Morgunblaðið - 29.04.2022, Síða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 29. APRÍL 2022
✝
Erna Ágústs-
dóttir fæddist
9. september 1940.
Hún lést á hjúkr-
unarheimilinu
Skógarbæ 30. mars
2022.
Erna var dóttir
hjónanna Sólveigar
Sigurðardóttur, f.
7. apríl 1920, d. 28.
apríl 2003, og
Ágústs Kjart-
anssonar, f. 14. ágúst 1918, d.
21. september 1990.
Hún var næstelst systkina
sinna. Systkini Ernu voru: Al-
bert Rúnar Ágústsson, Hrafn-
kell Óskarsson, Pálína Ágústs-
dóttir, Sigrún Ágústsdóttir,
Hafsteinn Sigurðarson, Árdís
Sigurðardóttir, Sesselja Guðrún
Sigurðardóttir, Sigurborg Inga
Sigurðardóttir, Unnur Sigurð-
ardóttir og Aðalsteinn Sigurð-
arson.
Erna kynntist eftirlifandi
eiginmanni sínum, Jörgen Má
Berndsen, f. 8. september 1937,
þegar þau voru ung að aldri en
ember 1984. M. Auður Viðars-
dóttir f. 8. maí 1987. Börn þeirra
eru Þorri, f. 25. janúar 2010,
Jara, f. 22. ágúst 2013, og Hugi,
f. 17. október 2021. Erna Guð-
rún, f. 18. maí 1990, í sambúð
með Sam Barton, f. 16. febrúar
1987. Seinni maki Fritz var
Díana Ósk Óskarsdóttir, f. 20.
nóvember 1970. Barn þeirra er
Amanda Líf, f. 3. nóvember
1999. 3) Sólveig G., f. 10. febrúar
1968. M. Heiðar Sigurjónsson, f.
9. desember 1963. Börn þeirra
eru Hörður Ernir, f. 11. júní
1994, í sambúð með Hreindísi
Guðrúnu Eyfeld, f. 17. apríl
1997, Úlfar Birnir, f. 27. mars.
1997, í sambúð með Söndru Sif
Ingólfsdóttur, f. 17. mars 1995.
Barn þeirra er Freyja Sif, f. 24.
apríl 2021. Iðunn Hekla, f. 14.
maí 1999, í sambúð með Tamás
Szklenár, f. 19. október 1996.
Erna og Jörgen bjuggu fyrst
á Kleppsvegi en fluttu í
Árbæjarhverfið 1967 og bjuggu
þar til 1988 er þau fluttu í Jökla-
sel 25. Erna starfaði sem lækna-
ritari og skrifstofustjóri á
Heilsugæslustöðinni í Árbæ
mestalla starfsævi sína.
Útför Ernu hefur farið fram í
kyrrþey að ósk hinnar látnu.
þau gengu í hjóna-
band 10. desember
1960. Foreldrar
Jörgens voru Fritz
Gunnlaugur Odds-
son Berndsen, f. 8.
ágúst 1902, d. 16.
september 1980, og
Guðfinna Sesselja
Guðjónsdóttir, f. 4.
maí 1911, d. 3.
ágúst 1953.
Börn Ernu og
Jörgens eru: 1) Ágúst, f. 13. nóv-
ember 1958. M. Sigríður Heiða
Bragadóttir, f. 21. ágúst 1958.
Börn þeirra eru Jörgen Már, f.
9. október 1990, í sambúð með
Dagnýju Harðardóttur, f. 15.
ágúst 1991. Barn þeirra er Lilja,
f. 18. ágúst 2018, Júlía Rut, f. 10.
nóvember 1995. 2) Fritz Már, f.
17. maí 1961. M. (skildu) Vaka
Frímann, f. 10. júní 1963. Börn
þeirra eru Ari Már, f. 13. ágúst
1982. M. Ester Rós Jónsdóttir, f.
15. desember 1983. Börn þeirra
eru Benjamín Bjartur, f. 20.
ágúst 2013, Hinrik Logi, f. 13.
maí 2019. Hrafn, f. 24. sept-
Elsku mamma. Þá er komið
að kveðjustund, fyrsta meðvit-
aða hugsunin mín var um þína
alltumlykjandi arma, að hvíla í
faðminum þínum var það besta í
heiminum fyrir pínulítinn strák.
