Morgunblaðið - 29.04.2022, Síða 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 29. APRÍL 2022
✝
Þorbjörg Lauf-
ey Þorbjörns-
dóttir fæddist á
Akranesi 29. ágúst
1925. Hún lést á
Hjúkrunar- og
dvalarheimilinu
Höfða 10. apríl
2022.
Foreldrar henn-
ar voru Anna Mýr-
dal Helgadóttir frá
Akranesi, f. 1903,
d. 1970, og Þorbjörn Sæmunds-
son stýrimaður, frá Gufuskálum
á Snæfellsnesi, f. 1897, en hann
fórst með togaranum Leifi
heppna í Halaveðrinu mikla í
febrúar 1925. Fósturfaðir henn-
ar var Björgvin Ólafsson bif-
reiðarstjóri, f. 1907, d. 1993.
Hálfsystkini hennar sam-
mæðra eru Helgi, f. 1934, d.
2017, Guðrún, f. 1936, Sigrún, f.
1940, d. 2012.
Þorbjörg giftist 31. desember
1950 Helga Ingólfi Ibsen, skip-
stjóra, útgerðarmanni og síðan
framkvæmdastjóra Akraborg-
ar, f. 1928, d. 2004. Foreldrar
hans voru hjónin Ibsen Guð-
mundsson, formaður og útgerð-
armaður á Suðureyri við Súg-
andafjörð, f. 1892, d. 1957 og
kona hans Lovísa Rannveig
Kristjánsdóttir, f. 1893, d. 1974.
dís son frá fyrra hjónabandi.
Þorbjörg ólst upp í Uppkoti á
Akranesi hjá móður sinni og
Helga afa sínum, sem henni
þótti afar vænt um. Í Uppkoti
bjó einnig Valgerður móð-
ursystir hennar með börnin sín
þrjú, Ástu, Hilmar og Janus
Braga, og ólust þau upp sem
systkini. Þegar hún var 8 ára
giftist móðir hennar Björgvini
Ólafssyni, sem gekk henni í föð-
urstað. Hún lauk barnaskóla á
Akranesi og fór svo að vinna
eftir fermingu. Vann í fiski, í
verslun, við að uppvarta og á
saumastofu á Akranesi og í
Reykjavík og þótti einkar lagin
og vandvirk. Alla sína ævi hafði
hún yndi af hverskonar hann-
yrðum, sem léku í höndum
hennar. Hún var í Húsmæðra-
skóla Reykjavíkur veturinn
1946-47. Eftir að hún giftist var
hún heimavinnandi með stóran
barnahóp og bóndann úti á sjó.
Þegar yngstu börnin voru orðin
stálpuð fór hún út á vinnumark-
aðinn. Vann á saumastofum og
rak um tíma Hannyrðabúðina á
Akranesi. Frá unglingsárum
var hún félagi í Skátafélagi
Akraness og á efri árum í Fé-
lagi eldri borgara og stundaði
með þeim línudans, pútt, boccia
og félagsvist meðan heilsan
leyfði. Hún fluttist á dvalar- og
hjúkrunarheimilið Höfða í nóv-
ember 2016 og bjó þar við gott
atlæti til æviloka.
Útför hennar fer fram í dag,
29. apríl 2022, frá Akranes-
kirkju klukkan 13.
Börn þeirra
eru: 1) Anna Mýr-
dal Helgadóttir, f.
1950, maki Haf-
steinn Guðjónsson,
f. 1949, þau eiga
tvo syni og þrjár
sonardætur. 2)
Óskírð dóttir, f.
1952, d. 1952. 3)
Lúðvík Ibsen, f.
1953, maki Ingv-
eldur Valdimars-
dóttir, f. 1954, d. 1991. Hann á
þrjú börn og fjögur barnabörn.
Var í sambúð með Katrínu
Björnsdóttur 1998-2003. Sam-
býliskona hans er Þórný
Guðnadóttir, f. 1963. 4) Þor-
björg, f. 1955, maki Guðberg
Heiðar Sveinsson, f. 1955, þau
eiga þrjá syni og fimm barna-
börn. 5) Björgvin, f. 1957, var
kvæntur Jóhönnu Ólafsdóttur
og eiga þau saman fimm dætur
og sjö barnabörn. Eiginkona
hans er Vigdís Linda Jack, f.
