Morgunblaðið - 25.05.2022, Qupperneq 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 25. MAÍ 2022
✝
Róbert Rafn
Óðinsson
fæddist í Reykjavík
14. maí 1991. Hann
lést 10. maí 2022.
Foreldrar Róberts
eru Óðinn Már
Jónsson, f. 25. des-
ember 1946, og
Edna Sigríður
Njálsdóttir, f. 15.
nóvember 1952, d.
11. mars 2022.
Systir Róberts er Svava Rut Óð-
insdóttir, f. 29. janúar 1973.
Sonur hennar er Óttar Kol-
beinsson Proppé, f. 12. ágúst
1998.
Eftirlifandi sambýliskona Ró-
berts er Ólöf Arna Gunnlaugs-
dóttir, f. 30. maí 1995. Dóttir
hennar er Anna Sif Hjaltadótt-
ir, f. 20. febrúar 2017.
Dóttir Róberts
er Amilía Ýr, f. 22.
desember 2017.
Róbert stundaði
nám í Álftamýr-
arskóla og útskrif-
aðist úr fram-
reiðslu frá Hótel-
og matvælaskól-
anum í Mennta-
skólanum í Kópa-
vogi vorið 2013.
Hann starfaði víða
við framreiðslu, m.a. á Hilton
og Vox, þar sem hann lærði.
Róbert kom að stofnun Mat-
húss Garðabæjar árið 2016.
Síðustu árin bjó Róbert á Sel-
fossi og starfaði m.a. í
Tryggvaskála.
Útför Róberts fer fram í dag,
25. maí 2022, frá Háteigskirkju
og hefst athöfnin klukkan 13.
Þegar kemur að því að minnast
í orðum manneskju sem var eins
einstök og Robbi flækjast málin.
Þau orð eru nefnilega held ég ekki
til í okkar máli sem ná almenni-
lega utan um þá manngerð sem
hér var á ferð.
Robbi var einhver líflegasti,
glettnasti og óútreiknanlegasti
maður sem ég hef hitt og snerti
fólk á þann hátt sem ég held að sé
ómögulegt að lýsa fyrir þeim sem
ekki voru eins heppnir og ég að
kynnast honum.
Ég leit á Robba sem einn minn
nánasta vin og ættingja. Undan-
farið hef ég þurft að reyna eftir
bestu getu að útskýra samband
okkar betur fyrir fólki; hann var
jú móðurbróðir minn en við höfð-
um svo oft ákveðið með okkur að
réttara orð yfir okkar tengsl væri
bræður. Enda aldir upp saman á
svipuðum aldri.
Og það var hans ákvörðun, að
ég held um leið og ég fæddist og
hann sjö ára gamall, að mig myndi
hann hugsa um eins og litla bróð-
ur sinn.
Þannig á ég ótal minningar af
honum í gegn um árin þar sem
hann kenndi mér á lífið.
Sitt sýnist kannski hverjum um
uppeldisaðferðirnar; á æskuheim-
ili okkar hjá afa, þar sem við
bjuggum saman um hríð, hafði
hann þann háttinn á að bregða
mér oft á dag, svo ég þorði varla
að ganga inn og út úr herbergjum
hússins af ótta við að hann stykki
fram með látum og gæfi mér
hjartaáfall. Þá skulum við ekki
eyða of mörgum orðum í loft-
byssuskotin sem hann lék sér að
að skjóta nærri mér til að gera
mér bilt við eða flugeldana sem
hann lét mig halda á og skaut úr
hendi mér af svölunum í Álftamýri
– ég í kringum tíu ára gamall en
hann sautján ára.
Mörgum árum síðar, þegar
hann hafði ráðið mig í vinnu sem
þjón, sátum við eitthvert kvöldið
eftir erfiða vakt og rifjuðum þessa
tíma upp. Ekki var ég par sáttur
með meðferðina sem ég fékk á
heimilinu.
En hann sagði þá við mig orð
sem hafa setið í mér síðan og á
hans einstaka hátt hitti hann nagl-
ann á höfuðið því þau voru sönn:
„Ég braut þig niður, Óttar minn,
svo ég gæti byggt þig upp aftur.“
Og um leið áttaði ég mig á því
að uppbyggingu seinni áranna
gæti ég seint launað honum.
