Morgunblaðið - 02.05.2022, Síða 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 2. MAÍ 2022
Raðauglýsingar
Félagsstarf eldri borgara
Árskógar 4 Smíðastofa með leiðbeinanda kl. 9-14. Botsía með
Guðmundi kl. 10. Handavinna kl. 12.30-16. Félagsvist kl. 12:45. Gler-
vinnustofa kl. 13 - 16. Hjólað á æfingahjóli fyrir framan skjá um borg
og bý kl. 14. Hádegismatur kl. 11.30-12.30. Heitt á könnunni. Kaffisala
kl. 14.45-15.30. Allir velkomnir. Sími 411-2600.
Boðinn Leikfimi Qi-gong kl. 10.30. Bingó kl. 13. Myndlist kl. 13. Sund-
laugin er opin frá kl. 13.30-16.
Félagsmiðstöðin Hæðargarði 31 Kaffisopi og spjall kl. 8.30-11.
Postulínsmálun kl. 9-12. Morgunleikfimi með Halldóru á RÚV kl. 9.45-
10. Ganga kl. 10. Hádegismatur kl. 11.30-12.30. Heimaleikfimi á RÚV kl.
13-13.10. Félagsvist kl. 13. Síðdegiskaffi kl. 14.30-15.30.
Garðabær Kl. 9 Pool-hópur í Jónshúsi, kl. 10 gönguhópur frá Jóns-
húsi, kl. 11 Stóla-jóga í Kirkjuhvoli, kl. 12.30-15.40 brids í Jónshúsi, kl.
12.40 Bónusrúta frá Jónshúsi, kl. 13 gönguhópur frá Smiðju, kl. 13
glernámskeið í Smiðju, kl. 15 / 15.40 / 16.20 vatnsleikfimi í Sjálandi, kl.
16.30 Zumba Gold í Kirkjuhvoli.
Gerðuberg Opin vinnustofa í Búkollulaut frá kl. 8.30, heitt á könn-
unni. Dansleikfimi með Auði Hörpu kl. 10. Kóræfing hjá Kára kl. 13–
15. Allir velkomnir.
Gjábakki Kl. 8.30-11.30 opin handavinnustofa, kl. 9-10.30 botsía-
æfing, kl. 9-11.30 postulínsmálun. kl. 10.50 til ca 12.15 jóga, kl. 13-16
opin handavinnustofa og verkstæði, kl. 13.15-15 kanasta, kl. 16.30-
18.30 kóræfing hjá Söngvinum.
Grafarvogskirkja Þriðjudaginn 3. maí verður opið hús fyrir eldri
borgara. Opna húsið er kl. 13-15. Margt er til gamans gert s.s. spilað,
spjallað og sungið. Að opna húsinu loknu er boðið upp á kaffi og
meðlæti. Umsjón hefur Sigrún Eggertsdóttir. Kyrrðarstund hefst
kl. 12. Að henni lokinni er boðið uppá léttan hádegisverð gegn vægu
gjaldi. Verið öll hjartanlega velkomin!
Hraunsel Billjard kl. 8-16. Myndlistarklúbbur kl. 9. Stóla jóga kl. 10.
Félagsvist kl. 13. Gaflarakórinn kl. 11.
Hvassaleiti 56-58 Morgunkaffi og spjall frá kl. 8.30-10.30. Minninga-
hópur kl. 10.30. Jóga með Ragnheiði Ýr kl. 12.20. Zumba með
Carynu kl. 13.10.Tálgun, opinn hópur kl. 13-16. Brids kl. 13. Hádegis-
matur kl. 11.30–12.30, panta þarf fyrir hádegi deginum áður.
Korpúlfar Borgum Hugleiðsla og létt jóga kl. 8.30. Gönguhópar frá
Borgum, Grafarvogskirkju og inni í Egilshöll kl. 10, tveir styrkleika-
flokkar svo að allir finna göngu við sitt hæfi. Félagsvist í Borgum kl.
12.30. Prjónað til góðs kl. 13.Tréútskurður á Korpúlfsstöðum kl. 13.
Línudans kl. 15. Kóræfing Korpusystkina kl. 16. Gleðin býr í Borgum.
Seltjarnarnes Kaffikrókur alla morgna kl. 9. Leir Skólabraut kl. 9.