1970, og á hún tvö börn. 6)
Helga, f. 1960, d. 1961. 7)
Helgi, f. 1962, maki Þóra Þórð-
ardóttir, f. 1964, þau eiga tvö
börn og Þóra á son frá fyrra
sambandi. Barnabörnin eru
fjögur. 8) Kristján, f. 1963,
maki Hjördís Frímann, f. 1954.
Þau eiga eina dóttur og Hjör-
Mamma. Það er svo margt um
þig sem ég veit ekkert um. Svo
margt sem þú hefur gert og upp-
lifað sem glittir í þegar við systk-
inin rifjum upp langa ævi og
skoðum myndir. Það sem kemur
mér mest á óvart er hvað þú varst
mikil listakona á þinn hljóða og
hógværa en þó ákveðna hátt.
Styrkur þinn fólst í smekkvísi,
vinnusemi og vilja til að gera
hlutina vel. Allt sem tengdist
hannyrðum lék í höndum þínum,
hvort sem það var að sauma jóla-
föt á okkur „litlu strákana“ í
gamla daga eða að prjóna fíngerð
sjöl sem þú seldir í verslun Ála-
foss eftir að þú varst komin upp á
Höfða.
Ekki vissi ég til dæmis að þú
hefðir æft með fimleikaflokki á
Akranesi sem unglingur eða
hversu mikið yndi þú hafðir af því
að vinna í vefstól í Húsmæðra-
skólanum. En ég veit að ætlun
þín var skýr.
Þú vildir okkur systkinunum
og börnum okkar allt það besta,
að við fengjum notið okkar í lífinu
á okkar eigin forsendum. Þú
spurðir mig stundum hvort ég
væri eitthvað að mála, hvort ég
væri eitthvað að syngja og það er
mér hvatning til að sinna af alúð
listinni að lifa, að þínu fordæmi.
Að sýna væntumþykju í verki og
vilja öllum vel.
Ég þekki þig sem mömmu, en
sé núna að það er bara einn þráð-
ur í löngu og farsælu lífi. En þú
fæddir mig í þennan heim og
varst alltaf til staðar fyrir mig
þótt ég hafi sjaldnast gert mér
grein fyrir því. Fyrir það allt er
ég óendanlega þakklátur.
Kristján Helgason.
Það er erfitt að kveðja þig og
þín verður sárt saknað, elsku
besta amma Bobba.
Nú minnumst við þín með
þakklæti í huga, þakklæti fyrir að
hafa átt akkúrat þig sem ömmu.
Þú varst mögnuð kona, sann-
kölluð fyrirmynd og nærvera þín
var einstök. Þú tókst alltaf á móti
okkur með brosi, opnum örmum,
kossi á kinn og faðmlögin þín
gáfu svo mikla ást. Þú gafst þér
alltaf tíma til að vera með okkur,
hlusta á okkur, leiðbeina og vera
vinur okkar.
Það var hægt að tala við þig
um allt milli himins og jarðar.
Eitt sinn ræddum við um sam-
bönd og tal barst að því hver þín
ráð væru. Svarið gleymist aldrei,
svo einlægt og svo lýsandi fyrir
þína persónu: „Verið góð við
hvort annað.“ Þannig varst þú,
góð í gegn og umhyggjan allsráð-
andi.
Þegar við vorum yngri óskuð-
um við einskis heitara en að búa á
Akranesi nálægt þér og afa. Við
töldum niður dagana eftir að
komast aftur í heimsókn til ykk-
ar. Það breyttist aldrei, hjá þér
voru alltaf höfðinglegar mót-
tökur, ást, gleði og öryggistilfinn-
ing.
Eftir hverja heimsókn voru
kveðjustundirnar alltaf erfiðar
en fallegar, þú stóðst alltaf fyrir
utan útidyrahurðina og vinkaðir
þangað til bíllinn var úr sjónmáli.
Þér var svo margt til lista lagt,
heimili þitt var alltaf svo fallegt,
þú varst stjörnukokkur og þú
varst mjög fær í að sauma og
prjóna.
Bestu gjafirnar voru alltaf
handavinnan þín, bleikar hjóla-
buxur sem þú saumaðir á okkur,
bútasaumspúðar, prjónaðar flík-
ur og margt fleira.
