdóttur,
Lóu, og eiginmanni hennar Sig-
þóri J. Sigþórssyni.
Lóa var miðjubarn foreldra
sinna. Móðir hennar lést frá ung-
um börnum sínum og Guðmundur
faðir hennar hélt heimili fyrir
börnin þeirra fimm. Eðlilega var
stundum erfitt en Lóa talaði hlý-
lega um föður sinn og að hann
hefði veitt þeim systkinum eins
gott uppeldi og tök voru á. Lóa
kynntist Sigþóri J. Sigþórssyni
um tvítugt og hófu þau sambúð og
24 ára var hún orðin móðir þriggja
barna, elsta þriggja ára. Hún
sinnti barnauppeldi og heimilis-
störfum af dugnaði meðan Sigþór
vann langan vinnudag við verslun-
arstörf og leigubílaakstur. Börn-
unum fjölgaði um tvö á næstu tíu
árum og heimilishaldið varð létt-
ara og sjálfstæður verslunar-
rekstur þeirra hjóna gekk vel.
Ótal minningar koma upp í
hugann eftir tæplega hálfrar aldar
vinskap og fjölskyldutengsl. Mér
var tekið opnum örmum af Lóu og
Sigþóri. Heimsóknir á Fremr-
istekk eru óteljandi. Móttökur
voru alltaf góðar. Fremristekkur-
inn hefur verið nokkurs konar um-
ferðarmiðstöð þar sem fjölskyldan
hittist og einnig vinir fjölskyldu-
meðlima. Lóa tók brosandi og hlý
á móti öllum, glettin og gaman-
söm.
Lóa var glæsileg kona og höfð-
ingi heim að sækja. Hún sýndi
fólki áhuga og gestum og gang-
andi leið vel í návist hennar. Henni
þótti vænt um barnabörn sín og
hún var dugleg að sinna þeim og
leika við þau og oft fengu dæturn-
ar að gista hjá ömmu og afa þegar
foreldrarnir brugðu sér af bæ,
innanlands og utan. Hún var fyr-
irmyndarhúsmóðir í besta skiln-
ingi þess orðs. Kökurnar hennar
voru vinsælar bæði hjá ættingjum
og vinum og ekki síður á kökubas-
ar Hringsins en Lóa var einn af
dyggustu meðlimum þess fé-
lagsskapar og lagði metnað sinn í
vinnu fyrir samtökin, bæði við
bakstur og jólakortasölu. Þau
hjónin áttu afdrep í sumarhúsi
sínu, Lóukoti, í Grímsnesi og börn
þeirra og fjölskyldur nutu góðs af
því að gista þar. Ég var svo hepp-
inn að fara í nokkrar utanlands-
ferðir með Lóu og Sigþóri, Lond-
on, Spánn og Prag. Það voru
skemmtilegar ferðir.
Árið er 2022.
Ég var svo heppinn að ná að
heimsækja Lóu á spítalann stuttu
áður en hún lést. Við áttum hlýlegt
samtal. Hún minntist æskuáranna
og við rifjuðum upp ótal samveru-
stundir þessa tæpu hálfu öld sem
við þekktumst. Hún tók mér alltaf
eins og einu af börnum sínum og
þau hjón hafa verið mér og minni
fjölskyldu stoð og stytta gegnum
árin. Áður en ég kvaddi spurði ég
hana hvernig henni liði; hún svar-
aði glettin: „Biðröðin er nú að
styttast hjá mér – en ég get ekki
annað en verið þakklát fyrir það
góða líf sem hef átt. Heilsuhraust
að mestu allt mitt líf. Á yndislega
afkomendur og hef átt gott líf með
Sigþóri mínum. Það er ekki hægt
að biðja um meira og ég get ekki
verið annað en sátt.“
Blessuð sé minning Lóu.
Kristján Gunnarsson.
Elsku amma Lóa. Það er skrýt-
ið að hugsa til þess að þú sért farin
frá okkur. Þú skilur eftir stórt
skarð í lífi okkar en á móti fylla
minningarnar hjartað og við ylj-
um okkur við þær á erfiðum
stundum.
Minningarnar eru margar.
Fyrst frá því ég var barn, það var
alltaf svo gaman að koma á
Fremristekkinn og fá kökur og
kex og spjalla við ykkur afa. Sér-
staklega gaman þótti mér að fá að
koma og gista og fá að sofa uppi í
holunni. Hlýja og góða holan. Þú
varst alltaf til í að vakna með mér
eldsnemma og þá fórum við inn í
eldhús og þú hrærðir í skyr fyrir
mig. Allra besta skyrið! Ekki
skemmdi fyrir að fá að skreyta
það og bragðbæta með köku-
skrauti og silfurkúlum. Meðan ég
sat og gæddi mér á skyrinu tókst
þú virkan þátt í morgunleikfim-
inni á Rás 1 og ég fylgdist með.
