Morgunblaðið - 20.06.2022, Blaðsíða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 20. JÚNÍ 2022
✝
Þóra Grét-
arsdóttir fædd-
ist á Selfossi 9. des-
ember 1947. Hún
lést á Heilbrigðis-
stofnun Suðurlands
10. júní 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Grétar
Símonarson fv.
mjólkurbússtjóri, f.
18.2. 1920, d. 27.5.
2004, og Guðbjörg
Sigurðardóttir frá Akranesi, f.
23.5. 1929, d. 19.4. 2011.
Systkini Þóru eru Símon Ás-
geir, f. 1950, d. 2002. Örn, f.
1951, kvæntur Sesselju Sigurð-
ardóttur, Sigurbjörg, f. 1954, og
Sigurður, f. 1958, kvæntur Sól-
veigu Sjöfn Ragnarsdóttur, öll
eru þau búsett á Selfossi.
Þóra giftist Guðmundi Sig-
ar vann hún hjá Landsbank-
anum.
Þóra var virkur félagi í Leik-
félagi Selfoss og var viðloðandi
starfsemi leikfélagsins allt til
æviloka. Hún þótti góð leikkona
og lék mörg stór hlutverk í fjöl-
mörgum uppsetningum leik-
félagsins. Frammistaða hennar
í „Skálholti“ vakti athygli og
um tíma hugði hún á frekara
nám í leiklist, en aldrei varð þó
af því. Hún var einnig virkur
meðlimur í Inner Wheel-sam-
tökunum á Selfossi.
Þóra bjó alla ævi á Selfossi
og var hún manna fróðust um
sögu bæjarins, en hún hafði alla
ævi mikinn áhuga á sögu og
fólkinu í nærumhverfi sínu.
Þóra bjó lengstum í Grashaga
2, í húsi sem hún byggði ásamt
fyrrverandi manni sínum. Síðan
fluttist hún í Fossheiði 52, og
þaðan flutti hún að Fossvegi 2,
þar sem hún bjó síðustu 15 ár
ævi sinnar.
Þóra verður jarðsungin frá
Selfosskirkju í dag, 20. júní
2022, og hefst athöfnin kl. 15.
urðssyni árið 1973,
þau skildu. Einka-
sonur Þóru og Guð-
mundar er Sig-
urður Fannar, f.
17.6. 1971, eig-
inkona hans er Þór-
unn Elfa Bjarka-
dóttir, f. 1.3. 1976.
Börn þeirra eru
Guðmundur Bjarki,
f. 2.3. 1999, og Þóra
Björk, f. 14.11.
2007.
Þóra lauk hefðbundinni
skólagöngu á Selfossi, einnig
var hún við nám í Héraðsskól-
anum á Skógum einn vetur. Að
lokinni grunnskólagöngu fór
hún í Húsmæðraskólann á Laug-
arvatni. Þóra starfaði fyrstu
starfsárin hjá Símstöðinni á Sel-
fossi, en lengst af starfsævi sinn-
Borin er til grafar í dag
elskuleg tengdamóðir mín.
Þóra kom inn í líf mitt fyrir
rúmum aldarfjórðungi og hefur
allar götur síðan skipað mik-
ilvægan sess í lífi mínu. Þóra
var einstök amma og var vakin
og sofin yfir velferð barna-
barna sinna sem hún tilbað og
bar á höndum sér. Það er
þyngra en tárum taki að hugsa
til þess að hún sé ekki lengur
með okkur til að deila með
okkur lífsins upplifunum,
hversdagsleika og tyllidögum.
Þóra var alltaf elegant og
glæsileg kona. Kannski má
segja að yfir henni hafi verið
drottningarlegt yfirbragð, enda
var hún mikill aðdáandi kon-
ungsfjölskyldna og fremst þar í
flokki var Margrét Dana-
drottning, en Þóra var mjög
áhugasöm um dönsku konungs-
fjölskylduna og fylgdist vel
með því sem á daga þeirra
dreif í gegnum tíðina. Þóra var
líka kona hefða og kannski má
á vissan hátt segja að hún hafi
verið íhaldssöm. Hún hélt í
gamlar hefðir, var einstakt
jólabarn og skreytti íbúðina
sína hátt og lágt á aðventunni
og tók ekki niður fyrr en að
loknum þrettándanum. Þóra
var líka einstaklega nýtin og
einkar lagin við að láta gamla
hluti duga út í hið óendanlega.