Maðurinn tók mig í raun að sér
þegar ég var unglingur. Kenndi
mér að vinna langar og erfiðar
vaktir; vinnuaðferðir sem ég hef
alltaf haldið í síðan. Hjá honum
voru engin vandamál – bara lausn-
ir.
Mannþekkjarinn sem hann var,
lestur í aðstæður og fólk, sölu-
hæfileikar og einstakt lag á að ná
til allra og skilja eitthvað eftir hjá
hverjum sem hann hitti. Ef ég hef
náð að temja mér þó ekki væri
nema örlítinn hluta af þessum
hæfileikum hans þá er ég í góðum
málum út lífið.
Orðheppnari mann hef ég þá
aldrei á ævinni hitt og mun ólík-
lega kynnast öðrum eins húmor-
ista og lífskúnstner á ævinni.
Ég vona að sem mest af stóra
bróður mínum lifi áfram í mér nú
eftir hans daga.
Minningin sem lifir verður af
þeim lífsglaða, fyndna, orðheppna
og klára prakkara sem allt of lítill
forréttindahópur fékk að kynnast.
„Hinn vitri tranar sér ekki
fram en er samt fremstur.“
Þetta sagði einn af hinum forn-
asísku spekingum menningar-
heims sem Robbi var af einhverj-
um ástæðum heltekinn af. Þau
hefðu allt eins getað verið skrifuð
um hann.
Óttar Kolbeinsson
Proppé.
Elsku drengurinn. Það er svo
skrýtið hvað festist í minni manns.
Þannig man ég glöggt stoltið sem
geislaði af Róberti þegar hann,
átta, níu ára gamall, rak mig á gat
í Bítlafræðum í fyrsta sinn. Alls
ekki það síðasta þó, því fáum hef
ég kynnst sem sökktu sér af jafn
mikilli ákefð ofan í Bítlana og Ró-
bert. Það var sama stolt og mátti
alltaf sjá í augum hans gagnvart
Óttari, syni mínum. Róbert var
móðurbróðir Óttars, en í raun
voru þeir eins og bræður, sérstak-
lega eftir því sem Óttar eltist. Og
alltaf var Robbi jafn stoltur af Ótt-
ari, skipti þá engu hvort það var
þegar sá litli tók sín fyrstu skref
eða þegar hann útskrifaðist úr há-
skóla eða sýndi afrek sín í starfi.
Því stolti deildum við Róbert og
ræddum reglulega.
Lífið er stundum skrýtin
skrúfa. Örlögin höguðu því þannig
að síðustu ár vorum við Róbert í
töluvert miklu sambandi. Við
ræddum saman í síma og hittumst
yfir kaffibolla, stundum ört en svo
teygðist á milli. Alltaf var þó sama
glettnin í rödd hans þegar við
heyrðumst, svo mikil reyndar að
hún skein af skrifunum líka þegar
samskiptin voru í því formi.
„Herra“ var hans ávarp til mín og
ég brosti alltaf út í annað þegar ég
heyrði það eða las.
Samtöl okkar Robba færðu
okkur nær hvor öðrum en við
höfðum áður verið. Hann var oft
og tíðum á heimili okkar Svövu
sem barn, en þegar við fórum að
ræða um lífið og tilveruna vorum
við báðir fullorðnir menn sem
höfðum reynt ýmislegt. Við
reyndum að tala okkur niður á
hvað það væri sem skipti máli í líf-
inu, tókumst á við, tja ekki endi-
lega lífsgátuna, enda sosum sam-
mála um að hún væri nú ekki
endilega til, heldur það ævilanga
verkefni að ná sátt við lífið og til-
veruna. Ég lærði ótal margt af
Róberti í þeim samtölum, því
hann rak mig ekki síður á gat þar
en í Bítlafræðunum forðum daga.
Aðallega sönnuðum við þá fornu
speki að samtöl dýpka lífsskilning.