Stundum gerði ég æfingarnar
með; „út, upp og niiiiiður“ (með til-
heyrandi handahreyfingum og
smá hlátrasköllum).
Bestu rauðu eplin fengust alltaf
hjá þér, þú varst líka alltaf tilbúin
að flysja þau og skera í fullkomna
bita. Í minningunni voru þessi epli
ekki síðri en besta sælgæti!
Nammiskúffan var þó aldrei langt
undan og með leyfi fékk maður að
kíkja reglulega í hana.
Það var alltaf hægt að finna sér
eitthvað að gera hjá ykkur afa.
Það var fastur liður að telja allar
uglurnar sem þú safnaðir. Alltaf
varstu jafn hissa þegar ég sagði
þér nýjustu tölur og ég skellihló.
Þær voru orðnar ansi margar í
seinni tíð.
Það var alltaf mikið sport að fá
að leika með gömlu skartgripina í
kassanum sem þú geymdir inni í
fataskáp, stútfullur af perlufest-
um og fallegum gripum.
Skemmtilegast fannst mér þeg-
ar ég klifraði upp súluna inni í
stofu og þú komast hlaupandi inn-
an úr eldhúsi með klípitöng og
þóttist ætla að klípa mig í rassinn
með tilheyrandi æsingi. Ég ætti
ekki að vera að príla svona hátt.
Þið áttuð líka öll áramótaskaup
líklega frá 1980 tekin upp á VHS-
spólur og það er ótrúlegt hvað
maður gat horft á þetta aftur og
aftur og aftur.
Elsku amma, ég er svo heppin
að fá að heita í höfuð á þér og ég
hef alltaf elskað Lóunafnið mitt,
rígmontin að fá að heita í höfuð á
ömmu minni sem ég dýrka og dái
og mun vera það alla tíð.
Árin sem ég bjó í kjallaranum á
Fremristekknum eru líka dýr-
mæt.
Elsku amma mín, ég mun
sakna þín svo sárt, þú hefur gefið
lífi mínu, Valgerðar og Péturs
Kormáks mikinn lit með húmorn-
um þínum, gleði og góðmennsku.
Alltaf áhugasöm og stuðnings-
rík um allt sem maður var að gera
hverju sinni. Þú varst líka stór
partur af lífi Pésa og sýndir hon-
um mikinn áhuga og hann elskaði
að koma á Fremristekk til þín og
afa og fá Pésakex og vatn í litla
glasið og leika með allt skemmti-
lega dótið.
Amma þú munt alltaf lifa í
hjartanu okkar, Pétur Kormákur
segir að þú sért lifandi engill og nú
sértu búin að breytast í gull. Ég
lofa að hætta aldrei að tala um þig,
hugsa um þig og segja sögur af
þér. Halda minningu þinni á lífi í
mínu hjarta og Pésa. Einn daginn
hittumst við aftur og þá höldum
við áfram þar sem frá var horfið.
Spjalla, grínast og gleðjast með
dass af svörtum húmor.
Við elskum þig elsku amma
Lóa.
Helga Lóa Kristjánsdóttir.
Þegar ég og Una systir vorum
litlar var ekkert sem jafnaðist á
við að gista hjá ömmu og afa. Við
biðum því alltaf spenntar eftir því
að mamma og pabbi færu eitthvað
og skildu okkur eftir í pössun hjá
ömmu og afa. Dagskráin var oft-
ast þannig að við vöknuðum
snemma til að gera okkur tilbúnar
fyrir skólann, fengum morgunmat
og töluðum saman þó svo að við
Una værum syfjaðrar og svefn-
drukknar. Eftir skólann lærðum
við í smá stund en fengum síðan
eitthvað í gogginn, oftast köku og
„lobbi“ eins og afi sagði alltaf. Síð-
an var alltaf gaman að fara í bað
hjá ömmu og afa í græna baðher-
berginu þar við systurnar lékum
okkur með allskonar leikföng og
ég man sérstaklega eftir litlu bláu
mörgæsinni með slaufuna og há-
karlinum sem hægt var að sprauta
vatni úr nefinu á. Eftir baðið feng-
um við kvöldmat, oft mambó eða
grjónagraut og síðan heimalagað
skyr í eftirrétt en á það stráðum
við sjálfar allt of miklu af köku-
skrauti, þannig að skyrið varð
regnbogalitað. Eftir matinn horfð-
um við oft á sjónvarpið saman, oft
leynilögregluþætti. Við gerðum
okkur síðan tilbúnar í háttinn,
burstuðum tennurnar og fórum
síðan inn í tölvuherbergið hans afa
en þar hafði amma búið um okkur,
raðað Hr. Níels, Snata og naggr-
ísabangsanum í rúmið en úr hill-
unni fylgdust nokkrar dúkkur og
bangsar með okkur. Við lásum
bækur upp í rúmi í smá stund áður
en við sofnuðu en lampi lýsti upp
ganginn með hlýlegum daufum
rauðum bjarma. Það mætti halda
að eitthvað galdraseyði hefði verið
sett í kakóið sem við fengum fyrir
svefninn því alltaf sváfum við
langbest hjá ömmu og afa.
