Morgunblaðið - 29.04.2022, Síða 29

hennar og dvaldi um helgi. Hún
vildi fullvissa sig um að ég kynni
vel að meta Ernu og á því lék
aldrei vafi.
Fjölskyldan á Sámsstöðum var
mín önnur fjölskylda árum sam-
an. Synir Ernu voru yngri bræð-
ur, vinir og vinnufélagar mínir.
Hlýir eins og móðir þeirra og
miklir dýravinir. Erna kenndi
margt, bæði í heimilishaldi og
mannlegum samskiptum. Fjöl-
skyldan öll tók því vel hvað ég
sótti til hennar og var um áramót
og í próflestri hjá þeim. Síðasta
sumarið mitt á Sámsstöðum var
ég trúlofuð og farin að búa, en í
sveitina mína fór ég. Við Ari héld-
um tengslunum áfram og komum
til þeirra Ernu og Kristins bæði á
Sámsstaði og á Selfoss.
Þau hjónin komu í fermingar-
veislu Hönnu okkar og mikið
varð ég glöð þegar Erna leit með
velþóknun yfir vel lukkaðar veit-
ingarnar, sem ættingjar og
tengdafólk mitt áttu miklu meiri
hlut í en ég sjálf. Ætli hana hafi
ekki grunað það!
Er við Hafsteinn unnum í
sama húsi fyrir átta árum sagði
hann að heilsu móður hans væri
farið að hraka. Og nú er hún
gengin ævina á enda. Tíðindi
komu mér ekki í opna skjöldu
þökk sé góðum hjónum úr Fljóts-
hlíð sem sögðu mér tíðindin er við
hittumst af tilviljun fyrir
skemmstu.
Gæfan mín að fá að verða hluti
af þessari góðu fjölskyldu verður
seint fullþökkuð. Tengsl Ólafs
fóstra míns við stofnanir land-
búnaðarins og fjarlæg frænd-
semin við Kristin, sem við hjálp-
uðu til að það gæti orðið að
veruleika. Erna stríddi okkur
mikið þegar við fórum að skoða
frekar ómerkilegar rústir „ættar-
óðals“ Bolholtsættarinnar. Get
ekki annað en hlegið með henni
að minningunni. Hún var oft svo
létt í skapi og skemmtileg en allt
gaman græskulaust. Rætni var
ekki til í hennar fari.
Fjölskyldan og vinir mínir
voru alltaf velkomin á Sámsstaði
þegar ég var þar og ávallt var
mjög kært með fólkinu okkar.
Vinkonum mínum verður það æv-
inlega ljóslifandi í minni af hví-
líkum höfðingsskap var tekið á
móti þeim þegar þær komu við í
sveitinni minni.
Elsku Óskar og Hafsteinn og
fjölskyldur ykkar. Takk fyrir allt
og sérstaklega fyrir að unna mér
þess að eignast hlutdeild í lífi
allra og fá að eiga hana mömmu
ykkar að.
Anna.
Ég hitti Ernu Sigurðardóttur
fyrst vorið 1975 þegar ég kom að
tilraunastöðinni á Sámsstöðum í
Fljótshlíð til að vera sumar-
starfsmaður þar. Reyndar fór
það svo að ég vann þar í nokkur
sumur.
Þá var Kristinn Jónsson til-
raunastjóri og Erna kona hans sá
um matseld og ýmsa þjónustu við
starfsfólkið. Ég á góðar minning-
ar um þessi sæmdarhjón sem
reyndust mér mjög vel. Kristinn
féll frá árið 2005 en nú hefur
Erna kvatt þennan heim líka.
Erna var lagleg kona og alltaf vel
tilhöfð. Það sama má segja um
heimilið á Sámsstöðum, það var
afar hreint og snyrtilegt. Þessi
snyrtimennska og fagmennska
Ernu kom fram í öllum hennar
verkum.
Allar máltíðir sem hún eldaði
voru gerðar af listfengi og natni
og það skipti ekki máli hverjir
áttu að borða matinn. Henni
tókst að laða það besta fram úr
hráefninu sem hún hafði undir
höndum og maturinn var alltaf
vel fram borinn.