Það er þyngra en tárum taki að
kveðja Róbert, kornungan mann-
inn. Að sjá aldrei aftur stoltið
geisla úr augum hans yfir afrek-
um Óttars, að fylgjast ekki með
honum hrista veislur fram úr erm-
inni – eins og hann gerði við út-
skrift Óttars – að fá ekki að ræða
við hann. Síðasta samtal okkar var
kvöldið áður en hann lést og ég
mun ætíð muna það sambland
glettni og alvöru sem einkenndi
það, líkt og reyndar flest önnur.
Orð virðast stundum ósköp
máttlaus en um leið fela þau í sér
heiminn og allt sem í honum er.
Eins virðast orð lítilvæg við þess-
ar aðstæður, þegar aðstandendur
reyna að skilja þessa snúninga
sem tilveran hefur tekið. Stundum
eru orð um það bil það eina sem
maður á; orð, hlýja og snerting.
Orð geta nefnilega líknað, veitt
von, nýtt upphaf. Ef við hleypum
þeim inn að hjarta okkar. Elsku
Ólöf, Óðinn, Svava, Óttar minn og
þið öll önnur sem að Róberti
stóðu. Ég samhryggist innilega.
Góður drengur er genginn.
Kolbeinn Óttarsson
Proppé.
Nú er komið að ferðalokum hjá
Róberti mínum. Grafskriftin „þeir
deyja ungir sem guðirnir elska“ er
víst fásinna, út frá kristinni guð-
fræði. En, samt … Ég held að
guðirnir hafi elskað Robba. Og
elski hann enn. Mikið. Hann var
svo ótrúlega hæfileikaríkur og
snjall, en samt gríðarlega hógvær
og ljúfur.
Þegar ég hitti Robba fyrst vissi
ég að ég væri búinn að eignast
sálufélaga. Ein fyrsta vaktin okk-
ar saman sem kokkur og þjónn
gaf fyrirheit um blómlegt sam-
starf. Þannig var að ónefndur
fyrrverandi úkraínskur einræðis-
herra hneigði sig fyrir okkur. Við
höfðum fengið það verkefni að
gefa þessum einræðisherra fimm
rétta máltíð á meðan einkaflugvél-
in hans beið á Keflavíkurflugvelli.
Róbert gleymdi blómaskreyting-
unni. Á meðan ég græjaði matinn
fyrir Viktor, eins og við kölluðum
téðan einræðisherra, gekk Robbi
á milli bútík-verslana í Leifsstöð í
leit að einhverju „drasli“ til að
setja á borðið fyrir einræðisherr-
ann okkar. Þetta reddaðist. Robbi
náði að græja allt upp á tíu. Ill-
mennið hneigði sig djúpt fyrir
okkur. Samstarfið var hafið.
Ég elskaði að vera í kringum
þennan gorm. Hann var ein
áhugaverðasta, skemmtilegasta
og sniðugasta manneskja sem ég
hef kynnst. Snillingur.
Að vinna með Robba var eins
og að fljóta niður læk í vel fóðr-
uðum báti. Hann var „fenómen“
svokallað. Hann var svolítið eins
og framlenging á mér og ég á hon-
um. Við sátum oft saman eftir
vaktir og svöruðum vinnupósti og
pössuðum að öll svörin væru hár-
rétt. Hann spurði mig alltaf ef
hann hélt að hann væri of hort-
ugur í svörum. Held að sú hafi
aldrei verið raunin.
Þegar ég gifti mig ákvað hann,
Róbert Rafn
Óðinsson
✝
Sigríður Hjör-
dís Indr-
iðadóttir fæddist í
Reykjavík 7. júní
1939. Hún lést á
hjúkrunarheim-
ilinu Sunnuhlíð 16.
maí 2022.
Foreldar henn-
ar voru hjónin Jó-
hanna Ólafsdóttir,
f. 1.7. 1918, d.
14.5. 2007, og
Indriði Bogason, f. 13.12.
1911, d. 6.9. 1992. Systkini
Sigríðar eru: Bogi, f. 16.4.
1941, Ólafur, f. 27.6. 1945, d.
19.10. 2018, og Magnús, f.
20.12. 1952.
Hinn 4.1. 1963 giftist Sig-
ríður Þóri Hallgrímssyni, f.