Miðvikudaginn 3. apríl var kom-
ið að því að skila faðmlaginu til
baka og þú dróst síðasta and-
ardráttinn seint að kvöldi í örm-
um þinna nánustu. Stundin var
erfið en um leið góð því við viss-
um að dauðinn var þér líkn, alz-
heimersjúkdómurinn hafði læst
í þig klónum af fullum þunga
þremur árum áður.
Mamma og pabbi hófu bú-
skap á Kleppsveginum á sjö-
unda áratug síðustu aldar, þá
gat mamma sent mig sjö ára
gamlan út í búð til að kaupa síg-
arettur í stykkjatali og þótti
ekki mikið mál. Svo var flutt í
Hraunbæinn og þá var oft mikið
um að vera. Heimavinnandi
konurnar í stigaganginum urðu
bestu vinkonur og tóku til að
mynda slátur saman. Þá var líf í
tuskunum, okkur krökkunum
þótti gaman að sniglast þar í
kring. Mamma var mikil fé-
lagsvera og hláturmild kona, ég
man enn hláturinn og gleðina
sem fylgdu þessum stundum.
Mamma skammaði okkur
krakkana aldrei en þegar klikk-
að var á hlutunum varð hún
daprari í bragði og því var
reynt að forðast óþekktina eftir
bestu getu. Svona liðu árin, allt-
af hægt að ganga að mömmu
vísri heima við, huggandi eða
hvetjandi, alltaf tilbúin að
plástra sárin. Barnabörnin voru
mömmu kær, þau nutu sömu
gæðastundanna og við börnin
hennar. Ekki má gleyma voffum
fjölskyldunnar, þeir gátu gengið
að góðum bitum vísum hjá
mömmu.
Saumaklúbburinn var fastur
liður í gegnum lífið hennar
mömmu. Þær hittust vinkonurn-
ar einu sinni í mánuði, þegar
klúbburinn var hjá mömmu var
njósnað eftir bestu getu því
mikið líf og fjör var á þessum
kvöldum. Frægur varð klúbb-
urinn eftir stórafmæli hjá pabba
þegar mamma gæddi vinkonun-
um á ís í eftirrétt og meðlætið
voru ávextirnir úr afmælisboll-
unni, fjörið þetta kvöld var ólýs-
anlegt.
Leikfimihópurinn átti einnig
stóran sess í lífinu.
Sumarbústaðurinn við sunn-
anvert Þingvallavatn var
mömmu kær og gott að heim-
sækja hana og pabba í sveitina,
alltaf heitt á könnunni og veit-
ingar góðar í boði. Þegar búið
var að borða á sig gat var yf-
irleitt rölt niður í fjöru og rennt
fyrir silung með misjöfnum ár-
angri.
Fyrir mína tíð starfaði
mamma hjá Innkaupastofnun
ríkisins, svo kom ég í heiminn,
síðan systkini mín og við settum
starfsframa ungu konunnar í
uppnám eins og þá tíðkaðist.
Mamma fór aftur út á vinnu-
markaðinn þegar við krakkarnir
stálpuðumst og gekk það mjög
vel. Hún hóf störf hjá Heilsu-
gæslu Árbæjar og endaði
starfsferilinn þar sem skrif-
stofustjóri langt gengin í sjö-
tugt.
Söngelsk kona var mamma,
hún og pabbi sungu með kórum
í gegnum tíðina, vorboðarnir og
hans elskulegu söngfuglar ætla
að syngja við útförina. Kann ég
þeim bestu þakkir fyrir.
Elsku mamma þú gafst mér
lífið, varst mér lífið og þegar ég
var lítill grét ég ósjaldan ofan í
koddann á kvöldin þegar ég
ímyndaði mér að þú gætir dáið.
Núna ertu dáin og ég græt aft-
ur ofan í koddann. Ég veit samt
að tíminn var kominn og það
gleður sálina í sorginni. Takk
fyrir lífið.
Þinn
Ágúst (Gústi).
Elsku mamma, takk fyrir allt
og allt, farðu vel og njóttu á
nýjum stað. Ég efast ekki um
að það verði fjör hjá þér. Það
verður örugglega nóg að stúss-
ast og eitthvað hægt að flakka
um. Vona að það séu einhverjar
búðir þar sem þú ert núna og
jazz, það er ég viss um að það
er jazztónlist allt í kringum þig.