Billjard Selinu kl. 10. Jóga / leikfimi á Skólabraut kl. 11. Handavinna,
samvera og kaffi á Skólabraut kl. 13. Gler á neðri hæð félagsheimil-
isins kl. 13. Vatnsleikfimi í sundlauginni kl. 18.30. Bókmenntakvöld í
bókasafninu kl. 19.30. Hildur Knútsdóttir fjallar um og les upp úr bók
sinni Myrkrið milli stjarnanna. Alir velkomnir.
Smáauglýsingar
Sumarhús
Sumarhús – Gestahús –
Breytingar
.Framleiðum stórglæsileg sumarhús
í ýmsum stærðum.
.Tökum að okkur stækkun og
breytingar á eldri húsum.
.Smíðum gestahús – margar
útfærslur.
.Sjáum um almennt viðhald á
sumarhúsum og sólpöllum.
.Setjum niður heita potta og
smíðum palla og skjólveggi.
Áratugareynsla –
endilega kynnið ykkur málið.
Trésmiðja Heimis, Þorlákshöfn,
sími 892-3742 og 483-3693,
www.tresmidjan.is
Ýmislegt
Prentun
Fánar
Húsviðhald
Húsa-
viðgerðir
www.husco.is
Vantar þig
fagmann?
FINNA.is
✝
Vigdís Run-
ólfsdóttir,
Dísa, fæddist í
Heiðarbæ á
Ströndum 22.
ágúst 1928. Hún
lést 17. apríl 2022
á hjúkrunarheim-
ilinu Eir.
Foreldrar Dísu
vour Runólfur
Árni Jónatansson,
f.23. desember
1891, d. 3. ágúst 1957, og Vig-
dís Aðalsteinsdóttir, f. 12.
september 1903, d. 30. ágúst
1928. Systkini Friðrik Haf-
steinn Runólfsson, f. 26. júní
1922, d. 22. maí 1991, og
Magna Ágústa Runólfsdóttir,
f. 14. júlí 1925, d. 1. október
2005.
Fósturforeldrar Dísu voru
séra Jón Brandsson prestur á
Kollafjarðarnesi, f. 24. mars
1875, d. 8. janúar 1959, og
Guðný Magnúsdóttir, f. 1.
mars 1886, d. 26. október
1964. Fóstursystkini Ragn-
heiður, Hjálmar, Brandur,
Magnús, Matthías, Valgerður,
Guðbjörg og Sigurður Jóns-
börn.
Dísa ólst upp á Kollafjarð-
arnesi á Ströndum. Fluttist til
Reykjavíkur og vann lengst af
við saumaskap. Á
gömlu dönsunum
kynntist hún sam-
býlismanni sínum,
Guðna Guðmunds-
syni, f. 16. febrúar
1921, d. 22. nóv-
ember 1974. Dótt-
ir Dísu er Guðný
Jóna Guðnadóttur,
f. 21. mars 1968,
gift Ólafi Geir
Magnússyni, f. 18.
nóvember 1968.
Börn þeirra eru 1) Fannar
Óli Ólafsson, f. 17. desember
1989, giftur Jónínu Björgu
Benjamínsdóttur, f. 12. janúar
1990, 2) Steinar Geir Ólafsson,
f. 20. febrúar 1992 og 3)
Guðni Rúnar Ólafsson, f. 30.
júní 1995. Barnabarnabörnin
eru fjögur: Alexander Einar
Fannarsson, f. 17. júlí 2007,
Andrea Guðný Fannarsdóttir,
f. 23. júlí 2013, Eva María
Fannarsdóttir, f.10. ágúst
2017, og Rúrik Einar Guðna-
son, f. 22. júní 2017.
Árið 2010 greindist Vigdís
með alzheimersjúkdóminn og
bjó hún á hjúkrunarheimilinu
Eir frá árinu 2011.
Útför Vigdísar fer fram frá
Árbæjarkirkju 2. maí klukkan
13.
Við lát móðursystur minnar,
hennar Dísu, streyma fram
minningar um góða konu, sem
var stór hluti af lífi mínu, dvaldi
oft hjá okkur í Melgerðinu og
var alltaf aufúsugestur.
Okkur systrum þótti fengur
að fá hana í helgarheimsóknir,
það lifnaði yfir heimilinu. Hún
spilaði við okkur og stundum
kom hún með föt á dúkkurnar
okkar, hún vann á saumastofu
og þar féllu til afgangar sem
hægt var að sauma úr föt á
dúkkurnar.