7.8. 1936. Þórir starfaði við
Kársnesskóla í Kópavogi,
fyrst sem kennari, en síðar
sem yfirkennari og skóla-
stjóri.
Sigríður og Þórir eignuðust
tvö börn: Indriða Jóhann, f.
7.10. 2005, Ása Gunnþórunn, f.
4.3. 2007, og Saga Sigríður, f.
19.10. 2010.
Sigríður ólst upp í Vestur-
bænum í Reykjavík, lengst af
á Öldugötu 9 en síðar á Mel-
haga 12. Hún gekk í Mela-
skóla, Gagnfræðaskóla Vest-
urbæjar og Menntaskólann í
Reykjavík þar sem hún út-
skrifaðist sem stúdent árið
1959. Hún útskrifaðist sem
kennari úr Kennaraskóla Ís-
lands árið 1960.
Sigríður hóf starfsferil sinn
sem kennari í Kársnesskóla í
Kópavogi árið 1960 þar sem
hún kynntist samkennara sín-
um og síðar eiginmanni Þóri
Hallgrímssyni. Þau trúlofuðu
sig 1. janúar 1962 og gengu í
hjónaband 4. janúar 1963. Sig-
ríður kenndi alla sína starfs-
ævi við Kársnesskóla.
Sigríður og Þórir fluttu í
Holtagerði 49, Kópavogi, árið
1963, þar sem þau byggðu sér
hús og bjó Sigríður þar frá
þeim tíma eða þar til um miðj-
an febrúar sl. þegar hún fékk
dvöl á hjúkrunarheimilinu
Sunnuhlíð.
Útförin fer fram frá Kópa-
vogskirkju í dag, 25. maí 2022,
klukkan 13.
4.5. 1963, og El-
ísabetu Þóreyju, f.
15.7. 1973.
Indriði er
kvæntur Önnu
Jónu Geirsdóttur,
f. 11.2. 1962. Börn
þeirra eru: a) Haf-
dís, f. 23.1. 1979,
maki Þorvaldur
Ingi Guðjónsson, f.
31.5. 1976, barn
þeirra er Elís
Kári, f. 25.5. 2020, börn Haf-
dísar eru Anna Lilja, f. 14.5.
1999, Mikael Aron, f. 5.8.
2003, og Írena Rut, 19.3. 2009.
b) Þórarinn Elís, f. 24.11.
1990. c) Sigríður Hjördís, f.
7.1. 1992, maki Hannes Björn
Guðlaugsson, f. 15.1. 1990,
börn þeirra eru Jóhanna Þór-
dís, f. 1.1. 2019, og Ólöf Anna,
f. 20.5. 2021. d) Brynhildur
Ósk, f. 10.12. 2001.
Elísabet er gift Flóka Hall-
dórssyni, f. 29.12. 1973. Dætur
þeirra eru Una Sólveig, f.
Þakklæti er mér efst í huga
þegar ég hripa niður fátækleg
orð um móður mína. Við áttum
alla tíð náið og gott samband
sem ég er afar þakklát fyrir. Til
hennar var ætíð gott að leita og
hún var alltaf til taks fyrir mig
og fjölskyldu mína. Við vorum
miklar og góðar vinkonur.
Mamma var góður námsmað-
ur og þótti gaman að læra, hún
gekk í Menntaskólann í Reykja-
vík og síðar í Kennaraskólann.
Þó að ekki sé lengra síðan var á
þeim tíma ekki sjálfgefið að kon-
ur fengju að mennta sig og var
hún þakklát foreldrum sínum að
styðja hana i því að fá að njóta
menntunar.
Að loknu kennaranámi hóf
mamma að kenna við Kársnes-
skóla í Kópavogi, sem reyndist
örlagaríkt þar sem hún kynntist
föður mínum. Á þeim tíma var
húsnæðisskortur í Reykjavík og
brugðu þau á það ráð að festa
kaup á lóð við Holtagerði í
Kópavogi, steinsnar frá Kárs-
nesskóla, þar sem þau byggðu
hús. Mamma bjó þar í 59 ár með
föður mínum eða þar til í febr-
úar sl. þegar hún var orðin al-
varlega veik og flutti á hjúkr-
unarheimilið Sunnuhlíð.