Öll kortspilin sem þú kenndir
okkur og gleðin af að spila heldur
áfram að gefa til langömmubarna
þinna.
Við systur þökkum þér fyrir
allar góðu stundirnar og yndis-
legu minningarnar sem við áttum
saman með þér. Þú munt alltaf
lifa í hjörtum okkar.
Þín barnabörn,
Guðrún Viktoría og
Kristín Laufey.
Hún amma mín
Ég þekkti eitt sinn konu, sem var mér
svo kær.
Nú er hún okkur horfin, þó komin
ennþá nær.
Hún færði mér gjafirnar mestu
því hennar voru faðmlögin bestu
þar sem mér fannst auðvelt að elska
mig alla.
Á hennar lokastundum sá ég fegurðina
í að falla
æðrulaus og mjúk á vit æðri afla.
Nú er loks komið að nýjum kafla
þar sem sefandi kyrrðin vakir
allir vöðvar slakir.
Ég eftir lifi tendruð og tær,
full þakklætis að hafa þekkt þig, elsku
mær.
Við fengum saman að ferðast,
hossast, hristast og veðrast
á kæru jarðarhveli
með dýrindis hveitiméli
sem úr þú gerðir óteljandi hjónabands-
sælurnar
og saumaðir allt mögulegt í kringum
gylltar nælurnar.
Með tár í augum og blítt bros á vörum
veit ég í hjarta mér þú ert ekki á
förum.
Þín
Áróra Helgadóttir.
Það tók mig þó nokkurn tíma
að setjast niður og skrifa þessa
minningargrein vegna þess að
mér finnst engin orð nógu góð
eða sterk til að lýsa ömmu
Bobbu.
Hún var sú allra hjartahlý-
jasta og kærleiksríkasta kona
sem ég hef nokkurn tímann
kynnst. Hún vildi alltaf allt fyrir
aðra gera og passaði upp á að öll-
um liði vel.
Ég hef alltaf litið upp til henn-
ar sem minnar fyrirmyndar og
hefur alltaf langað til að verða
jafn flottur kvenskörungur og
hún. Einnig hef ég horft upp til
hennar sem fyrirmyndar um það
hvernig móðir og amma ég vil
verða.
Svo ótal margar kærar minn-
ingar úr æsku eru bundnar við
ömmu, afa og ævintýralandið
Akranes.
Amma hafði endalausa þolin-
mæði fyrir okkur barnabörnun-
um, spilaði við okkur, spjallaði og
lék, stóð í eldhúsinu og sauð kuð-
unga sem við höfðum tínt á
Langasandi og út við vita og
hjálpaði okkur síðan að þræða nál
og tvinna og búa til armbönd og
hálsmen úr þeim. Hún saumaði
galla og prjónaði peysur fyrir
dúkkurnar okkar og leyfði okkur
að velja lit og munstur, það var
svo klikkað gaman!
Þegar ég var 21 árs gömul
flutti ég til Noregs. Ég fékk
pakka sendan frá ömmu og í hon-
um var lopapeysa og miði sem á
stóð:
„Ekki láta þér verða kalt,
kveðja amma Bobba.“ Ég fékk
samstundis tár í augun vegna
þess hversu mikið ég saknaði
hennar og vegna þakklætis. Já,
hún amma Bobba sá um sína.
Alla tíð hef ég horft yfir hafið
úr borginni á Akrafjall og hugsað
með hlýhug til þín og ykkar. Megi
minning þín lifa elsku amma
Bobba og veita mér og öðrum
innblástur.
Þitt barnabarn,
Þorbirna Mýrdal
Björgvinsdóttir.
Þorbjörg Laufey
Þorbjörnsdóttir ✝
Ellert Karls-
son fæddist í
Reykholti í Vest-
mannaeyjum 5.
desember 1944.
Hann lést á Hrafn-
istu í Reykjavík
aðfaranótt mið-
vikudagsins 13.
apríl 2022.
Foreldrar hans
voru Karl Guð-
mundsson, f. 4.5.
1903, d. 10.5. 1993, og Unnur S.
Jónsdóttir, f. 6.6. 1912, d. 16.2.
1995. Hann var yngstur þriggja
bræðra en bræður hans eru
Jón, f. 1934, d. 2003, kona hans
var Dagrún Helga Jóhanns-
dóttir, og Guðmundur, f. 1936,
kona hans er Ásta Þórarins-
dóttir.