Mamma (Valla) og Dísa voru
miklar vinkonur og umgengust
mikið. Systkinin á Kollafjarðar-
nesi voru mörg og er Dísa síðust
þeirra til að kveðja og var hún
þeirra yngst.
Á Felli í Kollafirði á Strönd-
um dvaldi Dísa mikið á sumrin
hjá Sigga bróður sínum og Jónu
konu hans. Við vorum nokkur
systkinabörn sem fengum að
vera þar part úr sumri og þar
var Dísa ómissandi. Heimilislífið
var skemmtilegt og Dísa og
Siggi höfðu gaman af smá-
hrekkjum hvort við annað og
margir muna eftir kyllinum
hennar Dísu sem hún fyllti af
vatni og svo var sprautað af
hjartans lyst. Við frænkurnar
Gréta og ég vorum ekki gamlar
þegar við fórum á ball með
Dísu, mig minnir í Stóra-Fjarð-
arhorni. Þetta voru dýrðarsum-
ur.
Þegar mín börn fæddust
prjónaði Dísa föt á þau og hélt
þannig áfram að gera okkur
gott. Það var alltaf gott að heim-
sækja Dísu í Hraunbæinn og
muna margir ættingjar eftir
jarðarberjatertunni góðu sem
enginn lék eftir að baka.
Síðustu árin dvaldi Dísa á
hjúkrunarheimilinu Eir, minnið
var farið að svíkja hana en enn
var hún létt á fæti og ef heyrðist
harmonikuspil í útvarpinu tók
hún gjarnan sporið. Er ég heim-
sótti hana eitt sinn sagðist hún
geta hugsað sér að fara heim og
er ég spurði hvar henni fyndist
það vera horfði hún á mig með
furðusvip og sagði „nú auðvitað
á Kollafjarðarnesi“ sem benti til
að hugurinn væri fyrir norðan
þótt liðið væri vel á öld síðan
hún flutti suður.
Ég er þakklát fyrir samferð-
ina með Dísu, mér þótti vænt
um hana.
Ég sendi Guðnýju Jónu, Óla
og fjölskyldu þeirra samúðar-
kveðjur.
Heiðrún Guðmundsdóttir.
Nú er hún Dísa, fóstursystir
föður míns, búin að yfirgefa
jarðlífið, tæpra 94ra ára að
aldri. Á hugann leita gamlar
minningar og frásagnir af fólk-
inu mínu.
Síðsumars árið 1928 kom afi
minn, prófasturinn á Kollafjarð-
arnesi Jón Brandsson, heim úr
húsvitjun um sveitina og tjáði
konu sinni, Guðnýju Magnús-
dóttur, að ung kona í Tungu-
sveitinni hefði dáið af barnsför-
um. Ömmu setti hljóða og varð
að orði „Hvað ætli verði um
þetta blessað barn?“ Séra Jón
spurði „Jæja Guðný mín, langar
þig að taka það?“ Yngsti sonur
þeirra Sigurður, fjögurra ára
gamall, var að leika sér á gólfinu
og þau vissu ekki til þess að
hann væri að fylgjast með
þeirra hjali, hann stóð þá upp og
sagði; „Já, gerðu það mamma –
taktu barnið!“ Það varð úr að
þau prestshjónin tóku Dísu í
sinn faðm, hún ólst upp í ástríku
atlæti þeirra hjóna og 8 eldri
fóstursystkina (sem voru er
Dísa kom til, á aldrinum 4-19
ára og þau hjónin 53ja og 42ja
ára). Guðný og og Jón voru alla
tíð mamma og pabbi fyrir Dísu.
Einnig var á heimilinu systir
Guðnýjar, hún Guðrún eða
Gunna (ógift og barnlaus) eins
og hennar önnur móðir (reyndar
þeirra systkina allra). Fallegar
myndir af foreldrum sínum hafði
Dísa alltaf uppi á vegg hjá sér.
Einnig var lítil mynd af Gunnu í
augnhæð á náttborðinu hennar á
Eir.