Til hvers að kaupa nýtt ef hið
gamla dugar og virkar! Hún
var útsjónarsöm með slíka
hluti og alltaf hafði hún fallegt
í kringum sig með sínum hætti
og hefðirnar, gömlu hlutirnir
og fortíðin var ávallt ljóslifandi
á hlýlegu heimili hennar.
Heimahagarnir voru henni
kærir. Selfoss og samfélagið
þar var henni mjög umhugað
um. Hún var virk í leikfélagi
Selfoss og í félagasamtökum af
ýmsum toga. Hún brann fyrir
bæinn sinn og leið hvergi betur
en við útsýnisgluggann sinn á
Fossveginum þar sem „glugga-
vinurinn Ingólfur“ (Ingólfs-
fjall) tók á móti henni dag
hvern ýmist í hvítum klæðum
vetrarins, baðaður sólskini
sumarsins eða þungbúinn undir
hörðum haustlægðunum. Ávallt
til staðar, tryggur og traustur
– hvað sem á dundi. Margar
fallegar myndir af fjallinu
hennar Þóru glöddu vini henn-
ar á samfélagsmiðlum dag eftir
dag og ávallt með gullkornum
ýmissa spekinga. Síðasta
myndin sem Þóra birti af fjall-
inu á facebook var að morgni 9.
maí síðastliðins. Þá var skýja-
bakki yfir „gluggavininum“ og
orð Hallgríms Péturssonar
sálmaskálds fylgdu:
Allrar veraldar vegur
víkur að sama punkt
fetar þann fús sem tregur
hvort fellur létt eða þungt.
Táknrænn þungi yfir bæði
mynd og orðum í ljósi þess að
mánuði síðar yrði hún öll. Þóra
greindist með krabbamein
haustið 2019. Hún átti í þeirri
baráttu allar götur síðan þótt
inn á milli hafi verið góðar
stundir á milli stríða. Fyrir
það erum við þakklát. Barátt-
an harðnaði þó á haustmán-
uðum 2021 og uppstyttur
vörðu skemur en áður. Þóra
var þó aldrei á þeim buxunum
að láta undan og barðist fram
að síðasta andardrætti. Hún
var ekki búin með lífið og full
af lífsþrótti sem hinn óboðni
vágestur þurfti að hafa fyrir að
leggja í valinn. En þrátt fyrir
andlegt baráttuþrek þá kom að
því að líkaminn gat ekki meir
og Þóra kvaddi okkur að kvöldi
föstudagsins 10. júní.
Hvíl í friði elsku Þóra og
minning þín mun lifa í hjörtum
okkar alla daga.
Þín tengdadóttir,
Þórunn Elfa.
Elsku amma okkar er dáin.
Amma sem alltaf var okkur
svo góð. Amma sem passaði
okkur, gaf okkur grjónagraut
og fiskibúðing ef það var það
sem við vildum. Amma sem var
alltaf með okkur á aðfanga-
dagskvöld og alltaf svo stolt og
ánægð með allt sem við gerð-
um. Amma sem fór með okkur
í leikhús alla okkar barnæsku.
Amma sem gerði betri hafra-
graut en nokkur annar. Amma
Þóra sem okkur þótti svo
óendanlega vænt um.
Við kveðjum ömmu með
sorg í hjarta en jafnframt
þakklæti fyrir dýrmætar minn-
ingar.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni.
Sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sigurður Jónsson frá Presthólum)
Blessuð sé minning elsku
ömmu Þóru.
Guðmundur
Bjarki og Þóra
Björk.