Ellert kvæntist í Vest-
mannaeyjum 19. júlí 2012 eft-
irlifandi eiginkonu sinni, Ásdísi
Þórðardóttur, f. 28. október
1964. Ásdís er dóttir Þórðar M.
Kristensen og Kristínar Eiríks-
dóttur sem bæði eru látin. Börn
fyrstu blásarakennaradeildinni.
Þegar gaus í Eyjum 1973
fluttist Ellert til Reykjavíkur
og starfaði í Landsbanka Ís-
lands frá 1973-2011.
Ellert spilaði með Lúðra-
sveitinni Svan frá 1967-1978 en
einnig spilaði hann með Lúðra-
sveit Hafnarfjarðar og Lúðra-
sveit Reykjavíkur. Hann var
blásarakennari á árunum 1973-
1980. Hann tók þátt í nokkrum
tilraunum FÍH til stofnunar
stórhljómsveita (Big Band) á
tímabilinu 1974-1981. Hann tók
við sem stjórnandi Lúðrasveit-
ar verkalýðsins 1978 og stjórn-
aði sveitinni til 1988. Eftir að
hann hætti að vinna tók hann
aftur upp trompetinn og spilaði
með Stórsveit öðlinga (nú Stór-
sveit Íslands) og Brassbandi
Reykjavíkur.
Eftir hann liggja margar út-
setningar fyrir lúðrasveitir og
brassbönd: Íslensk þjóðlög og
dægurlög, Eyjalögin hans Odd-
geirs, Árni Björnsson, Jón Múli,
Sigfús Halldórsson og fleiri.
Útför Ellerts fer fram frá
Bústaðakirkju í dag, 29. apríl
2022, og hefst athöfnin klukkan
13.
Ellerts og Ásdísar
eru Bryndís Helga,
f. 29. júní 1991, og
Kristján Unnar, f.
19. febrúar 1996.
Ellert ólst upp í
Vestmannaeyjum.
Hann byrjaði 13
ára gamall að spila
á trompet í Lúðra-
sveit Gagnfræða-
skóla Vest-
mannaeyja,
kennari og stjórnandi var Odd-
geir Kristjánsson tónskáld.
Þarna var lagður grunnur að
tónlistaráhuga Ellerts sem átti
eftir að fylgja honum út allt líf-
ið. Hann gekk í Lúðrasveit
Vestmannaeyja 1958 og var
virkur félagi til 1973 ásamt því
að stjórna sveitinni.
Hann stundaði nám í Tónlist-
arskólanum í Reykjavík 1967-
1968 og einnig einkanám í
hljómsveitarstjórn og útsetn-
ingum hjá Páli Pampichler
Pálssyni og svo aftur 1970-1972
þar sem hann var nemandi í
Okkur systkinin langar að
minnast Ellerts frænda, föður-
bróður okkar, sem verður jarð-
sunginn í dag. Minningar um hann
eru einungis litaðar jákvæðni og
hversu góður maður hann var. Í
æsku var ávallt gleðiefni að hitta
hann þegar hann bjó enn með
ömmu og afa, spilaði hann þá
gjarnan á píanóið eða leyfði okkur
að hlusta á þær ólíku plötur sem
hann átti, allt frá klassískri tónlist
og djassi yfir í Spike Jones og síð-
ast ekki síst þemalög úr Star
Wars- kvikmyndunum sem skört-
uðu miklum lúðrablæstri.
Einnig eigum við minningar um
að mæta á tónleika þegar hann var
í Lúðrasveitinni Svan og síðar á
tónleika með Lúðrasveit verka-
lýðsins þar sem hann var stjórn-
andi. Maður var stoltur af því að
vita að sá sem veifaði sprotanum
og stjórnaði öllum hinum tónlist-
armönnunum væri Ellert frændi.
Tónlistin átti hug hans allan og
eftir hann liggur aragrúi laga sem
hann útsetti af mikilli fimi.
Nær okkur í tímanum, eftir að
við komumst öll á legg, stofnuðum
heimili og þurftum aukahendur
við flutninga og aðstoð við að mála
eigum við minningar um það hve
hjónin Ellert og Ásdís voru alltaf
boðin og búin að aðstoða af mikl-
um krafti.