Dísa fór ung í kvennaskólann
á Varmalandi í Borgarfirði. Hún
bjó í Reykjavík og vann lengst
af á saumastofu. Hún naut þess
að dansa og sótti námskeið í
samkvæmisdönsum. Dísa var
alltaf vel til höfð og hafði gott
handbragð. Henni var svo eig-
inlegt að gera alla hluti vel;
hvort sem það var handavinna,
heimilisstörfin, eða hvað annað
sem hún tók sér fyrir hendur.
Fas Dísu einkenndist að ljúf-
mennsku og hógværð. Samt var
stutt í galsa og gleði. Lýsandi
fyrir Dísu, sem vildi engum illt,
var vatnsslagur, þar sem hún
sneri aftur að vaskinum „til að
hafa vatnið aðeins volgt“.
Alltaf voru traust og hlý
tengsl á milli Dísu og Sigga fóst-
urbróður hennar, en hann bjó á
Felli, sá eini systkinanna sem
eftir varð í sveitinni. Þangað
kom hún í öllum fríum, þar til
hún eignaðist sína eigin fjöl-
skyldu. Fyrir mér og okkur
eldri börnum Sigga byrjuðu jól-
in þegar Dísa kom; tilhlökkun,
jólaskraut gleði, og gaman.
Flestar myndir, sem til eru frá
bernskuárunum, voru teknar af
Dísu. Hún var sífellt að gefa af
sér og gleðja.
Þegar alzheimerþokan helltist
yfir, hætti hún smám saman að
muna og þekkja fólk. En hún
aðlagaðist aðstæðum og tók
manni alltaf með sama ljúfa við-
mótinu. Hún varð fámálli þegar
á leið og nefndi oft að hana
langaði heim, og spurð hvar það
væri var svarið „nú auðvitað
Kollafjarðarnes“.
Nú er elsku Dísa komin
„heim“. Fólkið hennar sem lagði
í ferðina á undan henni tekur
hana í arma sína.
Heiðdís Sigurðardóttir.
Vigdís
Runólfsdóttir
Elsku Klara
amma. Þetta er lítið
bréf um mig og þig.
Það var skrýtin
tilfinning þegar við
fengum fregnir af því að þú hefð-
ir yfirgefið þetta jarðneska líf.
Við Íris vorum að ferma okkar
elsta son, Sturlu Haraldsson, al-
nafna ykkar elsta sonar. Ég trúi
því að þú hafir farið sátt og stolt í
sömu andrá og við gengum út úr
kirkjunni. Með tár á hvarmi
ákváðum við að fagna lífi þínu og
minnast þín á gleðistund. Þú
sagðir mér þegar við hittumst í
hinsta sinn að þú værir tilbúin að
kveðja. Hvernig þú orðaðir það
verður bara okkar á milli. Ég
skildi þig. Fullkominn kjarkur og
æðruleysi sem verður okkur sem
kveðjum þig í dag til eftirbreytni.
Ég man þegar Halli afi fór frá
okkur hvað mér þótti það erfitt,
ekki síst vegna þess að það voru
erfiðir tímar fyrir þig. Ég held
við höfum sótt í selskap hvort
annars alla tíð síðan þá. Ég verð
þér ævinlega þakklátur fyrir að
toga mig til þín. Einhverja önn-
ina á menntaskólaárum mínum
kom ég alltaf til þín á Hverfisgöt-
Klara
Guðmundsdóttir
✝
Klara Guð-
mundsdóttir
fæddist 12. ágúst
1925. Hún lést 10.
apríl 2022.
Útför Klöru fór
fram 28. apríl 2022.
una á miðvikudög-
um í löngu matar-
hléi. Þú hrærðir
heimsins besta leik-
skólaskyr með nóg
af sykri og svo
blundaði ég á gólf-
inu undir útvarps-
leikriti á gufunni.
Hágæða íhugun og
um leið náði ég að
rétta aðeins úr bak-
inu. Við töluðum að-
eins saman og svo léstu mig bara
vera. Önnur frábær minning er
frá því þegar ég var í langri pöss-
un að vori og ég horfði á ein-
hverja bestu úrslitakeppni sög-
unnar í NBA-körfuboltanum á
loftinu. Þú vissir vel að ég vakti
allar nætur en þú gerðir enga at-
hugasemd við það. Eftir að þú
fluttir á Miðvanginn þá fékk ég
ófá símtölin frá þér og ég man
hvað það gladdi mig. Það gladdi
mig að geta hjálpað þér með
sjónvarpið, rúðuþrif eða hvað
sem var. Þar var komin ástæða
fyrir heimsókn og við sátum oft
og ræddum málin, börnin og
Haukana sem þú fylgdist svo vel
með. Þú kvaddir í miðri fermingu
sem leiðir hugann að fermingar-
gjöf ykkar til mín. Þið gáfuð mér
pening til að fjárfesta skynsam-
lega. Ég fjárfesti í kassagítar
sem átti eftir að hafa töluverð
áhrif á mitt lífshlaup síðar meir.