Fólk sem leggur slíka alúð í
störf sín og framkomu hefur bæt-
andi áhrif á umhverfi sitt og sýnir
öðrum virðingu um leið. Þetta
fannst mér einkenna líf Ernu. Ég
færi henni þakkir fyrir góð kynni
og ættingjum og vinum samúðar-
kveðjur.
Guðni Þorvaldsson.
MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 29. APRÍL 2022
✝
Trausti Adams-
son fæddist á
Akureyri 8. apríl
1934. Hann lést á
Dvalarheimilinu
Hlíð 6. apríl 2022.
Foreldrar hans
voru Sigurlína Að-
alsteinsdóttir hús-
móðir og Adam
Magnússon húsa- og
húsgagnasmiður.
Systkini Trausta
eru Lilý Erla, f. 1933, Að-
alheiður, f. 1939, og Reynir, f.
1948.
Þann 31.12. 1956 giftist
Trausti Moniku Margréti Stef-
ánsdóttur, f. 1938. Þau eignuðust
fimm börn: 1) Fjóla Sigurlína, f.
1955, í sambúð með Sveinbirni
Jónssyni, f. 1956. Börn Fjólu frá
fyrra hjónabandi eru Margrét
Jónsdóttir, f. 1974, Emma Björk
Pétursdóttur, f. 1979, börn
þeirra eru Pétur Orri, f. 2007, og
Bjarki Fannar, f. 2010.
Trausti ólst upp á Akureyri en
dvaldi mörg sumur á Kálfa-
strönd í Mývatnssveit sem
drengur. Hann gekk í Gagn-
fræðaskóla Akureyrar og fór
síðan í Iðnskólann á Akureyri og
lauk þaðan húsasmíði. Með hon-
um í húsasmíðinni var góður vin-
ur hans Gunnlaugur Traustason.
Eftir að hafa smíðað sér bát sam-
hliða vinnu við húsasmíðar, fóru
þeir á samning hjá Skipa-
smíðastöð KEA og fengu réttindi
til bátasmíða. Trausti byggði sér
verkstæði á Óseyri og vann við
bátasmíðar fram til 1977 en
snéri sér þá aftur að húsasmíð-
um ásamt Stefáni syni sínum. Á
efri árum smíðaði Trausti fjöl-
margar klukkur í Borgundar-
hólmsstíl eftir teikningum frá
föður sínum.
Útför Trausta fer fram frá
Glerárkirkju í dag, 29. apríl
2022, klukkan 13.
Jónsdóttir, f. 1978,
Steindór Kristinn
Jónsson, f. 1982,
Elfa Berglind Jóns-
dóttir, f. 1986. 2)
Stefán, f. 1959, í
sambúð með Svan-
hildi Sigurgeirs-
dóttur, f. 1957, börn
Stefáns og Hjördís-
ar Áskelsdóttur, f.
1960, d. 2010, eru
Monika Margrét, f.
1978, Halldór Áskell, f. 1987, og
Svala Hrund, f. 1988. 3) Erna
Sigurbjörg, f. 1964, gift Hauki
Ármannssyni, f. 1961, dætur
þeirra eru Rut, f. 1980, og
Harpa, f. 1992. 4) Adam, f. 1968,
giftur Önnu Maríu Guðmann, f.
1966, börn þeirra eru Þórey Lísa
Þórisdóttir, f. 1995, Trausti Lúk-
as, f. 2002, Breki Mikael, f. 2004.
5) Örn, f. 1975, giftur Elsu Björg
Elsku afi Trausti.
Það er svo erfitt að hugsa til þess
að koma í heimsókn í Jaðarsíðuna
til ykkar ömmu Monu og hitta þig
ekki aftur. Þú tókst alltaf svo vel á
móti okkur með fallega brosinu
þínu og faðminum góða. Þú sast oft-
ast í uppáhaldsstólnum þínum þeg-
ar við komum, brosandi og glaður,
þú varst nefnilega alltaf glaður. Við
eigum svo margar góðar minningar
um þig bæði úr Kotárgerði og Jað-
arsíðu. Ein af okkar uppáhalds-
minningum er frá áramótum þegar
þú varst með risabindi um hálsinn
sem þú hafðir fengið í jólagjöf, þú
varst svo ánægður með það og okk-
ur fannst þú svo flottur. Allar góðu
stundirnar í sveitinni gleymast ekki
heldur, þar var alltaf gott að hitta
ykkur ömmu.