Það eru þessir mannkostir,
hjálpsemi og glaðlyndi, sem munu
standa upp úr í minningunni um
Ellert og við þökkum fyrir allt um
leið og við vottum eiginkonu hans,
Ásdísi, og börnum þeirra, Bryn-
dísi Helgu og Kristjáni Unnari,
innilega samúð.
Unnur Vala, Karl Jóhann,
Sæþór og fjölskyldur.
Kveðja frá Sambandi
íslenskra lúðrasveita
Í dag er borinn til grafar Ellert
Karlsson.
Ellert Karlsson skilur eftir sig
djúp spor í sögu íslenskra lúðra-
sveita. Eftir hann liggur fjöldinn
allur af útsetningum, ekki bara
fyrir lúðrasveitir heldur einnig
fyrir minni hópa. Oft þurfti Ellert
að aðlaga útsetningar eftir stærð
og ekki síður getu þeirra sem áttu
að spila. Hann var stjórnandi á
nokkrum landsmótum og eins
stjórnaði hann úrvalssveit SÍL.
Ellert var sannkallaður fagur-
keri og bera útsetningar hans
merki um það. Nóturnar allar
handskrifaðar til að byrja með og
það sést vel hve mikla alúð hann
lagði í allan frágang, rithönd hans
var einstaklega fáguð og falleg.
Ellert á miklar þakkir skildar
frá öllum íslenskum lúðrasveitum
og hans óeigingjarna vinna sem
hann lagði í útsetningar er ómet-
anleg. Framlag hans til lúðra-
sveitamenningar verður seint full-
þakkað. Verður hans minnst sem
eins af lykilmönnum Sambands ís-
lenskra lúðrasveita.
Ég er ekki alveg viss hvenær ég
hitti Ellert fyrst en í minningunni
er það á lúðrasveitaræfingu í Vest-
mannaeyjum. Síðan var það á
landsmóti lúðrasveita í Hafnarfirði
1982 en þá sameinuðust Lúðra-
sveit Vestmannaeyja og Lúðra-
sveit verkalýðsins í skrúðgöngu.
Þegar ég fór að vinna í Reykja-
vík haustið 1985 þekkti ég tvo
lúðrasveitakarla; Ellert (41 árs)
sem var í Lúðrasveit verkalýðsins
og Jónas Bjarnason (29 ára) í
Svaninum. Ástæða þess að ég fór í
Lúðrasveit verkalýðsins var að
Ellert var á undan í símaskránni.
Símtalið var einfalt: „Hæ, má ég
koma á lúðrasveitaræfingu hjá
þér?“ „Já komdu á mánudaginn í
Skúlatún 6, við byrjum klukkan
átta,“ var svarið. Síðan þá hef ég
mætt með nokkrum hléum á æf-
ingu á mánudögum.
Eitt sinn hringdi Ellert í mig
þegar ég var í Eyjum og spurði:
„Hvort ertu að spila á flautu eða
túbu?“ „Ég er á túbunni núna,
hvers vegna spyrðu?“ „Ég er að
útsetja fyrir Eyjasveitina og var
að velta fyrir mér hvort Maggi á
Grundó væri einn á túbunni eða
hvort þið væruð saman félagarn-
ir,“ svaraði Ellert. Það var akkúrat
þannig sem Ellert var; kanna
hverjir væru að spila hvaða rödd
og útsetti í samræmi við getu spil-
aranna.
Ég fór í nokkrar ferðir með Ell-
erti bæði innan- og utanlands. Síð-
asta ferð okkar saman var einmitt
til Færeyja, auðvitað á lúðra-
sveitamót, þar sem við Ellert feng-
um að spila með Brassbandi
Reykjavíkur. Ein eftirminnileg-
asta ferð okkar var til Austur-
Þýskalands 1986 þar sem Ellert
stjórnaði Lúðrasveit verkalýðsins
af sinni alkunnu snilld. Þar geng-
um við í sexfaldri röð í skrúðgöngu
og eins og Atli Magnússon sagði;
allir í svörtum sokkum!
Ellert var einstaklega ljúfur
maður og gott að leita til hans.
Stundum var sagt um menn: hann
var drengur góður. Það á sannar-
lega við um Ellert.