Ég man að þér þótti það ekki
merkileg fjárfesting en við vor-
um sammála um að vera ósam-
mála þar.
Elsku Klara amma. Ég mun
lesa lengri útgáfuna af þessu
bréfi fyrir þig í einrúmi fljótlega.
Ég er ævinlega þakklátur fyrir
stundir okkar saman og að fá að
vera hluti af þinni arfleifð sem
stórfjölskyldan okkar er. Hvíldu í
friði og knúsaðu afa frá mér.
Kveðja.
Þinn
Haraldur yngri.
Elsku Klara amma er dáin,
södd lífdaga og hefur vonandi
hitt Halla afa eftir 27 ára aðskiln-
að, eða því vil ég trúa. Samband
þeirra var fallegt og að fá að eiga
þau að á Hverfisgötunni í Hafn-
arfirði var álíka fagurt fyrir okk-
ur barnabörnin, sem vorum tíðir
gestir. Hjá þeim fann maður
mýkt, hlýju og fegurð í öllu.
Sem barn naut ég þess að vera
hjá þeim, þar sem margt var í
boði sem varla þekktist annars
staðar. Afi hafði komið upp rólu
uppi á lofti, amma leyfði enda-
laust sull í eldhúsinu með hveiti
og vatn, garðurinn með rifsberja-
trénu, vitanum, hraunbrúninni
og hellinum þar sem villikettir
gátu fundið hita, allt minningar
sem ylja svo vel í dag. Sem ung-
lingur naut ég þess að tala við
ömmu, oft um efni sem ég vissi að
við vorum mjög ósammála um.
Hún kunni því illa að ég spilaði
fótbolta, það færi ekki vel með
kvenmannsfætur og lagði mikið
upp úr kvenleika, eitthvað sem
var mér algjörlega framandi sem
unglingsstúlku. Mögulega ræddi
ég þetta óþarflega oft við hana –
mér fannst bara svo áhugavert
hvernig tíminn hafði breyst,
amma stóð föst á sínu, en brosti
þegar hún sagði þetta og var blíð.
Sem fullorðið eintak og orðin
mamma sjálf sagði hún við mig
að það væri svo gott að upplifa
hvað hjartað gæti endalaust
stækkað með hverju barni og um
leið komu tár á kinnar hennar.
Það hef ég erft eftir Klöru ömmu
– tárin eiga jafn greiða leið hjá
mér.
Amma fæddist og ólst upp í
torfbæ í Helgafellssveit – það eitt
finnst mér stórmerkilegt. Henni
þótti það ekki jafn merkilegt og
hafði orð á því við mig eitt sinn að
það hvarflaði að sér að hún hefði
fæðst á vitlausum stað. Hún lagði
mikið upp úr fegurð í kringum
sig, var húsmæðraskólagengin
og eftir hana liggja vöggukjólar,
sængurver og koddar sem hún
saumaði og bróderaði af mikilli
list. Blúndudúkar, nýstraujuð
sængurver, fallegt stell og meira
að segja flatkökur með hangi-
kjöti urðu fallegar í meðferð
ömmu. Við hlógum stundum að
þessu, en í dag sé ég betur hvað
þetta skipti hana miklu máli,
þetta hafði ekkert með íburð að
gera, bara fegurð. Eitt af því síð-
asta sem hún sagði við mig áður
en hún dó, og þá var hún hætt að
þekkja mig, var að ég væri nú
sæt en frekar illa greidd. Áhersl-
an á fegurð hvarf aldrei þó að allt
hitt væri farið.
Elsku amma, ég þakka þér af
öllu mínu hjarta fyrir alúð í
æsku, ást og umhyggju, alltaf,
líka þegar við ræddum fótbolta
eða handbolta og vorum ekki
sammála, það var líka fallegt.
Þín
Borghildur.