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum í trú
að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Við munum varðveita allar minn-
ingarnar um þig í hjörtum okkar,
elsku afi, og takk fyrir allt sem þú
varst okkur.
Sara og Andri.
Trausti bróðir minn er fallinn
frá. Hann lést á hjúkrunarheimilinu
Hlíð á Akureyri 2 dögum áður en
hann hefði náð 88 ára aldri. Síðasta
ár sitt dvaldi hann á Hlíð en bjó
annars allt sitt líf á Akureyri.
Eftir að hafa fengið heilablóðfall
fyrir nokkrum árum fór heilsu hans
að hraka, en alltaf var Trausti já-
kvæður og tók hverjum degi með
brosi á vör. Monika kona hans var
hans stoð og stytta og eignuðust
þau 5 börn, sem öll búa á Akureyri
og er fjölskyldan ákaflega sam-
hent. Þegar Trausti hætti sjálfur
að keyra bíl fyrir nokkrum árum
spurði ég hann hvort honum þætti
það ekki slæmt.
Svarið var: „Nei, nei, það er allt í
lagi, ég á svo mörg börn, þau keyra
mig bara.“ Og auðvitað var Mona
einnig til staðar.
Trausti lærði trésmíðar hjá
pabba okkar, sveinsstykki hans
var kirkjuhurð fyrir Svalbarðs-
strandarkirkju, sem pabbi okkar
byggði á þeim tíma.
Síðar lærði Trausti einnig
skipasmíðar og þeir félagarnir
„Trausti og Gulli“ byrjuðu að
smíða skip, til að byrja með smíð-
uðu þeir 9 tonna skip í gömlum
bragga á Eyrinni, síðan byggðu
þeir félagarnir skipasmíðastöð á
Óseyri þar sem fyrirtæki þeirra
stóð að smíði margra allt að 40
tonna eikarskipa.
Það er sérstök list að smíða tré-
skip, nákvæmnisvinna og erfiðis-
vinna í senn. Þegar plastbátar
komu til sögunnar lagðist smíði
tréskipa af og þá sneri Trausti sér
aftur að húsasmíði.
Reyndar fengu nokkur eikar-
skip sem þeir félagar smíðuðu nýtt
hlutverk og breyta þurfti fiskiskip-
um í fley fyrir ferðamenn til hvala-
skoðunar, fengnir voru hæfir
menn í það verk, þeir Trausti og
sonur hans Stefán.
Trésmíðar og þá sérstaklega
skipasmíðin var alltaf efst í huga
Trausta, í síðasta skipti sem ég tal-
aði við hann var hugurinn hjá
hvalaskoðunarskipum Norðursigl-
ingar á Húsavík sem hann og
Gunnlaugur höfðu smíðað og
Trausti síðan breytt.
Við vorum fjögur systkinin á
Akureyri; Lilý, Trausti, Aðalheið-
ur og ég, Reynir, sá langyngsti. Við
Trausti vorum alltaf nánir og góðir
vinir, hann var alltaf „stóri bróðir“,
14 árum eldri en ég.
Fyrsta minning mín frá því ég
var nokkurra ára er að ég fékk
stundum að sitja á mótorhjólinu
hans stóra bróður.
Sem unglingur vann ég yfirleitt
í skólafríum við húsasmíðar og síð-
ar skipasmíðar hjá þeim félögum
Trausta og Gulla. Þetta var
skemmtilegur tími, þegar veðrið
var gott kom fyrir að tekið var smá
frí frá vinnunni til að skreppa í leið-
angur í Flateyjardal eða Eyja-
fjörðinn á Trabantinum hans
Gulla, síðan var bara unnið lengur
það kvöldið.
Síðar á ævinni þegar ég þurfti á
hjálp smiðs að halda var Trausti
alltaf til staðar, ég fór t.d. til Ak-
ureyrar og smíðaði með honum
alla glugga í hús okkar hjóna sem
var að rísa í Garðabæ og marga
aðra hluti smíðaði Trausti fyrir
mig.