Ása Elísabet.
Það var oft erfitt að ráða við
mig þegar kom að því að setjast
niður við píanóið til að æfa fyrir
næsta píanótíma. Ég hef verið
fimm eða sex ára, mamma hefur
eitthvað verið að tuða í mér út af
píanóæfingum eins og góðar mæð-
ur gera nema hvað ég móðgaðist
og hugsaði með mér að nú væri
komið nóg. Ég ætlaði að strjúka
að heiman og ég vissi nákvæmlega
hvert ég ætlaði að flytja.
Ég pakkaði niður tannburstan-
um mínum og uppáhaldsbangsa
og arkaði beinustu leið í næstu
götu. Mamma finnur mig síðan
eftir mikla leit einni klukkustund
síðar, sæla við eldhúsborðið henn-
ar ömmu minnar. Bestu vinkonu
minnar.
Una Guðríður Guðmundsdóttir.
Ég man það eins og gerst hefði
í gær, fyrsta skiptið sem ég sá
Lóu. Það var í jólaboði fjölskyld-
unnar fyrir rúmum 20 árum síðan,
þar sem hún sat í öndvegi, ásamt
eiginmanni sínum og besta vini,
umkringd ástvinum sínum. Það
má með sanni segja að hún hafi
heillað mig frá fyrstu kynnum
með sinni glaðværu og glögg-
skyggnu persónu.
Eftir að við yngri sonur hennar
stofnuðum fjölskyldu og ég fór að
venja komur mínar á „Fremri“,
eins og heimili þeirra hjóna að
Fremristekk 5 var iðulega kallað,
fann ég fljótt hversu mikilvægu
hlutverki þetta óvenju fallega og
menningarlega heimili gegndi í lífi
barna þeirra, maka og afkvæma,
einskonar miðpunktur lífs þeirra.
Um þetta leyti voru þau Lóa og
Sigþór bæði hætt að vinna og nutu
þess að taka á móti fólkinu sínu,
vinum og vandamönnum með opn-
um örmum, nýuppáhelltu kaffi og
gómsætri tertu í boði Lóu sem var
meistari í kökubakstri. Sem fé-
lagskona í kvenfélaginu Hringn-
um kom sá hæfileiki hennar sér
afar vel en kökubasar Hringsins
hefur um árabil verið einn helsti
þáttur í fjáröflun félagsins.
Þessar óteljandi samveru-
stundir eru ógleymanlegar fyrir
okkur hjónin og fyrir dætur okkar
sem nutu þess að eiga óskipta at-
hygli ömmu sinnar, þegar hún lék
við þær, baðaði þær í stóra ljós-
gula postulínsvaskinum í eldhús-
inu, greiddi þeim mjúklega um
hárið með „gull“greiðunni sinni og
með árunum þróaðist samband
þeirra í einlægt vináttu- og trún-
aðarsamband.
Afmælisdagar voru mjög mik-
ilvægir í augum Lóu og skapaði
hún þann skemmtilega sið að
halda uppá alla fæðingardaga ást-
vina sinna sem væri um stóraf-
mæli að ræða. Gilti þá einu hvaða
fjölskyldumeðlimur átti afmæli,
hvort það var annað þeirra
hjónanna sjálfra eða eitthvert
barna hennar, tengda- eða barna-
barna. Bakaði hún þá uppáhalds-
tertu afmælisbarnsins og mætti í
afmælisboðið færandi hendi, oft
klyfjuð nokkrum hnallþórum og
brauðréttum af bestu gerð.
Nú þegar ég minnst Lóu er svo
margt sem ég dáist að í fari hennar.
Hún var gædd meðfæddri lífsgleði
og starfsorku sem skein af henni.
Hún var skarpskyggn og hafði
góða dómgreind enda má segja að
hún hafi fetað gæfunnar veg.
Hún var listunnandi í eðli sínu
og naut þess að hlýða á fallega
tónlist eða lifa sig inn í dramatíska
leiksýningu eða við lestur. Lóa var
mjög minnug og átti auðvelt með
að segja skemmtilega frá bæði
löngu liðnum atvikum jafnt sem
einhverju sem dreif á daga þeirra
hjónanna nýverið. Hún hafði þann
mikilvæga eiginleika að njóta
stundarinnar, þessarar svokölluðu
„núvitundar“, einsog þykir gulls
ígildi í hraða nútímans.