Hjónaband mömmu og pabba
einkenndist af mikilli samheldni
og hlýju, þau störfuðu á sama
vinnustað alla sína starfsævi, og
heima fyrir voru þau ekki síður
samheldin og samtaka og gengu
í öll störf saman. Eftir því sem
mömmu hrakaði undanfarin ár
tók pabbi yfir öll verk og sinnti
mömmu af einstakri alúð og um-
hyggjusemi svo eftir var tekið.
Mamma tók þessu ekki sem
sjálfsögðum hlut og var óspar á
að tala um hvað pabbi minn væri
góður karl og hvað hún væri
heppin að eiga hann að.
Mömmu leið best heima í litla
rauða húsinu í Holtagerði með
stóra garðinum, þar sem hún
naut þess að vera úti á sumrin
og á veturna gaf fuglunum dag-
lega hafragraut bragðbættan
með rúsínum. Hún hafði yndi af
bókalestri og var dugleg að
benda mér á og lána mér bækur.
Hún var réttsýn og jarðbundin,
tilfinningarík og kærleiksrík.
Mamma var mikil fjölskyldu-
kona og vildi allt fyrir sitt fólk
gera. Hún var létt í lund, skap-
góð og ljúf. Eins og hún sagði
sjálf kunni hún ekki að fara í
fýlu. Hún var glaðsinna og hlát-
urmild. Nöldur, neikvæðni og
barlómur voru henni ekki að
skapi heldur vildi hún einblína á
björtu hliðarnar í lífinu. Hún var
lífsglöð og það lýsir henni vel að
þrátt fyrir að vera orðin mjög
veik talaði hún iðulega um það
við mig hvað henni þætti gaman
að lifa og hvað það væri gaman
að vera til. Þegar ég heimsótti
hana í Sunnuhlíð og sjúkdóm-
urinn hafði lagst af svo miklum
þunga á hana að hún var orðin
ósjálfbjarga svaraði hún því
samt alltaf til að hún hefði það
fínt þegar ég spurði hana um líð-
an hennar.
Það var erfitt fyrir okkur að-
standendur að sjá minnissjúk-
dóminn ömurlega ná yfirhönd-
inni á kláru, minnugu og skörpu
konunni sem móðir mín var. En
hún tók því eins og öðru með
jafnaðargeði og æðruleysi. En
sjúkdómurinn náði ekki að ræna
hana mildinni og hlýjunni og það
var alltaf stutt í brosið hjá
henni, kossana og faðmlögin.
Það var sérstaklega fallegt
veður þegar mamma kvaddi í
dagrenningu, bjart, stillt og milt,
líkt og hún. Það eru forréttindi
að hafa fengið að eiga svona
góða og ljúfa móður og mun ég
minnast mömmu með gleði og
hlýju.
Þín augu mild mér brosa
á myrkri stund
og minning þín rís hægt
úr tímans djúpi
sem hönd er strýkur mjúk
um föla kinn
þín minning björt
(Ingibjörg Haraldsdóttir)
Meira á www.mbl.is/andlat
Elísabet Þórey
Þórisdóttir
Tengdamóðir mín, Sigríður
Hjördís, oftast kölluð Sirrí er nú
fallin frá eftir erfið veikindi. Ég
hitti Sirrí fyrst þegar ég var
kynntur fyrir þeim hjónum fyrir
ríflega þrjátíu árum. Sirrí tók
mér strax vel og reyndist mér
og okkur fjölskyldunni síðan alla
tíð mikil stoð. Sérstaklega var
ánægjulegt að sjá samband
Sirríar við dætur okkar þrjár
þróast frá fæðingu þeirra og
fram á unglingsaldurinn. Allar
hafa þær notið góðs af því að
vera í reglulegu, sterku og ást-
ríku sambandi við ömmu Sirrí
og söknuðurinn er því mikill við
fráfall hennar. Minningarnar lifa
engu að síður áfram og fylgja
okkur um ókomin ár.
Sirrí fæddist rétt fyrir seinna
stríð og bjó á æskuárum á Öldu-
götunni í gamla Vesturbænum.