Seinna teiknaði ég sem arkitekt
einnig nokkur hús sem hann
byggði ásamt Stefáni syni sínum.
Ég gæti haldið áfram að rifja
upp skemmtileg samskipti okkar
bræðra en læt hér staðar numið.
Trausta er sárt saknað en svona er
víst gangur lífsins.
Við hjónin vottum Monu, eftir-
lifandi konu Trausta, börnum
þeirra og fjölskyldum okkar
dýpstu samúð.
Reynir Adamsson.
Trausti Adamsson
Elsku Hafþór okk-
ar, uppáhaldsfrændi,
hefur kvatt okkur og
munum við sakna
hans. Við erum þó viss um að nú er
hann aftur hjá Ívari sínum og sú
hugsun yljar okkur. Við systkinin
eigum margar dýrmætar minningar
með Hafþóri og Ívari, líkt og margir
aðrir. Báðir voru þeir alveg einstak-
ir, svo glaðlyndir og hjartahlýir.
Ofarlega í minningum okkar
verða allar góðu stundirnar sem við
áttum saman. Jólin standa þar sér-
staklega upp úr, þótt Hafþór frændi
hafi nú borðað fullhægt fyrir okkur
systkinin. En það var eitt af ein-
kennum Hafþórs, hann vildi einmitt
njóta matarins eins og hann naut
lífsins.
Þá munum við líka muna eftir öll-
um skemmtilegu heimsóknunum til
Hafþórs og Ívars þar sem listaverk-
in, Disney-vídeóspólur og spilast-
undir stóðu upp úr. Það voru alltaf
allir velkomnir í Sólheimana og var
Ívar ósjaldan búinn að græja eitt-
hvað gott.
Hafþór var vinmargur og ansi
upptekinn að rækta vina- og fjöl-
skyldusamböndin, ýmist í veislum
eða á ferðalögum. Það var mikill
kraftur í honum Hafþóri okkar og
hann lagði mikla vinnu í að hugsa
um sitt fólk, hérlendis sem erlendis.
Það eiga því margir eftir að sakna
hans eins og við. Við munum hugsa
til hans með hlýhug í dag og alla
daga.
Hafðu þökk
Þín gullnu spor
yfir ævina alla
hafa markað
langa leið.
Skilið eftir
ótal brosin,
bjartar minningar
sem lýsa munu
um ókomna tíð
(Hulda Ólafsdóttir)
Eggert Oddur, Haraldur
Ingi, Linda Rós, Katrín
Ella og fjölskyldur.
Hafþór frændi var búinn að berj-
ast við krabbamein í nokkur ár og
einkenndist barátta hans ætíð af
jafnaðargeði. Hans heitasta ósk var
að hann færi ekki á undan honum
Hafþór Haraldsson
✝
Hafþór Har-
aldsson fæddist
6. júlí 1944. Hann
lést á líknardeild
Landspítala 8. apríl
2022.
Útför hans fór
fram 22. apríl 2022.
Ívari sínum og varð
honum að þeirri ósk
en nánast er eitt ár á
milli fráfalls þeirra.
Hafþór var mikill
fjölskyldumaður
þrátt fyrir að vera
barnlaus sjálfur.
Heimili hans og Ív-
ars var alltaf opið og
þótti þeim gaman að
fá gesti. Honum var
mjög umhugað um
tengslin í fjölskyldunni og oft var
talað um að hann væri „límið“ í fjöl-
skyldunni. Alltaf var hægt að stóla
á að hann kæmi í veislur, stórar
sem smáar. Gjafir hans einkennd-
ust af væntumþykju og mjög oft
gaf hann myndlist, sem hann sjálf-
ur var svo áhugasamur um. Þrosk-
aði þetta smekk okkar barnanna
og áhuginn og þekking á lista-
mönnum mun fylgja okkur áfram í
gegnum lífið. Hafþóri þótti
skemmtilegt að segja frá stórfjöl-
skyldunni og skemmtilegum minn-
ingum tengdum henni. Hann kunni
ættfræðina mjög vel og gat alltaf
svarað spurningum okkar um
hvernig við værum skyld viðkom-
andi.