Hún var dugnaðarforkur,
stýrði heimilinu og uppeldi á fimm
börnum þeirra hjóna með mikilli
prýði.
Ég þakka Lóu minni fyrir
sanna vináttu sem hún sýndi mér
öll þau ár sem við áttum samleið.
Minningin um þessa mætu konu
mun ávallt veita mér gleði og
styrk þegar fram líða stundir.
Elskulegum tengdaföður mín-
um Sigþóri votta ég dýpstu sam-
úð.
Sigríður Sunneva.
Guðríður E.
Guðmundsdóttir
Elsku bróðir, kæra
kveðju
kveð ég hér á þessum
degi,
almættið þig ávallt geymi
og englafjöld á himnavegi.
Allar stundir þér ég þakka,
þakka ljúfa bernsku mína.
Seinna sumarlands á grundum
saman munum rósir tína.
(GMT)
Hjartkær bróðir minn, Jón
Valur Tryggvason, Bói bróðir,
eins og ég kallaði hann alltaf,
hefur kvatt jarðheim eftir langa
og viðburðaríka ævi, en hann lést
Jón Valur
Tryggvason
✝
Jón Valur
Tryggvason
fæddist 5. september
1931. Hann lést 7.
apríl 2022.
Útför hans fór
fram 25. apríl 2022.
7. apríl sl.
Við áttum ynd-
islega stund með
honum og ástvin-
um á 90 ára af-
mælinu 5. septem-
ber sl., og þó að
þrekið væri farið
að minnka og
heilsan orðin tæp
var stutt í gleðina
og glensið hjá
honum þann dag.
Margs er að minnast eftir ára-
tuga samleið og sérhver minning
mín er um góðan bróður sem lét
sér alla tíð annt um velferð mína.
Það var 15 ára aldursmunur á
okkur Bóa, en þeir bræður mínir,
hann og Sigurður Rúnar (d.
2015), sáu um það, ásamt Andreu
Guðrúnu (d. 2019) systur okkar,
að ég átti gleðiríka bernskudaga
á Skúlaskeiði 38 í Hafnarfirði.
Það hefur þó líklega verið systk-
inum mínum mikil lífsreynsla
þegar þangað mætti lítil mann-
eskja, sem var bæði frek og til-
ætlunarsöm.
Já, minningarnar: Ég man vel,
þegar ég var fimm ára, að Bói
bróðir gaf mér risastórt páska-
egg, allt skreytt með slaufum og
páskaungum.
Hann smíðaði líka handa mér
fallegan sleða, þá byrjaður í vél-
smíðanámi. Og útskrifaður vél-
stjóri í siglingum keypti hann
eitt og annað handa litlu systur,
oft útlenskt sælgæti. En svo kom
rokkið til sögunnar, þá voru það
stórar vínilplötur með Elvis
Presley, Chuck Berry o.fl., plöt-
ur sem ég á enn í dag. Bói hafði
alla tíð mikinn tónlistaráhuga og
spilaði í hljómsveitum frá 16 ára
aldri. Hann söng líka í mörg ár í
Karlakórnum Þröstum og fleiri
kórum. Hann var ljóðelskur og
orti falleg ljóð. Hann gekk í
KFUM sem barn og skátana sem
unglingur og starfaði með þeim
allt til fullorðinsára.
Þegar ég flutti til Egilsstaða
varð vík á milli vina, en við eigum
þó margar fallegar minningar
um heimsóknir til Bóa og Stellu í
Fjörðinn. Þau komu líka oft
keyrandi austur, og stundum
voru Siggi bróðir og Óla mág-
kona með, komin alla leið frá Sví-
þjóð, þau gistu þá öll á leiðinni á
Hala í Suðursveit, það var góð
gisting, sagði Bói mér. Ég er
þess líka fullviss að gistingin er
góð, hvar sem hann er nú, og að
einhvern tíma hittumst við öll
aftur á grænum grundum sum-
arlandsins, þar sem vaxa hin feg-
urstu blóm.
Ég lýk þessum minningarorð-
um með tveimur erindum úr ljóði
Magnúsar Eiríkssonar, Í blóma-
brekkunni:
Lífið er vatn, sem vætlar undir brú
og enginn veit, hvert liggur leiðin sú.
En þegar lýkur jarðlífsgöngunni,
aftur hittumst við í blómabrekkunni.
Alltaf fjölgar himnakórnum í,
og vinir hverfa, koma mun að því.
En þegar lýkur jarðlífsgöngunni,
aftur hittumst við í blómabrekkunni.
Við Halli, börn og fjölskyldur
þeirra sendum elsku Stellu,
börnum og fjölskyldum innilegar
samúðarkveðjur, minningin um
góðan dreng og góðan bróður lif-
ir.
Guðrún Margrét
Tryggvadóttir.