Nú hefur Þóra systir lokið
sinni lífsgöngu sem á flestan
hátt var henni farsæl, þótt síð-
ustu tvö ár hafi reynst henni
erfið í baráttu ólæknandi mein.
Þóra var elst í systkinahópum
á Hlaðavöllum 12 þar sem við
systkin slitum barnsskónum í
góðu atlæti foreldra okkar. Í
þá daga var Selfoss lítið þorp
þar sem allir þekktu alla, og
börnin í Hlaðahverfinu léku
sér saman í útileikjum þess
tíma þótt á þeim væri aldurs-
munur. Leiksvæðið voru allir
húsagarðar hverfisins, hesta-
gerðið og hesthúsið og götur
og enginn amaðist við því, og
ef einhver varð fyrir hnjaski
þá var bara leitað huggunar í
næsta húsi, enda flestar
mömmur heimavinnandi.
Þarna urðu til trygg vinasam-
bönd og taugar sem aldrei
hafa slitnað þótt hópurinn hafi
farið út og suður með aldr-
inum.
Ég er að rifja upp þetta upp
vegna þess að ég veit að
Hlaðahverfið og gatan okkar
var Þóru mjög kært og minn-
ingar hennar þaðan voru góð-
ar.
Ekki ætla ég að fara hér
yfir hennar æviskeið, heldur
vil ég aðeins lýsa henni sem
persónu frá mínu sjónarhorni.
Þóra var elegant í öllu sem
hún tók sér fyrir hendur, pass-
aði alltaf vel upp á útlitið og
framkoman var fáguð, var
hæglát og hafði góða nærveru.
Menningarlega sinnuð, las
mikið og var ljóðelsk, Davíð
Stefánsson frá Fagraskógi var
í hávegum hafður, ýmiskonar
lífspeki og tilvitnanir hafði
hún á takteinum og miðlaði til
vina á samfélagsmiðlum. Svo
hafði hún einstaka leikhæfi-
leika og tók þátt í mörgum eft-
irminnilegum uppsetningum
hjá Leikfélagi Selfoss, þá
gjarnan í aðalhlutverki. Þóra
var vanaföst og hélt fast í
gamlar hefðir frá æskuheimil-
inu sem var henni svo kært,
passaði vel upp á þá muni sem
í hennar hlut komu frá for-
eldrum okkar, og var mikið í
mun að halda minningu þeirra
á lofti. Og hún sinnti þeim líka
vel þegar fór að halla undan á
þeirra efri árum. Þóra var að
eðlisfari einfari og sjálfri sér
nóg, þó ekki þannig að hún
hefði ekki samneyti við aðra,
tók virkan þátt í ýmsum fé-
lagsskap og var vinsæll upp-
lesari á samkomum. Á æsku-
heimilinu voru Danir tíðir
gestir vegna vinnu pabba og
ýmsir danskir siðir í hávegum
hafðir, kannski hefur þar byrj-
að dálæti Þóru á Danmörku og
dönsku hirðinni. Margrét Þór-
hildur drottning var hennar
kona alla tíð, hún horfði meira
á danska sjónvarpið en það ís-
lenska, og missti aldrei af ný-
ársávarpi drottningar eftir að
hún fékk áskrift að DR. Svo
var það grúskarinn Þóra, hún
hafði gaman af að velta fyrir
sér gömlum myndum af fólki
og umhverfi frá Selfossi, og
var ótrúlega nösk á að nafn-
greina fólk og ártöl þar að lút-
andi. Hún var stálminnug á at-
burði en tölur og ártöl voru
hennar sérgrein, mundi kenni-
tölur og símanúmer, sem oft
hefur komið sér vel.
Nú er hún Snorrabúð stekk-
ur, af sjö manna fjölskyldunni,
frumbyggjum á Hlaðavöllum
12, erum við þrjú eftirlifandi.
Þeir sem gengnir eru eiga vís-
an stað í hjarta okkar og við
eigum góðu minningarnar.
Elsku litla fjölskylda, af-
komendur Þóru, þið hafið
staðið ykkur vel í þessari loka-
baráttu, eftir sorgina standa
góðu minningarnar eftir.