Mér datt einhvern veginn
aldrei í hug að mamma myndi
deyja. Auðvitað vissi ég að það
myndi gerast en samt. Og nú er
hún búin að kveðja, farin annað
sem er alveg í hennar anda.
Mamma var alltaf á ferð og
flugi, hún naut þess að stunda
einhvers konar íþróttir alla sína
ævi, var fimleikakona, stundaði
síðan leikfimi og göngur eftir að
þeim ferli lauk. Það var nánast
hægt að ganga að því vísu að
mamma væri í World Class á
brettinu í hádeginu. Hún á æf-
ingu en pabbi í heita pottinum.
Hún hélt sér líka vel, var alltaf
stórglæsileg, kunni aldeilis að
klæða sig og naut þess að vera
flott til fara.
Svo var mamma alveg stór-
kostleg amma, elskaði barna-
börnin og var alltaf til í að vera
með þeim. Hún var hörkudug-
leg, vann krefjandi vinnu og oft
langa vinnudaga, enda metnað-
argjörn, sjálfstæð og sterk
kona. Samt hafði mamma ein-
hvern veginn alltaf tíma fyrir
fólkið sitt og ég skildi stundum
ekki alveg hvaðan tíminn henn-
ar kom, það var engu líkara en
hann lyti öðrum lögmálum en
hjá okkur hinum.
Það er svo margt gott og
fallegt sem þú skilur eftir fyrir
okkur, afkomendur þína, til að
taka með okkur áfram út í lífið
og gefa áfram til komandi kyn-
slóða. Góðar minningar um
skemmtilegar samverustundir,
góðan mat, saumaskap, spjall.
Og svo ótal margt gott og fal-
legt. Farðu í friði, mamma mín,
Guð veri með þér og við
sjáumst svo.
Fritz (Frissi).
Elsku besta mamma mín,
mikið sem tilveran er breytt og
tómleg án þín.
Þegar ég hugsa til baka
finnst mér ég geta sagt með
sanni að þú hafir kunnað að
njóta lífsins og gert það sem þig
langaði til. Þú æfðir fimleika,
varst í leikfimihópi Ástbjargar
Gunnarsdóttur og með þeim
hópi ferðaðist þú um allan heim
á leikfimimót þar sem þið sýnd-
uð hæfileika ykkar. Þú varst
dugleg að hreyfa þig og þið vin-
konurnar genguð hringinn í
kringum Hraunbæinn alla daga
vikunnar. Þið pabbi voruð í kór-
um og elskuðuð að taka þátt í
félagslífi því tengdu, fóruð á
kóramót og skemmtuð ykkur
vel. Djass var í miklu uppáhaldi
hjá ykkur báðum og ég hef ekki
tölu á þeim djassviðburðum sem
þið sóttuð bæði hérlendis og er-
lendis.
Sumrunum eyddum við fjöl-
skyldan í sumarbústaðnum við
Þingvallavatn. Þar vorum við
með hestana í bakgarðinum,
lögðum net, veiddum murtu í
fjörunni og sinntum skógrækt
og nutum samverunnar.
Þú stóðst þig eins og sönn
hetja í baráttunni við alzheimer-
sjúkdóminn, hélst í gleði þína,
hlátur og sjarma fram á síðasta
dag, en að lokum hafði sjúk-
dómurinn betur. Síðustu mán-
uðir voru þér sérstaklega erf-
iðir, þú hættir að geta gengið og
eftir það fór allt niður á við.
Þegar leið að kveðjustund vor-
um við öll hjá þér, pabbi lá við
hliðina á þér og við systkinin,
barnabörn og makar sátum öll í
kringum þig og studdum þig
síðasta spölinn inn í nýja til-
veru.
Með ást, hjartans hlýju og
þakklæti fyrir allt kveð ég þig
elsku mamma mín.
Mín leið
Og nú, þegar ég kveð,
og tjöldin eru dregin fyrir.
Vinur, vertu viss,
ég segi það sem ég meina.
Ég hef lifað lífi
ég hef ferðast, notið alls þess og
meir.