Það var svo gefandi að fylgjast
með lífshlaupi þeirra Hafþórs og
Ívars. Væntumþykja og kærleikur
þeirra til hvors annars var svo
sterkur og voru þeir góð fyrirmynd
fyrir okkur yngra fólkið.
Allir sem þekktu Hafþór eru
sammála um að framkoma hans
einkenndist af hlýleika og góð-
mennsku.
Hann samgladdist innilega þeg-
ar honum voru færðar góðar fréttir
en hlýju og huggun áttum við líka
vísa þegar á móti blés. Það sem ein-
kenndi Hafþór líka var hversu auð-
velt það var honum að sýna og tjá
tilfinningar sínar.
Hann var ekki spar á að segja
hversu vænt honum þætti um okk-
ur og það var okkur verðmætt að
heyra það.
Við erum heppin að hafa fengið
að hafa Hafþór í lífi okkar og við
munum sakna heimsókna hans á
Sperðil, en þar áttum við yndisleg-
ar stundir og minningarnar um
þær munu lifa áfram.
Við viljum trúa því að nú séu
Hafþór og Ívar aftur sameinaðir,
án veikinda og þjáninga á stað þar
sem sólin alltaf skín.
Hvíl í friði, elsku besti frændi,
þín er sárt saknað.
Inga Björk Gunnarsdóttir,
Ólöf Karitas Þrastardóttir,
Rakel Ósk Þrastardóttir,
Aron Örn Þrastarson,
Mikael Andri Þrastarson.
Elsku afi.
Fyrir ca. 22 árum
þegar Jón afi minn
féll frá léstu mig lofa
þér að þegar þinn tími
kæmi myndi ég skrifa jafnfallega
minningargrein til þín, eins og ég
skrifaði til Jóns afa. Ég ætla að
reyna að standa við það loforð.
Takk fyrir allt sem þú hefur gef-
ið mér og mínum, elsku afi eða
Nafni eins og þú varst ávallt kall-
aður á mínu heimili, þar sem ég
skírði frumburð minn eftir þér, ég
held að þú hafir verið bara ansi
stoltur af því. Afkomendur ykkar
ömmu eru nú hátt í 100 manns og
öll syrgjum við þig mikið, þú varst í
góðum samskiptum við alla fjöl-
skyldumeðlimi, hafðir mikinn
áhuga á að vita hvað allir væru
bralla, flutningar, vinna, skóli eða
hvað sem er.
Hraustari afi, langafi og langa-
Þorvaldur Jónsson
✝
Þorvaldur Jóns-
son fæddist 13.
janúar 1931. Hann
lést 17. apríl 2022.
Þorvaldur va
jarðsunginn 28. apr-
íl 2022.
langafi var vandfund-
inn, þú varst akandi
um á vespunni þinni
um Breiðholtið þang-
að til fyrir bara örfá-
um árum, fórst í sund
nokkrum sinnum í
viku, gerðir við bíla,
Harmonikkan var
þitt aðaláhugamál og
varstu að spila fyrir
gamla fólkið á spítal-
anum bara nokkrum
dögum áður en þú kvaddir. Ég er
svo þakklátt fyrir cd-diskana sem
þú gafst út með tónlistinni þinni á
liðnum árum. Brúðkaupslagið sem
þú samdir til mín og Sigga míns er
mér svo dýrmætt.
Síðustu samræður okkar sem við
áttum í síma voru þegar þú varst
nýkominn í Brákarhlíð, 6 dögum áð-
ur en þú kvaddir okkur, 15 mínútna
samræður þar sem þú sást aðallega
um að tala, svo hress varstu, ég held
að þú hafir verið ágætlega sáttur;
sáttur við 91 ár sem þú varst búinn
að lifa, þú vissir í hvað stefndi, en þú
sagðir við mig: Já, Hilda Bára mín,
svona er þetta bara. Ég er svo
þakklát líka að ég gat verið hjá þér
ásamt flestu okkar nánasta fólki all-
an páskadaginn, daginn sem þú
kvaddir, og haldið í hönd þína, tekið
utan um þig, hugsað um þig og sagt
við þig að ég elskaði þig. Þú áttir
svo erfitt eftir að mamma veiktist
og ennþá meira eftir að hún féll frá
að það var erfitt að horfa upp á það,
en þér fannst ekki rétt að við þyrft-
um að kveðja hana á undan þér, en
nú eruð þið sameinuð aftur ásamt
ömmu.