Sigurður
Grétarsson.
Það er sárt að kveðja þau
sem sett hafa mark sitt á líf
okkar og verið okkur fyrir-
myndir en það var eitthvað
ljóðrænt og huggandi við það
að hafa fylgt Þóru síðustu dag-
ana hennar hvert fallega vor-
kvöldið á fætur öðru; „Enn
syngur vornóttin vögguljóð
sín“ var ljóð sem við fórum
með saman núna eitt kvöldið.
Þóra var tignarleg og fáguð í
fasi, bar sig oft konunglega að
enda elsk að dönsku drottn-
ingunni. Ég var stolt af því að
vera frænka hennar og fann
ég hvar sem hún barst í tal að
það var borin virðing fyrir
henni. Þetta fann ég sérstak-
lega meðal félaga hennar í
Leikfélagi Selfoss sem áttu
svo margar sögur af leiksigr-
um hennar þar. Það var unun
að hlusta á hana fara með ljóð,
sem lesin voru upp af næmi og
glæsileik. Hún bjó yfir þekk-
ingu og áhuga á bókmenntum,
ljóðum, leiklist og annarri
menningu og gefandi að eiga
við hana samtöl um þessi mál-
efni. Það var gaman að fylgj-
ast með því hvernig hún miðl-
aði þessum áhuga sínum áfram
til barnabarnanna Guðmundar
Bjarka og Þóru Bjarkar og fór
með þeim víða á menningar-
lega viðburði. Þótt hún hafi
gegnt ýmsum félagsstörfum
um ævina leið henni best
heima fyrir ein með sjálfri sér
og sínum hugðarefnum. Síð-
ustu ár átti hún svo fallega
hversdaga með sinni hrynj-
andi; gönguferðir um Selfoss,
meðfram ánni, og síðast en
ekki síst að birta okkur mynd
af Ingólfi á Facebook með
ljóðrænum veðurfarslýsingum
og spakmælum dagsins. Mig
langar að enda hér á síðustu
erindum ljóðsins Skógarhind,
sem var eitt af uppáhaldsljóð-
um Þóru eftir eitt af hennar
uppáhaldsljóðsskáldum, Davíð
Stefánsson.
En þú, sem veist og þekkir allra
mein,
og þú, sem gefur öllum lausan
taum,
lát fölnað laufið falla af hverri grein
og fela þennan hvíta skógardraum.
Er fuglar hefja flug og morgunsöng
og fagna því að ljómar dagur nýr,
þá koma öll hin ungu þyrstu dýr
að uppsprettunnar silfurtæru lind –
öll, nema þessi eina, hvíta hind.
Guð blessi minningu elsku
Þóru og hafi hún þökk fyrir
allt og allt.
Guðbjörg
Arnardóttir.
Að Laugarvatni í ljúfum draumi
við leiddumst tvö ein um vonarstig.
Fjær dægurysi og dagsins glaumi
í dýrðarheima þú seiddir mig.
(Jensína Halldórsdóttir)
Það var haustið 1965 sem
hópur stúlkna víðs vegar að af
landinu kom í Lindina, sem
var Húsmæðraskóli Suður-
lands á Laugarvatni.
Fyrsta minning mín þegar
við komum inn í skólann með
töskur og sængurfatapoka
okkar var að verið var að spila
á píanó lagið Für Elise eftir
Ludwig van Beethoven. Þetta
minnti mig á Þóru Grétars-
dóttur sem var skólasystir mín
frá Skógaskóla og spilaði þetta
lag oft fyrir okkur þar. Ég
kom pjönkum mínum fyrir í
herberginu og rann á hljóðið
sem kom frá setustofunni. Og
þar sat engin önnur en Þóra
við hljóðfærið og átti hún oft
eftir að spila þetta og fleiri lög
fyrir okkur þennan vetur.