Og meir, svo miklu meir
ég gerði á minn hátt.
Því hvað er ég, hvað hef ég gert
ef ekki ég, þá á ég ekkert.
Að segja það sem mér finnst,
en ekki orð sem annar á.
Það sýnir að ég er ég,
ég gerði á minn hátt.
(Þýð. Fritz Má)
Þín dóttir,
Sólveig.
Elsku Erna! Mig langar að
minnast þín og þakka þér sam-
fylgdina í gegnum árin.
Þú komst inn í líf mitt þegar
ég var ung að árum, aðeins 17
ára gömul og móðurlaus.
Ég næstum flutti inn á þig
með tannburstann og föt til
skiptanna í Árbæinn með
Sjenna voffa líka. Það var gott
að vera hjá þér. Ég stoppaði
líka lengi við, því þú varðst
amma barnanna minna og ég
tengdadóttir þín.
Erna, við áttum margar
dásamlegar samverustundir.
Við bökuðum jólasmákökurnar
saman, en þá kom ég með Ara
og Hrafn til þín snemma að
morgni. Dagurinn var yndisleg-
ur, við dilluðum okkur við jóla-
lögin og skárum út jólasmákök-
ur. Þú hnoðaðir deigið á
einhvern undraverðan máta, og
smákökurnar voru fullkomnar.
Þegar baksturinn var búinn var
blásið til veislu, jólin voru kom-
in. Þetta voru ómetanlegar
stundir og hugljúfar. Þessar
minningar búa alltaf í hjarta
mínu.
Elsku Erna, betri ömmu gátu
börnin mín Ari, Hrafn og Erna
Guðrún ekki fengið. Ég er þér
ævinlega þakklát fyrir það enda
eitthvað svo nauðsynlegt að eiga
ömmu. Þau gátu kúrt hjá þér í
koti hálsa og hjá þér fengu þau
allt sem þau þurftu.
Erna, ég kveð þig hér. Þú
munt alltaf eiga stað í hjarta
mínu. Takk fyrir allt sem þú
gerðir fyrir mig og kenndir
mér. Ég veit að þér er batnað í
sumarlandinu og ég bið heilsa
öllum.
Þín
Vaka.
Elsku Erna. Þá er komið að
kveðjustund og henni fylgir
mikill söknuður en um leið léttir
yfir því að þú sért búin að fá
hvíldina sem ég vissi að þú
þráðir. Hvíldina frá alzheim-
ersjúkdómnum en skuggi hans
hefur fylgt þér eftir að þú
horfðir á þína nánustu verða
honum að bráð og loks krækti
sjúkdómurinn klónum í þig.
Þinn mesti ótti varð að raun-
veruleika og þú gerðir allt til að
berjast á móti þessum fjanda en
í dag er hann ósigrandi.
Það er ótrúlegt að hugsa til
þess að við erum búnar að
þekkjast meirihlutann af minni
ævi og það er gæfa mín að hafa
átt þig bæði sem vin, tengda-
mömmu og ömmu barna minna.
Þegar Gústi þinn byrjaði með
þessu óstýriláta trippi að vestan
með flókna fjölskyldustöðu og
erfiðar heimilisaðstæður þá
vantaði ekkert upp á móttök-
urnar hjá þér og fjölskyldu
þinni. Frá fyrstu stundu var
eins og ég hefði eignast annað
heimili og þið sýnduð mér alltaf
alúð, hjartahlýju og virðingu.
Erna ungamamma fór ekki að
sofa fyrr en hún var viss um að
ég væri á heimleið. Beið mín í
sófanum í forstofunni í fallega
brúna blúndunáttkjólnum og
sagði: „Ertu að fara heim Sigga
mín? Góða nótt og sjáumst á
morgun.“ Allir ungarnir komnir
í sitt hreiður og þú gast farið að
sofa.
Erna var einstaklega fé-
lagslynd, þolinmóð og bóngóð
kona. Hún var líka glæsileg og
eftir henni tekið. Þegar við
kynntumst var hún heimavinn-
andi en það var yndislegt að
fylgjast síðar með skrefum
hennar á nýjum starfsvettvangi
á Heilsugæslunni í Árbæ.