Hún var meðal fyrstu nemenda
sem hófu skólagöngu í nýbyggð-
um Melaskóla. Margt hefur
breyst á Íslandi á þessum ríf-
lega átta áratugum sem ævi
hennar spannaði. Stuttu eftir að
þau Þórir hófu búskap reistu
þau sér hús í Holtagerði í vest-
urbæ Kópavogs. Þau hjónin
voru meðal frumbyggja í þessu
nýja hverfi og áttu eftir að búa
þar og starfa alla sína starfsævi
og raunar allt til dagsins í dag.
Bæði störfuðu þau við Kársnes-
skóla og áttu þannig þátt í að
mennta fleiri kynslóðir ungra
Kópavogsbúa. Það var auðheyrt
að Sirrí var mjög annt um hverf-
ið sem hún átti þátt í að móta og
samræður við matarborðið
leiddu oftar en ekki að tali um
íbúa sem bjuggu í húsum í nær-
liggjandi götum. Það mátti
greina í þessum frásögnum að
hverfið var nokkurs konar þorp,
með eigin verslanir og þjónustu
og fólkið þekktist vel. Tíminn
líður áfram og því fækkar í kyn-
slóð þeirra sem byggðu Kárs-
nesið.
Að lokinni langri ævi og nokk-
urra áratuga kynnum er margs
að minnast frá samskiptum okk-
ar Sirríar. Sirrí var hláturmild
og glaðlynd og ég held að ég
hafi aldrei séð hana skipta skapi.
Þegar veikindi tóku að herja á
hana var hún áfram létt í lund
og kát. Hún naut greinilega
samverustunda með barnabörn-
um og nánustu fjölskyldu og oft-
ar en ekki glitti í gamla kenn-
arann þegar hún kenndi
börnunum vísubút, handverk
eða annað gagnlegt. Sirrí virtist
alltaf una sér við að leysa þraut-
ir hversdagsins. Á máli nú-
tímans má líklega segja að hún
hafi átt auðvelt með að tileinka
sér núvitund. Hún naut þess að
vera úti í garðinum heima á góð-
viðrisdögum, auk þess sem þau
hjón fóru oft í göngutúra saman.
Að leiðarlokum er gott að minn-
ast með þakklæti allra góðu
stundanna og þakka fyrir langa
vináttu og ómetanlegan stuðning
við fjölskyldu okkar.
Flóki Halldórsson.
Amma Sirrí var í alla staði
einstök kona sem ávallt var í
góðu skapi og ég minnist hennar
þannig. Velflestar æskuminning-
ar mínar eru af „ömmu í Kópó“
og af þeim ánægjulegu samveru-
stundum okkar sem einkenndust
af brosi og hlátri hennar. Alltaf
var gaman að verja tímanum
með ömmu og ég verð ævinlega
þakklát fyrir að við vorum alla
tíð afar nánar. Við áttum í gegn-
um árin mörg samtöl þar sem
við hlógum oft og tíðum saman.
Þegar hlátrinum lauk sagði
amma alltaf: „Hláturinn lengir
lífið“ og ef til vill leynist vottur
af sannleika í þeim málshætti.
Heimsóknir í Holtagerðið
voru vikulegar og einnig komu
þau afi oftsinnis til okkar systra
eða sáu um að sækja okkur úr
þeim ýmsu tómstundum sem við
iðkuðum. Þá skiptumst við á að
verja tíma okkar saman á heim-
ili okkar fjölskyldunnar eða hjá
ömmu og afa og góðir veðurdag-
ar voru nýttir utandyra sem
verða mér ávallt minnisstæðir.
Það eru þeir dagar þegar við
sátum saman úti á pallinum í
garði ömmu og afa og er hún tók
þátt í uppátækjum okkar systra
og leikjum utanhúss. Hún spilaði
einnig gjarnan við mig á spil, las
fyrir mig og sá um mig. Amma
var líkt og mín besta vinkona og
alltaf var hægt að leita til henn-
ar ef þess gerðist þörf.
Á bernskuárum mínum sagði
amma mér sögur af árum sínum
áður fyrr. Frásagnir hennar
fjölluðu mestmegnis um æskuár-
Sigríður Hjördís
Indriðadóttir