Á Húsó áttum við eftir að
njóta hæfileika hennar á mörg-
um sviðum því Þóra var mikil
listagyðja, glæsileg á leiksviði
eins og síðar kom í ljós þar
sem hún var fjallkonan og lék
svo eftirminnilega Ragnheiði
Brynjólfsdóttur hjá Leikfélagi
Selfoss. Hún var mjög söng- og
ljóðelsk, kærleiksrík og kunni
að njóta lífsins með okkur Hús-
óstelpum. Alltaf gátum við
treyst á að Þóra mætti þegar
við hittumst, sem við höfum
gert mjög reglulega, og þá
hafði hún ávallt orð fyrir okk-
ur.
Hér kemur ljóð eftir eina
skólasystur okkar sem lýsir
svo vel veru okkar í Lindinni:
Í minninganna sjóði af mörgu er að
taka
og margt höfum við brallað ef litið
er til baka.
Á Laugarvatni dvöldum við í
landsins besta skóla,
lærðum þar að laga mat, sauma
dúka og kjóla.
Áfram liðu árin, við áttum von og
trú,
vorum flestar komnar með maka,
börn og bú.
Hittumst oft og hressum upp á
minni og létta lund,
látum okkur varða allt, á gleði- og
sorgarstund.
(SH)
Nú seinni árin sendi Þóra
okkur fésbókarvinum svo
skemmtilega pistla og hug-
renningar í morgunsárið sem
enduðu á gullkorni eða ljóði og
mynd af Ingólfsfjalli, sem við
kölluðum Ingólf okkar á milli.
Síðasti pistillinn hafði að
geyma gullkorn eftir Hallgrím
Pétursson:
Allrar veraldar vegur
víkur að sama punkt,
fetar þann fús sem tregur,
hvort fellur létt eða þungt.
Með virðingu og þökk kveðj-
um við kæra skólasystur, Þóru
Grétarsdóttur, og megi Guð
gæta hennar. Sendum ættingj-
um hennar og vinum okkar
innilegustu samúðarkveðjur.
Fyrir hönd námsmeyja Hús-
mæðraskólans á Laugarvatni
1965-1966,
Herdís P.
Pálsdóttir.
Nú þegar Þóra Grétarsdóttir
hefur lagt af stað í sína hinstu
för til Sumarlandsins langar
mig að minnast hennar og okk-
ar samfylgdar í gegn um lífið,
bæði í leik og starfi. Þóru
kynntist ég fyrst í gegn um
systur hennar Sibbu fyrir rúm-
lega fimmtíu árum og síðan þá
hafa leiðir okkar legið saman á
ýmsum stöðum. Við vorum með
svipuð áhugamál og líkan húm-
or.
Við unnum saman í Lands-
bankanum í tugi ára, vorum
góðir nágrannar í Grashagan-
um í mörg ár, voru báðar fé-
lagar og oft saman í stjórn hjá
Inner Wheel Selfoss, og síðan
en ekki síst störfuðum við báð-
ar og lékum með Leikfélagi
Selfoss í nokkrum verkefnum,
svo sem Lukkuriddaranum og
Sjö stelpum. Þóra hins vegar
var mikilhæf leikkona og lék í
mörgum uppfærslum hjá félag-
inu og átti stórleik í hverri sýn-
ingu sem hún kom nálægt.
Margir minnast hennar sem
Ragnheiðar í Skálholti, enda
passaði hún fullkomlega inn í
hlutverkið. Þá vorum við sam-
an í pallíettunefnd LS í mörg
ár, en sú nefnd sá lengi vel um
árshátíðir félagsins sem voru
settar upp af miklum metnaði
og svo höfum við síðustu árin
gegnt því ágæta hlutverki að
vera endurskoðendur félagsins.
Við urðum meira að segja svo
frægar að semja tvíleik sem við
fluttum saman á Hótel Borg
eitt árið fyrir margt löngu á
jólaskemmtun bankans.