Hæfnin í samskiptum við fólk á
öllum aldri fékk að njóta sín í
móttökunni og yndislegt brosið
eða vingjarnlega röddin í síma
sem sagði „Heilsugæslan í
Árbæ, góðan daginn“ og dag-
urinn varð strax betri. Síðar
fékkstu aukna ábyrgð sem kom
ekki á óvart er þér var falið að
vera skrifstofustjóri og vannst
við það út starfsferilinn. Þú
tókst líka að þér að skipuleggja
Læknavaktina í aukavinnu.
Seiglan í þér var góð fyrirmynd
fyrir alla í fjölskyldunni enda
áttir þú þína fyrirmynd sem var
Sólveig mamma þín. Áhrifa-
máttur sterkra kvenna í fjöl-
skyldu hefur margföldunaráhrif
gegnum kynslóðir.
Á þessum árum og reyndar
enn í dag voru konur í fullu
starfi sem útivinnandi og heima
fyrir. Þú skipulagðir dagana vel,
sást um að eiga þitt svigrúm
með föstum tíma í leikfimi, í
kór, dansi, sitja í sólinni og eiga
tíma fyrir vini. Þá var hlegið og
stundarinnar notið í botn. Aldr-
ei sá ég votta fyrir pirringi eða
þreytu í þínu fari þrátt fyrir alla
vinnuna.
Þegar barnabörnin komu
fékkstu nýtt hlutverk og dekrið
margfaldaðist. Allar uppeldis-
reglur sem við foreldrarnir vor-
um að reyna að fylgja eftir voru
ógildar hjá ömmu og afa. Enda
elskuðu þau að vera í heimsókn
hjá þeim, sérstaklega í sum-
arbústaðnum á Þingvöllum.
Þegar við kvöddum Ernu var
það söngur, ást og kærleikur
sem fylgdi henni síðasta spölinn
og staðfesting frá öllum sem
elskuðu hana að nú gæti hún
farið að sofa. Allir ungarnir
komnir í hreiðrið sitt.
Mig langar að lokum að
þakka þér fyrir samfylgdina og
hvíldu í friði.
Sigríður Heiða Bragadóttir.
Elsku amma okkar er fallin
frá. Hún var líf partísins, alltaf
með rauðvín við höndina og
annað slagið sterkt skot og síg-
arettu. Hún elskaði að hafa
gaman og gleði hennar og hlát-
ur lýsti upp öll herbergi, það
var oft ekki annað hægt en að
vera í góðu skapi í návist ömmu.
Hún var dýrkuð og dáð af flest-
um og þar voru hundar fjöl-
skyldunnar engin undantekning.
Þeir eltu hana hvert sem hún
fór og vonuðust til að amma
myndi lauma að þeim einhverju
góðgæti eins og hún gerði oft.
Hún skildi aldrei hvers vegna
hundarnir mættu ekki fá nokkr-
ar súkkulaðirúsínur, að hennar
mati gerðu þær þeim bara gott.
Þrátt fyrir sjúkdóminn hélt
amma persónuleika sínum lengi,
hún var áfram ung í anda og
spurði okkur barnabörnin í
hvert skipti sem við hittum
hana, óháð vikudegi, hvort við
værum nú ekki á leiðinni út á
lífið.
Amma var sjálfstæð kona
sem lét engan segja sér fyrir
verkum. Hún var ávallt fín til
fara og það sama má segja um
heimili þeirra afa, þar var allt
spikk og span og oftar en ekki
var amma með tusku í hendinni.
Amma var alltaf á ferðinni og
stundaði hreyfingu alla sína
ævi, það var alltaf gaman að
hitta sjötuga ömmu sína í World
class.
Amma og afi dýrkuðu og
dáðu djasstónlist. Í öllum bíl-
ferðum sem farnar voru með
þeim var aðeins einn valmögu-
leiki fyrir hendi hvað varðar
tónlist, en það var djass. Ekkert
fékk því breytt. Þau fóru á ófáa
djasstónleika, bæði hérlendis og
erlendis, þar sem þau bæði
hlustuðu og dönsuðu saman við
tónlistina. Síðustu daga ömmu
ómaði einungis djass fyrir eyr-
um hennar.
Þau afi eyddu ófáum dögum
saman í sumarbústaðnum á
Þingvöllum. Það var alltaf
spenningur að koma upp í bú-
stað með þeim en maður var
alltaf með hjartað í buxunum
þegar amma var bílstjórinn.