Þegar mamma kvaddi okkur
fyrir rétt rúmum þrem mánuðum
var það eitt af því erfiðasta sem ég
hef upplifað, sárin eru ekki gróin
þegar þú kvaddir okkur aðeins 81
degi seinna og eru þetta mjög erf-
iðir tímar fyrir okkur, en ég hugga
mig við það að amma og mamma
hafa tekið á móti þér með opnum
örmum, þú ert orðinn verkjalaus
og svífur um á bleiku skýi með
þeim mæðgum og ég er viss um að
þið eruð þarna öll þrjú að vaka að
yfir okkur.
Ég á svo mikið eftir að sakna
þín, elsku afi, þangað til við hitt-
umst aftur, kysstu og taktu utan
um mömmu og ömmu frá mér. Ég
elska þig.
Þín
Hilda Bára.
Elsku afi, það er voðalega skrítið
að geta ekki hringt í þig og sagt
„hæ hvað segir þú í dag“, og svo að
spjalla bara um daginn og veginn,
þar sem ég hef hringt í þig nokkuð
mikið undanfarið út af svolitlu, sem
enginn réði við, ásamt því að koma í
heimsókn við og við. Það er voða-
lega skrítið að þú sért farinn yfir í
sumarlandið, en eftir standa bestu
minningar sem við höfum safnað
saman. Mínar fyrstu minningar um
þig eru hlátur, þolinmæði, gleði og
bros.
Þegar ég renni í gegnum minn-
ingarnar okkar þá endurspegla
þær alla þessa aðalkosti sem eru
taldir upp hér fyrir ofan. Þessar
minningar eru mjög dýrmætar og
fylgja mér sem dýrmæt eign í
hjarta mínu. Takk afi fyrir að vera
duglegur að búa þær til. Takk fyrir
að vera alltaf hlæjandi og brosandi
og alltaf viljugur til að róa mann
niður ef það þurfti og minna mann
á að lífið hefur nú sinn vanagang þó
að það verði hindranir á vegi
manns. „Þannig er nú bara lífið“
var setning sem þú sagðir nokkuð
oft við mig alla vegana. Ég get
endalaust setið og hugsað um góð-
ar minningar um þig og allan þann
tíma sem þú varðir með mér. Takk
fyrir að vilja styrkja mig til þess að
syngja og koma fram opinberlega
(þó svo að það hafi nú ekki alveg
náð svo langt). Takk fyrir öll sumr-
in sem ég fékk að vera hjá ykkur
ömmu sem barn, veturinn sem ég
fékk að búa hjá ykkur, allar sund-
ferðirnar áður en við urðum svona
mörg barnabörnin, allt spjallið, alla
tónlistina, og takk fyrir að kenna
okkur öllum að tónlist er eitt það
mikilvægasta í lífinu fyrir utan þol-
inmæðina.
Elsku afi, ég á alltaf eftir að
sakna þín mikið, en veit að þér líður
betur í sumarlandinu og ef ég
þekki þig rétt ertu nú búinn að
halda nokkur böll/tónleika fyrir
gestina í sumarlandinu. Takk fyrir
síðasta kossinn og faðmlagið
nokkrum dögum áður en þú fórst.
Votta ég öllum ættingjum og
vinum innilega samúð.
Salvör Sigríður Jónsdóttir
(Sallý).
Elsku langafi. Ég veit bara að ég
mun sakna þín mjög mikið.
Takk fyrir að spila á harmonik-
una fyrir mig í kjallaranum heima
hjá ömmu og afa í Blöndubakkan-
um. Takk fyrir að leyfa mér að setj-
ast á vespuna þína þegar ég hitti
þig þegar ég var í göngutúr með
gamla leikskólanum mínum.
Ég mun segja bróður mínum
Hauki Michael hversu flottan lang-
afa við áttum.
Þitt langafabarn,
Bára Rós.