Elsku Ásdís, Bryndís, Kristján
og aðrir aðstandendur, innilegar
samúðarkveðjur til ykkar.
Minning um góðan dreng lifir.
Páll Pálsson, formaður Sam-
bands íslenskra lúðrasveita.
Kveðja frá Lúðrasveit
verkalýðsins
Það var á árinu 1978 sem leiðir
Lúðrasveitar verkalýðsins og Ell-
erts Karlssonar lágu saman. Það
ár var Ellert ráðinn stjórnandi
sveitarinnar. Mörg okkar sem
voru í sveitinni á þeim tíma könn-
uðust við manninn. Þekktum hann
af trompetleik með Lúðrasveitinni
Svani og sömuleiðis úr Lúðrasveit
Vestmannaeyja. Ellert lærði ung-
ur á trompet úti í Eyjum hjá þeim
þekkta músíkant Oddgeiri Krist-
jánssyni og lék um langt árabil
með lúðrasveitinni þar, auk þess
að stjórna um tíma sveitinni.
Þegar Ellert tók við LV var
hljómsveitin bæði fámenn og veik-
burða, en það átti heldur betur
eftir að breytast á næstu árum.
Með Ellert kom meiri fjölbreytni í
lagavali, agaðri vinnubrögð og
meiri metnaður. Á örfáum árum
styrktist sveitin til muna, svo eftir
var tekið. Æfingum fjölgaði og ár-
angurinn þar með. Létt lund Ell-
erts, jákvæðni og skemmtileg við-
fangsefni drógu fólk að sveitinni.
Undir stjórn Ellerts fjölgaði ár-
legum tónleikum í tvenna og
lúðrasveitin lék við ýmis merkileg
tækifæri, svo sem á 200 ára af-
mæli Reykjavíkurborgar, við
vígslu flugstöðvar Leifs Eiríks-
sonar, við vígslu Kringlunnar og
svo mætti lengi telja. Lengi lifir í
minnum félaga tónleikaferð sveit-
arinnar til Danmerkur og A-
Þýskalands árið 1986. Þar hélt
sveitin meðal annars tónleika á
stóru sviði í Tívolí í Kaupmanna-
höfn auk þess að taka þátt í al-
þjóðlegri lúðrasveitasamkeppni í
Rostock þar sem sveitin fékk sér-
staka viðurkenningu fyrir vandað-
an flutning.
Framlag Ellerts til íslenskra
lúðrasveita er ómetanlegt. Enginn
hefur útsett jafn mikið af efni fyrir
íslenskar lúðrasveitir og Ellert
gerði. Þar skilur hann eftir sig gríð-
armikið safn sem íslenskar lúðra-
sveitir hafa notið góðs af og munu
eflaust gera um alla framtíð. Bón-
góður var Ellert með eindæmum.
Eitt sinn lá LV mikið á að fá útsett-
an sorgarmars með litlum fyrir-
vara og leitað var til Ellerts. Hann
settist strax niður við verkið og
unni sér ekki hvíldar fyrr en að
morgni næsta dags þegar útsetn-
ingin var tilbúin. Eftir að Ellert lét
af störfum hjá LV árið 1988 var
hann fastagestur á öllum tónleik-
um. Algengt var að félagar tækju
hann þá tali eftir konsertinn; þá
brosti Ellert jafnan breitt og kom
með góðar ábendingar og upp-
byggilega gagnrýni.
Lífsförunaut sinn fann Ellert í
lúðrasveitinni. Þar kynntist hann
Ásdísi Þórðardóttur trompetleik-
ara og stofnuðu þau fjölskyldu og
eignuðust börnin Bryndísi Helgu
og Kristján Unnar. Þau syrgja nú
ljúfan eiginmann og föður.
Lúðrasveit verkalýðsins stendur
í ævarandi þakkarskuld við Ellert
Karlsson fyrir hans einstaka fram-
lag í hennar þágu, alla tíð. Þegar
kom að því árið 1989 að velja fyrstu
heiðursfélaga sveitarinnar var Ell-
ert að sjálfsögðu í þeim hópi.
Elsku Ásdís, Bryndís og Krist-
ján – ykkar harmur er stór, en von-
andi ylja og gleðja minningar um
frábæran mann. Blessuð sé minn-
ing Ellerts Karlssonar.
Eggert Jónasson.
Ellert Karlsson