Hún brunaði af stað þegar
maður settist upp í bílinn og
hægði ekki á sér fyrr en komið
var í bústaðinn. Um leið og
komið var upp í bústað vissi
maður að núna myndi amma
dekra við mann. Það var ekki
slæmt að byrja daginn á að fá
ávexti í gervirjóma og svo leika
sér í móanum hjá sumarbú-
staðnum eða ganga niður að
vatni og kíkja í bátaskýlið hans
afa og leika í fjörunni. Göngu-
túrarnir að sumri til á Þingvöll-
um með ömmu voru ófáir, hvort
sem það var í kringum lóðina,
upp á Einbúa eða alla leið til
Kidda og Geiru eða Bessa og
Möggu.
Ljósbjarminn sem fylgdi
ömmu dvínaði þó seinustu ár
þegar alzheimersjúkdómurinn
tók yfir líf hennar og þeirra
sem elskuðu hana mest. Amma
barðist hetjulega í nokkur ár
en fékk loksins langþráða hvíld
umvafin sínum nánustu. Her-
bergið var fullt af ást og um-
hyggju fyrir þessari stórglæsi-
legu konu sem mun lifa áfram í
minningum okkar og hjarta.
Takk fyrir að vera besta
amma alheimsins.
Þín barnabörn,
Iðunn, Júlía, Hörður,
Jörgen og Úlfar.
Það var algjör draumur að
eiga ömmu eins og þig. Að fá
að þekkja þig svona vel, verja
með þér svona miklum tíma og
læra í leiðinni svo margt af þér.
Allar minningarnar úr sumó,
stússið eftir skóla og hugguleg-
heitin heima í Jöklaseli. Að
vera í kringum þig veitti mér
öryggi og lífið var gott. Við
spjölluðum um heima og geima
á meðan við gæddum okkur á
ristuðu brauði, sem var best
hjá þér, eða sátum bara í þögn-
inni, sem gerðist kannski ekki
oft í okkar tilfelli. Ég sé þig
fyrir mér núna, elsku amma,
standandi fyrir framan
gluggann uppi í bústað að horfa
út á vatnið raulandi eitthvað
gamalt og gott við undirspil
Þingvallavatns og fuglasöngs-
ins úti. Svo heyrist: Jæja,
þarna kemur afi þinn.
Elsku amma mín, sjáumst í
sumarlandinu góða!
Þín
Erna.
Elsku amma!
Við hittumst fyrst í ágúst ár-
ið 1982 og það var ást við
fyrstu sýn. Alltaf þegar ég hitti
þig síðan vissi ég að ég var
þinn og þú varst mín. Alveg frá
fyrstu kynnum var ljóst að þú
myndir allt fyrir mig gera,
veita mér skilyrðislausa ást og
umhyggju og það var mér
ómetanlegt, sérstaklega fyrstu
ár ævi minnar. Fyrir það er ég
ævinlega þakklátur! Ég á aldr-
ei eftir að gleyma þér amma
mín svo lengi sem ég lifi!
Við eyddum ómetanlegum
tíma saman, svo margar gist-
ingar, svo margar sumarbú-
staðaferðir, svo margar sam-
verustundir. Við bræðurnir
nutum fullrar þjónustu hjá þér,
alltaf hægt að næla sér í nokkr-
ar súkkulaðirúsínur og yfirleitt
alltaf til kók með teiknimynd-
unum. Ef bón okkar bræðra
var á mörkunum eins og þegar
við vildum heyra allra ógeðs-
legustu Grimms-ævintýrin var
alltaf hægt að múta þér með
fótanuddi, með smá Jergens-
kremi. Þú lést þig þá hafa það
að lesa fyrir okkur, þótt þú haf-
ir kannski mótmælt lítillega í
hryllilegustu senunum.
Nú yfirgefur þú þessa jarð-
vist en ástin sem kviknaði
þarna í ágúst hún lifir áfram
með mér og mínum. Allar ljúfu
og góðu minningarnar ylja!
Elsku amma mín, takk fyrir
allt! Sjáumst í sumarlandinu!
Þinn Ari og fjölskylda.
Erna Ágústsdóttir