Herbergisfélagar urðum við
í tveimur utanlandsferðum og
fór vel á með okkur, og mikið
gantast og hlegið. Ógleyman-
leg er ferð til Írlands árið 1977
í góðum kvennahóp og svo
ferðin til Brighton með Hætt-
unum vorið 2016, en það köll-
um við okkur, stelpurnar sem
unnum áður saman í bankan-
um. Eftir starfslok hittumst
við vikulega og förum saman í
göngu og endum svo á góðu
spjalli yfir kaffibolla. Stundum
er líka farið í lengri ferðir og
var ein slík farin núna í júní,
en þá treysti Þóra sér ekki
með vegna veikinda, en var þó
sannarlega með okkur í hug-
anum.
Það verður skrýtið að hafa
ekki Þóru framar með okkur,
og er höggvið stórt skarð í
Hættuhópinn. Þóra hafði mjög
gaman af skondnum og
skemmtilegum orðaleikjum og
útúrsnúningum og var bibb-
íska eins og við köllum slíkt
sérlega í uppáhaldi hjá okkur
báðum og gengu ófáar send-
ingar okkar á milli í skila-
boðum og tölvupósti þegar
önnur hafði heyrt eitthvað nýtt
og skemmtilegt. Þá var nú
tæknin notuð og auðveldara en
fyrr að halda utan um brand-
arana. Svo var nú færeyskan
hennar Þóru, eða Turillu eins
og hún hét á góðum stundum,
ansi skemmtileg og þá hljóm-
uðu hlátrasköllin um allt.
Einu sinni sem oftar boðaði
hún komu sína í heimsókn yfir
á 12 og spurði hvort Barbara
vinkona hennar mætti ekki
koma með, sem ég taldi alveg
sjálfsagt, en ég eyddi svo góð-
um tíma í að finna út hver hún
gæti verið. Og það sem ég hló
stuttu síðar er hún birtist á
tröppunum með vínilplötu Bar-
böru Streisand undir hendinni
og tilkynnti komu þeirra vin-
kvenna.
Frasa sem hefur lifað í mörg
ár okkar á milli ætla ég að láta
verða kveðjuorðin mín til Þóru
með þakklæti fyrir góða, gef-
andi og skemmtilega samveru
og ljúfan vinskap í öll þessi ár,
og segi því góða nótt græna
tré. Blessuð sé minning Þóru.
Eygló Lilja Gränz.
Margs er að minnast og
margs að sakna þegar við Inn-
er Wheel-systur kveðjum góð-
an félaga.
Þóra var heillandi og stór-
brotinn persónuleiki; skarpur
hugur, leiftrandi frásagnir og
húmorinn aldrei langt undan.
Hún tók virkan þátt í um-
ræðunni og miðlaði af reynslu
sinni, hún var okkur hinum
góð fyrirmynd. Að auka sanna
vináttu, efla mannleg sam-
skipti og auka alþjóðlegan
skilning eru einkunnarorð Inn-
er Wheel. Þóra átti auðvelt
með að samsama sig þessum
markmiðum klúbbsins og var
fyrirmynd okkar hinna. Hún
var stoltur stofnfélagi Inner
Wheel Selfoss. Í tilefni 40 ára
afmælis klúbbsins haustið 2018
flutti Þóra hátíðarávarp þar
sem hún rakti sögu klúbbsins
og sagði frá skemmtilegum at-
burðum tengdum starfinu, um-
dæmisþingum og ferðalögum.
Hún talaði um þá sönnu vin-
áttu og virðingu sem ríkir
meðal klúbbfélaga. Hennar
einlæga ósk til félagsins við
þessi tímamót var að við héld-
um áfram að dafna í starfi og
hvatti hún okkur til að vera
óhræddar við nýjar áskoranir,
allt væri mögulegt í góðra vina
hópi. Við minnumst hennar
með hlýju og höfum þessi
hvatningarorð hennar að leið-
arljósi. Kæra vinkona, hafðu
þökk fyrir samfylgd og vináttu
liðinna ára.
Blessuð sé minning Þóru
Grétarsdóttur.
Með kveðju og f.h. Inner
Wheel Selfoss,
Guðbjörg,
Vilborg, Anna,
Esther og Nína.
Þóra
Grétarsdóttir